Τετάρτη, Μαρτίου 31, 2010

Glock 9mm (κι άλλα 150mm πόσο κάνει?)

Δεν αντέχω άλλο, θ' αρχίσω να γίνομαι χοντρά χυδαίος - εξάλλου κι ο Αριστοφάνης "δικός μας" δεν ήτανε;

Το πρωί ακούσαμε ότι η νεοσύστατη ομάδα ΔΙΑΣ, συνέλαβε (γκαγκαν-γκαγκαάάάνννν) ένοπλο ληστή που πήγε να ληστέψει μια τράπεζα.

Ο τηλεοπτικός ρεπόρτερ, ενώ η κάμερα έπαιρνε πλάνα από την έξοδο της τράπεζας, όπου φαινόταν κι ένα όπλο, απεφάνθη:

- "Το όπλο του ληστή που βλέπουμε , είναι Glock 9mm".

- Λες: που το βρήκε ο π..στης το Glock; Τόσο χύμα πια έχει γίνει η κατάσταση, όποιος θέλει αγοράζει κι ένα Glock;

Ακολουθεί και ρεπορτάζ με τις τιμές, στην ίδια εκπομπή:

- 1000 με 2000 ευρώ τα πιστόλια, 500-600 τα Καλάσνικωφ στην Αθηναϊκή αγορά.

- Λες: Άκου ρε πράγματα, που να βγούμε έξω από το σπίτι. Δυο χιλιάδες άνδρες στο ΔΙΑΣ, θα φτάσουνε άραγε, ή να τους κάνουμε 10,000 για πιο σίγουρα;

Το βράδυ στο δελτίο ακούς:

- Ο ληστής, με ΑΕΡΟΒΟΛΟ προσπάθησε να ληστέψει τη τράπεζα, αλλά οι άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ, κλπ. κλπ.

- Λες: 9mm το ...Glock, κι άλλα 150mm, σύνολο 159!!!

Τι είναι 150mm, δηλαδή 15 πόντοι; Ε....!!!!

Παρασκευή, Μαρτίου 26, 2010

Ο ευφραδής ευτραφής τι κάνει;

"Έλληνας γεννιέσαι δε γίνεσαι ποτέ,
το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι Αλβανέ".

Ορίστε; Στο κέντρο της Αθήνας, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2010, 100 μέτρα από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία;

Τι λε ρε Βαγγέλα, θα τρελαθούμε;;;;;



Ο ευφραδής ευτραφής υπουργός Εθνικής Άμυνας (συνταγματολόγος κλπ. κλπ.) καθαίρεσε ατιμωτικά όλη την ηγεσία της ΔΕΔ (Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων) ή ακόμα σκέφτεται να τους "αντικαταστήσει στην επόμενη κρίση";

Γιατί, αν δεν υπάρξει ατιμωτική καθαίρεση της ηγεσίας της ΔΕΔ, θα χρεωθεί ο ίδιος προσωπικά - απολύτως ορθά - τα πάντα.

Κουνήσου Βαγγέλα άμεσα, εκτός κι αν ο ρόλος σου περιορίζεται στο πως να πασάρουμε ...στραβά υποβρύχια στους ...Σομαλούς!

Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας πολίτης.

Υ.Γ. Οι άλλοι, της "αντιρατσιστικής κίνησης" ζητάνε "να τιμωρηθούν οι στρατιωτικοί που ήταν στην παρέλαση" - τρίχες!!!

Υ.Γ.2. Θα σημειώσω εδώ ότι, το καλοκαίρι του 1988, στρατιώτες της ΔΕΔ, έβγαζαν παράνομα λεπτομερές τοπογραφικό του επιτελείου (ΓΕΕΘΑ), για ...ανεξήγητους λόγους. Μετά από έρευνα της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών τότε, την πλήρωσαν οι φαντάροι (που εκτελούσαν διαταγές απλώς) και μετακόμισε (ή διαλύθηκε δε θυμάμαι πια) η 3η ΜΕΔ (μεραρχία ειδικών δυνάμεων) που ήταν στην Αττική. Διαψεύσεις δεν δεχόμεθα και μη με τσιγκλήσετε γιατί θα βγάλω όλη την ιστορία στον αέρα, λεπτομερώς.

Κυριακή, Μαρτίου 21, 2010

X-factor, Impact factor, κλπ.

Μια νέα μόδα έχει τα τελευταία χρόνια εμφανιστεί στην ακαδημαϊκή κοινότητα: λέγεται "impact factor".

Τι είναι 'τούτο το φρούτο;

Λοιπόν, να τι είναι:

Παίρνουμε ένα περιοδικό, από αυτά που δημοσιεύουν επιστημονικές ανακοινώσεις.

1. Τραβάμε γραμμή κλάσματος.
2. Στον παρανομαστή αθροίζουμε τον αριθμό των ανακοινώσεων που δημοσιεύτηκαν στο συγκεκριμένο περιοδικό, μέσα σε μια χρονιά (π.χ. στο 2007).
3. Στον αριθμητή αθροίζουμε όλες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτά τα άρθρα, και βγάζουμε τελικά το impact factor.

Π.χ. στο περιοδικό "Τα επιστημονικά κουμπιά της Αλέξαινας", δημοσιεύτηκαν μέσα στο 2007, 50 άρθρα. Το 2008, υπήρξαν 80 αναφορές σ' αυτά τα άρθρα συνολικά (από άλλα, νεώτερα άρθρα). Άρα, το impact factor του περιοδικού αυτού, είναι 80/50=1,6.

Όσοι γνωρίζουν ελάχιστα από στατιστική, θα έβαζαν τα γέλια. Δηλαδή μιλάμε για χοντρά γέλια!!!

Αλλά, το σύστημα αυτό, που εφηύρε και δεόντως προπαγανδίζει κάποια εταιρεία Thomson Reuters, έχει πολύ sex appeal στην επιστημονική κοινότητα..!!

Τώρα, ή η διεθνής επιστημονική κοινότητα έχει καταληφθεί από πρωτοφανή βλακεία (καθόλου απίθανο) ή κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο, γίνεται.

Καταρχήν, για τη βλακεία: το κλάσμα αυτό, δεν αντιπροσωπεύει τίποτε! Ξαναλέω: τίποτε. Η όλη ιδέα, δεν είναι καν πρωτότυπη. Στην Ελλάδα π.χ. την έχει εφαρμόσει εδώ και χρόνια η AGB (αυτή ντε, με τα μηχανάκια τηλεθέασης). Βέβαια, η AGB δεν ισχυρίζεται ότι εξάγει μετρήσεις ποιότητας. Απλώς, λέει ότι μπορεί να μετρήσει πόσοι βλέπουν την κάθε εκπομπή. Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι, αυτό που βλέπουν οι πιο πολλοί, είναι συνήθως κάποιο πρωϊνάδικο, μεσημεράδικο, κλπ.
Που το ξέρουμε; Μα, μας το λέει η AGB.
Α - μάλιστααααα... Και ποιός ελέγχει την AGB; Κανένας.

Αλλά, και τίμια να κάνει τη δουλειά της η AGB - ας το δεχθούμε. Ποιος θα ισχυριστεί ότι η πληροφόρηση που δίνεται από τις πρώτες σε θεαματικότητα εκπομπές είναι ποιοτική - ακριβής - σημαντική; Κανείς. Κι άμα ρωτήσουμε την "επιστημονική κοινότητα", θα μας ειρωνευτεί δεόντως - και μάλλον δικαίως.

Άρα, ό,τι βλέπουν οι πιο πολλοί, δεν μπορεί να είναι κριτήριο.

"Ωραία" λέει κάποιος, "αλλά η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν είναι απλοί τηλεθεατές - είναι ...επιστήμονες!!!".
Μη ξεράσω τώρα....
Τι έχουν δηλαδή οι επιστήμονες διαφορετικό από τους υπόλοιπους; Να μου το αποδείξουν (με επιστημονικές μεθόδους), να το δεχθώ. Αλλιώς, ξανακαθίστε (συνάδελφοι) και κάνετε ησυχία παρακαλώ, να συνεχίσω.

Λοιπόν, για να χρησιμοποιήσω μια κλασική - κι εξόχως αυθαίρετη μέθοδο - "by generalization" (γενικεύοντας), ό,τι διαβάζουν οι πιο πολλοί, είναι το πλέον αξιόλογο (άξιον λόγου). Άρα, οι τσόντες είναι καλύτερες από τον Bergman π.χ. και ο Ιούλιος Βερν, αξιολογότερος από τον Weber κ.ο.κ.
(Καθίστε κάτω λέω... Ψυχραιμία, με τα όσια και τα ιερά της φυλής συνάδελφοι...).

Και - by generalization επίσης - μια κι ο κύριος όγκος των άρθρων δημοσιεύεται στην αγγλική, όσοι γράφουν/διαβάζουν αγγλικά, ή έστω μόνο αγγλικά, είναι σημαντικότεροι, από όσους μιλάνε και γράφουν σε άλλες γλώσσες (να που τελικά, δικαιώνεται η Διαμαντοπούλου). Γιατί, έχουν πληρέστερη, σφαιρικότερη, και άρα (με επαγωγή) καλύτερη πληροφόρηση.

Ελπίζω ότι δεν χρειάζεται να αναλύσω την έκταση της βλακείας που αποκαλύπτει μια απλή λογική ανάλυση της αναφοράς στο impact factor ως κριτηρίου αξιολόγησης (όποιας αξιολόγησης). Αν χρειάζεται, πρέπει να σας δει ειδικός.

Και πάμε στο βαθύτερο αίτιο (όπως το βλέπω). Αν λοιπόν, η ανοησία είναι προφανής, τότε προς τι οι εμμονές στο impact factor;

Λέγεται: μετακύλιση ευθύνης.

Σκεφτείτε το εξής: κάποιος ξεκινάει να εκπονήσει μια διδακτορική διατριβή. Ορίζεται μια τριμελής επιτροπή, για να τον επιβλέπει επιστημονικά και να τον καθοδηγεί (στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ...σοφίας). Μετά από λίγο, η επιτροπή του ξεκαθαρίζει ότι πρέπει να κάνει και κάποιες σχετικές δημοσιεύσεις, ανακοινώσεις σε επιστημονικά συνέδρια, κλπ.

Το επιχείρημα, είναι κατά λέξη το εξής:

- "Όταν θα έρθει η ώρα που θα παρουσιάσεις τη διατριβή σου, εμείς (σ.σ. οι υπεύθυνοι επιβλέποντες) θα μπορέσουμε να ισχυριστούμε ότι κι άλλοι, που δε σε ξέρουν, έκριναν το έργο σου θετικά, κι άρα, υπάρχει μια ευρύτερη αποδοχή που δικαιώνει την επιλογή μας να σου επιτρέψουμε να υποστηρίξεις τη διατριβή σου".

Εκπληκτικό! Βέβαια, ο ατυχής υποψήφιος δικαιούται (λογικά) να ρωτήσει:

- "Μήπως τότε, να χέσω τη διατριβή, και να βγάλω 5-10 άρθρα και να με χρίσετε δόκτωρα έτσι, με τη μια;".

Κι ακόμα:

- "Αν η δική σας επιστημονική κρίση, είναι a priori ανεπαρκής και χρειάζεστε την υποστήριξη κάποιων άλλων, τότε τι σας θέλω; Και την αξία της κρίσης αυτών των άλλων, ποιος τη διασφαλίζει; Μήπως κι αυτοί είναι ανεπαρκείς; Και που τελειώνει η ιεραρχία της υποστήριξης της αξιοπιστίας καθενός από εσάς;".

Δυστυχώς, αυτά τα - εξόχως ορθολογικά - ερωτήματα, ο υποψήφιος διδάκτορας δεν τα θέτει, διότι κωλώνει (και καλά κάνει δηλαδή...). Μόλις δε γίνει ...δόκτωρ, αντιγράφει και τον τρόπο σκέψης που μέσα του αμφισβητούσε, όσο ήταν υποψήφιος...

Όπως είπα ήδη, το έργο λέγεται "μετακύλιση ευθύνης" και είναι, λίγο- πολύ παλαιότατο, από την εποχή του Αριστοτέλη (του ορθολογισμού δηλαδή) και πέρα.

Από κάτω, κρύβεται μια καθαρά θρησκευτικού τύπου δοξασία, που την παρουσιάζω επιγραμματικά:

  1. Υπάρχει κάποια (αντικειμενική) αλήθεια.
  2. Το ότι δεν την έχουμε ακόμα γνωρίσει, δεν αναιρεί την ύπαρξή της.
  3. Την αλήθεια αυτή, αφού υπάρχει, πρέπει να την ανακαλύψουμε. Δεν υπάρχει θέμα εφεύρεσης εδώ.
  4. Μέχρι να ανακαλύψουμε την Αλήθεια, ανακαλύπτουμε αλήθειες.
  5. Μόλις ανακαλύψουμε αυτή την Αλήθεια, τότε θα έχουμε τον αδιαμφισβήτητο τρόπο να αξιολογούμε τα πάντα.
  6. Εν τω μεταξύ, εργαζόμαστε με τις μερικές μας αλήθειες, ώστε να αξιολογούμε - πάντα αντικειμενικά - ό,τι μπορούμε να κωδικοποιήσουμε.
  7. Άρα, η αξιολόγηση εναποτίθεται σε έναν αντικειμενικό κώδικα, που απαρτίζεται από μερικές αλήθειες, αλλά πάντως αλήθειες που υπερβαίνουν την κριτική των ανθρώπων.
  8. Κάθε άλλη αξιολόγηση οδηγεί σε αναληθή συμπεράσματα.
  9. Η ευθύνη ανήκει πλέον στους αντικειμενικούς μηχανισμούς αξιολόγησης.
Όλα τα παραπάνω, μπορούν άνετα να απορριφθούν χωρίς δεύτερη συζήτηση, με ένα από τα παλιά εργαλεία του ορθολογισμού, που λέγεται reductio ad absurdum (στο περίπου, "αναγωγή σε άτοπο"). Βαριέμαι και να το κάνω, το θεωρώ στοιχειώδες.

Αυτό που μένει (συνάδελφοι) είναι η σκέτη πίστη. Η σκέτη ανάγκη σε πίστη. Αν έχετε κάποιο τέτοιο πρόβλημα (όλοι έχουμε εξάλλου), κάπου στη γειτονιά σας θα υπάρχει κάποια εκκλησία - δε μπορεί, στην Ελλάδα ζούμε. Άντε με την ευχή μου να βρείτε τον πνευματικό, να σας λύσει το πρόβλημα.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι οι παπάδες, λένε πως "η πίστη είναι θέμα επιλογής, που ο Θεός την παραχώρησε (την επιλογή) στους ανθρώπους".
Ακόμα κι οι παπάδες δηλαδή, βλέπουν το παράδοξο της αποποίησης της ευθύνης από τον Άνθρωπο χάριν κάποιας Αλήθειας, και (γρήγορα - γρήγορα) του ρίχνουν στην πλάτη το βάρος της επιλογής: αυτό δηλαδή, από το οποίο κανείς δεν μπορεί - και δεν δικαιούται - να διαφύγει.

Φτου!!! Χειρότεροι κι από τους παπάδες γινόμαστε;

Υ.Γ.: Από κοντά πάει κι νέα "βιομηχανία έκδοσης πιστοποιήσεων", που ανθεί...
Υ.Γ.2: Δεν αφορά εμένα. Υπήρξα τυχερός ως προς τη δική μου επιτροπή.

Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010

Απορία...

Η Τζούλια Αλεξανδράτου (την έμαθα κι αυτήν ήθελα δεν ήθελα...), είπε δημόσια ότι "της προσφέρθηκαν πολλά λεφτά για να κάνει αυτό που κάνουν όλοι, on camera).

Το Υπουργείο Οικονομικών το άκουσε; Τα δήλωσε τα λεφτά αυτά;

Μη γελάτε βρε, δεν κάνω πλάκα. Καλύτερα δηλαδή π..τάνα παρά επιστήμονας σε αυτή τη χώρα;

Τετάρτη, Μαρτίου 17, 2010

Επάγγελμα με παρελθόν, παρόν και μέλλον!!!

Απόσπασμα του Νόμου ΥΠ'ΑΡΙΘ. 3833/2010

Προστασία της εθνικής οικονομίας - Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης.

Άρθρο 11 Περιορισμός προσλήψεων για τα έτη 2011 έως και 2013

1. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2013, ο αριθμός των ετήσιων προσλήψεων και διορισμών του μόνιμου προσωπικού και του προσωπικού με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου στους φορείς της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3812/2009, δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος συνολικά από το λόγο ένα προς πέντε (μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις), στο σύνολο των φορέων. Οι αποχωρήσεις υπολογίζονται την 31η Δεκεμβρίου του αμέσως προηγούμενου έτους και αφορούν στο σύνολο του έτους αυτού. Στον υπολογισμό του αριθμού του προς πρόσληψη προσωπικού στο σύνολο των φορέων, συνυπολογίζεται και ο υποχρεωτικός διορισμός των αποφοίτων της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και της Σχολής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και ο υποχρεωτικός διορισμός που διενεργείται βάσει ειδικών διατάξεων.
2. Ειδικά για το εκπαιδευτικό προσωπικό, όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, τα Σώματα Ασφαλείας, το Λιμενικό Σώμα, καθώς και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του τομέα υγείας, ο λόγος αυτός ορίζεται σε ένα προς ένα (μία πρόσληψη ανά μία αποχώρηση).
3. Από τη ρύθμιση αυτή εξαιρούνται: α) οι μετακλητοί υπάλληλοι, β) το μη πολιτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, γ) οι προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού νέων νοσηλευτικών μονάδων, δ) επιτυχόντες του Α.Σ.Ε.Π. και των φορέων, των παραγράφων 2 και 3 του προηγούμενου άρθρου.

Συμπέρασμα: το επάγγελμα με μέλλον είναι στρατιωτικός. Τι να τα κάνεις τα σχολειά, ακόμα και τα Πανεπιστήμια; Αξιωματικούς χρειαζόμαστε - το εκ των ων ουκ άνευ του σπουδαίου κράτους μας - και τίποτα γιατρούς επίσης, μη ψοφήσουν κι όλοι οι υπήκοοι και μετά, ποιος θα πληρώνει φόρους;

Πέμπτη, Μαρτίου 11, 2010

Αν καταλαβαίνω σωστά...

Η φωτό δική μου: ο Γιώργος (ΓΑΠ) στο προαύλιο της Budesbank.
(να τη στείλω στο Focus?)


...όλα τα κράτη είναι χρεωμένα και έχουν πρόβλημα. Αυτό, συμπεριλαμβάνει και τις ισχυρές οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τις Η.Π.Α.

Αυτό, δημιουργεί ένα παράδοξο: αν χρωστάγανε ο ένας στον άλλο, κάποιος (ή κάποιοι) θα έπρεπε να έχει πλεόνασμα. Βάλτε το κάτω, με ένα παράδειγμα 5 φίλων που δανείζει ο ένας στον άλλο και θα δείτε: δεν βγαίνουν τα μαθηματικά - κάποιος πρέπει να μη χρωστάει αλλά να του χρωστάνε.

Τι γίνεται;

Η απάντηση είναι απλή: όλα τα κράτη χρωστάνε στις τράπεζες.

Μια στιγμή: οι τράπεζες, παντού λειτουργούν υπό κρατικές εγγυήσεις. Αν μια κυβέρνηση αποσύρει την εγγύησή της από μια τράπεζα, η τράπεζα βυθίζεται αύτανδρη και ακαριαία.
Και δεν είναι μόνον οι χρηματικές εγγυήσεις, είναι και οι νομικές φαντάζομαι: ότι το κράτος, θα κυνηγήσει όποιον ληστέψει την τράπεζα, όποιον παίρνει δανεικά κι αγύριστα, όποιον καταχράται τα κεφάλαιά της κλπ.

Άρα, γιοκ κράτος = γιοκ τράπεζα (κάνω κάπου λάθος;). Το ίδιο ισχύει και για όποια επιχειρηματικότητα γενικά.

Πως είναι τότε δυνατόν, οι τράπεζες να στραγγαλίζουν τα κράτη; Δηλαδή, έχω έναν προστάτη που είναι εκ των ων ουκ άνευ, και είμαι de facto και de jure προτεκτοράτο, κι αρχίζω να σφίγγω το λαιμό του προστάτη μου, κι αυτός λέει "δείξε έλεος!".
Αντί να πει "κάτσε καλά μη σου κόψω τον κ*λο"!!!

Κι εδώ που τα λέμε, το χρήμα - εξ ορισμού - ανήκει στα κράτη. Καταλήγει στις τράπεζες μεν, αλλά τα κράτη κρατάνε το δικαίωμα να το εκδίδουν και να το προσδιορίζουν - και τελικά να χειρίζονται την ισοτιμία του όπως θέλουν - ή και να τα αντικαθιστούν.
(Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση των εννοιών χρήμα και νόμισμα. Καμιά σύγχυση: όταν η νομισματική πολιτική είναι ο κανόνας, για το νόμισμα θα μιλάμε).

Άρα, το πρόβλημα είναι πολιτικό: έχει αναχθεί σε θρησκευτική πίστη η μη παρέμβαση του κράτους στις λειτουργίες της αγοράς. Ο "παρεμβατισμός" - λέει "εμποδίζει την ανάπτυξη του υγιούς ανταγωνισμού". Γιατί; Γιατί έτσι!!

Και λες: "Είναι υγιές κάθε κράτος", (σ.σ. κράτος στα ελληνικά σημαίνει απλώς "δύναμη"), "να μη μπορεί να κινηθεί αν δεν ακουμπάει τους υπέρογκους τόκους στις τράπεζες, που ζουν μόνον επειδή τις σκεπάζει με την στέγη του";

Η αυτονόμηση του τραπεζικού κεφαλαίου, γέννησε ένα πολύπλοκο τέρας, το τραπεζικό κεφάλαιο, που δεν έχει κανένα παραγωγικό χαρακτήρα και μπορεί να ζει με βάση τα χρέη: η πηγή των τραπεζών είναι τα χρέη - όχι οι επενδύσεις! Αυτό, έχει φύγει πολύ μακρύτερα του "παλιού καλού" (κατ' άλλους "βδελυρού") κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού (ΚΜΚ) των Μαρξ-Ένγκελς κι έχει φτάσει στο επίπεδο του σουρεαλισμού.

Μέχρι οι κυβερνήσεις να αποφασίσουν ότι ο ρόλος τους είναι να κυβερνούν, το σύστημα θα παράγει κρίσεις απανωτές!

Αλλιώς, ας δώσουν την διακυβέρνηση στους τραπεζίτες, να αρχίσουν (οι τραπεζίτες) να πηδάνε από τα παράθυρα (θα συμβεί στα σίγουρα...).

Υ.Γ. 1. Μετά από ορθή υπόδειξη φίλου: όταν γράφω "τράπεζες" εννοώ τα hedge funds ή αλλιώς investment banks.
Υ.Γ. 2 Το post θα μπορούσε άνετα να ονομάζεται "Σουρεαλιστικός Καπιταλισμός".

Δευτέρα, Μαρτίου 08, 2010

Norbert Wiener κι ελεύθερη αγορά

Ο Wiener δεν ήταν ...κομμουνιστής - ούτε καν σοσιαλδημοκράτης. Ήταν ένας μαθηματικός, πατέρας της σύγχρονης Κυβερνητικής, διάσημος ερευνητής κλπ.
Το πιο γνωστό έργο του είναι το "Cybernetics - or control and communication in the animal and the machine".
Η έκδοση που έχω στα χέρια μου, είναι η δεύτερη, από το M.I.T., το 1961 -το έργο πρωτοκυκλοφόρησε το 1948, και πάλι από το ίδιο ίδρυμα. Παρότι το έργο είναι πλέον "κλασικό", λίγοι μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα μαθηματικά που περιέχει, οπότε πολλοί το αναφέρουν αλλά λίγοι το μελετάνε.
Ο γράφων ομολογεί ταπεινά (και ανερυθρίαστα) την ανικανότητά του με τα ολοκληρώματα κι άλλα μυστήρια ιερογλυφικά που αραδιάζει ο Wiener, π.χ.


οπότε δεν διεκδικώ δάφνες ερμηνείας - ή έστω κατανόησης - όλων όσων ο Wiener παραθέτει.

Αλλά, μπορώ να διαβάσω αγγλικά: Α- χα! (δε πήγανε τελείως τζάμπα τα "apple! alligator!", από την πρώτη δημοτικού).

Εκεί μέσα λοιπόν, στις σελίδες 158 - 161, ο Wiener λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Για να γίνουν κατανοητά, μια μικρή παρουσίαση της ιδέας του αναδραστικού ελέγχου:

Κάθε σύστημα έχει είσοδο και έξοδο. Λαμβάνει είσοδο από το περιβάλλον του (έχει αισθητήρες), και παράγει έξοδο. Δηλαδή, αντιδρά ανάλογα με την είσοδο που λαμβάνει με βάση κάποιο δικό του, εσωτερικό κριτήριο. Το κριτήριο αυτό, μπορεί να είναι ακατανόητο για έναν εξωτερικό παρατηρητή (π.χ. στα συστήματα που ονομάζουμε "μη-τετριμμένα").
Στην περίπτωση π.χ. των κοινωνικών συστημάτων, θεωρούμε ότι το κριτήριο αυτό αφορά την ταυτότητα των συστημάτων αυτών.

Αυτό σημαίνει όμως κι άλλα πράγματα:
  1. Το σύστημα βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται. Αν το περιβάλλον ήταν σταθερό, οι αισθητήρες θα ήταν άχρηστοι.
  2. Το σύστημα έχει στη διάθεσή του εναλλακτικούς τρόπους δράσης (δηλ. εναλλακτικές εξόδους). Αν μόνον με έναν τρόπο το σύστημα μπορούσε να ενεργεί, τότε δεν υπήρχε ανάγκη να διαβάζει την είσοδό του.
  3. Φιλοσοφικά μιλώντας, μπορούμε να ανάγουμε το σύστημα σε ένα "απλό" ΕΑΝ:

Το "ΕΑΝ" βεβαίως δεν είναι ποτέ κάτι απλό - αντίθετα είναι η βάση της περιπλοκότητας.

Το θέμα είναι ότι, το ΕΑΝ υπονοεί έναν στόχο. Ο στόχος μπορεί να μεταβάλλεται, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος στόχος.

Ο βρόχος ανατροφοδότησης σημαίνει ότι: το σύστημα διαπιστώνει μια κατάσταση πραγμάτων (είσοδος), προσπαθεί να την αλλάξει (έξοδος), βλέπει τα αποτελέσματα της ενέργειάς του (ανατροφοδότηση) και δώστου πάλι από την αρχή. Και η μηχανή αυτή, που κυνηγάει έναν στόχο, και δουλεύει με ανατροφοδότηση λέγεται ομοιοστατική μηχανή: αυτό που μένει όμοιο (σταθερό) είναι ο στόχος.

Η θεωρία αυτή, αρκετά απλή εκ πρώτης όψεως, προκάλεσε και τη μεγάλη σύγκρουση με τον συμπεριφορισμό (τη θεωρία Stimulus - Response, ή "θεωρία των εξαρτημένων αντανακλαστικών"). Οι συμπεριφοριστές ποτέ δεν κατάλαβαν, πόσο περίπλοκο πράγμα μπορεί να είναι το "ΕΑΝ".


Απολαυστικό βίντεο για το τι πέτυχε τελικά ο Pavlov:



Το θέμα λοιπόν, για να αποφασίσουμε αν υπάρχει σύστημα ή όχι, οπότε στην πρώτη περίπτωση έχουμε ένα ΕΑΝ και στην άλλη όχι, είναι το αν υπάρχει στόχος.

Ο Wiener λοιπόν, λέει:

"Υπάρχει μια δοξασία, αυτή τη στιγμή σε πολλές χώρες, που έχει αναχθεί σε άρθρο πίστης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι μια ομοιοστατική διαδικασία: ότι σε μια ελεύθερη αγορά, η ατομικότητα των δρώντων, που καθένας προσπαθεί να πουλήσει όσο ακριβότερα γίνεται και να αγοράσει όσο το δυνατόν φθηνότερα, θα έχει σαν αποτέλεσμα μια δυναμική ισορροπία των τιμών και θα καταλήξει στο μέγιστο κοινό καλό.
....
Δυστυχώς, τα στοιχεία, έτσι όπως είναι, εναντιώνονται σε αυτή την απλουστευμένη θεώρηση. Η αγορά είναι ένα παιχνίδι, που ήδη έχει έναν εξομοιωτή του στο οικογενειακό παιχνίδι Monopoly. Κατά συνέπεια [σ.σ. η αγορά] είναι αυστηρά θέμα της γενικής θεωρίας παιγνίων, όπως αναπτύχθηκε από τους Von Neumann και Morgenstern.
...
Τελικά, ακόμα και ο πλέον ευφυής και χωρίς φραγμούς παίκτης, πρέπει να περιμένει τα ερείπια.
...
Δεν υπάρχει καμία ομοιόσταση. Έχουμε εμπλακεί σε επιχειρηματικούς κύκλους έκρηξης και αποτυχίας, σε διαδοχές δικτατορίας και επανάστασης, σε πολέμους που όλοι χάνουν..."
(Η ελεύθερη μετάφραση και η έμφαση, δικές μου).

Το συμπέρασμα είναι: η ελεύθερη αγορά δεν έχει στόχο. Δεν έχει ΕΑΝ. Δεν έχει ανατροφοδότηση.
Κάθε μια εταιρία, ναι, είναι ένα ομοιοστατικό σύστημα. Η ιδέα της ελεύθερης αγοράς - όχι!
Κάθε τι άλλο, είναι απλώς μια βλακώδης ιδέα.

Φιλιά,

Heinz

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ - Το γνήσιο κείμενο του Wiener


In connection with the effective amount of communal information, one of the most surprising facts about the body politic is its extreme lack of efficient homeostatic processes. There is a belief, current in many countries, which has been elevated to the rank of an official article of faith in the United States, that free competition is itself a homeostatic process: that in a free market the individual selfishness of the bargainers, each seeking to sell as high and buy as low as possible, will result in the end in a stable dynamics of prices, and with redound to the greatest common good. This is associated with the very comforting view that the individual entrepreneur, in seeking to forward his own interest, is in some manner a public benefactor and has thus earned the great rewards with which society has showered him. Unfortunately, the evidence, such as it is, is against this simple-minded theory. The market is a game, which has indeed received a simulacrum in the family game of Monopoly. It is thus strictly subject to the general theory of games, developed by von Neumann and Morgenstern. This theory is based on the assumption that each player, at every stage, in view of the information then available to him, plays in accordance with a completely intelligent policy, which will in the end assure him of the greatest possible expectation of reward. It is thus the market game as played between perfectly intelligent, perfectly ruthless operators. Even in the case of two players, the theory is complicated, although it often leads to the choice of a definite line of play. In many cases, however, where there are three players, and in the overwhelming majority of cases, when the number of players is large, the result is one of extreme indeterminacy and instability. The individual players are compelled by their own cupidity to form coalitions; but these coalitions do not generally establish themselves in any single, determinate way, and usually terminate in a welter of betrayal, turncoatism, and deception, which is only too true a picture of the higher business life, or the closely related lives of politics, diplomacy, and war. In the long run, even the most brilliant and unprincipled huckster must expect ruin; but let the hucksters become tired of this and agree to live in peace with one another, and the great rewards are reserved for the one who watches for an opportune time to break his agreement and betray his companions. There is no homeostasis whatever. We are involved in the business cycles of boom and failure, in the successions of dictatorship and revolution, in the wars which everyone lose which are so real a feature of modern times.

Naturally, von Neumann's picture of the player as a completely intelligent, completely ruthless person is an abstraction and a perversion of the facts. It is rare to find a large number of thoroughly clever and unprincipled persons playing a game together. Where the knaves assemble, there will always be fools; and where the fools are present in sufficient numbers, they offer a more profitable object of exploitation for the knaves. The psychology of the fool has become a subject well worth the serious attention of the knaves. Instead of looking out for his own ultimate interest, after the fashion of von Neumann's gamesters, the fool operates in a manner which, by and large, is as predictable as the struggles of a rat in a maze. This policy of lies—or rather, of statements irrelevant to the truth—will make him buy a particular brand of cigarettes; that policy will, or so the party hopes, induce him to vote for a particular candidate— any candidate—or to join in a political witch hunt. A certain precise mixture of religion, pornography, and pseudo science will sell an illustrated newspaper. A certain blend of wheedling, bribery, and intimidation will induce a young scientist to work on guided missiles or the atomic bomb. To determine these, we have our machinery of radio fan ratings, straw votes, opinion samplings, and other psychological investigations, with the common man as their object; and there are always the statisticians, sociologists, and economists available to sell their services to these undertakings.

Luckily for us, these merchants of lies, these exploiters of gullibility, have not yet arrived at such a pitch of perfection as to have things all their own way. This is because no man is either all fool or all knave. The average man is quite reasonably intelligent concerning subjects which come to his direct attention and quite reasonably altruistic in matters of public benefit or private suffering which are brought before his own eyes. In a small country community which has been running long enough to have developed somewhat uniform levels of intelligence and behavior, there is a very respectable standard of care for the unfortunate, of administration of roads and other public facilities, of tolerance for those who have offended once or twice against society. After all, these people are there, and the rest of the community must continue to live with them. On the other hand, in such a community, it does not do for a man to have the habit of overreaching his neighbors. There are ways of making him feel the weight of public opinion. After a while, he will find it so ubiquitous, so unavoidable, so restricting and oppressing that he will have to leave the community in self-defense.

Thus small, closely knit communities have a very considerable measure of homeostasis; and this, whether they are highly literate communities in a civilized country or villages of primitive savages. Strange and even repugnant as the customs of many barbarians may seem to us, they generally have a very definite homeostatic value, which it is part of the function of anthropologists to interpret. It is only in the large community, where the Lords of Things as They Are protect themselves from hunger by wealth, from public opinion by privacy and anonymity, from private criticism by the laws of libel and the possession of the means of communication, that ruthless-ness can reach its most sublime levels. Of all of these anti-homeo-static factors in society, the control of the means of communication is the most effective and most important.

Πέμπτη, Μαρτίου 04, 2010

Focus στο άρθρο του Focus

Σήμερα διάβασα την μετάφραση του διαβόητου άρθρου του γερμανικού Focus.

Καιρό είχα να γελάσω έτσι, από την καρδιά μου δηλαδή. Το εκτύπωσα και το μοιράζω σε γνωστούς και φίλους κι όλοι αντιδρούν ανάλογα: γέλια.

Ο αρθρογράφος έστησε ένα έξυπνο και γλαφυρό άρθρο. Εντάξει, δεν είναι και Αριστοφάνης - ούτε καν Λαζόπουλος (!!!) - αλλά βγάζει γέλιο, είναι αρκετά οξυδερκές και νομίζω πολύ ακριβές. Περιγράφει την Ελλάδα. Και συνιστώ σε όλους να το διαβάσουν, για να καταλάβουμε τι μας χωρίζει από τους Γερμανούς. Όσοι θέλουν να εμβαθύνουν στο θέμα της βασικής διάκρισής μας από τους Σάξονες γενικότερα, μπορούν να διαβάσουν και το κλασικό έργο του Max Weber.

Όταν όμως κάποιος μας περιγράφει κάτι τι, δυο (τουλάχιστον) πληροφορίες παίρνουμε: η πρώτη είναι, αυτό το οποίο ο αφηγητής περιγράφει (για την ακρίβεια, προσλαμβάνουμε το αφήγημα - όχι το πράγμα καθ' εαυτό).
Η δεύτερη πληροφορία όμως, εξίσου σημαντική, αφορά τον ίδιο τον αφηγητή: μαθαίνουμε για αυτόν τον ίδιο. Δηλαδή, τι βλέπει, τι επιλέγει να βλέπει. Κι έτσι μαθαίνουμε και τι επιλέγει να μην βλέπει - αυτό που η Κυβερνητική β' τάξης αποκαλεί το "τυφλό σημείο".

Το τυφλό σημείο του αρθρογράφου, είναι ακριβώς το μάτι του: βλέπει τα πράγματα σαν Γερμανός. Αυτό σημαίνει ότι αδυνατεί να κατανοήσει τα φαινόμενα που περιγράφει. Βλέπει μια κατάσταση αποδιοργάνωσης, και δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτός είναι που το βλέπει έτσι, και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους (εξαιρετική ομιλία του Heinz von Foerster επ' αυτού, εδώ).


Το πράγμα όμως πάει πολύ βαθιά. Όπως το αντιλαμβάνομαι, έχουμε εδώ μια σύγκρουση Niklas Luhmann και Pierre Bourdieu. Στο ελληνικό μου καύκαλο μέσα, ο (Γερμανός) Luhmann στο ρόλο του "Έλληνα", ο (Γάλλος) Bourdieu στο ρόλο "Γερμανού". Και να γιατί:

- Ο Bourdieu, σε πολλές αναφορές του, θεωρεί ότι υπάρχει το "συμβολικό κεφάλαιο", που αναλύεται σε οικονομικό κεφάλαιο, κουλτούρα και κοινωνικό κεφάλαιο. Κι επαναλαμβάνει συχνά ότι σε τελική ανάλυση, κάθε μορφή κεφαλαίου στηρίζεται στη δυνατότητά της να μετασχηματιστεί σε οικονομικό κεφάλαιο [1, 2]. Τίποτα το αξιοπερίεργο εδώ, ο Bourdieu ακολουθεί μια μακρά σειρά μαρξιστών και νεο-μαρξιστών κοινωνιολόγων. Ο ίδιος μιλάει για την "ωμή δύναμη" ("brutal force" [2]) που τελικά αναδομεί συνεχώς την κοινωνία κι αναπαράγει το μοντέλο της ταξικής διαστρωμάτωσης (κακεντρεχές σχόλιο: άδικο έχει μετά η Αλέκα;). Δηλαδή, το νόημα ξεπηδά από την οικονομική διάρθρωση. Αυτή το έχει εκ των προτέρων διαμορφώσει κι αυτό με τη σειρά του την αναπαράγει.

- Αντίθετα, ο "Γερμανούχτερ" Luhmann, προτείνει μια εντελώς άλλη οπτική: κάτω από τα επιφαινόμενα (δηλ. την κοινωνική οργάνωση), βρίσκεται το νόημα (λέει). Το νόημα δεν είναι φανερό σε κάποιον εκτός του συστήματος κι αυτό που τελικά έχει σημασία, είναι η δυνατότητα αναπαραγωγής του κοινωνικού συστήματος (αυτοποίηση), δηλαδή η δυνατότητά του να παράγει συνεχώς νόημα. Το οικονομικό κεφάλαιο έτσι, αποκτά ουσιαστική διάσταση μόνον ως συμβολικό κεφάλαιο - τίποτε περισσότερο. Δηλαδή, μόνο στο επίπεδο ενός νοήματος (που αποτελεί τον ενδιάμεσο μεταξύ των ανθρώπων) το χρήμα έχει σημασία. Κι έτσι, η κοινωνική οργάνωση στη βάση μιας εγγενούς (!!!!) έλξης προς το χρήμα, είναι απλώς παράλογη. Πρώτα το χρήμα νοηματοδοτείται, μετά αποκτά ισχύ.

Η διαφορά δεν είναι ασήμαντη. Η θεωρία του Luhmann [3] εξηγεί άνετα τους βομβιστές αυτοκτονίας, τον θρησκευτικό φανατισμό, την εμμονή σε "παράλογες" συμπεριφορές κλπ. Αντίθετα, η θεώρηση του Bourdieu, ακόμα και με το habitus, αδυνατεί να προσφέρει ικανοποιητικές εξηγήσεις αυτών των φαινομένων.
(κακό σχόλιο: "Πολλές φορές έχω την παραίσθηση πως βλέπω τον Luhmann να κοιτά πάνω απ΄ τον ώμο του Bourdieu την ώρα που ο τελευταίος γράφει και να μειδιά...).

Τι λέει λοιπόν τελικά ο αρθρογράφος του Focus; Λέει ότι δεν καταλαβαίνει τους Έλληνες!!!
Και πράγματι, η συμπεριφορά των Ελλήνων είναι απολύτως ακατανόητη (ή απλώς εντελώς ανόητη) αν κάποιος παραμείνει στον Bourdieu.
Σε ό,τι με αφορά ωστόσο - και σέβομαι πολύ τον Bourdieu ως επιστήμονα - το να μένει κάποιος εκεί, είναι επιλεκτική τύφλωση.

Μελετώντας τον Luhmann - κάτι που συνεχίζω να κάνω, και που ευτυχώς δεν έχει τελειωμό - και παίρνοντας ανάποδα τη βιβλιογραφία του, κατέληξα στον Ηράκλειτο - δεν τον επέλεξα εγώ, ο Luhmann κι οι προκάτοχοί του τον επέλεξαν:

οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως διαφερόμενον ἑωυτῶι συμφέρεται· παλίντονος ἁρμονίη ὅκωσπερ τόξου καὶ λύρης.
(Δεν καταλαβαίνουν πως κάτι που έχει μέσα του αντίθετες τάσεις, συμφωνεί με τον εαυτό του. Αρμονία αντιθέτων τάσεων, όπως του τόξου και της λύρας).

ἁρμονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων.
(Η κρυμμένη αρμονία είναι ισχυρότερη από την φανερή).

Τις προάλλες συζητούσα με κάποιον φίλο, που τον σέβομαι πολύ. Στο τέλος με είπε "ρατσιστή". Να τι έγινε:

Ισχυρίστηκα ότι, στην ελληνική κουλτούρα, είναι κατανοητό να σφάζεις τον εχθρό. Κι ο εχθρός παραμένει εχθρός και νεκρός. Π.χ., είναι κατανοητό γιατί στον Εμφύλιο αποκεφάλισαν τον Άρη και τον Έλατο, γιατί οι Τούρκοι έφτιαχναν τοίχους με κεφάλια Αρμενίων, κάτι που έκαναν και οι Σέρβοι στη Βοσνία, κλπ. Κατανοητόν, αν και απεχθέστατο.
Το νόημα είναι: το πτώμα του εχθρού μου, συνεχίζει να είναι το σύμβολο του εχθρού μου.

Αλλά, είναι ακατανόητη η χρηστική πρόσληψη του πτώματος, που εμφάνισαν οι Γερμανοί, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα πτώματα των Εβραίων "εχθρών τους".

Εδώ, πρόκειται για χάσμα κουλτούρας. Υπάρχει δηλαδή κάτι εγγενές στην κουλτούρα τους. Αυτό είπα και με είπε ρατσιστή.

Το ξαναλέω λοιπόν. Γινόμαστε Έλληνες (ή Γερμανοί ή ο,τιδήποτε άλλο), μέσα από αφηγήσεις. Αυτές δεν είναι απαραίτητο να είναι ρητές - καθόλου μάλιστα. Σε συμπεριφορές γύρω μας, καθώς ζούμε και μεγαλώνουμε μαθαίνουμε τον κόσμο, αλλά για την ακρίβεια: εσωτερικεύουμε την περιγραφή του κόσμου που το περιβάλλον μας μας δίνει (μαζί με τη γλώσσα μας και τους μηχανισμούς της - τι επιτρέπει και τι δεν επιτρέπει να διαμορφωθεί ως λόγος/σκέψη).
Γενετικά αυτό είναι άσχετο (εκτός φυσικά από τις περιπτώσεις κάποιας γενετικής ή άλλης ανωμαλίας, τυφλότητα, κώφωση κλπ.). Αλλά κοινωνικά είναι το παν. Γιατί δεν γεννιόμαστε ούτε καν άνθρωποι - γεννιόμαστε μόνον με την δυνατότητα να γίνουμε άνθρωποι. Αλλά για να γίνει αυτό, χρειάζονται άλλοι άνθρωποι γύρω μας. Κι έτσι γινόμαστε τελικά άνθρωποι, ως άνδρες ή γυναίκες, Έλληνες ή Γερμανοί.

Το να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τη σημασία που έχει η κουλτούρα (μ' αυτή ακριβώς την έννοια), είναι το τυφλό σημείο μας. Π.χ. κάποιος μεγαλωμένος στην Ελληνική επαρχία, που ποτέ δεν διάβασε την Αντιγόνη, ποτέ δεν άκουσε για τον Έκτορα, ακόμα και τελείως αγράμματος κυριολεκτικά να είναι, καταλαβαίνει αμέσως τη σημασία του να κάνεις τους ανθρώπους σαπούνια. Υπάρχει ένα διανοητικό φράγμα εδώ, αυτό που δημιουργεί την έννοια του αδιανόητου, και το φράγμα αυτό αναπαράγεται συνεχώς μέσα από αφηγήσεις, από συμπεριφορές ενσωματωμένες στην κουλτούρα, έθιμα και τελετές, κλπ.

Δηλαδή, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ για τον Όμηρο και το έργο του, ο Ομηρισμός είναι χύμα γύρω μας. Ακόμα κι αν δεν τον ξέρουμε, τρυπώνει ύπουλα σε κάθε συναλλαγή μεταξύ Ελλήνων. Όχι επειδή το επιλέξαμε. Απλώς χώθηκε στην αφήγηση (και αρχικά τα Ομηρικά έπη ήταν απλώς αφηγήματα) κι έκτοτε αναπαράγεται.

Να πουλήσουμε λοιπόν την Ακρόπολη, ναι! Κανένα ρόλο δεν έχει ως κτίριο - αυτό δεν καταλαβαίνουν οι Γερμανοί. Και στη Γερμανία να την πάμε την Ακρόπολη, δώρο π.χ,, πάλι Έλληνες θα παραμείνουμε. Αυτό που έχουμε (καλό ή κακό) βρίσκεται στην κουλτούρα της κοινωνίας αυτής κι αναπαράγεται (αθέλητα) επί αιώνες.
Κι όσο και να χτυπιούνται, αυτό που αναπαράγεται σε τούτη την κουλτούρα, έχει βαθιές αναρχικές ρίζες:

Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης:

Χορός
πῶς δ᾽ οὐχὶ ταρβεῖς τοιάδ᾽ ἐκρίπτων ἔπη;

Προμηθεύς
τί δ᾽ ἂν φοβοίμην ᾧ θανεῖν οὐ μόρσιμον;

Χορός
ἀλλ᾽ ἆθλον ἄν σοι τοῦδ᾽ ἔτ᾽ ἀλγίω πόροι.

Προμηθεύς
ὁ δ᾽ οὖν ποιείτω· πάντα προσδοκητά μοι.

Χορός
οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί.

Προμηθεύς
σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντ᾽ ἀεί.
ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.
δράτω, κρατείτω τόνδε τὸν βραχὺν χρόνον,

ὅπως θέλει· δαρὸν γὰρ οὐκ ἄρξει θεοῖς.

Μετάφραση (Ι. Γρυπάρη):


Χορός
Και δε φοβάσαι εσύ να πετάς τέτοια λόγια;

Προμηθέας
Τι να φοβούμαι, αφού δεν μπορεί να πεθάνω;

Χορός
Μα ίσως και σ' άλλους πιο σκληρούς σε ρίξει μόχτους.

Προμηθέας
Ό,τι έχει ας κάμει, κι όλα εγώ τα περιμένω.

Χορός
Είναι σοφοί, μπρος στην Αδράστεια (σ.σ. τη Μοίρα) όσοι σκύβουν.

Προμηθέας
Σέβου, προσκύνα, χάιδευε πάντα σου εκείνον
που κρατά την αρχή· μα εγώ το Δία πιο λίγο
ψηφώ κι απ' το μηδέν· ας κυβερνά κι ας κάνει
της κεφαλής του, όσος καιρός του μένει ακόμα·

γιατί δε θα 'ναι των θεών κύριος για πάντα.
Το πως, και με πόσους τρόπους η θέση αυτή του Προμηθέα έχει επιβιώσει μέσα στην ελληνική καθημερινή συναλλαγή μέχρι σήμερα, δεν χρειάζεται νομίζω να το περιγράψω. Ξεκινάμε από το "εγώ αφεντικό δε βάζω στο κεφάλι μου" και φτάνουμε έως γλαφυρές περιγραφές που εμπλέκουν ...μάντρες, ανατομικές ορολογίες και ...αέρια.

Ναι, ίσως έχει πλάκα. Και ναι, ίσως είναι δυσλειτουργικό σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον.
Αλλά, το γιατί οι οικονομικοί δείκτες είναι μετρήσεις ευτυχίας των ανθρώπων, παραμένει να αποδειχθεί - κι ας κλαίνε μερικοί Γερμανοί.

Κι έτσι, λέω: "είμαι Έλληνας". Ούτως ή άλλως, εδώ μεγάλωσα, εδώ έγινα άνθρωπος (από απλός βιολογικός οργανισμός) και μόνον έτσι μπορώ να βλέπω τον κόσμο....

Υ.Γ. 1. Και, για μη ξεχνιόμαστε: όποιος μεγαλώνει στην Ελλάδα, Έλληνας γίνεται κι ας είναι από Αλβανούς ή ό,τι άλλο.
Υ.Γ. 2. Ένας φίλος φιλόλογος, μου διηγήθηκε σήμερα το εξής: όταν απόκτησε παιδί, τους πρώτους μήνες το έβαζαν με τη γυναίκα του ανάμεσά τους το βράδυ. Η γιαγιά του (του φίλου μου), αγράμματη τελείως, του λέει: "Μη το παίρνετε το μωρό μαζί σας. Ο ύπνος είναι μισός θάνατος". Κόκκαλο ο φίλος, που ακούει τη γιαγιά του να επαναλαμβάνει τον Ηράκλειτο. "Που το άκουσες αυτό γιαγιά;", ρωτάει. "Οι παλιοί έτσι λέγανε.." απαντάει η γριά.
Υ.Γ. 3. Προφανώς και είμαι της "γερμανικής σχολής σκέψης". Γι' αυτό και εκτιμώ (και) τους Έλληνες.
Υ.Γ. 4. (μεγάλη και τελευταία κακία): Γιωργάκη δεν έμενες καλύτερα να καθαρίζεις παράθυρα στη ...."Στοχόλμη";

[1] Bourdieu Pierre, 1986, The Forms of Capital στο Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education, Richardson, J. G., (ed.), New York/Westport/London, Greenwood Press: 241-258.
[2] Bourdieu Pierre, 1989, Social Space and Symbolic Power, Sociological Theory, vol. 7 (1): 14-25.
[3] Luhmann Niklas, 1995, Social Systems, Stanford University Press.