tag:blogger.com,1999:blog-261016022012-02-17T06:02:19.419+02:00απερίγραπτοι μονόλογοι...heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.comBlogger1451100tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-25555930427635109632012-02-11T17:10:00.000+02:002012-02-11T17:18:37.602+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ένα πρωί ανήμερα Χριστούγεννα του 1985, φτάνω στη Σαλονίκη ξημερώματα με το τραίνο. Νύχτα ταξίδι από Αθήνα, 12 ώρες δρόμος, κι είμαι κομμάτια...<br />Εκείνη (η τότε εκείνη), έχει παρουσιάσει υγρά πλευρίτιδα (φυματίωση) κι έχει εισαχθεί στο Παπανικολάου εκτάκτως. <br />Έξι η ώρα το πρωί, στο Λευκό Πύργο, έχει ένα περίπτερο που πουλάει "ζεστές εφημερίδες". Πάω να πάρω μια, πριν αρχίσω την αναζήτηση "που είναι το Παπανικολάου".<br /><br />Τζίφος. Το περίπτερο έχει μόνο φρέσκο Ριζοσπάστη. Δε γαμιέται, παίρνω Ριζοσπάστη. Γύρω στις 7:30 έχω βρει το Παπανικολάου, πνευμονολογική κλινική (Α΄, Β΄, Γ΄ - ούτε που θυμάμαι). Εκείνη σ' ένα θάλαμο με άλλες 5 γυναίκες. Την ετοιμάζουν για παρακέντηση, να αφαιρέσουν το υγρό. Ο γιατρός μου λέει ότι ευτυχώς δεν είναι στον πνεύμονα, αλλά σε ένα θύλακο που έχει σχηματιστεί ανάμεσα στον αριστερό πνεύμονα και στα πλευρά.<br />Όπως και να' χει, έχω φρικάρει. Φοβάμαι γι' αυτήν και έχω πανικοβληθεί. Η αγωνία μου αντισταθμίζεται από την απίστευτη ψυχραιμία της: καβάλα ανάποδα σε μια καρέκλα, διαβάζει Αστερίξ, η βελόνα χωμένη στα πλευρά και το υγρό στάζει σε ένα δοχείο στο πάτωμα. Της έχει ξανατύχει στην εφηβεία της και δεν ιδρώνει το αυτί της.<br /><br />Στο διπλανό κρεβάτι, μια φιγούρα που έχει ξεφύγει από πίνακα της εποχής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Γύρω στα 60-65 μάλλον, μάτια γαλάζια, αδρές γραμμές στο πρόσωπο, προτεταμένα μήλα. Μαλλιά πιασμένα σε χοντρή πλεξούδα και στριφογυριστό κότσο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Με κοιτάει επίμονα:<br /><br />-"Παλικάρι, να σου πω".<br />-"Ορίστε".<br />-"Είσαι στη ΚΝΕ";<br /><br />Μου 'ρχονται γέλια. Έχει δει το Ριζοσπάστη κι έχει βγάλει το λογικό (αλλά λάθος) συμπέρασμα. Άντε να δω πως θα ξεμπλέξω τώρα...<br /><br />-" Όχι", της απαντώ.<br />- "Κάτσε δίπλα μου λίγο να σου πω", επιμένει.<br /><br />Κάθομαι.<br /><br />-"Πεθαίνω", μου λέει. "Καρκίνος στον πνεύμονα. Το 'παθα από τις συνεχείς πνευμονίες μάλλον. Πρώτα στον ΕΛΑΣ και μετά στο Δημοκρατικό Στρατό, πολλές φορές κοιμήθηκα στο χιόνι".<br /><br />Δεν καταλαβαίνω - αρκετά νέος ακόμα - ότι βρίσκομαι μπροστά σε μια πολύ σημαντική μαρτυρία που αρχίζει να ξετυλίγεται αυθόρμητα. Αλλά και να το καταλάβαινα, δεν είχα τρόπο να καταγράψω... Κουνιέμαι άβολα στη καρέκλα μου - η ήρεμη παραδοχή αυτή του θανάτου με τρομάζει. Κάθομαι ζορισμένος.<br /><br />- "Θέλω να σου πω, <b>το κόμμα να μη το πλησιάσεις ποτέ</b>. Κι ο Ριζοσπάστης, δε γράφει την αλήθεια πια. Εγώ είμαι κομμουνίστρια, δε έχω σχέση με τους φασίστες".<br /><br />Τριάντα χρόνια μετά, θυμάμαι μόνο το ζουμί της εξιστόρησης.<br /><b>Φανατική Ζαχαριαδική</b> μέχρι την ώρα που τη γνώρισα, εξόριστη στην Τασκένδη, επέστρεψε όταν ο Αν. Παπανδρέου έκλεισε το κεφάλαιο των πολιτικών προσφύγων. Οι "φασίστες", ήταν οι Κολιγιαννικοί κι ο Φλωράκης. Αυτοί που "πρόδωσαν" το Ζαχαριάδη το 1955 και ξεκίνησαν τα γεγονότα της Τασκένδης.<br /><br />- "Με κάρφωσαν στους Ρώσους οι αλήτες. Με φώναξαν στη KGB - είσαι με το Πολιτικό Γραφείο με ρώτησαν, ή όχι; Είστε <b>φασίστες</b>! τους φώναξα"!<br /><br />Την έστειλαν εξορία. <b>Ξανά </b>δηλαδή...<br /><br />- "Κι έτσι κατέληξα πάλι να κοιμάμαι στα χιόνια. Όταν βγήκε το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα μας πλησίασε: όταν πάμε στην Ελλάδα να ενταχθούμε πάλι στις οργανώσεις του - τους διαολόστειλα. Κι όταν πια ήρθαν στο σπίτι μου στη Σαλονίκη, τους έσπρωξα κάτω από τις σκάλες".<br /><br />Πρώτη φορά άκουγα την ιστορία απ΄ τη πλευρά των Ζαχαριαδικών. Ποτέ δεν είχα αναρωτηθεί τι απέγιναν όσοι πίστευαν στο Ζαχαριάδη μετά το θάνατο του Στάλιν... Κι η απάντηση ήταν απλή: έπαθαν ό,τι πάθαιναν οι διαφωνούντες με το Ζαχαριάδη μέχρι εκείνη την ώρα. Η <b>ίδια </b>μηχανή που εξόντωνε τη μια πλευρά, άρχισε το ΄55 να εξοντώνει την άλλη. Με την ίδια κτηνώδη <b>βεβαιότητα</b> ακριβώς.<br /><br />Μου είπε κι άλλα πολλά, περίπου τρεις ώρες μου μιλούσε... Για ξεγύμνωμα σε παγωμένα υπόγεια, για υποχρεωτικό μπάνιο με το λάστιχο με παγωμένο νερό στο ρωσικό καταχείμωνο, για εκτοπίσεις, περιφρόνηση, ξύλο κι απειλές για τη ζωή της... Για χρόνια που πέρασαν σε μια αστείρευτη πίκρα, μέχρι να μπορέσει να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα. Και για το <b>μίσος </b>της στους Κολιγιαννικούς που έμενε άσβεστο και θέριεψε μέσα σ' όλ' αυτά.<br /><br />Την ξαναθυμήθηκα χτες το βράδυ, παρακολουθώντας μια ομιλία του Ευκλ. Τσακαλώτου για την κρίση και την Αριστερά. Η Ελληνική Αριστερά, μετά την ήττα του εμφυλίου, για να διατηρήσει τη συνοχή της, κατασκεύασε ένα ωραίο αφήγημα: "<b>Νικηθήκαμε στρατιωτικά, αλλά ηθικά υπερισχύσαμε και συνεχίζουμε να υπερισχύουμε</b>". Κι αυτή, έγινε η παγίδα της που την έκλεισε μέσα της και δεν την αφήνει να αλλάξει.<br /><br />Αυτή η τρομερή ιδέα ότι "έχουμε το δίκιο με το μέρος μας", μας έχει κάνει τυφλούς. Χειρότερα, μας έχει καταστήσει<b> πολιτικά ανεπαρκείς</b>. Ο τρόπος που αντιπαρατιθέμεθα στο μνημόνιο, είναι για κλάματα. Δεν προτείνουμε κάτι, απλώς λέμε "όχι" στις επιθέσεις - <b>μάγια κάνουμε</b> σαν τις παλιές ξεματιάστρες... Διασπασμένοι και διχασμένοι - με κύρια ευθύνη του ΚΚΕ - ασκούμε την πολιτική ακριβώς με τους όρους του νεκρού πλέον πολιτικού συστήματος. Μας αρκεί ότι είμαστε "ηθικά ανώτεροι" κι ας είμαστε πρακτικά ανεπαρκέστατοι. Αυτό, στο χωριό μου το λένε ναρκισσισμό έως αυνανισμού: τη βρίσκουμε με τον εαυτό μας...<br />Δε χρειάζεται να εξειδικεύσουμε θέσεις, δεν υπάρχει ανάγκη να σκεφτούμε νέους τρόπους προσέγγισης των πολιτών - "έχουμε δίκιο" κι όλα είναι απλά. Τι μας φταίει και δε προχωράμε τότε; Εύκολο: <b>είναι που δε μας παίζει η τηλεόραση</b>! Αυτό είναι! Αν τα ΜΜΕ μας πρόβαλλαν ισότιμα, η "ηθική μας υπεροχή", είναι τόσο εξόφθαλμη που θα τους πατάγαμε κάτω!<br />Η "ηθική μας υπεροχή", βγάζει μάτι - όντως. <b>Το δικό μας</b>.<br /><br />Αν δεν καταλάβουμε ότι είμαστε τυφλοί, δε θα ξεστραβωθούμε ποτέ. Και τώρα είναι η ώρα, <b>τώρα</b>. Τώρα πρέπει να οικοδομήσουμε μια <b>νέα </b>προοπτική, για ένα νέο κόσμο, που δε θα πάσχει από την τυφλότητα που γεννάει μίσος, που θα αφουγκράζεται και τον Κολιγιαννικό και τον Ζαχαριαδικό και τον Δεξιό<b> και κάθε άνθρωπο</b>. Αυτός - δυστυχώς - <b>δεν </b>φαίνεται να είναι ο ρόλος του ΚΚΕ αυτή τη στιγμή. Τότε όμως, η υπόλοιπη Αριστερά, οφείλει να πάρει <b>διπλό βάρος</b> στην πλάτη της: να φτιάξει τη νέα Αριστερά και να δείξει το δρόμο για μια νέα κοινωνία. Αλλιώς, θα βιώνουμε ακόμα εκτοπίσεις, εξορίες κι ανακρίσεις, που <b>ακόμα κι αν είναι συμβολικές, παραμένουν απεχθείς και διχαστικές</b>.<br /><br />Η κυρία πέθανε, παραμονή των Φώτων του 1986.<br /><br />Εκείνη, δεν ξαναπαρουσίασε συμπτώματα φυματίωσης κι από τότε, είναι μια χαρά στην υγεία της :-)<br /><br />Ο δε Ζαχαριάδης, απ' ό,τι βλέπω, χαίρει άκρας υγείας ακόμα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2555593042763510963?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-53235497518073408202012-01-29T19:36:00.002+02:002012-01-29T21:09:41.155+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Ή αλλιώς: η Δημοκρατία στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα.<br /><br />Τους τελευταίους μήνες, όλο και περισσότεροι αστέρες της πολιτικής μας σκηνής, τρυπώνουν στο twitter, προς άγραν (προφανώς) ψηφοφόρων. Εκτός κι αν αποφάσισαν ξαφνικά, ότι είναι ώρα να ανοίξουν απευθείας διάλογο με τους απλούς (διάβαζε: "απλοϊκούς") πολίτες - όπως μας αποκαλούν συνήθως. Μπορείτε να τους πετύχετε αν έχετε κέφι να διαβάσετε τα γραφόμενά τους, αν και σπάνια θα μπουν στον κόπο να σας απαντήσουν. Π.χ. @g_papandreou, @adiamantopoulou, @EVenizelos, @panoskammenos, @PrimeMinisterGR, @xprotopapas κι άλλοι πολλοί - αυξάνονται συνέχεια. Κάποιοι απ' αυτούς είναι ψεύτικοι λογαριασμοί, αλλά οι πέντε πρώτοι που έδωσα ήδη, είναι επιβεβαιωμένα γνήσιοι.<br /><br />Ωστόσο, ο έκτος λογαριασμός, φρέσκος - φρέσκος στην πιάτσα του twitter, γνήσιος ή όχι, με έβαλε σε ιδιαίτερες σκέψεις - αυτές που με οδήγησαν να γράφω αυτή την ώρα. Ιδού ο "διάλογος" που προηγήθηκε:<br /><br /><img alt="Christos Protopapas" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1650309548/49056_685753233_486_n_normal.jpg" /> <b class="fullname js-action-profile-name">Christos Protopapas</b><span class="username js-action-profile-name"></span> <br /><div class="js-tweet-text"><i>Καλημέρα σε όλους!</i><br /><br /></div><div class="stream-item-footer"><div class="context"></div><a class="details with-icn js-details" href="https://twitter.com/#"> <span class="js-icon-container"> </span> <b> <span class="view-open js-view-details"></span> </b> </a> </div><div class="simple-tweet tweet js-stream-tweet js-hover js-actionable-tweet js-profile-popup-actionable sticky-actions" data-is-reply-to="true" data-item-id="163550649831796736" data-screen-name="Kartesios" data-tweet-id="163550649831796736" data-user-id="18404957"><div class="content"><div class="stream-item-header"></div><div class="stream-item-header"><small class="time"><a class="tweet-timestamp js-permalink" href="https://twitter.com/#%21/Kartesios/status/163550649831796736" title="11:14 AM - 29 Jan 12"><span class="_timestamp" data-long-form="true" data-time="1327828488000"></span></a></small><img alt="Kartesios" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1496491709/kartesios_avtr1_normal.jpg" /> <b class="fullname js-action-profile-name">Kartesios</b>&nbsp;</div><div class="stream-item-header"><i>Φεύγετε; Αν δε φεύγετε, τι καλή Κυριακή να έχουμε;</i></div><div class="stream-item-header"></div><div class="stream-item-footer"><div class="context"></div><a class="details with-icn js-details" href="https://twitter.com/#"> <span class="js-icon-container"> </span> <b> <span class="view-open js-view-details"></span> </b> </a> </div></div></div><div class="content-divider"></div><div class="expansion-container js-expansion-container" style="height: auto;"><div class="tweet original-tweet js-stream-tweet js-actionable-tweet js-hover js-profile-popup-actionable js-original-tweet colored-links colored-actions opened-tweet" data-is-reply-to="true" data-item-id="163632752586006528" data-screen-name="xprotopapas" data-tweet-id="163632752586006528" data-user-id="417848410"><div class="content"><div class="stream-item-header"><br /><img alt="Christos Protopapas" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1650309548/49056_685753233_486_n_normal.jpg" /> <b class="fullname js-action-profile-name">Christos Protopapas</b>&nbsp;</div><div class="stream-item-header"><i>Όταν έρθει η ώρα θα το κρίνει ο λαός..</i><br /><br /></div><div class="stream-item-header"></div><div class="stream-item-header"><div class="content-divider"></div><div class="stream-item-header"><img alt="Thomas Mavrofides" border="0" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1612390047/image_normal.jpg" /><b>@blacktom1961&nbsp;</b><br /><b>&nbsp;</b><i>Α, ο λαός κρίνει στις συνταγματικές προθεσμίες μόνον ε; Λαϊκή κυριαρχία σε 4ετείς δόσεις ε; Κουρέλι το Σύνταγμα.</i> </div><div class="stream-item-header"><br /></div><div class="stream-item-header"><br /></div><div class="stream-item-header"><div class="content-divider"></div><div class="stream-item-header"><img alt="Thomas Mavrofides" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1612390047/image_normal.jpg" /><b>@blacktom1961</b></div><i>Έχετε στείλει τη Δημοκρατία στο άρθρο 99. Πτωχεύσατε το πολίτευμα. Πολιτειακές νάρκες είστε πλέον.</i></div>&nbsp; </div><div class="stream-item-header">Δεν απάντησε - τουλάχιστον όχι ακόμα. Όμως, προσέξτε την προηγούμενη απάντηση του εξ επαγγέλματος πολιτικού:</div><div class="stream-item-header"><br /></div><div class="stream-item-header"><div class="stream-item-header" style="text-align: center;"><b>"Όταν έρθει η ώρα θα το κρίνει ο λαός"..</b><br /><br />Μια έτοιμη απάντηση για κάθε περίπτωση που αμφισβητείται μια κυβέρνηση σ' αυτόν τον τόπο:</div><div class="stream-item-header" style="text-align: left;"><br />- Άλλα υποσχεθήκατε κι άλλα κάνετε!<br />-<b> Όταν έρθει η ώρα θα το κρίνει ο λαός.</b><br /><br /><b>- </b>Αυτό που κάνετε δεν είναι σωστό!<br /><b>- </b><b>Όταν έρθει η ώρα θα το κρίνει ο λαός.</b><br /><br /><b>- </b>Η πολιτική σας είναι καταστροφική!<br /><b>- </b><b>Όταν έρθει η ώρα θα το κρίνει ο λαός.</b><br /><br />Όταν - στη συνέχεια -&nbsp;<b> </b>χάνουν τις εκλογές, τότε: <br /><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>"Κάναμε λάθη και γι' αυτά ο λαός μας έστειλε στην αντιπολίτευση. </b><b>Θα ανταποκριθούμε με υπευθυνότητα στο ρόλο που μας ανέθεσαν οι πολίτες. Γι' αυτό </b><b>δεν&nbsp; πρέπει να βυθιστούμε στην εσωστρέφεια </b>(διάβαζε: αυτοκριτική ανάλυση)<b> γιατί θ' αφήσουμε την κυβέρνηση</b> (σ.σ. τους άλλους)<b> να καταστρέφουν τη χώρα".</b></div><br />&nbsp;Υπάρχουν φυσικά κι άλλα τέτοια κλισέ, π.χ<b>.</b><br /><b><br /></b><br />- Σκάνδαλο!<br /><b>- Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα.</b><br /><b><br /></b><br />- Εδώ υπάρχει διαπλοκή!<br /><b></b><b>- Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα.</b><br /><br />Κι από κοντά οι "εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές" της Βουλής, που ουδέποτε οδήγησαν κάποιον στη φυλακή, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών (δημιούργημα Βενιζέλου) και άλλα πολλά, με δυο λόγια ένα πλήρες δίκτυοπροστασίας και αυτο-αναπαραγωγής ενός συστήματος που νέμεται την εξουσία - και άρα διαχειρίζεται τη Δημοκρατία - κατά το δοκούν. Κι ένα Σύνταγμα - ο θεμελιώδης νόμος της χώρας - διάτρητο.<br /><b><br /></b><br />Η αντανακλαστική (δίκην σκύλου του Pavlov) απάντηση του Πρωτόπαπα λοιπόν, αναδεικνύει όλα αυτά, αλλά και κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο:<b> η Δημοκρατία μας είναι απλώς μια φούσκα. Η πιο μεγάλη φούσκα απ' όλες. </b>Η φράση "όταν έρθει η ώρα θα το κρίνει ο λαός", υποβιβάζει συνειδητά τη λαϊκή κυριαρχία - που είναι το θέμελιο της αστικής δημοκρατίας - στο επίπεδο μιας διαδικασίας που λαμβάνει χώρα άπαξ ανά 4 χρόνια.<b> </b>Οι Έλληνες έτσι γίνονται πολίτες ανά 4 χρόνια για μια ημέρα, ενώ <b>ενδιάμεσα παραμένουν υπήκοοι</b> μιας κυβέρνησης που - <b>προσέξτε</b>: στο όνομα της "δημοκρατικής νομιμοποίησης" (διάβαζε: κοινοβουλευτική πλειοψηφία) που διαθέτει, οικειοποιείται την λαϊκή κυριαρχία αφαιρώντας την ουσία της, δηλαδή τον συνεχή έλεγχο των πολιτών επί των κυβερνητικών επιλογών - αυτό υποτίθεται ότι το αναλαμβάνει η αντιπολίτευση. Η επιπλέον ασφαλιστική δικλείδα που υπάρχει, το Σύνταγμα, καθίσταται στην ουσία ανενεργή και, όπως κυνικά έχει σημειώσει κι ο πρώην πρωθυπουργός (ΓΑΠ), "αν το Σύνταγμά μας απαγορεύει κάποια πράγματα, πρέπει να δούμε πως μπορούμε να το παρακάμψουμε". Η αποθέωση της νέας μας μαγικής λέξης, της "ευελιξίας".<br /><br />Φυσικά, δε φτάσαμε απευθείας σ' αυτή την κατάσταση σε 2-3 χρόνια. Από τη στιγμή που τέθηκε το δίλλημα "Καραμανλής ή τανκς" στις εκλογές του 1974, η Δημοκρατία τέθηκε υπό αίρεση. Ακολούθησε σωρεία καλπονοθευτικών νόμων, που έφτασαν μέχρι τον συνυπολογισμό των λευκών ψήφων στις άκυρες (!!). Στην ουσία η χώρα, εδώ και δεκαετίες, κυβερνάται από ισχνές μειοψηφίες. Για παράδειγμα, στις εκλογές τους 2009,&nbsp; η συμμετοχή ήταν 70,92%. Το ΠΑΣΟΚ, έλαβε 43,92% των ψήφων. Ποσοστό δηλαδή στο σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, 70,92*43,92=31,15%. <b>Δηλαδή, η ψήφος λιγότερων από έναν στους τρεις πολίτες, έδωσε στο ΠΑΣΟΚ, με εκλογικό ποσοστό 31,15% , το 53,33% των εδρών της Βουλής.</b> Καθόλου άσχημα ε? Με αντίστοιχο υπολογισμό, φαίνεται ότι η ΝΔ στις εκλογές του 2007 νίκησε με πραγματικό ποσοστό <b>31,02%</b>.<br /><br />"Ωραία", θα πει κάποιος, "τι να κάνουμε αφού οι πολίτες αρνούνται τη συμμετοχή"; Για αρχή, ας υπολογίζουμε τα λευκά στα έγκυρα ψηφοδέλτια, όπως δηλαδή είναι το λογικό κι όπως ήταν μέχρις ενός σημείου. Δεύτερον, ας εφαρμόσουμε την απλή αρχή "ένας άνθρωπος, μια ψήφος", που σημαίνει πρακτικά,<b> απλή αναλογική</b>. Τρίτον, ας ενεργοποιήσουμε τον θεσμό των δημοψηφισμάτων περνώντας μια σχετική Συνταγματική τροποποίηση, γιατί, όπως έχει καταντήσει το Σύνταγμα, <b>το δημοψήφισμα χωρίς την ευλογία της κυβέρνησης είναι απολύτως αδύνατον (άρθρο 44.2)</b>. Για αρχή μόνον γιατί, ουσιαστικά, όλο το πολιτειακό σύστημα θέλει εκ βάθρων ανασυγκρότηση, αν όχι ανατροπή και σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης (βλ. Ισλανδία 2010-12).<br /><br />Έτσι, σταδιακά και μέσα σε μια πορεία 40 περίπου χρόνων, που το πολιτικό σκηνικό ανακατασκευάζει τον εαυτό του, ενθάλποντας παπαγάλους τύπου Πρωτόπαπα π.χ., η Δημοκρατία στην Ελλάδα κατάντησε ένα νεκρό κέλυφος, ένα απλό σκηνικό ή αλλιώς, μια φούσκα. Η φούσκα που αποτέλεσε τη βάση πάνω στη οποία φύτρωσε η φούσκα της "ισχυρής Ελλάδας", του "ισότιμου μέλους της Ευρωζώνης", της "Αθήνας 2004" κλπ. κλπ. Οι φούσκες που σκάνε πλέον η μια μετά την άλλη, δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζουν: <b>το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα πολιτειακό - ούτε καν πολιτικό, δεν μπορεί δηλαδή να λυθεί από τις ίδιες τις δυνάμεις του πολιτικού συστήματος</b>. Το τελευταίο έχει παραδώσει το ρόλο του στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, και περιορίζεται σε μια παρασιτική σε βάρος της κοινωνίας λειτουργία. Κοινώς, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ, αλλά κι όσες από τις δυνάμεις της Αριστεράς αυτή την ώρα δεν θέτουν ζήτημα ανατροπής της κατάστασης (ο Κουβέλης π.χ. είναι μια τυπική περίπτωση) εδώ-και-τώρα, είναι απλώς φωλιές παρασίτων που προσπαθούν να επιβιώσουν απομυζώντας ό,τι έχει απομείνει από τις δομές της Ελλάδας.<br /><br /><b>Η Ελληνική Δημοκρατία, που γέννησε πολλές ελπίδες το 1974-75, επτώχευσε πολιτικά και το πολιτικό σύστημα που την οδήγησε εκεί, τώρα προσπαθεί να καταφύγει στην προστασία του άρθρου 99 του πρωχευτικού κώδικα, ώστε οι πιστωτές (καθένας από εμάς δηλαδή), να μη το διεκδικήσουν. Και δεν πρέπει να το επιτρέψουμε αυτό, για κανένα λόγο.</b> <b>Η Δημοκρατία μας μας ανήκει, αυτή ή κάποια νέα.</b><br /><br /><br />&nbsp;<b>UPDATE: Ο Χρήστος Πρωτόπαπας απάντησε και σχολιάσε κι αυτό το post:</b><br /><b><br /></b><br /><img alt="Christos Protopapas" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1650309548/49056_685753233_486_n_normal.jpg" /> <strong class="fullname js-action-profile-name">Christos Protopapas</strong><span class="username js-action-profile-name"></span> <br /> <div class="js-tweet-text">Έχεις άποψη.. ωστόσο είσαι ακραίος! Η πολιτική έχει προσφέρει πολλά..</div><div class="js-tweet-text"><br /></div><div class="js-tweet-text"><br /></div><div class="js-tweet-text"> </div><div class="stream-item-header"><br /><img alt="Thomas Mavrofides" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1612390047/image_normal.jpg" /><b>@blacktom1961</b></div><div class="js-tweet-text"><strong class="fullname js-action-profile-name"></strong><span class="username js-action-profile-name"></span>Δεν έχω αντίρρηση. και συγγνώμη αν σας προσβάλλω, δεν είναι προσωπικό καθόλου. Αλλά από την 5η σύνοδο (1977) της ΚΕ φτάσαμε εδώ&nbsp;</div><div class="js-tweet-text"><br /></div><div class="js-tweet-text"><br /></div><div class="stream-item-footer"> <div class="context"> </div><a class="details with-icn js-details" href="https://twitter.com/#"> <span class="js-icon-container"> </span> <b> <span class="view-open js-view-details"></span> </b> </a> </div><div class="content-divider"> </div><div class="expansion-container js-expansion-container" style="height: auto;"><div class="tweet original-tweet js-stream-tweet js-actionable-tweet js-hover js-profile-popup-actionable js-original-tweet colored-links colored-actions opened-tweet" data-is-reply-to="true" data-item-id="163689660231581699" data-screen-name="xprotopapas" data-tweet-id="163689660231581699" data-user-id="417848410" style="display: block;"> <div class="content"> <div class="stream-item-header"> <img alt="Christos Protopapas" class="avatar js-action-profile-avatar" src="https://twimg0-a.akamaihd.net/profile_images/1650309548/49056_685753233_486_n_normal.jpg" /> <strong class="fullname js-action-profile-name">Christos Protopapas</strong><span class="username js-action-profile-name"></span>&nbsp;</div><div class="stream-item-header">Το ξέρω ότι δεν είναι προσωπικό, blacktom1961 :- )</div></div></div></div><div class="js-tweet-text"><br /></div><b></b></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5323549751807340820?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-2251803665470670382012-01-28T15:23:00.000+02:002012-01-28T15:23:44.167+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qBn-6LJN4rQ/TyP2n1VuX6I/AAAAAAAAAJc/ZITMlJBL7kE/s1600/blacktom1961-20120127T195448-kh5mu4e.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="100" src="http://1.bp.blogspot.com/-qBn-6LJN4rQ/TyP2n1VuX6I/AAAAAAAAAJc/ZITMlJBL7kE/s400/blacktom1961-20120127T195448-kh5mu4e.jpeg" width="400" /></a></div><br />Δεν έχω άλλα σχόλια.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-225180366547067038?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-53019987942071781952011-11-23T19:16:00.001+02:002011-11-23T20:25:28.539+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αγαπητοί συνάδελφοι,<br /><br />Σας γράφω για να σας ενημερώσω ότι μάλλον δεν αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει γύρω σας.<br />Οι φοιτητές ανησυχούν, οι διδάσκοντες ή δεν μπορούν πλέον να ασκήσουν το διδακτικό τους έργο - γιατί έχουν πάψει να πιστεύουν σ' αυτό - ή εγκαταλείπουν τις όποιες ερευνητικές δραστηριότητες κρατούσαν με νύχια και με δόντια γιατί, κι η πενιχρή χρηματοδότηση που υπήρχε, εξέλιπε και αυτή. Αν δεν βλέπετε τι συμβαίνει στην ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, τότε ή δεν έχετε την ικανότητα της παρατήρησης (άρα δεν έχετε θέση στον ακαδημαϊκό χώρο) ή απλώς θεωρείτε και το διδακτικό και το ερευνητικό έργο ασήμαντα (οπότε πάλι δεν έχετε θέση στο χώρο μας).<br /><br />Είναι δε χαρακτηριστικό - και δε διστάζω να σας το πω κατάμουτρα - ότι όλοι εσείς που είστε ακραιφνείς υπερασπιστές του "εκσυγχρονισμού του Ελληνικού Πανεπιστημίου" - αποτελούσατε πάντα την ομάδα εκείνη που κοίταζε πως θα αναρριχηθεί, με πενιχρά επιστημονικά προσόντα και εξαιρετικά αμφίβολης αξίας επιστημονικό έργο. Βέβαια, κυνηγούσατε πάντα τις υψηλές χρηματοδοτήσεις, με γνωριμίες, φιλαράκια, κολλητούς κλπ., τα γνωστά δηλαδή, που τώρα καταγγέλλετε ότι μας έφεραν ως εδώ. Και κατακεραυνώνετε όσους σήμερα δεν συμπαρατάσσονται μαζί σας ότι "δεν θέλουν να αλλάξει το Πανεπιστήμιο", ότι "δεν θέλουν να ξεβολευτούν", ότι "έχουν συναλλαγές με τους φοιτητές" και είναι "διαπλεκόμενοι". Εσείς οι ίδιοι, που υπήρξατε μαιτρ της διαπλοκής, χαμερπείς, επιστημονικά ανεπαρκείς (για την ακρίβεια: δυσφήμιση της έννοιας της επιστημονικότητας), που πάντα ψάχνατε πολιτικές "άκρες" για να καταφέρετε την αναρρίχησή σας, γνωρίζοντας καλά ότι, ακαδημαϊκή επάρκεια για να υποστηρίξετε τις καρέκλες που κυνηγούσατε, δεν είχατε. Εξάλλου, μια προσεκτική, διεισδυτική, δηλαδή <i>επιστημονική </i>ματιά στο (φερόμενο ως) επιστημονικό σας έργο, αποδεικνύει του λόγου το αληθές: είσαστε πάντα το <i>αντιπαράδειγμα </i>σε σχέση με τις έννοιες "επιστήμη",&nbsp; "ακαδημαϊκότητα", αλλά και "γνώση" και "διδασκαλία". Γνώσεις πασαλείμματα, καμιά αμφιβολία για την αυθεντία σας (η βάση του ...λαχαναγοριτισμού στην Επιστήμη), και πάντα, καμιά ενημέρωση για τις νεώτερες εξελίξεις στον τομέα σας. Πιστεύετε ότι "το διάβασμα" είναι για τους φοιτητές.<br /><br />Φταίμε κι εμείς βέβαια, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Σας ανεχτήκαμε, κάποιοι σας ψήφισαν κιόλας για να μονιμοποιηθείτε ή να εξελιχθείτε, στη βάση μιας απαράδεκτης νωθρότητας και <i>τζάμπα καλωσύνης</i>, λέγοντας "έλα μωρέ άστον, ας μονιμοποιηθεί, στο κάτω-κάτω ο πρώτος είναι?" και "ας μη γίνω εγώ κακός με τον άνθρωπο - μια δουλειά θέλει". Κι έτσι, σιγά-σιγά, οι λαχαναγορίτες γίνατε αρκετοί - όχι πλειοψηφία ευτυχώς (όχι ακόμα), αλλά αρκετοί σε κάποιες περιπτώσεις ώστε να παίξετε το παιχνιδάκι της Διαμαντοπούλου: παιχνίδι πάνω στους συναδέλφους σας, αλλά - κυρίως - <i>παιχνίδι πάνω στους φοιτητές μας</i>.<br />Στα παιδιά που έρχονται για να γίνουν επιστήμονες, και βρίσκουν παγωμένες αίθουσες, ανεπάρκεια συγγραμμάτων, αμφιβολία για το&nbsp; μέλλον τους και το μέλλον του τμήματός τους. Και βέβαια, παιχνίδι στην πλάτη των οικογενειών τους, που χρυσοπλήρωσαν το φροντιστήρια, σε κάποιο αδελφό/ή που ίσως δεν θα σπουδάσει για να σπουδάσει ο μεγαλύτερος/η, και στους γονείς που πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν χρήματα από αυτά που δεν έχουν... Δεν σας κατηγορώ για το έγκλημά σας απέναντι στη Επιστήμη την ίδια, γιατί δεν θα το καταλάβετε οπότε απαλλάσσεστε με βάση το ακαταλόγιστο (δηλαδή σαν <i>άσχετοι</i>). <br /><br />Αλλά να ξέρετε ότι σας παρακολουθούμε. <i>Όλοι σας παρακολουθούμε</i>.<br />Ρωτάτε αν σας απειλώ; Βεβαίως σας απειλώ, <i>ξεκάθαρα σας απειλώ</i>.<br />Σας παρακολουθούμε και καταγράφουμε τις δραστηριότητές σας σ' αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο που το μνημόνιο έχει δημιουργήσει στην πατρίδα μας. Κι όταν η καταιγίδα αυτή λήξει, μέσα στα ερείπια που θα έχει προκαλέσει - γιατί αν διαβάζατε πότε-πότε θα ξέρατε ότι αυτή ήταν πάντα η κατάληξη τέτοιων εγχειρημάτων - θα υπάρξει απαγγελία κατηγοριών, μη γελιέστε. <i>Και θα δικαστείτε</i>.<br /><br />Μάλιστα, θα δικαστείτε με βάση τη νομοθεσία που ήταν σε ισχύ την ώρα που διαπράξατε τα σχετικά αδικήματα. Όχι, δεν μιλάω για "εγκλήματα γνώμης", όπως ίσως θα σας βόλευε να πιστεύετε - καθόλου. <i>Μιλάω για συνεργασία με όσους κατέλυσαν το Σύνταγμα της χώρας</i>.<br />Αν δεν θυμόσαστε (που να θυμόσαστε πλέον μέσα στο προσωπικό σας Alzheimers), όταν αναλάβατε τελικά υπηρεσία, με άφθονο γλύψιμο, παρακάλια, διασυνδέσεις και τα σχετικά, ορκιστήκατε πίστη στο Σύνταγμα της χώρας. Αυτό που τώρα κάποιοι - με την επιθετική συνέργειά σας - καταπατούν.<br />Κι ίσως σας διαφεύγει ότι η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος, <i>δεν </i>αφήνει στη διακριτική σας ευχέρεια την υπεράσπισή του. Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι <i>υποχρεούστε στην </i><i>με κάθε μέσο αντίσταση εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει βίαια</i>.<br />Υποθέτω ότι το θεωρείτε μια τυπική φράση, ένα "απολίθωμα" ίσως, υπόλειμμα άλλων εποχών. Δεν καταλάβατε μάλλον: οι "άλλες εποχές" είναι <i>τώρα</i>. Και πήρατε σαφή θέση, όπως κι εμείς άλλωστε.<br />Χαρείτε λοιπόν τις μέρες της αμφίβολης δόξας σας και της δικαίωσης της αβελτηρίας σας.<br />Γιατί, σας το ξαναλέω: σας παρακολουθούμε. Και, μπορεί να σας λυπηθήκαμε ως μέτριους, ανεπαρκείς και ολίγιστους, αλλά ως εξουσιαστές μιας <i>παράνομης </i>εξουσίας δεν θα συναντήσετε κανένα έλεος. Θα λογοδοτήσετε, μην έχετε καμιά αμφιβολία.<br /><br /><i>Επαναλαμβάνω: σας παρακολουθούμε.</i><br /><br />Υ.Γ. Τρέξτε τώρα να κλαφτείτε πάλι στον Μανδραβέλη, τη Διαμαντοπούλου και όποιον άλλο έχετε για πάτρωνα. Πάντα με πάτρωνες λειτουργούσατε, και τώρα ελπίζετε ότι επιτέλους, θα γίνετε πάτρωνες εσείς οι ίδιοι. Άντε μπράβο - ακόμα εδώ είστε;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5301998794207178195?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-14880353975419619162011-11-04T18:23:00.000+02:002011-11-04T18:23:09.133+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qNItOCdfLOA/S-CL5JwnVJI/AAAAAAAAAFw/oKcGQt7dWKc/s1600/0303_papandreou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-qNItOCdfLOA/S-CL5JwnVJI/AAAAAAAAAFw/oKcGQt7dWKc/s400/0303_papandreou.jpg" width="337" /></a></div><br /><br /><br /><br />Λοιπόν, θα διακινδυνεύσω προβλέψεις και μακάρι να κάνω λάθος...<br /><br />Σε λίγες ώρες ο ΓΑΠ ζητά ψήφο εμπιστοσύνης. Αν την πάρει (προβλέπω ότι θα την πάρει) θα στριμώξει όσο μπορεί το Σαμαρά, ώστε να είναι απολύτως αδύνατον στον τελευταίο να συμφωνήσει σε συγκυβέρνηση. Μετά, θα του χρεώσει τις ευθύνες του ναυαγίου, μαζί με τα νέα μέτρα που θα πάρει. Αλλά - το βασικότερο - <b>θα πει ότι ο Σαμαράς είναι ανεύθυνος λαϊκιστής, δε θέλει τη συνεργασία κι έτσι αυτός με την "ηρωική" Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, "είναι αναγκασμένοι να συνεχίσουν σηκώνοντας το σταυρό μόνοι τους"</b>.<br /><br /><b>Τόσο απλά, ωμά, απροκάλυπτα.</b><br /><br />ΥΓ: Το πράγμα GAP αποδεικνύεται ανθεκτικότερο του Μητσοτάκη. Χαμογελάω στο κοκόρι του γείτονα κι ακονίζω ένα κοφτερό μαχαίρι που έχω. Όποιος ξέρει από τελετές voodoo ας στείλει μήνυμα για βοήθεια...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-1488035397541961916?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-75956450736572506062011-11-02T13:42:00.001+02:002012-01-30T11:46:08.379+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Pmy5Jrb8gSE/S7Rps0ljaXI/AAAAAAAAAEw/wF5PF5IbZmk/s1600/IMG_4957.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-Pmy5Jrb8gSE/S7Rps0ljaXI/AAAAAAAAAEw/wF5PF5IbZmk/s400/IMG_4957.jpg" width="400" /></a></div>Παράδοξος ο τίτλος του σημερινού post. Πως μπορεί να ξέρει κάποιος το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, που μόλις αναγγέλθηκε και είναι πιθανό είναι να μη γίνει ποτέ;<br /><br />Κι όμως, μια προσεκτική παρατήρηση των πρώτων εν θερμώ αντιδράσεων μέσα και έξω από την Ελλάδα, μόλις ο Γιώργος Παπανδρέου (ΓΑΠ) ανήγγειλε ότι θα προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία για έγκριση της νέας δανειακής σύμβασης, αποκαλύπτει πάρα πολλά. Ας δούμε μερικά.<br /><br /><b>(1)</b>. Οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυριολεκτικά έφριξαν από <b>φόβο</b>. Αν πίστευαν ότι οι Έλληνες στηρίζουν την πολιτική που τους έχει επιβληθεί έστω και κατά πλειοψηφία∙ αν πίστευαν αυτά που έλεγαν για τις "προσπάθειες που καταβάλλει ο Ελληνικός λαός, που στηρίζει την παραμονή της χώρας στο ευρώ" κι άλλες τέτοιες ανοησίες, δεν θα είχαν κανένα λόγο να τρομάξουν από ένα δημοψήφισμα. Τα ίδια ισχύουν και για τους διάφορους εγχώριους αναλυτές, δημοσιογράφους, αλλά και πολιτικούς, με προεξάρχοντα τον Αντώνη Σαμαρά που ...χέστηκε επάνω του και κήρυξε ανένδοτο αγώνα για να μην εκφραστεί η λαϊκή βούληση - από πίσω ο Καρατζαφύρερ κι η Ντόρα και παραδίπλα η πλέον θλιβερή απεικόνιση της Ελληνικής Αριστεράς, ο Φώτης Κουβέλης. Εναντίον της λαϊκής κυριαρχίας τάχθηκε ανοιχτά επίσης η εγχώρια τρόικα Λοβέρδου, Διαμαντοπούλου και Ραγκούση, που ανυπομονούν "να πάει η χώρα μπροστά". Με λύσσα όλοι αυτοί (όπως εύστοχα επεσήμανε ο ΓΑΠ).<br /><b><u>ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ</u>: Γνωρίζουν πολύ καλά όλοι αυτοί ότι οι Έλληνες - τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους - δεν στηρίζουν αυτή την πολιτική∙ και το γνώριζαν καλά από την αρχή. Όλα όσα έλεγαν για τις "θυσίες με ωριμότητα του Ελληνικού λαού" ήταν απλώς γελοιότητες και το ήξεραν.</b><br /><br /><b>(2)</b>. Αντιμετωπίζοντας πολλοί από τους προαναφερόμενους την προοπτική του δημοψηφίσματος με <b>οργή</b>, αποκαλύπτουν κάτι ακόμα. Οι διάφορες "δημοκρατικές" τους ευαισθησίες είναι ψευδεπίγραφες και υποκριτικές. Θα μπορούσαμε εδώ να θυμηθούμε τις κατάπτυστες απόψεις του Τάσου Τέλλογλου για "κυβέρνηση έκτακτων συνθηκών με διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος" (κν. δικτατορία) ή τις πολύ πρόσφατες θέσεις του Ριχάρδου Σωμερίτη για τη χρήση όλων των δυνάμεων <b>καταστολής</b> που διαθέτει το κράτος, προκειμένου να διασωθεί η ...Δημοκρατία. Όπως αποκαλύπτεται, αυτό που έχουν στο κεφάλι είναι αυτό που εκδηλώνουν: μια <b>αριστοκρατική</b> διακυβέρνηση (κι όχι απαραίτητα με την Πλατωνική έννοια). Η Δημοκρατία (φαίνεται να θεωρούν) είναι για τους πολίτες των χωρών που έχουν πλεονάσματα - ή που τουλάχιστον έχουν "διαχειρίσιμο" χρέος. Για τους υπόλοιπους, η Δημοκρατία είναι άχρηστο και επικίνδυνο πολίτευμα. Τυπικό φαινόμενο τελικά, ήταν η πίεση που ασκήθηκε στο κοινοβούλιο της Σλοβακίας - η οποία δεν είναι σε επιτήρηση.<br /><b><u>ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ</u>: Η άποψη όλων αυτών περί Δημοκρατίας, είναι εντελώς ψευδεπίγραφη∙ η Δημοκρατία κατά τη γνώμη τους έχει αξία μόνον όταν ελέγχεται από τα κέντρα των - κατ' αυτούς - "αρίστων" (αριστοκρατία). Επιπρόσθετα, αποδεικνύεται ότι η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εγγυάται το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας.</b><br /><br /><b>(3)</b>. Όλες αυτές οι αντιδράσεις εκτός Ελλάδας, αποδεικνύουν ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είχε από την αρχή τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος, ακόμα κι αν η ισχύς αυτή πήγαζε από τα εκρηκτικά του βομβιστή αυτοκτονίας. Μια καθαρή πατριωτική στάση του ΓΑΠ, αποκαλύπτεται τώρα ότι θα είχε αποτέλεσμα, αρκεί να εκδηλωνόταν. Οι τίτλοι ξένων ΜΜΕ σχετικά με τον κίνδυνο στον οποίο εκτίθεται το ευρώ - την ώρα που γαλλογερμανικές τράπεζες έχουν ήδη ξεφορτωθεί τον κύριο όγκο των "τοξικών" ελληνικών ομολόγων που κατείχαν - το επιβεβαιώνουν.<br /><b><u>ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ</u>: Το ότι φτάσαμε έως εδώ, είναι προσωπική ευθύνη του πρωθυπουργού και καθενός προσωπικά εκ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Μπορούσαν, αλλά δεν ενδιαφέρονταν να μη γονατίσουν τον Ελληνικό λαό.</b> <b>Καταστρέφουν την Ελλάδα συνειδητά για χάρη των ισχυρών της Ευρωζώνης.</b><br /><br /><b>(4)</b>. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για τις αιτίες και τους παράγοντες που οδήγησαν τον ΓΑΠ να εξαγγείλει δημοψήφισμα. Άλλοι λένε ότι ξαφνικά βρήκε το (δημοκρατικό) φως του, κι άλλοι πως οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί τον σπρώχνουν για να τον αντικαταστήσουν με το Σαμαρά που θα "κάνει τη δουλειά καλύτερα" (για Εβραίους ή Μασόνους δεν άκουσα ακόμα) . Σε κάθε περίπτωση, αν το σχέδιο "το χρέος της Ελλάδας θα γίνει βιώσιμο" προχωρούσε, δεν θα υπήρχε ανάγκη να αλλάξει ο ΓΑΠ - όπως δεν χρειάστηκε στην Ισπανία, στη Πορτογαλία, στην Ιρλανδία. Τι είναι αυτό άραγε που εμποδίζει την "προσπάθεια" να αποδώσει καρπούς; Το μόνο που ξεχωρίζει την Ελλάδα από τις άλλες περιπτώσεις είναι το εύρος, η πολυμορφία και η επιμονή των λαϊκών αντιδράσεων. Καταλήψεις σε δημόσιες υπηρεσίες, επαναλαμβανόμενες απεργίες, οργανωμένη ή ανοργάνωτη ανυπακοή (χύμα - κατά το Ελληνικό μοντέλο), ειρωνεία, αποδοκιμασίες, αυθόρμητες εκδηλώσεις απέχθειας κι απαξίωσης, δημιουργούν μια χαοτική κατάσταση στην οποία ούτε η κυβέρνηση αλλά ούτε κι οι τροϊκανοί γκαουλάιτερς μπορούν να βρουν αρχή και τέλος∙ πολύ περισσότερο να καταφέρουν να "εξορθολογίσουν" (τι μαλακία είναι αυτή - μελέτησε κανείς τους Kant?!) τη χώρα.<br /><b><u>ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ</u>: Οι αγώνες που εκδηλώνονται τους τελευταίους 7 μήνες δεν είναι ατελέσφοροι - κάθε άλλο. Κι όσοι θεωρούν ότι η Ελλάδα οδηγείται στον γκρεμό πρέπει να συστρατευθούν στις λαϊκές αντιδράσεις - όπως μπορούν.&nbsp;</b><br /><br />Κλείνοντας, σχετικά με το (4), πρέπει να σημειώσω το εξής: η απόφαση του ΓΑΠ να οδηγήσει τη χώρα σε δημοψήφισμα, αν υλοποιηθεί προσφέρει στους Έλληνες πολίτες μιαν ανεκτίμητη υπηρεσία. Δεν αναφέρομαι στην προφανή αξία ενός δημοψηφίσματος, για πρώτη φορά μετά 36 χρόνια (!!!) και στη συνακόλουθη διεύρυνση της δημοκρατικής συνείδησης στην κοινωνία. <b>Αν το δημοψήφισμα γίνει, οι κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που θα αναδυθούν ενόψει του, θα προσφέρουν για πρώτη φορά μια πλατφόρμα που θα μπορεί να ενώσει όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις του τόπου σε ένα κοινό στόχο</b>. Το ΟΧΙ δηλαδή στη νέα δανειακή σύμβαση (και κατ' επέκταση και στις προηγούμενες) μπορεί να αποτελέσει κοινό στόχο και για το ΚΚΕ, και για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και για τους "Δεν Πληρώνω" και για κάθε πολίτη σε όλο το φάσμα της κοινωνίας που αντιτίθεται στο ξεπούλημα της χώρας, την υποβάθμιση της Δημοκρατίας και τον εξανδραποδισμό των πολιτών. Ο ΓΑΠ άθελά του, θα έχει προσφέρει αυτό που μέχρι τώρα έλειπε: <b>το συντονισμό για τη συγκρότηση ενός κινήματος που θα ανατρέψει τις επιλογές του</b>.<br />Αν πάλι, κάποιοι στρίψουν δια της αποχής, ή ακόμα και "στηρίζοντας κριτικά" το ΝΑΙ, θα ξέρουμε πλέον σίγουρα ποιοι είναι με ποιους και θα το ξέρει κι η κοινωνία ολόκληρη. <b>Κι εδώ, οι συγκροτημένες δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να αποδείξουν αν αξίζει να υπάρχουν ή μήπως τα μονοψήφια ποσοστά τους αντανακλούν την ποιότητά τους...</b><br /><br /><b>ΥΓ: </b>Τώρα που το θυμήθηκα. Πάρα πολλοί τις τελευταίες ώρες έχουν πάθει ένα ...δημοκρατικό παραλήρημα. Μεταξύ αυτών και σοβαροί υποτίθεται σχολιαστές, όπως ο Γιώργος Δελαστίκ κι ο "πολύς" Κούλογλου . Και λένε, μαζί με άλλους από όλο το πολιτικό φάσμα, ότι ο ΓΑΠ κάνει μια τυχοδιωκτική ντρίπλα και προσπαθεί να κερδίσει ανεύθυνα χρόνο. Συμφωνώ έως εδώ. Συνεχίζουν όμως <b>αντιπροτείνοντας </b>εκλογές.<br />Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τη λογική σύνδεση.<b> Ποιος εμποδίζει να γίνουν δημοψήφισμα και εκλογές ταυτόχρονα;</b> Γιατί δε μπορώ να ψηφίσω πχ ΠΑΣΟΚ (γιατί τρελαίνομαι για την πράσινη ανάπτυξη) και ΟΧΙ, ταυτόχρονα; <b>Και γιατί κανείς από όλους αυτούς του δημοκράτες, δεν προτείνει αυτό το προφανές;</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7595645073657250606?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-73514838951547068262011-10-28T17:21:00.000+03:002011-10-28T17:21:28.554+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: x-small;"><b>Σημείωση</b>: δοκιμάζω κάτι καινούργιο, να βάζω υποσημειώσεις μέσα στο κείμενο με τους χαρακτήρες [1], [2] κλπ. Όπου βλέπετε κάτι τέτοιο, κάνοντας κλικ, θα μπορείτε να δείτε την υποσημείωση (ελπίζω). Ναι, δεν είναι πολύ κομψό, αλλά ελπίζω να είναι λειτουργικό. Μια δοκιμή κάνουμε, μη βαράτε...</span><br /><br />Εδώ και μήνες σκέφτομαι να ανεβάσω μιαν ανάρτηση, για το πρόβλημα της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (ίσως και ευρύτερα). Αντ' αυτού ο ωφελιμισμός μου με οδήγησε να κάνω ένα σχετικό επιστημονικό άρθρο (βρίσκεται σε φάση τελικής έγκρισης για δημοσίευση) σε ένα επιστημονικό περιοδικό. Αλλά, θα προσπαθήσω εδώ να πω δυο πράγματα, αποφεύγοντας τις βαρετές αναλύσεις που διυλίζουν τον κώνωπα και χαρακτηρίζουν την επιστήμη...<br /><br />Η ιδέα της Δημοκρατίας, όπως την ξέρουμε και την βιώνουμε, δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε προφανής. Δεν είναι δηλαδή κάτι "εγγενές στον άνθρωπο που αναζητά την Ελευθερία". Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να θεωρείται στα σοβαρά, κάποιο τελικό, "ύψιστο" στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης <span class="helper" data-tbs-help="0">[1]</span>. Στην περίπτωσή μας, εξετάζουμε το φαινόμενο που ονομάζεται "αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία", όπως εκδηλώθηκε κυρίως στην ηπειρωτική Ευρώπη.<br /><br />Με την εμφάνιση του Διαφωτισμού και του Μοντερνισμού,&nbsp; περνάμε σταδιακά από την ιεραρχική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας σε κοινωνία λειτουργικά διαφοροποιημένη <span class="helper" data-tbs-help="1">[2]</span>. O Βυζαντινός "αυθέντης", ο Μεσαιωνικός φεουδάρχης, δεν κατέχει πλέον την αυθεντία, και κατά συνέπεια η άποψή του <b>δεν μπορεί πλέον να παράγει μονοσήμαντα νόημα για τους υπηκόους του</b>. Αυτό βεβαίως δημιουργεί ένα βαθύ πρόβλημα κοινωνικής οργάνωσης: ποιος θα συντονίσει τα ξεχωριστά κοινωνικά συστήματα που αναδύονται πλέον σαν ξεχωριστές αυτόνομες, αυτο-αναπαραγόμενες (αυτοποιητικές) ολότητες;<br /><br />Η λύση - κι όχι εύκολα - δίνεται με την ιδέα της "Δημοκρατίας": ένα σύστημα διοίκησης βασισμένο στη συναίνεση που συμβολίζει τη "λαϊκή κυριαρχία". Αλλά κι εδώ, το πρόβλημα συντονισμού συνεχίζει να υπάρχει - μια εκλεγμένη κυβέρνηση αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να κυβερνά ανεξέλεγκτη, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ο πειρασμός της "αυθεντίας" είναι μεγάλος. Κατά συνέπεια, το Σύνταγμα, και εκ τούτου η ιδέα της "Συνταγματικής Δημοκρατίας", έρχονται να μεταμορφώσουν την αρχική ιδέα, σε κάτι πιο περίπλοκο <span class="helper" data-tbs-help="2">[3]</span>. Όταν κι αυτό, στα μέσα πλέον του 20ου αιώνα <span class="helper" data-tbs-help="3">[4]</span> αποδεικνύεται ανεπαρκές, το "Κράτος Πρόνοιας" έρχεται σαν επόμενο φυσικό βήμα για να διατηρηθεί ο συντονισμός μιας βαθιά διαφοροποιημένης κοινωνίας. Για να εξηγούμαι: όταν λέω "διαφοροποιημένη" <b>δεν </b>εννοώ μια ιεραρχική διαφοροποίηση, όπως π.χ. την εννοούν οι μαρξιστές (κοινωνικές τάξεις), αλλά μια πλειάδα λειτουργικά διαφοροποιημένων συστημάτων π.χ. Επιστήμη, Θρησκεία, Οικονομία, Στρατός, Νόμος, Πολιτική, Παιδεία, Υγεία, Τέχνη κ.ο.κ. που στη μεταξύ τους διάδραση: (i) Αναπαράγουν τον εαυτό τους ως αυτόνομες οντότητες και ταυτόχρονα (ii) αναπαράγουν της αλληλεξάρτησή τους. Το καθένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τα άλλα (αλληλεξάρτηση), αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να υπάρξει καθεαυτό μόνον διατηρώντας την αυτονομία του <span class="helper" data-tbs-help="4">[5]</span>. Καθένα απ' αυτά συνεισφέρει στο μοντέρνο χάος μέσα από τη δράση του, η οποία στοχεύει στην απομείωση του χάους. Έτσι, σε μια γωνία της εμπειρίας το χάος τιθασεύεται και ταυτόχρονα αναδύεται κάπου αλλού, σε μια νέα, απρόβλεπτη μορφή. Κι ο κόσμος εξελίσσεται <span class="helper" data-tbs-help="5">[6]</span>.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-02kCEYX69oU/Tqq5ht0YsNI/AAAAAAAAAI4/Q8uMqcyfJfM/s1600/dem.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-02kCEYX69oU/Tqq5ht0YsNI/AAAAAAAAAI4/Q8uMqcyfJfM/s1600/dem.jpg" /></a></div><br /><br />Σ' αυτό το σύστημα, καίριες λειτουργίες έχουν ανατεθεί στο πολιτικό σύστημα. Το περίφημο διυποκειμενικό νόημα δεν υπάρχει <span class="helper" data-tbs-help="6">[7]</span> - κάθε σύστημα παράγει το δικό του. Κι ο ρόλος του πολιτικού συστήματος έγκειται στο να σέβεται την αυτονομία των άλλων συστημάτων (δηλ. να μην τους επιβάλλει νόημα), αλλά ταυτόχρονα να συντονίζει τις δραστηριότητές τους. Βέβαια, το θέμα τώρα είναι: συντονισμός, με ποιους στόχους ακριβώς;<br /><br />Για να απαντηθεί αυτό το σημαντικό πρόβλημα, δυο λειτουργίες έχουν εμφανιστεί: (i) Η ιδέα της "κοινής γνώμης" που θέτει προτεραιότητες <span class="helper" data-tbs-help="7">[8]</span> και (ii) η διάκριση κυβέρνηση/αντιπολίτευση <span class="helper" data-tbs-help="8">[9]</span>. Και οι δυο αυτές λειτουργίες (επικοινωνία του πολιτικού συστήματος με το περιβάλλον του μέσω της "κοινής γνώμης" και σαφής διάκριση κυβέρνησης/αντιπολίτευσης) στοχεύουν στη συνεχή αυτο-αναπαραγωγή του συστήματος αυτού. Ευνόητο είναι τότε ότι, αν κάποια από τις δυο λειτουργίες σταματήσει αυτό που μπαίνει σε κίνδυνο είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Και μαζί του, λόγω στενής δομικής σύζευξης <span class="helper" data-tbs-help="9">[10]</span>, κινδυνεύει και η ίδια η Δημοκρατία.<br /><br />Από αυτή την άποψη, στην Ελλάδα έχουμε φτάσει στο όριο: ούτε η διάκριση κυβέρνηση/αντιπολίτευση είναι πλέον ορατή αλλά ούτε και το πολιτικό σύστημα ως όλον φαίνεται να στρέφεται προς την "κοινή γνώμη" για να καταλάβει το ίδιο προς τα που πρέπει να προχωρήσει. Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει εν μέσω κοινωνικού χλευασμού, ενώ η Νέα Δημοκρατία δε δείχνει ικανή να εγγυηθεί το σεβασμό της "κοινής γνώμης". Οι δε πολίτες, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ποιο είναι το ένα κόμμα και ποιο το άλλο. Άκρως επικίνδυνος για τη Δημοκρατία, ο πρωθυπουργός της χώρας απαιτεί τη συναίνεση όλων των άλλων, σε μια πολιτική που δεν παράγει νόημα για κανένα από τα κοινωνικά συστήματα: ούτε "οι αγορές" είναι ευτυχείς, ούτε η παιδεία, ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε η Υγεία, αλλά ούτε και το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Η κυβέρνηση καταφεύγει στο σόφισμα των "κακομαθημένων συντεχνιών που ταλαιπωρούν την κοινωνία", αντιμετωπίζοντας έτσι την κοινωνία όχι με έναν τρόπο σύγχρονο, αλλά με την παλιά, νεκρή, μεσαιωνική νοοτροπία: σαν ένα κοπάδι μισότυφλες γαρίδες...<br /><br />Η στάση αυτή, με κάθε κριτήριο (μαρξιστικό ας πούμε, ή συστημικό - όπως εδώ, ή αστικοδημοκρατικό φιλελεύθερο) είναι αναντίρρητα <b>εγκληματική</b>. Και το έγκλημά της έγκειται στο ότι <b>επιθετικά ροκανίζει τη Δημοκρατία</b>, όχι μόνο διαλύοντας το κράτος πρόνοιας και κουρελιάζοντας το Σύνταγμα, αλλά <b>αμφισβητώντας και λοιδορώντας ευθέως την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας</b>.<br /><br />Πρόκειται για μια καθαρή περίπτωση αναπήδησης στο μακρινό μεσαιωνικό παρελθόν. Αυτό βέβαια, δε θα είναι χωρίς συνέπειες. Η περίοδος της Τρομοκρατίας στη Γαλλική Επανάσταση, η Κομμούνα των Παρισίων και άλλα κοινωνικά φαινόμενα, εξέφρασαν με τον πιο τραγικό τρόπο τους πόνους της γέννας του σημερινού καθεστώτος. Εδώ που φτάσαμε, <b>το ερώτημα είναι τι θα φέρουν οι πόνοι της γέννας του όποιου νέου καθεστώτος</b>&nbsp; - μια και το παρόν δολοφονείται συστηματικά από το πολιτικό σύστημα.<br /><br /><br /></div><div id="test"></div><script src="http://ajax.googleapis.com/ajax/libs/jquery/1.6.4/jquery.min.js" type="text/javascript"></script><script type="text/javascript"> $( function() {//-----------------------------------------------var helps=["Η εξέλιξη εδώ εννοείται ως μετάβαση από\nμια απλούστερη μορφή οργάνωσης σε μια πιο σύνθετη", "Σε αντίθεση με τις απόψεις του μεταμοντερνισμού,\nδε φαίνεται ο κύκλος αυτός να έχει ακόμα ολοκληρωθεί", "Η \"εξέλιξη\" που λέγαμε πιο πάνω", "Στις ΗΠΑ με το \"New Deal\" αρκετά πιο πριν", "Δεν αρνούμαι τις ταξικές αντιθέσεις εδώ.\nΑλλά θεωρώ ότι έτσι, μπορούν να ερμηνευθούν ικανοποιητικότερα\nκάποια κοινωνικά φαινόμενα παρά με την συνεχή επίκληση\nτης \"πάλης των τάξεων\"", "Δηλαδή, τάξη και χάος συνυπάρχουν\nσε μια σχέση που το ένα δημιουργεί το άλλο", "Κι αν υπήρχε, η Ιστορία θα τελείωνε", "Και που αναδεικνύει τα ΜΜΕ\nσε ένα άλλο αυτόνομο κοινωνικό σύστημα\nμε συγκεκριμένο ρόλο", "Εδώ δεν εννοείται το μοντέλο του \"δικομματισμού\", αλλά απλώς η εναλλαγή στην εξουσία.\nΠρέπει επίσης να είναι φανερό ότι η ιδέα της οιωνεί \"συναίνεσης\"\nείναι επικίνδυνη και ασύμβατη με τη Δημοκρατία", "Δομές που συνεξελίσσονται, αναπτύσσουν μια \"δομική σύζευξη\"\nπου δεν καταλύει την αυτονομία τους αλλά τους δημιουργεί\nστενή σχέση, ας πούμε..."];//-----------------------------------------------$('.helper').bind('click', onClicker);$('.helper').css('cursor', 'pointer');function onClicker() {var theHelp=$(this).attr('data-tbs-help'); alert(helps[theHelp]);}})</script></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7351483895154706826?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-1515665886927676952011-10-21T16:56:00.001+03:002011-10-21T17:24:24.314+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IKVhtN3q6MQ/TqF7Tr94uII/AAAAAAAAAIY/iGeXTXN5myE/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="236" src="http://1.bp.blogspot.com/-IKVhtN3q6MQ/TqF7Tr94uII/AAAAAAAAAIY/iGeXTXN5myE/s400/3.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><div style="text-align: center;">&nbsp;[Όλες οι φωτογραφίες είναι από τη <a href="http://www.naftemporiki.gr/photos/slideshow.asp?id=43214">ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ</a>]</div><br />Πριν μερικές <a href="http://inabody.blogspot.com/2011/10/blog-post.html">ανέβασα μια δημοσίευση</a> για το ρόλο του ΚΚΕ στη σημερινή συγκυρία (ή τον μη-ρόλο αλλά κι αυτό ρόλος είναι). Δε φανταζόμουν όμως ότι πολύ γρήγορα, το ΚΚΕ θα "απαντούσε" στις απορίες (και αγωνίες) μου με έναν τρόπο βγαλμένο κατευθείαν από τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας της ελληνικής αριστεράς.<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EnG40wWfDZA/TqGAP9nCv7I/AAAAAAAAAIk/zysmHMYHDn4/s1600/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="236" src="http://4.bp.blogspot.com/-EnG40wWfDZA/TqGAP9nCv7I/AAAAAAAAAIk/zysmHMYHDn4/s400/5.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Κυνηγώντας τον ταξικό εχθρό?!</td></tr></tbody></table><br /><br />Παρακολουθώντας τα όσα έγιναν στις συγκρούσεις ανάμεσα στο "black block" (ή απλώς "κουκουλοφόρους") και στο μπλοκ του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ), προσπάθησα να συγκρατήσω τη λογική μου και <b>να καταλάβω τι βλέπω</b>. Μέσα σε συζητήσεις στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης, οι αντιπαραθέσεις ήταν έντονες και απαξιωτικές, με τη μια πλευρά να θεωρεί το ΠΑΜΕ alter ego των ΜΑΤ, την άλλη να θεωρεί τους κουκουλοφόρους πράκτορες της Ασφάλειας, Χρυσαυγίτες ή απλώς έξαλλους δολοφόνους που δε δίστασαν να πετάξουν μολότωφ σε απλούς πολίτες (δηλαδή στα μέλη του ΠΑΜΕ - ως εάν οι μολότωφ που πετάγονται εναντίον των ΜΑΤ να είναι φυσικό φαινόμενο). Πολύ οργή, πολύ λάσπη, κι απ' ό,τι φαίνεται και πολύ ψέμα (κοινώς αδίστακτη προπαγάνδα απ' όλους). Καμιά δυνατότητα συζήτησης, μεταξύ ανθρώπων που επί μήνες είχαν πετύχει να κουβεντιάζουν μεταξύ τους με ανοχή στην άλλη άποψη - μέσα σε ώρες, μια ενότητα που είχε σφυρηλατηθεί στη βάση της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης, φάνηκε να θρυμματίζεται. Θα δούμε τις επόμενες μέρες αν ισχύει.<br /><br />Εν τω μεταξύ, <a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_3_21/10/2011_459991">ο γνωστός Πάσχων σπεύδει να συγχαρεί το ΚΚΕ</a> για την "υπεύθυνη πολιτική του στάση" ("μάθανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι" - τι μου φταιν' οι γύφτοι?). Δεν ξέρω αν η κ. Παπαρήγα αισθάνεται κολακευμένη από το άρθρο του Πάσχοντα, αλλά εγώ προσωπικά θα έμενα σπίτι καμιά βδομάδα να ξεχαστεί λίγο το θέμα...<br /><br />Βέβαια, το ερώτημα φαίνεται απλό: "<b>Και τι να έκανε το ΠΑΜΕ, να άφηνε τους κουκουλοφόρους να διαλύσουν τη συγκέντρωση</b>"? Η ιδέα πίσω από τα απλά ερωτήματα, είναι να εκβιαστεί μια απλή (ει δυνατόν: μονολεκτική) απάντηση. Τα απλά ερωτήματα είναι συνήθως υπεραπλουστεύσεις που ή πονηριά υποκρύπτουν, ή μειωμένη αντίληψη της περιπλοκότητας του προβλήματος στο οποίο ζητούν την απάντηση. Και στο παραπάνω ερώτημα, πρέπει να είμαστε τρομερά προσεκτικοί.<br /><br />Να δούμε τα επιχειρήματα των υπερασπιστών του ΠΑΜΕ:<br /><br /><ol style="text-align: left;"><li>Οι αλήτες αυτοί διαλύουν συνεχώς τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και αντικειμενικά παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.</li><li>Τα ΜΑΤ εμφανίζουν μια άτυπη αλλά ουσιαστική συνέργεια με το black block: τους αφήνουν να δημιουργήσουν χάος και μετά επιτίθενται (τα ΜΑΤ) εναντίον των ειρηνικών διαδηλωτών με προφανή στόχο να τρομοκρατήσουν τους δημοκρατικούς πολίτες.</li><li>Οι ζημιές που προκαλούν τα black blocks, χρησιμοποιούνται σαν κατηγορίες εναντίον των διαδηλωτών αδιακρίτως, και προσφέρουν δικαιολογίες για περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών ενός ολόκληρου λαού.</li></ol><b>Δεν έχω σκοπό να απορρίψω καμιά από αυτές τις κατηγορίες</b>. Εγώ ο ίδιος, στις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008, εκτόξευσα ένα απ' αυτά τα καλόπαιδα στο πεζοδρόμιο, εκτός του μπλοκ της διαδήλωσης, μόνο και μόνο γιατί φορούσε κουκούλα και μαντήλι και κουβάλαγε ένα βαρύ (όπως φαινόταν) σακίδιο στην πλάτη. Δέχτηκα δε και την ανελέητη κριτική των συναδέλφων μου, ότι δε μπορεί να "κάνω τον νταή" και να συμπεριφέρομαι μ' αυτό τον τρόπο σε εφήβους. Μπορεί και να 'χαν δίκιο. Πάντως, θα το ξανάκανα αδίστακτα, το ομολογώ.<br /><br />Αλλά, οι προσωπικές μου απόψεις, κι η προσωπική μου στάση - για την οποία αναλαμβάνω την ευθύνη μου - είναι ένα θέμα, και <b>η στάση ενός πολιτικού κόμματος σε συνθήκες Δημοκρατίας</b>, κάτι τελείως διαφορετικό. <b>Εγώ για παράδειγμα, δεν κατεβαίνω στις διαδηλώσεις με στειλιάρια από αξίνες (αυτό κρατούσαν τα μέλη του ΠΑΜΕ), ούτε με κράνος στο κεφάλι.</b> Δεν κατεβαίνω έτοιμος για τσαμπουκά, ούτε σε παράταξη, ούτε με ιεραρχικές δομές, εντολές, συντονισμό, κλπ. κλπ.<br /><br />Δηλαδή, η δράση των κουκουλοφόρων, δεν αποτελεί το αιτιακό πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να αναπτύσσεται η στάση <b>οργανωμένου τραμπουκισμού</b> κάποιου νόμιμου πολιτικού κόμματος. Και ΔΕΝ το αποτελεί, γιατί βρισκόμαστε σε συνθήκες Δημοκρατίας (ακόμα και με τις όποιες παραμορφώσεις θεωρεί ο καθένας). Αν δηλαδή το ΚΚΕ, θεωρεί ότι δεν υπάρχει Δημοκρατία, ότι το Σύνταγμα κι οι νόμοι έχουν καταλυθεί, άριστα θα πράξει να προχωρήσει σε όποια μορφή αγώνα κρίνει προσφορότερη για την αποκατάσταση του Συντάγματος της χώρας. Υποχρεούται άλλωστε - όπως ο καθένας μας - <a href="http://el.wikisource.org/wiki/%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82#.CE.86.CF.81.CE.B8.CF.81.CE.BF_120">από το άρθρο 120 παρ. 4</a>. ("...δικαιούνται και υποχρεούνται...").<br /><br /><b>Αυτές οι δουλειές όμως, γίνονται </b><b>καθαρά</b>: Δηλώνεις ότι η Δημοκρατία καταλύθηκε και αναλαμβάνεις μια σειρά από (πρώην) κρατικές εξουσίες στα πλαίσια ενός έκτακτου πολιτικού προγράμματος δράσης. Διαφορετικά, κάθεσαι και διαδηλώνεις όπως κάθε πολίτης, προστατεύεις το χώρο σου και τελειώνεις. <b>Βεβαίως, για να προστατεύσεις το χώρο σου, πρέπει σαφώς να γνωρίζεις τα όριά του</b>. Και τα όρια του ΚΚΕ, δεν καλύπτουν όλο το λαϊκό κίνημα, ούτε καν το σύνολο των πολιτών που βρίσκονται κατά καιρούς στο Σύνταγμα.<br /><br />Μόνο μια φαντασίωση μονολιθικότητας μπορεί να επιτρέψει σε ένα κόμμα να κάνει ό,τι έκανε το ΚΚΕ στις 20 του Οκτώβρη 2011 στο Σύνταγμα. Αυτό ακριβώς βέβαια, η βασική του αδυναμία (μονολιθικότητα), είναι ταυτόχρονα και η βασική του δύναμη, αυτό που το κρατάει σταθερό από το 1918. Ένα δοκιμασμένο μοντέλο συστημικής διακυβέρνησης που το ΚΚΕ προσπαθεί να αναπαράγει σε μια πλειάδα περιπτώσεων: παράλληλη ΓΣΕΕ (ΠΑΜΕ), παράλληλο φοιτητικό/μαθητικό κίνημα, παράλληλα σωματεία όπου μπορεί κλπ. ένα δίκτυο παράλληλων - <b>κομματικά εγκεκριμένων</b> - δομών μέσα στις κοινωνικές δομές που η υπόλοιπη κοινωνία αγωνίζεται.<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-u5yaUTU6x1k/TqFvZvB3COI/AAAAAAAAAII/su0Uiwew9lM/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="236" src="http://3.bp.blogspot.com/-u5yaUTU6x1k/TqFvZvB3COI/AAAAAAAAAII/su0Uiwew9lM/s400/1.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Αν αυτές δεν είναι οργανωμένες ομάδες τραμπούκων, τότε δεν ξέρω ελληνικά...</td></tr></tbody></table><br />Αυτήν ακριβώς την αντίληψη εκδήλωσε το ΠΑΜΕ χτες στο Σύνταγμα: <b>συντεταγμένες, εξοπλισμένες ομάδες τραμπούκων απέναντι στους τραμπούκους κουκουλοφόρους</b>. Ούτε λόγος για νομιμότητα κι η μόνη μου (αφελής ίσως) απορία είναι η εξής: <b>πως είναι δυνατόν, με την έναρξη των επεισοδίων αμέσως, τα ΜΑΤ να μη τους μαζέψουν όλους μαζί αδιακρίτως και να τους αλλάξουν τα φώτα στις ποινές</b>. Θα ήθελα μια απάντηση σ' αυτό, μια και όλες οι υποθέσεις που μπορώ να κάνω δεν είναι καθόλου τιμητικές για το ΚΚΕ.<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-TsQBuLh4kD0/TqFwP89r3RI/AAAAAAAAAIQ/XfyoEDtFCYc/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="236" src="http://2.bp.blogspot.com/-TsQBuLh4kD0/TqFwP89r3RI/AAAAAAAAAIQ/XfyoEDtFCYc/s400/2.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Πως ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος?</td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table>Επειδή κάποιοι, όχι λίγοι, που δε διστάζω να χαρακτηρίσω ελαφρόμυαλους ("λαφράντζες" όπως λεν στη Μυτιλήνη) <a href="http://www.koutipandoras.gr/?p=10421">υπερασπίζονται τους "λαϊκούς" τραμπουκισμούς του ΚΚΕ</a> εν είδει "αναγκαίου κακού", θα ήθελα απαντήσεις στα εξής ερωτήματα:<br /><br /><b>1. Αν κάποιος "φιλότιμος" ΠΑΜίτης χτες, σκότωνε κάποιον κουκουλοφόρο (και δε θέλει βέβαια πολύ σε τέτοιες καταστάσεις) ποια η θέση του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και της Αριστεράς; Αν τα ΜΑΤ σκοτώσουν κάποιον, υπάρχουν υπεύθυνοι, διαδικασίες, καταλογισμοί. Αν το ΠΑΜΕ σκότωνε κάποιον θα καταλήγαμε στα δικαστήρια με το ΚΚΕ να ουρλιάζει ότι διώκεται πολιτικά? Πολύ νομίζουν στον Περισσό ότι χρειάζεται για να έχουμε έναν νέο Κορκονέα? Θέλουν έναν "κομμουνιστή" Κορκονέα?<br /><br />2. Με τι μούτρα, όσοι υπερασπίζονται αυτή την τακτική του ΚΚΕ, καταγγέλλουν τους χρυσαυγίτες που "περιπολούν" στο κέντρο της Αθήνας, σφάζοντας μετανάστες? Οι χρυσαυγίτες χρησιμοποιούν την ίδια δικαιολογία με τους ΠΑΜίτες: "Αφού η Αστυνομία δεν κάνει τη δουλειά της, αναγκαστικά θα την κάνουμε εμείς!". Ή κάνω λάθος?<br /><br />3. Υπήρξε προσυνεννόηση του ΠΑΜΕ με τους άλλους φορείς που συμμετείχαν στο Σύνταγμα για τους τρόπους περιφρούρησης της εκδήλωσης? Συμφώνησαν οι άλλοι να μπει η όλη εκδήλωση κάτω από την ομπρέλα του ΠΑΜΕ?</b><br /><br /><b>4. Τι θα πει το ΚΚΕ αν στην επόμενη "συνεύρεση" εμφανιστούν οργανωμένες ομάδες των "Δεν Πληρώνω", με κράνη και στειλιάρια, και το ίδιο οι οπαδοί του ΣΥΝ ή οι όποιες αυτόνομες ομάδες συμμετέχουν? Ή οι διάφορες παρέες? Ποιος θα χτυπάει ποιον και με ποιο κριτήριο? Και ποιους θα πρωτοσυλλαμβάνουν τα ΜΑΤ?</b><br /><b><br /></b><b>5. Με ποιο κριτήριο επίσης τα ΜΑΤ δεν επενέβησαν από την αρχή ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ? Από που στο διάολο παίρνουν εντολές τα ΜΑΤ? Από τη Χρυσή Αυγή, από τον Παπουτσή, από τον Περισσό, από που? Για να ξέρουμε. Πόσα μέλη του ΠΑΜΕ και πόσοι κουκουλοφόροι συνελήφθησαν και παραπέμπονται? Ή μήπως τα στειλιάρια δεν είναι όπλα?</b><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-W0OutEE85K4/TqGAc1HlmaI/AAAAAAAAAIs/Q9rw9lLeLfE/s1600/4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="236" src="http://2.bp.blogspot.com/-W0OutEE85K4/TqGAc1HlmaI/AAAAAAAAAIs/Q9rw9lLeLfE/s400/4.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Εν τω μεταξύ, τα ΜΑΤ κάνουν ό,τι μπορούν...</td></tr></tbody></table><br /><br />Και μερικά συμπεράσματα:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Αν <b>αυτό το μοντέλο προβάλλει το ΚΚΕ ως κοινωνική πρόταση</b>, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Οι κουκουλοφόροι ΔΕΝ προβάλλουν πρόταση - είναι αφιονισμένο περιθώριο απλώς. Το ΚΚΕ όμως υποτίθεται ότι προτείνει κάτι. Τι - στειλιάρια και κράνη?</li><li>Αν θέλει το ΚΚΕ να συμμετάσχει στα κινήματα των πλατειών, ν' αφήσει τα στειλιάρια στο σπίτι. Να αλλάξει τα φώτα στον Παπουτσή για τη δράση των black blocks μέσα στο Κοινοβούλιο όπου έχει λόγο. Ή είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα, ή είναι μια από τα ίδια με τους κουκουλοφόρους...</li><li><span style="font-size: small;"><b>Όταν οι θεσμοί δεν λειτουργούν έχουμε </b><b>θεσμική δυσλειτουργία. Όταν αυτόκλητες δομές υποκαθιστούν τους θεσμούς, έχουμε </b><b>θεσμική εκτροπή.&nbsp; </b></span></li></ul>Χαίρετε... <br /><br />Υ.Γ. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του νεκρού 53χρονου. Πρέπει να φροντίσουμε δε, να μην υπάρξει άλλος νεκρός. <b>Κι αυτή η προσπάθεια είναι ευθύνη όλων</b>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-151566588692767695?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-3014330947097316392011-10-16T15:59:00.001+03:002011-10-16T16:01:17.725+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KviC7NlS2Ms/TprQHbdgwrI/AAAAAAAAAIA/VXidb1qYL40/s1600/agia_petroupoli_mouseio_ermitaz_20100724_1078308383.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="186" src="http://4.bp.blogspot.com/-KviC7NlS2Ms/TprQHbdgwrI/AAAAAAAAAIA/VXidb1qYL40/s400/agia_petroupoli_mouseio_ermitaz_20100724_1078308383.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><b><span style="font-size: x-small;">Τα Χειμερινά Ανάκτορα. Αναμένω να δώσει εντολή η Αλέκα για να τα καταλάβουμε.</span> </b></td></tr></tbody></table>Όσο παρακολουθώ τις εξελίξεις, τόσο περισσότερο εκπλήσσομαι από τη στάση του ΚΚΕ.<br />Να διευκρινίσω αμέσως ότι, ουδέποτε ψήφισα το εν λόγω κόμμα, τόσο για λόγους ιδεολογικών διαφωνιών, όσο και για πρακτικούς (συνέπεια του προηγούμενου). Παρόλ' αυτά όμως, πάντα το θεωρούσα μια προοδευτική δύναμη, το βασικό πυλώνα της ελληνικής αριστεράς, οι ιστορικές παθογένειες του οποίου δικαιολογούν - ως ένα βαθμό - και την ανικανότητα της ευρύτερης ελληνικής αριστεράς να παρέμβει στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν και μια οργανική, αδιάσπαστη σύνδεση με την ελληνική κοινωνία.<br /><br />Ωστόσο, ούτε στα χειρότερα όνειρά μου, δε μπορούσα να φανταστώ ότι την ώρα που το ελληνικό σύμπαν καταρρέει, εξαιτίας μιας καλοσχεδιασμένης επίθεσης εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, το ιστορικό κόμμα της ελληνικής αριστεράς θα παρέμενε παθητικός θεατής. <br /><br />Βασικές δομές της χώρας διαλύονται με μεγάλη ταχύτητα, επιμονή και επιθετικότητα. Συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα καταπατούνται, ενώ οι υπερασπιστές κι εντολοδόχοι της τρόικα αποθρασύνονται όλο και περισσότερο (π.χ.&nbsp; <a href="http://andreasloverdos.wordpress.com/2011/10/16/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%b1-%ce%bb%ce%bf%ce%b2%ce%ad%cf%81%ce%b4%ce%bf%cf%85/#more-170">κοινή παρέμβαση του Trio Moutzes</a>). To Σύνταγμα της χώρας έχει γίνει κουρελόχαρτο και το πολίτευμά της οπερέτα. Ξένοι μπαινοβγαίνουν στις διάφορες κρατικές και δημόσιες δομές, χωρίς έλεγχο <a href="http://www.epe.org.gr/showarticle.jsp?articleid=494">και με κινδύνους που δεν φανταζόμαστε</a>.<br /><br />Και ποια είναι η στάση του ΚΚΕ μπροστά σ' αυτή την κατάσταση? Γράφει καμιά ανακοίνωση στο Ριζοσπάστη, κάνει και μια συντεταγμένη βόλτα με το ΠΑΜΕ γύρω-γύρω, ειρωνεύεται (όταν δεν κατηγορεί) τα αυθόρμητα κινήματα των πλατειών και άλλα, και ...αποκαθιστά το Ν. Ζαχαριάδη, συνεχίζει να λέει ηλίθια επιχειρήματα για τον Άρη και γενικώς, καλά περνάει... Κι άμα δεν του βγαίνει το κομματικό χρήμα, απολύει και μερικούς εργαζόμενους και συνεχίζει την επαναστατική του πορεία. Και γίνεται έτσι, περίγελος του κάθε Μανδραβέλη, που βεβαίως το σέβεται (αρκεί να μην ενοχλεί τα κρουαζιερόπλοια...). Ένα κόμμα γραφικό κι ακίνδυνο, το ξαναλέω ΑΚΙΝΔΥΝΟ για την παρούσα κατάσταση.<br /><br />Ποια είναι η θέση του ΚΚΕ για την παραμονή στην ευρωζώνη? Ποια είναι η θέση του για την μονομερή διαγραφή του χρέους? Για το "κούρεμα" ίσως? Άκρα του τάφου σιωπή - διότι περί τάφου πρόκειται. Πως πιστεύει ότι μπορούμε να βγούμε από την παρούσα κατάσταση? "Με τους λαϊκούς αγώνες" απαντούν... Ναι, καλά, αλλά με ποιους τακτικούς στόχους? Γιατί, η καταστροφή συμβαίνει τώρα - τώρα λοιπόν πρέπει να υπάρξει κι η στοχευμένη αντίδραση. Αλλά, όταν διασπάς τους κοινωνικούς αγώνες με φορείς-σφραγίδες (όπως το ΠΑΜΕ), όταν αντιμετωπίζεις καχύποπτα όποιον είναι αριστερός αλλά όχι μέλος σου (παλιά τους έλεγαν "πράκτορες της Ασφάλειας"), τότε αντικειμενικά προσφέρεις υπηρεσίες στην τρόικα και σ' όποιον άλλο επιχειρεί τη διάλυση όσων η ελληνική κοινωνία κατέκτησε μέσα σε 50 χρόνια.<br /><br />Βεβαίως, κάποιοι στον Περισσό, μπορεί να φαντασιώνουν ότι επιτέλους λαμβάνει χώρα η "μαζική προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης", οπότε η εργατική τάξη θα αποκτήσει επιτέλους τη μαζικότητα και τη ριζοσπαστικότητα που χρειάζεται η επανάσταση. Θα βρούμε και κατά πέφτουν τα Χειμερινά Ανάκτορα (το Σμόλνι είναι προφανώς στον Περισσό), θα ρίξει μια κανονιά το Avrora (δεν έχουμε, θα τη ρίξουμε από το Αβέρωφ...) και βουρ: οι νέες δέκα μέρες που θα συγκλονίσουν τον κόσμο.<br />Την ώρα που η υπόλοιπη ελληνική αριστερά (με χίλια προβλήματα και πολλά κουσούρια) απλώνει χέρι ενότητας στο ΚΚΕ, το τελευταίο αναμένει τη "λαϊκή εξουσία". Εν τω μεταξύ, άνθρωποι καταστρέφονται, άλλοι αυτοκτονούν, άλλοι μεταναστεύουν κι άλλοι απλώς γυρίζουν σπίτια τους απογοητευμένοι από τις διαδηλώσεις. Κι όσο για την "προλεταριοποίηση", αυτή προϋποθέτει ανεπτυγμένο δευτερογενή τομέα - και δεν έχουμε τέτοιο.<br /><br /><b>Αυτή την ώρα - για πρώτη φορά μετά από 65 χρόνια - το ΚΚΕ έχει τη δυνατότητα να διορθώσει το καταστροφικό λάθος του της αποχής από τις εκλογές του 1946</b>, που σφράγισε την αδυναμία της χώρας να αναπτύξει μια υγιή (όσο υγιής μπορεί να είναι) αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Να πάρει σαφή θέση, υπέρ της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, με ταυτόχρονη διαγραφή του χρέους και εθνικοποίηση όλων των τραπεζών. Να συστρατευθεί μαχητικά σε ένα ενιαίο μέτωπο της αριστεράς, με καθαρό λόγο και σαφή αιτήματα για να σταματήσει άμεσα η επίθεση εναντίον της κοινωνίας. Να γίνει ισότιμος σύμμαχος σε έναν κοινό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.<br /><br /><ul style="text-align: left;"><li>Αν δεν το κάνει τώρα, θα έχει χάσει μια χρυσή ευκαιρία να βγει από το μαυσωλείο και να ξαναμπεί στο πολιτικό παιχνίδι με αξιώσεις και προοπτική.</li><li>Αν δεν το κάνει τώρα, η συνέχεια θα είναι λυπηρή για το ΚΚΕ - αλλά αυτό μπορεί και να ναι αδιάφορο. Θα είναι όμως λυπηρή και για την Ελλάδα (παραμένει ακόμα "πατριωτικό" κόμμα το ΚΚΕ?)</li></ul><br />Κι όταν η κοινωνία καταφέρει να βρει τον δρόμο της προς την έξοδο (γιατί πάντα γίνεται αυτό τελικά), το ΚΚΕ θα προσπαθεί και πάλι με οιμωγές να ισχυριστεί ότι υπήρξε ο κύριος κορμός της αλλαγής.<br /><br /><b>Αλλά, τότε πλέον ο Περισσός, στη συνείδηση των πολιτών θα έχει καταστεί εντελώς περιττός.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-301433094709731639?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-88080546819348521852011-09-24T15:35:00.000+03:002011-09-24T15:35:29.780+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>Ανακοινωθέν της έκτακτης συνόδου Πρυτάνεων στο Λαύριο, 23/9/2011</b><br /><br />Η Σύνοδος των Πρυτάνεων, μετά την πρώτη Διοικητική Πράξη εφαρμογής του Νόμου, διαπιστώνει τα αδιέξοδά του και επιβεβαιώνει την ομόθυμη στάση της για την προάσπιση του Δημόσιου και Αυτοδιοικούμενου Πανεπιστημίου.<br /><br />Η εξέλιξη της διαδικασίας για την εκλογή των νέων Διοικήσεων με εκλογικό σύστημα αγνώστου περιεχομένου, με άδηλους κανόνες και με διορισμένες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, εφορευτικές επιτροπές, συνιστά θεσμική εκτροπή.<br /><br />Τα εκβιαστικά διλήμματα που θέτει σε απάντηση το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, προκαλούν την Πανεπιστημιακή Κοινότητα και κλιμακώνουν την ήδη υφιστάμενη ένταση. Οι εκβιασμοί και οι απειλές για διακοπή της δημόσιας χρηματοδότησης, για μη απονομή πτυχίων, για απώλεια της εξεταστικής περιόδου και του εξαμήνου αποκαλύπτουν το βαθύ έλλειμμα ουσιαστικής εκπαιδευτικής πολιτικής.<br /><br />Τα Ακαδημαϊκά Όργανα των Ιδρυμάτων θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που αφορούν στην απονομή των πτυχίων, την εξεταστική περίοδο και το εξάμηνο, στο πλαίσιο της αυτοτέλειάς τους και σύμφωνα με τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε Ιδρύματος.<br /><br />Η ρητή κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου και η αφαίρεση των σχετικών αρμοδιοτήτων από τις Πρυτανικές Αρχές, δίνει έδαφος σε δυνάμεις και πρακτικές που απειλούν τις δημοκρατικές κατακτήσεις και την Ακαδημαϊκή μας παράδοση.<br /><br />Η Σύνοδος εκφράζει τη ριζική της αντίθεση σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο εργασιακής εφεδρείας ή απόλυσης προσωπικού των Πανεπιστημίων, που ισοδυναμεί με αδυναμία λειτουργίας τους.<br /><br />Την ώρα που η κοινωνία δοκιμάζεται και η οικονομία της χώρας καταρρέει, τα Πανεπιστήμια αγωνίζονται για να μείνουν όρθια. Η Σύνοδος των Πρυτάνεων καλεί τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, μέλη Δ.Ε.Π., φοιτητές και εργαζόμενους, να υπερβούν τις τεχνητές πολώσεις και με συμμετοχή, συνοχή και αλληλεγγύη να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη Ακαδημαϊκή και Διοικητική λειτουργία των Ιδρυμάτων.<br /><br />-------------------------------------------------------<br />Χωρίς άλλα σχόλια, νέα μεγάλη επιτυχία της Άννας Διαμαντοπούλου....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8808054681934852185?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-53079154090025453052011-09-21T16:07:00.001+03:002011-09-21T16:18:00.304+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aDr1TvaLqm4/Tnnj-lTmDiI/AAAAAAAAAH8/6z-ZyINs544/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-aDr1TvaLqm4/Tnnj-lTmDiI/AAAAAAAAAH8/6z-ZyINs544/s400/1.jpg" width="355" /></a></div><br /><br />Κυκλοφορεί ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας απήχθη από Σομαλούς πειρατές την ώρα που έκανε κανό για να χαλαρώσει κι αυτός από τα προβλήματα (όπως κάνουμε όλοι δηλαδή), και γι' αυτό έχει εξαφανιστεί. Ωστόσο, κανείς, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη ενδιαφέρεται να καταβάλλει λύτρα για την απελευθέρωσή του...<br /><br />Ο κ. Βενιζέλος, με πολύ βαριά καρδιά, ανακοινώνει νέο επείγοντα φόρο, "πρωθυπουργικής αλληλεγγύης", μπας και καταφέρουμε να τον ξαναδούμε στον τόπο μας που τόσο τον έχει τιμήσει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5307915409002545305?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-86720314531117231022011-09-21T13:31:00.000+03:002011-09-21T13:31:25.861+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Επιτέλους! Τέσσερεις ημέρες μετά από την εσπευσμένη επιστροφή του από το Λονδίνο, ο πρωθυπουργός συνεχίζει να κρύβεται. Παντελόνια φοράει?!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8672031453111723102?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-58025419347699084232011-09-17T14:18:00.001+03:002011-09-17T14:22:18.535+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><blockquote>Τώρα, την ύστατη στιγμή η κυβέρνηση οφείλει να σοβαρευτεί. Να κόψει με το μαχαίρι οργανισμούς, θέσεις εργασίας και τα κολπάκια. Δεν μπορεί σε μια χώρα υπό χρεοκοπία να χρηματοδοτεί ο προϋπολογισμός Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας. Καλή είναι η ισότητα, αλλά <b>η σωτηρία της χώρας</b> είναι ο υπέρτατος στόχος. (<a href="http://www.medium.gr/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=3965%3A1&amp;catid=63%3A2008-09-01-08-34-41&amp;Itemid=85">Πάσχων Μανδραβέλης</a>)</blockquote>Κι ο Πάσχων, και πολλοί άλλοι,επί χρόνια στηλίτευαν, ειρωνεύονταν, κάγχαζαν, αποστρέφονταν μετά βδελυγμίας τις διάφορες πατριωτικές επικλήσεις, κυρίως όταν αυτές στρέφονταν εναντίον της παγκοσμιοποίησης.<br />Ειρωνεύονταν τα εθνικά σύνορα ως όρια, αποκαλούσαν "πατριδοκάπηλο" όποιον μιλούσε για το "καλό της πατρίδας", "κρυπτοφασίστες" όσους δεν συμφωνούσαν μαζί τους και - εν τω μεταξύ - συμμετείχαν σε πλειάδα "Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων" (ΜΚΟ) που εισέπρατταν από τα κρατικά ταμεία - δηλαδή, από τα δικά μας χρήματα.<br /><br />Δεν θα κρίνω εδώ την επιστημονική αρτιότητα των απόψεών τους εκείνων. Δε διστάζω να πω (και πείτε με αλαζόνα) ότι το επιστημονικό τους επίπεδο είναι κάτω απ' το χαλί, οπότε απ' της μυλωνούς τον πισινό δε ζητάς ορθογραφία...<br />Κήρυκες οι ίδιοι ενός μοντερνισμού που ούτε ποτέ κατανόησαν, ούτε μελέτησαν, ούτε βέβαια ενσωμάτωσαν στη σκέψη τους. Ανοϊκοί παπαγάλοι κάποιων άλλων που μασούσαν τον "μετα-μοντερνισμό" σαν τσίχλα, χωρίς να είναι βέβαια σε θέση να δώσουν ούτε έναν στοιχειώδη ορισμό...<br /><br />Αλλά, με εκπλήσσει η καταπληκτική κωλοτούμπα, με χάρη αθλητριών συγχρονικής κολύμβησης, που έκαναν όλοι μαζί, μόλις ο Γιωργάκης έθεσε θέμα "σωτηρίας της πατρίδας"!! Τι πατριωτισμός, τι επικλήσεις "στο καλό της χώρας" (είναι πονηρός ο Πάσχων, αποφεύγει τον όρο "πατρίδα"...). Ποιο είναι αυτό το "καλό της χώρας" (ή "πατρίδας") παραμένει βεβαίως <b>εντέχνως </b>αδιευκρίνιστο. Αλλά, αν κρίνουμε από το ποιον των ανθρώπων (και πως αλλιώς να κρίνεις κάποιον;) πατρίδα είναι οι ΜΚΟ, τα ιδιωτικά κανάλια, τα ραδιόφωνα και τα πάνελ, το τρίγωνο της πλατείας Κολωνακίου. Α - και τ' αγγλικά (μη ξεχνάμε και τη Διαμαντοπούλου ε?).<br /><br />Αυτή τη πατρίδα θέλουν τώρα να προστατέψουμε. Ας αυξηθούν οι άνεργοι, ας αυτοκτονούν κι ας αυτοπυρπολούνται οι απελπισμένοι, ας γίνουν όλα ιδιωτικά... (Αλήθεια, ξέρουν άραγε οι όψιμοι πατριώτες τι σημαίνει "ιδιώτης";).<br /><br />Για όποιον δεν καταλαβαίνει ακόμα: υπάρχουν δυο σαφώς διαφοροποιημένες απόψεις για την έννοια της Ελλάδας. Προσέξτε: όχι για "την Ελλάδα που θέλουμε", αυτό είναι άλλο θέμα, αλλά για το τι είναι "Ελλάδα". Για κάποιους, Ελλάδα είναι οι εκδηλώσεις των αγορών στον συγκεκριμένο τόπο. Για κάποιους άλλους, οι άνθρωποι που ζουν σ' αυτόν τον τόπο.<br /><br />Και το αυγό του φιδιού σπάει, ξεχύνοντας απ' τη μια χρυσαυγίτες κι από την άλλη Πάσχοντες γενικώς... Τώρα είναι η ώρα να ανοίξουμε το στόμα μας. Να τους πούμε καθαρά την άποψή μας. Να τραβήξουμε μια βαθιά διαχωριστική (Ναι: ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ!) γραμμή ανάμεσα σε μας και σ' αυτούς. Ας πάνε παρέα με το alter ego τους της Χρυσής Αυγής, κι ας αφήσουν την "πατρίδα" σε 'κεινους που βλέπουν ανθρώπους κι όχι νούμερα (είτε μεταναστών, είτε επενδύσεων...).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5802541934769908423?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-114274994952406372011-09-12T14:05:00.001+03:002011-09-12T14:05:41.098+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-T2VH7gDcujo/Tm3nWgBkn3I/AAAAAAAAAH4/uIAemvW0oNc/s1600/Prison-Life.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-T2VH7gDcujo/Tm3nWgBkn3I/AAAAAAAAAH4/uIAemvW0oNc/s400/Prison-Life.jpg" width="400" /></a></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">Προειδοποίηση προς την κυβέρνηση: ό,τι κι αν κάνετε, μην μειώσετε τις χρηματοδοτήσεις στις φυλακές της χώρας!<br />Αν το κάνετε, θα το μετανιώσετε κάποια στιγμή, ακούτε που σας λέω...</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-11427499495240637?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-26381645736533875042011-08-28T17:30:00.000+03:002011-08-28T17:30:04.459+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Έμενε στην απέναντι μεριά του δρόμου, το σπίτι του ακριβώς φάτσα στο δικό μας. Μεγαλύτερος από εμένα και τη γυναίκα μου (που είμαστε συνομήλικοι) κατά 22 χρόνια. Άρα, "κύριε Μιχάλη" τον ανέβαζα, "κύριε Μιχάλη" τον κατέβαζα. Εκείνος, με αποκαλούσε Heinz.<br /><br />Φιλικός και πάντα αξιοπρεπής. Θα το ξαναπώ: <b>αξιοπρεπής</b>. Πολυτεχνίτης - τα χέρια του "έπιαναν" και ποτέ δεν έκανε πίσω στις τεχνικές δυσκολίες (ούτε και στις άλλες εδώ που τα λέμε). Στο υπόγειο του σπιτιού του στημένο ένα πλήρες ξυλουργικό εργαστήρι, με την τελευταία λέξη της σχετικής τεχνολογίας και γεμάτο πατέντες δικές του που έκαναν τη λεπτομερή επεξεργασία του ξύλου μια απλή δουλειά. Κουκέτες, βιβλιοθήκες, τραπέζια αλλά και πιο περίπλοκες κατασκευές, έβγαιναν από το υπόγειο κι έπαιρναν την άγουσα προς τους πάνω ορόφους. Στα θαυμαστικά μου σχόλια απαντούσα με απλότητα - "έλα βρε Heinz τίποτε δεν είναι, αρκεί να 'χεις τα εργαλεία". Μου το κόλλησε και μένα το κουσούρι της επιπλοκατασκευής για πολύ καιρό.<br /><br />Με τη γυναίκα του τα πήγαιναν σαν το σκύλο με τη γάτα εκείνη την εποχή. Αλλά: και σκύλος και γάτα <b>αξιοπρεπείς</b>. Ποτέ δεν τους ακούσαμε στους καυγάδες τους. Άκουγαν βέβαια αυτοί εμάς... Νιόπαντροι και νέοι κι άσχετοι, κι άγνωστοι μεταξύ μας εγώ κι η γυναίκα μου (μεταξύ γνωριμίας και γάμου μεσολάβησαν 61 μέρες), γινόταν πανηγύρι κανονικό. Ποτέ δεν σχολίασαν τίποτε. Κι όταν η γυναίκα μου γκρίνιαζε&nbsp; (στη γυναίκα του κυρίου Μιχάλη) εκείνη έλεγε, "καλό παιδί είναι ο Heinz, μη το ξεχνάς αυτό, εγώ το βλέπω ότι είναι καλός άνθρωπος, ίσως να 'ναι ζορισμένος στη ζωή του".<br /><br />Φυσικός ήταν με μεταπτυχιακό στη "Ραδιο-ηλεκτρολογία" (ό,τι κι αν είναι αυτό). Αλλά, το μεράκι του ήταν οι ...σεισμοί.<br /><br />- "Δε μου λες Heinz, αυτή την τρελή θεωρία με τις τεκτονικές πλάκες την ξέρεις ε";<br />- "Ναι βεβαίως".<br />- "Και δε μου λες ρε παιδί,&nbsp; αυτές τις πλάκες εσύ τις έχεις δει";<br />- "Όχι βέβαια, αφού βρίσκονται ανάμεσα στη διάπυρη μάζα του κέντρου της Γης και την επιφάνεια"!<br />- "Κι αφού δεν τις έχεις δει, πως πιστεύεις ότι υπάρχουν";<br />- "Ε,.... αφού όλοι οι ειδικοί συμφωνούν...".<br />- "Ε, εγώ δε το πιστεύω! Κι από που προκύπτει ότι το κέντρο της Γης είναι διάπυρο";<br />- "......" (τι να πω;!)<br />- "Άκου να δεις τι πιστεύω: συγκεκριμένες συγκεντρώσεις πετρωμάτων μέσα στη Γη, λειτουργούν σαν ηλεκτρικοί πυκνωτές. Με τους κεραυνούς φορτίζονται με διαφορετικά φορτία. Όταν λοιπόν γειτονικές συστάδες πετρωμάτων φορτιστούν αρκετά, ξεσπάν υπόγειοι κεραυνοί - σπινθήρες σαν αυτοί του βολταϊκού τόξου. Λυώνει τότε από τις τρομερές θερμοκρασίες ένα τμήμα των πετρωμάτων και ξεσπάει προς τα πάνω. Αυτό είναι το ηφαίστειο".<br /><br />Δε ξέρω πως τον κοίταξα, αλλά ήταν πανέξυπνος:<br /><br />- "Heinz δεν είμαι τρελός!! Μπορώ να το τεκμηριώσω επιστημονικά. Θα μου δώσεις ένα χέρι";<br /><br />Να του δώσω, αλλά τι ήξερα από Φυσική; Τίποτε - κι ούτε τώρα ξέρω δηλαδή... Η βοήθεια που χρειαζόταν πάντως ήταν με τα computers: πως να γράφει, πως να αποθηκεύει τα έγγραφα, και μετά βέβαια με το Internet, πως να συνδέεται (με εκείνα τα προβληματικά modems για dial-up), εκτυπωτές, κι ασπρόμαυροι και έγχρωμοι (για να βγαίνουν ζωντανές οι γραφικές του παραστάσεις). Όποτε προλάβαινα πεταγόμουν να τον βοηθήσω, ακούραστος έγραφε, έψαχνε, εξέταζε, μελετούσε, από τον Ηράκλειτο ξεκινώντας και φτάνοντας μέχρι τις σύγχρονες δημοσιεύσεις σε σχετικά επιστημονικά περιοδικά.<br /><br />Μια μέρα τον βρήκα με την αξιοπρέπεια του λυγισμένη...<br /><br />- "Έστειλα ένα άρθρο μου σε ένα Γιαπωνέζικο περιοδικό σεισμολογίας, ξέρεις αυτοί οι Γιαπωνέζοι είναι οι πλέον ειδικοί παγκοσμίως στους σεισμούς. Και ξέρεις τι μου απάντησαν βρε Heinz; Ότι το περιοδικό τους είναι επιστημονικό και δε μπορούν να δημοσιεύσουν το άρθρο μου και μου συνιστούν να πάω σε κανένα περιοδικό επιστημονικής φαντασίας καλύτερα!!! Κατάλαβες, με είπανε φαντασιόπληκτο και άσχετο"!<br /><br />Απαρηγόρητος ήτανε, αλλά κι αυτό κράτησε για λίγο. Σηκώθηκε μια και δυο και πήγε στον Παπαζάχο.<br />Γύρισε ευχαριστημένος.<br /><br />- "Ο Παπαζάχος μου είπε ότι είμαι αιρετικός και γι' αυτό οι απόψεις μου πολύ δύσκολα θα αναγνωριστούν. Αλλά εγώ Heinz δε το βάζω κάτω. Θα προσπαθώ συνεχώς".<br /><br />Είκοσι χρόνια, ούτε μια μέρα δεν πέρασε χωρίς να ταλαιπωρηθεί στον υπολογιστή του, ψάχνοντας, συγκρίνοντας, γράφοντας. Έβγαλε κι ένα βιβλίο και μου χάρισε ένα αντίτυπο, "<a href="http://www.papasotiriou.gr/product.gbook.asp?pfid=529719&amp;prid=218144">Κεραυνοί - Σεισμοί - Ηφαίστεια</a>". Το διάβασα όσο μπορούσα, ανάθεμά με κι αν κατάλαβα πολλά πράγματα, είπαμε, η Φυσική μου είναι επιπέδου Λυκείου (χωρίς να υπολογίσουμε και την άνοια της μέσης ηλικίας...). Αυτό πάντως&nbsp; που κατάλαβα καλά είναι ότι δεν σκόπευε να παραιτηθεί. Μόνος, απέναντι στην επιστημονική βεβαιότητα των "σοφών"... Αξιοπρεπής πάντα κι επίμονος, μέρα και νύχτα το πάλεψε.<br /><br />Όταν έμαθε ότι έχει καρκίνο, δε θέλησε να παλέψει τον θάνατο. Αρνήθηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες που απλώς θα παρέτειναν τη ζωή του ελάχιστα, ούτε στο νοσοκομείο ήθελε να περάσει τις τελευταίες μέρες του. Την Κυριακή που πέρασε μας είπε:<br /><br />- "Ο φίλος σας ο Μιχάλης, διανύει τις τελευταίες μέρες τη ζωής του. Αυτό που με στενοχωρεί είναι που δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την εργασία μου".<br /><br />Δεν πρόλαβε δηλαδή να πει, σε επιστημονική γλώσσα, πως ο Ηράκλειτος είχε δίκιο και πως ο κεραυνός κυβερνάει τις ζωές μας. Ο μεγαλύτερος κεραυνός όλων, τον χτύπησε μετά από λίγες ώρες και προχτές παρακολούθησα τη νεκρώσιμη ακολουθία.<br /><br />Σκέψου όμως κύριε Μιχάλη - από κει που βρίσκεσαι - να αποδειχτεί ότι είχες δίκιο, κι ότι οι τεκτονικές πλάκες είναι παραμύθι. Ότι ο κεραυνός είναι που κανονίζει το μικρό μας πλανήτη και μοιράζει ζωή ή θάνατο απροσδόκητα. Κι οι μαλάκες (συγγνώμη για την έκφραση, ξέρω ότι σε πειράζουν τέτοιες λέξεις) οι Γιαπωνέζοι να γράφουν μακροσκελείς αναλύσεις στα "επιστημονικά" περιοδικά τους για τον κεραυνό, και κανείς να μη θυμάται τι τους είχες πει και τι σου απάντησαν. Α ναι, σε φαντάζομαι να γελάς με την καρδιά σου από κει πάνω...<br />Εκτός από αστείρευτη αξιοπρέπεια είχες κι αστείρευτο χιούμορ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2638164573653387504?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-66366765654500856252011-07-31T13:01:00.000+03:002011-07-31T13:01:53.131+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μιλάω για αντιπαράθεση <em>μέσα </em>στα Πανεπιστήμια κι όχι για αντιπαράθεση <em>σχετικά </em>με τα Πανεπιστήμια, μια και μέσα στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης υπάρχουν συγκρουόμενες απόψεις σχετικά με το νόμο της Διαμαντοπούλου.<br /><br />Θα περίμενε κανείς λοιπόν, μια αντιπαράθεση με επιστημονικά επιχειρήματα γύρω από το μέλλον των ελληνικών ΑΕΙ. Παράλληλα, καθώς οι μήνες περνούν και οδεύουμε προς την κορύφωση του δράματος που τιτλοφορείται "Η Άννα και το Πανεπιστήμιο Playmobil", δημοσιεύονται όλο και περισσότερες απόψεις της μιας ή της άλλης πλευράς, συχνά είναι η αλήθεια, χωρίς να αποφεύγεται ο λαϊκισμός.<br /><br />Σταδιακά όμως, μπορούμε να κάνουμε μια κατάταξη της επιχειρηματολογίας που κάθε πλευρά χρησιμοποιεί. Φαίνεται λοιπόν ότι, η πλευρά των αρνητών συγκλίνει (με τις όποιες μεταξύ τους διαφορές) σε μια <em>επιστημονική </em>προσέγγιση του ζητήματος. <a href="http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&amp;id=297936">Ενδεικτικά δείτε αυτό</a>. Από την άλλη πλευρά, η επιχειρηματολογία των υπερασπιστών του "νέου" Πανεπιστημίου, εξαντλείται σε επιχειρήματα υπέρ των "αγορών" (όρος επαρκώς αόριστος για να είναι πασπαρτού - πλην μη επιστημονικός έτσι όπως πέφτει στο τραπέζι).<br /><br />Η μια πλευρά μιλά για υπεράσπιση της έρευνας και της εκπαίδευσης με ανοικτούς ορίζοντες και προσεγγίζει το ζήτημα ως επιστημονικό πρόβλημα (χρησιμοποιεί την επιστημονική μεθοδολογία για να αναλύσει το πρόβλημα των ελληνικών ΑΕΙ), η άλλη πλευρά μιλά για μετρήσιμα ποσοτικά αποτελέσματα με βάση τα κριτήρια των αγορών. Η δεύτερη μάλιστα, λειτουργεί και εντελώς λαϊκιστικά (με την κακή έννοια του όρου), μιλώντας για "κλίκες", "παρέες", "αδιαφάνεια" κλπ. Συμπληρώνει δηλαδή το αγοραίο της επιχειρηματολογίας της και με αγελαίες πινελιές.<br /><br />Νομίζω ότι παραπέρα ανάλυση - από μένα τουλάχιστον - δεν χρειάζεται: η πλευρά των αρνητών προσεγγίζει το θέμα επιστημονικά, η πλευρά των υποστηρικτών αγοραία και αγελαία. Ποια από τις δυο πλευρές άραγε ενδιαφέρεται για την επιστήμη στην Ελλάδα;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-6636676565450085625?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-38704416588256445252011-07-24T18:05:00.003+03:002011-08-11T11:15:00.984+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Λόγω του ότι βρισκόμαστε στη μέση της τουριστικής περιόδου, παρακαλούμε να μην επισκέπτεστε, πολύ περισσότερο δε να μην κάνετε συσκέψεις στα νησιά, γιατί εξαγριώνονται οι ιθαγενείς με αρνητικά αποτελέσματα για τον τουρισμό μας.<br /><br />Στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα, κάντε μια μικρή θυσία και Σεις.<br /><br />Ταπεινά,<br /><br />Heinz </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3870441658825644525?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-70146861433593411252011-07-20T16:28:00.000+03:002011-07-20T16:28:38.508+03:00Παραθέτω εδώ 2 emails σε δημόσια λίστα, για ένα πρόβλημα που συμπληρώνει πια ενάμιση αιώνα... Έχω αλλάξει τα ονόματα:<br /><hr /><b>email 1</b><br /><br /><span style="font-size: small;">Αλέξανδρε, τα Οικονομικά, η Κοινωνιολογία και η Θρησκεία, και πολλά άλλα ακόμα που σαφώς δεν εξομοιώνω μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: το πολύ σημαντικό bias αυτού που θεωρείται "ειδικός" σε αυτά. Η άποψή τους δεν είναι άχρηστη, αλλά συνήθως δεν είναι άμεσα επιβεβαιώσιμη.<br /><br />Στις Θετικές Επιστήμες, η βασική επιστημονική μεθοδολογία (παρατήρηση-θεωρία-πειραματισμός-επιβεβαίωση/αναθεώρηση) καταφέρνει ακριβώς να απομονώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό ακριβώς αυτό το bias. Γι' αυτό και η Πληροφορική είναι πρωτίστως θετική επιστήμη. Και μπορεί να υπάρχουν ένα σωρό μεθοδολογίες για να αντιμετωπιστεί κάθε πρόβλημα, όμως υπάρχουν τρόποι να<br />αξιολογήσεις το αποτέλεσμα πολύ αντικειμενικά, όχι απλώς να ρωτήσεις τη γνώμη του κάθε "ειδικού".<br /><br />Στις Θεωρητικές (και άλλες) Επιστήμες, η παραπάνω διαδικασία περιορίζεται στο "παρατήρηση-θεωρία". Δεν υπάρχει πειραματισμός, συνήθως για πρακτικούς λόγους (μη μετρήσιμα πράγματα), άρα δεν υπάρχει και δυνατότητα αντικειμενικής αποδοχής ή απόρριψης της κάθε θεωρίας. Γι' αυτό και υπάρχουν αντικρουόμενες θεωρίες που είναι ταυτόχρονα αποδεκτές.<br /><br />Κάθε Κοινωνιολόγος μπορεί να σου πει από μία άποψη σχετικά με τις επιπτώσεις του social networking στη σύγχρονη κοινωνία. Αλλά καμία από αυτές δεν είναι 100% επιβεβαιώσιμη ή 100% εσφαλμένη. Ένας Πληροφορικής με ειδίκευση σε δίκτυα, μπορεί να σου πει αν μια πλατφόρμα social networking είναι σχεδιασμένη αποδοτικά ή όχι. Αυτό είναι κάτι μετρήσιμο (τεχνικά) και το συμπέρασμα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό βασισμένο σε αντικειμενικά δεδομένα. Αυτή είναι η διαφορά των δυο διαφορετικών οπτικών, στο ίδιο ακριβώς πράγμα.<br /><br />Στην εν λόγω ΚΥΑ για τα έργα ΤΠΕ, είναι δυνατό να προτείνουμε μεθοδολογίες και τεχνικές προδιαγραφές, βασιζόμενοι σε ανθρωπιστικά κριτήρια; Ασφαλώς και όχι. Τα μεν πρώτα αφορούν στην εφικτότητα επιτυχημένης υλοποίησης του έργου, τα δεύτερα στη σκοπιμότητά του. Μπορεί να διατυπώσουμε από μία άποψη για τα δύο, αλλά όχι μία "ανάμεικτη".<br /><br />Η αντίληψη που έχεις αφορά είτε σε στραβή εφαρμογή της μεθοδολογίας αυτής από κάποιους, για να "αιτιολογήσει" πολιτικές, κοινωνικές ή οικονομικές σκοπιμότητες, είτε σε "επιστημονικοποίηση" πραγμάτων που δεν ικανοποιούν τις βασικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο (επαναληψιμότητα, ουδετερότητα, καθολικότητα, κτλ). Τα περί "εργαλειοποίησης" των επιστημών γενικότερα αφορούν σε καιροσκόπους ή ημιμαθείς "τεχνοκράτες" (συνήθως πολιτικούς κατά βάση), όχι σε επιστήμονες. Η απλή εφαρμογή στατιστικών σε παρατηρήσεις δεν κάνει μια άποψη επιστημονικά τεκμηριωμένη, καθώς όλοι ξέρουμε πως στη Στατιστική μπορείς να παρουσιάσεις τα ίδια δεδομένα με πολλούς τρόπους και να δώσεις ότι "εξήγηση" βολεύει (βλέπε δημοσκοπήσεις).<br /><br />Δεν καταλαβαίνω γιατί μπλέκουμε μεταξύ τους πράγματα που είναι απόλυτα ξεκάθαρα σε όποιον έχει περάσει από Θετική Σχολή.<br /><br />Σημείωση: Θυμίζω ότι τα παραπάνω αφορούν στη συζήτηση σχετικά με το χαρακτήρα που πρέπει να έχει η επιστημονική μας ένωση ως σύνολο (κυρίως επιστημονικό ή κυρίως πολιτικό).</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;</span><b><span style="font-size: small;"> </span></b><br /><hr /><br /><b>email 2 (Heinz)</b><br /><br /><span style="font-size: small;">Δημήτρη, σπάνια βρίσκω κάποιο κείμενο με το οποίο να διαφωνώ τόσο ριζικά.<br /><br />Να κωδικοποιήσω τις απόψεις μου.<br /><br />1. Ξεκινάς με τον διαχωρισμό Θετικές/Θεωρητικές επιστήμες, έναν διαχωρισμό που παρουσιάζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται ει μη μόνον για πρακτικούς (και άρα αναθεωρήσιμους) λόγους.<br />Αυτό βεβαίως υπονομεύει και το σύνολο της επιχειρηματολογίας σου. Το ότι η διάκριση αυτή στη συνέχεια αναπαράγει τις προϋποθέσεις (πρόσεχε: η διάκριση το κάνει και όχι η πραγματικότητα) που αναπαράγουν την ίδια, είναι μια κλασική περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Θα επανέλθω σ' αυτό στο τέλος.<br /><br />2. Η ιδέα ότι το bias στις θετικές επιστήμες είναι ανύπαρκτο, είναι ασφαλώς ανεδαφική. Απομονώνεις έτσι το φαινόμενο από τον παρατηρητή του και ουσιαστικά εξοβελίζεις το event σ' έναν χώρο που υπάρχει "in its own right". Είναι η κλασική στάση του θετικισμού που έχει καταπέσει (και μάλιστα με θόρυβο) τόσες πολλές φορές κι όμως συνεχίζει να επιβιώνει.<br />(Να, γιατί πρέπει να συνεχίζουμε να μαστιγώνουμε τα νεκρά άλογα. Γιατί έχουν την τάση να βρυκολακιάζουν και να επιχειρούν την απομείωση της περιπλοκότητας με επικίνδυνες απλουστεύσεις - ας μαστιγώσω λοιπόν, την άποψη βεβαίως κι όχι τον εκφραστή της).<br />- Λες "αν μια πλατφόρμα social networking είναι σχεδιασμένη αποδοτικά ή όχι" π.χ. Αποδοτικά ως προς τι? Την κατανάλωση υπολογιστικών πόρων? Τη δυνατότητα πρόσβασης? Την ασφάλεια (αλήθεια ποιος ορίζει τι θεωρείται ρίσκο - ή μήπως είναι "αντικειμενικό")? Το κέρδος? (η αποτίμησή του σε οικονομικούς αυστηρά όρους έχει αποδειχθεί προβληματική). Αποδοτικά ως προς τον σχεδιασμό και τον συντονισμό μιας κοινωνικής εξέγερσης (Τυνησία, Αίγυπτος, Συρία)? Πως μετράμε την απόδοση? Η διάκριση λειτουργικές/μη-λειτουργικές απαιτήσεις είναι νομίζω ζωτική εδώ: και οι λειτουργικές απαιτήσεις αποτελούν το κριτήριο της επιτυχίας - αυτή είναι η (τετριμμένη πλέον) θέση της Τεχνολογίας Λογισμικού. Αλλά, ποιος θέτει τις λειτουργικές απαιτήσεις? Ο προγραμματιστής, ο σχεδιαστής, ο αναλυτής, ή μήπως οι stakeholders? Αυτοί δηλαδή που είναι οι τελικοί καταναλωτές του έργου? Και το θέμα είναι: *πως* τους ρωτάς για να μάθεις τι θα ήθελαν - αυτό δεν το μαθαίνουμε στα Τμήματα Πληροφορικής! Το διδάσκουν ωστόσο στις ανθρωπιστικές επιστήμες...<br /><br />3. Λες: "Στην εν λόγω ΚΥΑ για τα έργα ΤΠΕ, είναι δυνατό να προτείνουμε μεθοδολογίες<br />και τεχνικές προδιαγραφές, βασιζόμενοι σε ανθρωπιστικά κριτήρια;".<br /><br />Αν αλλάξουμε τη λέξη "ανθρωπιστικά" σε "ανθρώπινα", θα είχες και πάλι αντίρρηση? Υποθέτω όχι εκτός κι αν υποστηρίζεις ότι κάποιοι (άνθρωποι) έχουν δυνατότητες εξω-υπερ-ανθρώπινης αντίληψης. Άρα, τα κριτήριά μας είναι αναπόδραστα ανθρώπινα. Αλλά πρόσεξε - εδώ πέφτει η παγίδα: αν είμαστε άνθρωποι, κι αν μόνο σαν άνθρωποι μπορούμε να βλέπουμε τον κόσμο, αναγκαστικά θα είμαστε κι ανθρωπιστές και μάλιστα σε όλες τις εκφάνσεις των δραστηριοτήτων μας. Αλλιώς, θα πρέπει να βρούμε ένα κριτήριο και να λέμε: "σ' αυτούς τους ανθρώπους αρμόζουν ανθρωπιστικά κριτήρια και σ' εκείνους όχι". Αν όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε υπόψη μας όσες περισσότερες παραμέτρους μπορούμε σε σχέση με την επίδραση που μπορεί να έχει η δουλειά μας. Βεβαίως, στο *ανθρωπίνως* δυνατόν. Και πάντα να λέμε "θεωρώ Α", αντί του επικίνδυνου "είναι Α".<br /><br />4. Λες: "Η αντίληψη που έχεις αφορά είτε σε στραβή εφαρμογή της μεθοδολογίας αυτής<br />από κάποιους, για να "αιτιολογήσει" πολιτικές, κοινωνικές ή οικονομικές<br />σκοπιμότητες, είτε σε "επιστημονικοποίηση" πραγμάτων που δεν ικανοποιούν τις<br />βασικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο (επαναληψιμότητα, ουδετερότητα,<br />καθολικότητα, κτλ).<br /><br />Ιδού το προαναφερθέν νεκρό άλογο: "επαναληψιμότητα, ουδετερότητα, καθολικότητα". Στον 21ο αιώνα, καμιά, επαναλαμβάνω ΚΑΜΙΑ επιστήμη δεν διεκδικεί για τον εαυτό της αυτές τις ιδιότητες. Κυρίως δε οι "κλασικές" φυσικές επιστήμες που έχουν γίνει υποψιασμένες από καιρό. Από την εποχή του Kuhn και της ανάδυσης της επιστημολογίας - παράλληλα και με τις θέσεις του Popper - o μύθος αυτός έχει καταπέσει. Μπορώ να παρουσιάσω λίστα έργων πληροφορικής που έχουν αποτύχει και μάλιστα άσχημα, ακριβώς επειδή στηρίχθηκαν σ' αυτό το δόγμα (γιατί, αυτό είναι μόνον). Θα αναφέρω μόνον εδώ την αποτυχία του έργου της ενοποίησης των πληροφορικών συστημάτων υπηρεσιών υγείας στη Μεγ. Βρετανία, που έκλεισε ως αποτυχία το Δεκέμβρη του 2009, αφού πρώτα σπατάλησε 12,5 δις λίρες! (πηγή: IEEE Spectrum, Dec. 2009).<br />- Η δε καθολικότητα, σηματοδοτεί την πλέον ανεδαφική αντίληψη σε οποιοδήποτε πεδίο. Ο (ένας) παρατηρητής, γίνεται ο "καθένας", γίνεται "όλοι" και άρα η όποια θεωρία γίνεται οικουμενική και αληθής. Η ιδέα αυτή, εκτός του είναι δυσλειτουργική και ατελέσφορη, μπορεί δυνητικά να γίνει και απεχθής (βλ. Ναζί, Σοβιετικοί κλπ.). Και για να μη πάμε μακριά, κάθε θρησκεία εκεί στηρίζεται. Το πλέον δυσκοίλιο δε και ιεραρχικό θρησκευτικό δόγμα, λέγεται εύστοχα, "καθολικισμός". Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι εμείς υπηρετούμε την επιστήμη που αυτή την ώρα εκδηλώνεται σαν κύρια έκφραση του μοντερνισμού. Και ο μοντερνισμός, ξεκίνησε ακριβώς από την αντίθεση στην ιδέα ότι κάπου υπάρχει κάποιος που αυθεντικά περιγράφει τα πράγματα (και μη μου πείτε για μεταμοντερνισμό γιατί θα πάθω αλλεργικό σοκ: κι αυτό μοντερνισμός είναι!).<br /><br />5. Λες: "Τα περί "εργαλειοποίησης" των επιστημών γενικότερα<br />αφορούν σε καιροσκόπους ή ημιμαθείς "τεχνοκράτες" (συνήθως πολιτικούς κατά<br />βάση), όχι σε επιστήμονες".<br /><br />ΟΚ, είμαι λοιπόν καιροσκόπος και ημιμαθής. Και παρέα με εμένα είναι ο Husserl, ο Hegel, ο Heidegger, o Wittgenstein, ο Popper, o Bourdieu, o Luhmann. Αλλά αυτοί είναι φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι άρα μάλλον δεν είναι επιστήμονες... Ωραία λοιπόν. Έλα όμως που είναι και ο Norbert Wiener ("The human use of human beings"), o Heinz von Foerster ("Cybernetics of Cybernetics"), αλλά κι ο ίδιος ο Shannon (δες το κείμενο του Weaver στην κοινή έκδοσή τους το 1949 - θα σου ΄λεγα κι ένα δικό μου paper για την εντροπία, αλλά εγώ είμαι μαρίδα, οπότε δες καλύτερα τους καρχαρίες ;-).<br />Βεβαίως και η επιστήμη είναι εργαλείο και μόνον αυτό - κανέναν δεν θα βρεις που να ασχολείται με τα περιβαλλοντικά προβλήματα στον Άλφα του Κενταύρου. Γιατί όμως? Γιατί απλώς, δεν ορίζονται σαν πρόβλημα. Από ποιον άραγε? Μα, από την κοινωνία ως όλον. Η επιστήμη είναι ένα ξεχωριστό σύστημα, που προκύπτει στα πλαίσια μιας διαδικασίας *λειτουργικής* διαφοροποίησης της κοινωνίας. Έχει αναλάβει το ρόλο της μεταφοράς "πραγμάτων", από το πεδίο του "αδύνατου" στο πεδίο του "δυνατού" (αυτό και μόνο αρκεί για να καταλάβεις ότι οι θεωρίες είναι χωρο-χρονικά προσδιορισμένες). Και ποιος είναι αυτός που δίνει ερεθίσματα στην επιστήμη για το που να στραφεί? Ασφαλώς η κοινωνία. Πρόσεξε: ΔΕΝ λέω ότι η κοινωνία υπαγορεύει στην επιστήμη τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα. Λέω ότι η σύζευξη επιστήμης/κοινωνίας είναι που το καθορίζει - η αυτονομία της επιστήμης δεν καταλύεται.<br /><br />6. Η ιδέα λοιπόν των "θετικών σχολών", είναι δυστυχώς μια ατυχία. Και επιστρέφω στο (1): την ώρα που όλη η κοινωνία στηρίζεται στις πλάτες των πληροφορικών για να προχωρήσει, αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να συρθούμε έξω από τον χώρο της σαφώς προσδιορισμένης λογικής και να δούμε την επιστήμη μας, όχι ως "επιστήμη των υπολογιστών", αλλά ως "επιστήμη της πληροφορίας" (όπως π.χ. έκανε ο Shannon και όπως επισημαίνει ο Tarski). Η διαφορά βεβαίως είναι τεράστια και ο κόπος που απαιτείται τρομακτικός. Αλλά, είμαστε πολύ άτυχοι, να βρισκόμαστε στο κέντρο των εξελίξεων... Στο καθένα αρέσει ένας κόσμος απλός και σαφώς ταξινομημένος - classification και ξερό ψωμί, ναι! Έλα όμως που οι κλάσεις είναι ρευστές?<br /><br />Heinz von Foerster (Βιολόγος, μαθηματικός, κυβερνητιστής, διευθυντής του Biological Computer Laboratory, Univ. of Urbana - O άνθρωπος που έθεσε πρώτος τη μαθηματική θεωρία των νευρωνικών δικτύων):<br />"The hard sciences are hard because they deal with soft problems while the soft sciences are soft because they deal with hard problems".<br /><br />PS: "bad horse! bad horse! bad horse! bad..."<br /><br />:-)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7014686143359341125?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-29531371372047235442011-07-20T09:45:00.000+03:002011-07-20T09:45:38.748+03:00<iframe frameborder="0" height="300" src="http://player.vimeo.com/video/26623016?title=0&amp;byline=0&amp;portrait=0" width="400"></iframe><br /><a href="http://vimeo.com/26623016"></a><br /><br />O συγκροτημένος&nbsp; επιστημονικός λόγος, έχει κάτι το αφόρητα εκνευριστικό: δεν σου αφήνει περιθώρια απόρριψης. Αυτό δεν έχει να κάνει με το falsification του Popper - εκείνος μιλούσε για θεωρίες ως εργαλεία.<br /><br />Ο Καζάκης λοιπόν, κατάφερε να με εκνευρίσει. Όσο κι αν ήθελα να βρω κενά στις θέσεις του δεν μπόρεσα να τα καταφέρω. Κι αυτό μου δημιούργησε τελικά μια απελπισία... Φαίνεται ότι όπως έχουν τα πράγματα η καταστροφή είναι αναπόφευκτη. Κι αυτό με εξοργίζει απίστευτα.<br /><br />Ενσωμάτωσα το video που βγήκε από την ομιλία του στη Μυτιλήνη. Δείτε το και αν θέλετε πείτε μου τις απόψεις σας....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2953137137204723544?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-31668459710429459212011-07-04T20:44:00.001+03:002011-07-04T20:44:26.925+03:00Έχουν καταντήσει γελοίοι οι ΠΑΣΟΚοι. <br />Πότε καταγγέλουν τους αγανακτισμένους σαν Γκοτζαμάνηδες και πότε σαν φασίστες. <br /><br />Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Μετενσαρκώσεις του Λαμπράκη; <br />Ο Γρηγόρης Λαμπράκης έστελνε αφιονισμένους ΜΑΤατζήδες κατά χιλιάδες εναντίον των πολιτών; <br /><br />Να σταματήσει το παραμύθι, ούτε δημοκράτες είναι, ούτε καν πολίτες. <br /><br />Πολίτες είμαστε εμείς· αυτοί είναι πωλητές. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3166845971042945921?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-18959297408865988442011-06-26T00:49:00.001+03:002011-06-26T00:49:33.871+03:00Ας πούμε μια ...φανταστική ιστορία:<br /><br />Πάω να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή. Επειδή έχω βίτσιο, η μηχανή κοστίζει 2,000 - 3,000 €. <br />Ο πωλητής μου λέει:<br /><br />- Θα πληρώσετε μετρητά ή με κάρτα;<br />- Μετρητά. <br /><br />Επειδή με ξέρει, κι είμαι παλιός πελάτης, συνεχίζει χαμηλόφωνα:<br /><br />- Κοίτα, άμα δε θέλεις απόδειξη, σου κόβω τον ΦΠΑ. <br /><br />Κάνω το λογαριασμό, στις 2,000€ είναι 460€ το κέρδος μου. Αν πάρω την απόδειξη, το κράτος μου εγγυάται το πολύ 300€.<br /><br />Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;<br /><br />Φανταστική ιστορία λέμε βεβαίως, σιγά μη συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα. <br />Αν συνέβαιναν όμως, το Υπουργείο Οικονομικών θα λάμβανε μέτρα, έτσι δεν είναι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-1895929740886598844?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-5773413312626641632011-06-16T13:23:00.000+03:002011-06-16T13:23:41.998+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-tV8KamHLA54/TfnVxJRKTOI/AAAAAAAAAHU/UdcoFcaW-08/s1600/0303_papandreou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-tV8KamHLA54/TfnVxJRKTOI/AAAAAAAAAHU/UdcoFcaW-08/s400/0303_papandreou.jpg" width="338" /></a></div><br />Και πάλι αμάν!<br />Δηλαδή, τι άλλο πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν κάνεις για τη δουλειά;<br /><br />Πως να το πούμε δηλαδή; Γελοιοποιήσαι - αλλά αυτό είναι προσωπικό σου ζήτημα. Γελοιοποιείς όμως και τη χώρα, και τους θεσμούς και την ίδια την Προεδρία της Δημοκρατίας. Πίτ-μπουλ θ' αμολήσει ο Παπούλιας στην αυλή του, εκπαιδευμένα να σου ορμάνε μόλις σε βλέπουν - να μου το θυμηθείς.<br /><br />Εδώ πια, δεν μπαίνει θέμα πολιτικής και ποια είναι η καλύτερη. Μπαίνει θέμα ελλειμματικής προσωπικότητας, ενός ανθρώπου καταφανώς ανίκανου να διαπιστώσει τι συμβαίνει γύρω του, μπρος του, πίσω του, και προφανώς μέσα του. Με δυο λόγια, είσαι ούφο!!<br /><br />Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι εκτελείς διατεταγμένη υπηρεσία, ότι στόχος σου είναι να καταστρέψεις την κοινωνία και να ξεπουλήσεις τη χώρα, ε, ακόμα και για κάτι τέτοιο, πάλι εντελώς ανίκανος είσαι. Δεν είναι τελικά θέμα γενικότερης κρίσης, συμπεριφοράς αγορών, συσχετισμών στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο κλπ.<br /><br />Είναι απλώς θέμα ενός ανθρώπου που είναι αποδεδειγμένα απολύτως ανίκανος να σκεφτεί, ώστε είτε:<br /><br />1. Να διορθώσει την αλυσίδα σ' ένα ποδήλατο, ή<br />2. Να ακολουθήσει τις απλές εντολές των εκτός Ελλάδας προϊσταμένων του, ή<br />3. Να εμπνεύσει μια κοινωνία που έχει απηυδήσει από τη αθλιότητα και τη διαφθορά ή<br />4. Να φέρει ένα πολύ βαρύ επώνυμο...<br /><br />Δηλαδή, αν δεν σ' έλεγαν Παπανδρέου, πως θα ζούσες; Προσωπικά δεν θα σ' εμπιστευόμουν ούτε για κλητήρα. Δε ξέρω, στην φαντασία σου μπορεί να είσαι ο Ιβανόης ή ο Τσε. Μια όμως και η πραγματικότητα αποτελεί τον τελικό κριτή των επιλογών μας, συμπεραίνουμε ότι όλες ανεξαίρετα οι επιλογές σου δείχνουν μια σαφή, καθαρή, κρυστάλλινη βλακεία... Ή,&nbsp; μια μορφή αυτισμού...<br /><br />Και οι μεν άνθρωποι με ειδικές ανάγκες έχουν δικαιώματα αναφαίρετα, αλλά δεν κάνεις κάποιον εμφανώς καθυστερημένο πρωθυπουργό - ακόμα κι αν τον λένε "Παπανδρέου".</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-577341331262664163?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-75120068594834876922011-06-15T22:49:00.000+03:002011-06-15T22:49:42.192+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μια ευφυής ανάλυση του αποψινού (15/06/2011) σοβαρότατου διαγγέλματος του πρωθυπουργού:<br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/ASDTDxcw4Kg" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7512006859483487692?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-76649536540541926992011-05-27T12:57:00.003+03:002011-05-27T13:02:22.570+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Διάβασα το κείμενο με τίτλο "Ποιοι είμαστε", στο site που ονομάζεται <a href="http://real-democracy.gr/node/2">Πραγματική Δημοκρατία</a>.<br />Ομολογώ ότι δεν είδα κάτι άγνωστο, οι απόψεις αυτές είναι διαδεδομένες, αλλά πάντως ξαφνιάστηκα: δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είναι <b>τόσο </b>διαδεδομένες. Και, δεν κρύβω ότι το χάρηκα...<br /><br />Ένα απόσπασμα:<br /><blockquote>Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.<br /><br /><br />Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων</blockquote>Βέβαια, καμιά συγκεκριμένη επιχειρηματολογία δεν παρατίθεται, ως προς το γιατί αυτά τα δικαιώματα "πρέπει" να προστατεύονται. Υποθέτω ότι οι συντάκτες το θεωρούν προφανές - μια μορφή γενικής αλήθειας που ισχύει στη σύγχρονη εποχή. Είναι όμως έτσι;<br /><br />Η κυβέρνηση λέει καθαρά ότι δεν είναι έτσι - δηλώνει ότι δεν υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" και έμπρακτα ξεκαθαρίζει ότι <b>αυτά τα δικαιώματα είναι διαπραγματεύσιμα</b> μπροστά στο "μέγιστο αγαθό της διάσωσης της χώρας". Γιατί - λέει - αν δεν υπάρχει χώρα, πως μπορεί να υπάρχουν δικαιώματα;<br /><br />(Να σημειώσω εδώ ότι ο ΓΑΠ έχει πτυχίο Κοινωνιολογίας, γεγονός που αποτελεί ακαταμάχητο επιχείρημα υπέρ της απαξίωσης των πτυχίων στις Κοινωνικές Επιστήμες, δυστυχώς...).<br /><br />Ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή: εν αρχή ήν η πόλις. Μια χωρικά προσδιορισμένη ολότητα, με ένα κοινωνικό σύστημα τα μέλη του οποίου είχαν συγκεκριμένα δικαιώματα - προνόμια σε σύγκριση με όσους δεν ήταν "πολίτες". Η πόλις, σιγά-σιγά (μιλάμε για τον Μεσαίωνα ε?) αυτονομήθηκε, δίνοντας έναν τριμέτωπο αγώνα, εναντίον των βασιλέων, των φεουδαρχών και της εκκλησίας. Ο θεσμός του πανεπιστημίου (universitas) αναδύεται σε σύμβολο της αυτονομίας της και συμβολικά αντικαθιστά τον καθεδρικό ναό της πόλης: συνακόλουθα, η λειτουργία αυτο-αναπαραγωγής της πόλης (οι συντεχνίες διδάσκουν την τέχνη τους σε νέους πολίτες) γίνεται βασικό κομμάτι της ύπαρξής της.<br /><br />Για να μη τα πολυλογούμε, η ανάδυση του εθνικού κράτους έρχεται και καταλύει την αυτονομία των πόλεων. Αλλά, <b>δεν μπορεί να διαγράψει τη μνήμη των προνομίων</b>, πράγμα που οδηγεί στην αστική επανάσταση και στην ιδέα της "δημοκρατίας".<br /><br />Βέβαια, το οικονομικό σύστημα που παράλληλα αναδύεται, εμπεριέχει αντιφάσεις που προκαλούν προβλήματα. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τρεις άνθρωποι γράφουν σχεδόν παράλληλα γύρω από αυτό: ο Κάρολος Ντίκενς περιγράφει τη φαινομενολογία του συστήματος, ο Ιούλιος Βερν την ενδεχομενικότητά του και βέβαια ο Καρλ Μαρξ την <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Niklas_Luhmann#Systems_theory">αυτοποιητική </a>του λειτουργία. Η ίδια η ιδέα της "δημοκρατίας" κινδυνεύει - πολύ χαρακτηριστικά ο Τζακ Λόντον γράφει τη "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Iron_Heel">Σιδερένια Φτέρνα</a>", ενώ στη φεουδαρχική Ρωσία ξεσπά η επανάσταση των μπολσεβίκων (αφού έχει βέβαια προηγηθεί η <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Paris_Commune">Παρισινή Κομμούνα</a>).<br /><br />Ακολουθεί η κρίση του 29-30 και το <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/New_Deal">New Deal</a>, και, μετά και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (που έλυσε προσωρινά πολλά από τα προβλήματα του συστήματος) η ιδέα του "κοινωνικού κράτους".<br /><br />Να τα ξαναδούμε όλα στα γρήγορα: το ερώτημα ήταν πάντα "ποιος ασκεί την εξουσία". Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ένα σύστημα διακυβέρνησης εγγενώς ανάπηρο, προσπαθεί να επιβιώσει μοιράζοντας προνόμια (όπως και όταν μπορεί) και καταλήγει στο κοινωνικό κράτος. Το καθεστώς δηλαδή, προσπαθεί να μην τεθεί το ερώτημα της αξιολόγησής του και χειραγωγεί (όσο μπορεί) το οικονομικό σύστημα, μπαλώνοντας τις ασυνέχειες που το τελευταίο δημιουργεί. Δημιουργείται έτσι μια δυναμική ισορροπία όπου το σύστημα διακυβέρνησης&nbsp; αναλαμβάνει το ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στο οικονομικό σύστημα και στην κοινωνία ως όλον. Αυτή είναι η ιδέα του κοινωνικού κράτους: να διατηρήσει την αυτονομία του οικονομικού συστήματος και ταυτόχρονα να εκτονώσει την πίεση που ασκείται στην κοινωνία από το πρώτο. Ομολογουμένως, δύσκολη δουλειά.<br /><br />Η στάση λοιπόν της κυβέρνησης του ΓΑΠ, δημιουργεί το εξής βαθύ πρόβλημα: αίρει την νομιμοποίηση του κοινωνικού κράτους χάριν "της χώρας". Αλλά, ο ΓΑΠ (with a mental GAP), ξεχνά ότι έτσι απονομιμοποιείται η ίδια η ιδέα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το σύστημα διακυβέρνησης, αυτό ή όποιο άλλο, δεν είναι κάτι υπερβατικό: είναι ένα εργαλείο, και ειδικά στην περίπτωση του κοινωνικού κράτους αυτό είναι ξεκάθαρο. Ο GAP λοιπόν, δυναμιτίζει συστηματικά και ανεύθυνα όλο το κοινωνικό πλαίσιο - το ίδιο κάνουν κι όλοι οι νεοφιλελεύθεροι απανταχού.<br /><br />Κάθε ευφυής άνθρωπος λοιπόν, ακόμα κι ενστικτωδώς, προσλαμβάνει την πολιτική αυτής της κυβέρνησης σαν κατάλυση της δημοκρατίας. Τι να κάνουμε, δεν ζούμε στην εποχή που το δικαίωμα στην ψήφο ήταν προνόμιο: τώρα είναι εκ των ων ουκ άνευ (αδιανόητη η αναίρεσή του) και η αποδοχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίνεται με μέτρο την επιτυχία στη διαχείριση του κοινωνικού κράτους. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο (που δεν παράγει τίποτε και διστάζω να το χαρακτηρίσω μέρος του καπιταλισμού, αυστηρά μιλώντας), επιτίθεται στο κοινωνικό κράτος μέσω των κυβερνήσεων που πιέζει: μετατοπίζει το "επενδυτικό ρίσκο" (που κανονικά βαρύνει το ίδιο), μετατρέποντάς το σε πολιτικό ρίσκο δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Αλλά αυτό βέβαια, διαλύει τη δημοκρατία (που καταρχήν επέτρεψε την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου).<br /><br />Άρα: το "δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές" που επικαλείται η κυβέρνηση του GAP, απειλεί όχι μόνο την ύπαρξή της, αλλά και την ύπαρξη του συστήματος που την ανέδειξε ως κυβέρνηση. Η δημοκρατία έχει το μειονέκτημα ότι δεν επιβάλλεται - πρέπει να είναι αποδεκτή. Και η στάση του GAP, κάνει την ιδέα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας απαράδεκτη και δημιουργεί την εικόνα ενός αποτυχημένου μοντέλου (αφού δεν υπερασπίζεται το κοινωνικό κράτος).<br /><br />Όχι βέβαια πως δεν υπάρχουν άλλες λύσεις...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7664953654054192699?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-87549783777080115712011-05-23T12:23:00.001+03:002011-05-23T13:19:41.074+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gfA95DWC5RI/Tdoi95_C1YI/AAAAAAAAAHI/93tqmqSHNws/s1600/IMG_3137.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="242" src="http://1.bp.blogspot.com/-gfA95DWC5RI/Tdoi95_C1YI/AAAAAAAAAHI/93tqmqSHNws/s400/IMG_3137.jpg" width="400" /></a></div><br /><br />Ναι, καλά, αναμφίβολα θα 'θελα να γράψω κάτι εξαιρετικά μακροσκελές και βαθυστόχαστο, που θα λεγόταν ας πούμε "Είναι και Χρόνος", αλλά πρόλαβε και το 'γραψε κάποιος άλλος (άκου θράσος που έχουν μερικοί!!!) οπότε ξέμεινα με κάτι υπόλοιπα.... Ή κάτι πιο γενικό, με τίτλο...&nbsp; ...μμμμ - για να δούμε..., "Κριτική του καθαρού Λόγου" ας πούμε, αλλά πάλι κάποιος ξεφύτρωσε και μου στέρησε τη δόξα... Τελοσπάντων, πορευόμαστε με ό,τι έχουμε...<br /><br />Πέρα όμως από την πλάκα: <br /><br />Αυτό που με τρομάζει στις μέρες που ζούμε, δεν είναι η οικονομική κρίση, ούτε η πολιτική, ούτε η κρίση αξιών κοκ. Ο πανικός μου δημιουργείται από το πρόβλημα του χρόνου. Να εξηγήσω τι εννοώ, μη κατηγορηθώ ότι το ρίχνω στα βαθυστόχαστα.<br /><br />Η ίδια η ιδέα του χρόνου, ως ανεξάρτητη μεταβλητή από κάποιον παρατηρητή, μου φαίνεται τελείως παράλογη. Δηλαδή, αυτή η γραμμικότητα που "υπάρχει" στον χρόνο, θεωρώ ότι είναι μια κατασκευή. Πολύ σημαντική, πολύ πρακτική (γενικά μιλώντας αλλά όχι πάντα). Το "ποτάμι του χρόνου" είναι ένα νοητικό πλαίσιο που επιτρέπει την τακτοποίηση της εμπειρίας.<br /><br />Το παρελθόν είναι πάντα απροσπέλαστο (σκεφτείτε ωστόσο πως, όταν βλέπουμε τον ήλιο ή τ' αστέρια, βλέπουμε το "παρελθόν" τους). Σε ό,τι αφορά τους παρατηρητές πάντως, το παρελθόν συμβολίζει τη γνώση. Η προηγούμενη εμπειρία έχει τακτοποιηθεί, έχει ταξινομηθεί, έχει δηλαδή νοηματοδοτηθεί. Βεβαίως, βρίσκεται σε μια κυκλική διεργασία συνεχούς ανασυγκρότησης - το νόημα δεν αποτελεί μια σταθερά σε οποιαδήποτε εκδοχή του, αλλά μια μεταβλητή που συνδέεται με την εμπειρία και την κάνει να είναι. (Μμμμ, πως το λέμε αυτό απλούστερα;). Δηλαδή βιώνεις κάτι και <i>ταυτοχρόνως </i>το βίωμα αποκτά νόημα. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει σημασία στο γεγονός, δεν γίνεται εμπειρία: οι εκατοντάδες ή χιλιάδες άνθρωποι που σκοντάφτουμε πάνω τους κάθε μέρα στο δρόμο, προφανώς δεν καταγράφονται στο σύνολό τους. <br /><br />Εδώ βέβαια, μιλάμε για ένα συγκεκριμένο τύπο παρατηρητή: αυτόν που έχει αυτοαναφορικότητα, αυτοσυνείδηση, που προσλαμβάνει τον εαυτό του σαν μια ολότητα, διακριτή από ο,τιδήποτε άλλο. Μιλάμε για εμάς.<br /><br />Όσο για το "μέλλον", αυτό κι αν είναι απροσπέλαστο... Κι όμως, το μέλλον είναι εξίσου σημαντικό για τον παρατηρητή: περιγράφει τις προσδοκίες του. Το μέλλον είναι το που πιστεύουμε ότι θα πάνε τα πράγματα και δρούμε ανάλογα με αυτή την πίστη (δεν βρίσκω ακριβέστερη λέξη από την "πίστη"). Δηλαδή, αν το μέλλον που προβλέπουμε μας βολεύει, συνεχίζουμε τη δράση μας όπως είναι, αλλιώς την τροποποιούμε ώστε να δεσμεύσουμε το μέλλον στα πλαίσια των προσδοκιών μας.<br />(Το γεγονός ότι ποτέ το μέλλον δεν εμφανίζεται όπως το προβλέπαμε, το αφήνω στην άκρη: γινόμαστε ό,τι γινόμαστε, στην προσπάθειά μας να γίνουμε ό,τι θέλουμε να γίνουμε).<br /><br />Ανακεφαλαιώνοντας: ζούμε, βιώνουμε, δρούμε πάντα εδώ-και-τώρα. Επιλέγουμε τη δράση μας στοχεύοντας σε ένα εκεί-και-τότε (μέλλον), στηριγμένοι στην εμπειρία μας (παρελθόν). Και, εμείς οι ίδιοι, συνδέουμε τις εμπειρίες μας με γραμμές νοήματος - κι έτσι αναδύεται η ιδέα του χρόνου.<br /><br />Να το ...ζωγραφίσω:<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-jc7KwcYTd0M/TdogIoiYP_I/AAAAAAAAAHE/4o48AjmQvt4/s1600/7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="314" src="http://3.bp.blogspot.com/-jc7KwcYTd0M/TdogIoiYP_I/AAAAAAAAAHE/4o48AjmQvt4/s320/7.jpg" width="320" /></a></div>(συγγνώμη για τ' αγγλικά στο σχήμα, αλλά έτσι το έκανα αρχικά για κάποιο άρθρο, μη το μεταφράσω γιατί βαριέμαι...)<br /><br />Αν η ουσία δεν έγινε κατανοητή ακόμα, να το πω στα ίσα: το μέλλον, είναι ζωτικό γιατί καθορίζει το πως δρούμε εδώ-και-τώρα. <br /><br />Άρα, φτάνουμε σ' αυτό που με φοβίζει:<br /><br />Ποτέ πριν, δεν έχω βιώσει μια τόσο εκτεταμένη, διάχυτη αδυναμία να σχεδιαστεί κάποιο μέλλον. Ούτε εγώ, ούτε το κοινωνικό μου περιβάλλον δείχνει να σχεδιάζει με στόχους που μπορεί να εκτείνονται πέρα από ένα μήνα (και πολύ λέω νομίζω). Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί αύριο - κι αυτό είναι κυριολεξία. Δηλαδή, η μνήμη μας, το παρελθόν μας δεν μας βοηθάει να πλέξουμε ένα νοηματικό δίχτυ ας πούμε, που θα συμπεριλάβει την εμπειρία μας αλλά και τις προσδοκίες μας και θα μας οδηγήσει να δράσουμε εδώ-και-τώρα. Σαν συνέπεια, έχουμε περιπέσει σε ένα καθεστώς αδράνειας. Αυτό είναι που με πανικοβάλλει. Όχι η αδράνεια καθεαυτή - "per se" που λέμε άμα κάνουμε τους καμπόσους ;-) - η αδράνεια θα μπορούσε να είναι μια προσωρινή επιλογή με συγκεκριμένο νόημα,&nbsp; αλλά η αδυναμία επιλογής.<br /><br />Και το φαινόμενο είναι μάλλον γενικότερο: και η κυβέρνηση, και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση - όπως τουλάχιστον εκδηλώνεται ως σύστημα διακυβέρνησης, βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Κανείς δεν σχεδιάζει μέλλον&nbsp; - απλώς προσπαθούν να ξεφύγουν από το εδώ-και-τώρα, αλλά χωρίς κανένα συγκεκριμένο εκεί-και-τότε: δεν θέλουμε αυτό που ζούμε (τρελοί είμαστε?) αλλά δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες.<br /><br />Κι αυτό είναι που με πανικοβάλλει... Ναι ξέρω, ξέρω, αυτό το λένε "κατάθλιψη". Και τι να κάνω, να πάω στον ψυχίατρο; Δεν είναι κακή ιδέα, αλλά μου θυμίζει λίγο την προοπτική της επιμήκυνσης του χρέους. Το πρόβλημα που βλέπω (νομίζω πως) είναι πραγματικό. Νομίζω δηλαδή ότι σωστά ερμηνεύω αυτό που βλέπω γύρω μου.<br /><br />Δε ξέρω πόσο θα κρατήσει. Ούτε το πως θα βγει. Ο φασισμός βρίσκεται προ των πυλών και κάποιοι σωτήρες πιθανόν να φτιασιδώνονται ήδη για τη δημόσια εμφάνισή τους. Εν τω μεταξύ, ο Loverδος, λέει τα δικά του, κι ο Γιωργάκης κοιτάζει σαν παγιδευμένος λαγός...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-UBMrfu0d6Fg/TdonhO_SYkI/AAAAAAAAAHM/gbYD57vccHk/s1600/5D_002_2702.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-UBMrfu0d6Fg/TdonhO_SYkI/AAAAAAAAAHM/gbYD57vccHk/s400/5D_002_2702.jpg" width="268" /></a></div><br /><br />Υ.Γ.: Με μια κουβέντα: ο χρόνος έχει παγώσει και μας παγιδεύει σαν έντομα στο κεχριμπάρι.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8754978377708011571?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-6551521358089326642011-05-16T12:35:00.000+03:002011-05-16T12:35:13.659+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αυτό είδα σήμερα το πρωί στο πρόσωπο του Strauss-Kahn όπως τον μετέφεραν με χειροπέδες στο αυτοκίνητο της αστυνομίας -το βλέμμα του Ocalan.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xw8hfMHJ0bA/TdDshesD0HI/AAAAAAAAAHA/xNTCK2tvHA4/s1600/u_Abdullah_Ocalan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="192" src="http://1.bp.blogspot.com/-xw8hfMHJ0bA/TdDshesD0HI/AAAAAAAAAHA/xNTCK2tvHA4/s320/u_Abdullah_Ocalan.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-HA_qAoL3vdU/TdDsBe7pUhI/AAAAAAAAAG4/Iin8Fzhiaek/s1600/12296.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-v2lQK6-098E/TdDsD3KANOI/AAAAAAAAAG8/DoJv4ta4hkk/s1600/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-v2lQK6-098E/TdDsD3KANOI/AAAAAAAAAG8/DoJv4ta4hkk/s1600/Untitled-1.jpg" /></a></div><br />Αυτό το βλέμμα του ανθρώπου που τον έχει αρπάξει μια τυφλή μηχανή και τίποτε πλέον που να τον αφορά προσωπικά δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχό του.<br />Οι φωτογράφοι που τον αντιμετώπιζαν με δέος, προσπαθούν τώρα να καταγράψουν αυτό το βλέμμα που συμβολίζει την πτώση του ισχυρού - αυτού που ξέχασε για τα καλά την θνητότητα και κάτι απρόβλεπτο τον προσγείωσε μέσα σε ώρες... <br />Ομολογώ ότι αρχικά αντέδρασα με κακία. Σκέφτηκα "να δούμε τώρα ποιος είναι βυθισμένος στα σκατά" - να δούμε αν ο Γιωργάκης θα τον αποκαλεί ακόμα "ο φίλος μου Ντομινίκ"... Αλλά μόλις είδα αυτά τα μάτια...<br /><br />Μια ζωή ολόκληρη, λυσσώδους προσπάθειας, σχεδιασμού, μηχανορραφιών ναι, αδίστακτων συμφωνιών και κόλπων στο ψηλότερο δυνατό επίπεδο (αυτό της παγκοσμιοποίησης), μια καλά σχεδιασμένη πορεία διαλύεται και καταρρέει. Η εικόνα που χτίστηκε μέσα σε δεκαετίες σκορπίζει σε ώρες. Η ενέργεια που επενδύθηκε χωρίς φειδώ για να πετύχει υπερφίαλους προσωπικούς στόχους πήγε χαμένη...<br /><br />Ναι, βεβαίως, και παρασιτικός ήταν ο ρόλος του, και βλαπτικός (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά) και αντιπαθής ήταν και αδίστακτος και ανελέητος και ό,τι άλλο μπορεί να πεις κανείς - και δικαίως. Αλλά, αυτή η ξαφνική πτώση, με το περιτύλιγμα της γελοιοποίησης, τον πανικό στα μάτια, τη μεταφορά υπό το φως των προβολέων και όλο το σχετικό πλαίσιο, μου χάλασε τελείως το κέφι και μου 'κοψε τελείως τη διάθεση για αστειάκια και πονηρά ανεκδοτάκια.<br /><br />Προφανώς, αν είναι ένοχος πρέπει να πληρώσει. Αλλά βέβαια, η ενοχή του για τη σημερινή κατάσταση στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, δεν θα περάσει από την αίθουσα κανενός δικαστηρίου. Ο επιτυχημένος βιαστής της παγκόσμιας κοινωνίας, θα δικαστεί σαν αποτυχημένος βιαστής μιας καμαριέρας...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-655152135808932664?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-76401414586798174822011-04-17T11:55:00.001+03:002011-04-17T13:07:52.851+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Γνώρισα το Γιώργο το 1981 ή 82. Σε μια συναυλία στη σχολή, καθόμουν και παρακολουθούσα και βλέπω ένα τύπο κοντό, με στρατιωτικό τζάκετ, κιθάρα στο χέρι, περπάτημα βαρύ και μάγκικο, μαλλί μέχρι τον ώμο και μούσι - και Κνίτη επιπλέον - να ανεβαίνει στη σκηνή και να τραγουδάει ένα τραγούδι που δεν είχα ξανακούσει:<br /><br />"Να πάψουν πια οι κιθάρες<br />έχει η πατρίδα πένθος.<br />Σκοτάδι πέφτει στη γη μας,<br />μας σκότωσαν τον αντάρτη<br />Μανουέλ Ροδρίγες.<br />Τα χρώματα μας κλαίνε.<br />Ας βουβαθούμε."<br /><br />[Στίχοι: <span class="creators">Pablo Neruda &amp; Δανάη Στρατηγοπούλου<br />Μουσική: Χρήστος Λεοντής]</span> <br /><br />Εμφανώς είχε μπερδέψει το τραγούδι με το ξεφωνητό. Δηλαδή, εννοώ ότι δεν χρειαζόταν μικρόφωνο, τραγουδούσε τόσο δυνατά που έσπαγαν τ' αυτιά μας. Ευτυχώς που δεν ήταν και φάλτσος γιατί θα σαλτάραμε όλοι... Το άγριο ξεφωνητό περιτύλιγε το εξίσου άγριο (αν όχι βάρβαρο) σφυροκόπημα της κιθάρας του. Τα ακόρντα ακούγονταν σωστά αλλά χτυπούσε τις χορδές τόσο δυνατά, που το τρίξιμο που έβγαινε σκέπαζε την αρμονία...<br />Όλο μαζί το θέαμα, παρέπεμπε σε κάποιον που τον είχανε κλεισμένο χρόνια σε ένα μπουντρούμι και ξαφνικά του είπαν "θα τραγουδήσεις όσο πιο δυνατά μπορείς, αλλιώς θα μείνεις όλη τη ζωή σου μέσα!!!". Έτσι, έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε.<br /><br />Κάτι υπήρχε κλεισμένο μέσα του - το καταλαβαίνω τώρα - και πάλευε συνέχεια να βγει στο φως.<br /><br />Ό,τι κι αν ήταν αυτό, μάλλον δεν ήταν η μουσική.<br />Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Γιώργος αποδείχθηκε ένας καλός και ζεστός φίλος, καλόκαρδος και πλακατζής άνθρωπος, ευφυής και ακούραστος μάνατζερ μουσικών, αλλά ως μουσικός ο ίδιος ήταν σκέτη τραγωδία.<br /><br />Όσο περισσότερο αποζητούσε την μουσική, τόσο αυτή τον απόδιωχνε. Κι όσο έβλεπε ότι δε τα κατάφερνε, τόσο μάζευε τις δυνάμεις του ξανά, ακούραστος, απτόητος και δώστου πάλι από την αρχή.&nbsp; Στην αρχή ψιλογελάγαμε μαζί του, εμάς βλέπεις ο Θεός μας είχε ρίξει λίγο ταλέντο. Όχι πολύ είναι η αλήθεια, τίποτε το εξαιρετικό, μόνο όσο χρειαζόταν για να παριστάνουμε τους μουσικούς με κάποια αξιοπρέπεια (σε μετρημένα βέβαια πλαίσια), αλλά κυρίως για να μη κουραζόμαστε μελετώντας και προσπαθώντας ώρες ατέλειωτες.<br /><br />Το αντίθετο ακριβώς από το Γιώργο: μελετούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ, προσπαθούσε σκληρά, τα δάχτυλά του πληγώνονταν από τις χορδές κι η φωνή του έκλεινε από το ξεφωνητό. Αλλά, το αποτέλεσμα ήταν για κλάματα... Στην αρχή μαθητής του Φάμπα, μετά του Ασημακόπουλου, εκατοντάδες παρτιτούρες σκόρπιες στο δωμάτιο, ανάκατες με ρούχα καθαρά και φορεμένα, κείμενα της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, κιτρινισμένα αντίτυπα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ μπερδεμένα με πολυδιαβασμένα τεύχη του ΤΙΡΑΜΟΛΑ, του ΣΕΡΑΦΙΝΟ και του ΜΠΛΕΚ, κι ο Γιώργος στη μέση, σε μια καρέκλα, πατώντας στο καινούργιο του "υποπόδιο" (που πολύ το καμάρωνε) με την κιθάρα στα χέρια, μπροστά στο αναλόγιο. Ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, εκεί!! Κι οι χορδές πάντα να τρίζουν ειρωνικά "τζζζζ! τζζζ!" και να κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει.<br /><br />- Ρε συ, βελτιώθηκε το τρίξιμο ε; (ρώταγε).<br />- Βελτιώθηκε Γιώργο, βέβαια, φαίνεται! (του απαντούσα)<br /><br />Όσο χάλια κι αν ακουγότανε, όσο μάταιη κι αν ήταν η προσπάθειά του, σε κανέναν μας δεν πήγαινε η καρδιά να του πει καθαρά, ότι μάλλον λάθος δρόμο είχε πάρει. Σε όλα τα συγκροτήματα που φτιάξαμε ήταν πάντα μέσα. Πότε κιθάρα έπαιζε, πότε μπαγλαμά (αν παριστάναμε τους ...ρεμπέτες βεβαίως), πάντα τραγουδούσε γκαρίζοντας (κανείς δεν μπορούσε να τον πείσει να μη φωνάζει έτσι) αλλά ποτέ δεν τον αφήσαμε. Ήταν αγαπημένος όλων μας και κανείς δεν ήθελε να τον κακοκαρδίσει.<br /><br />Βέβαια, η τρέλα του μας πήγε μέχρι το Λυκαβηττό για συναυλίες - το είπα ήδη: ήταν εξαιρετικός μάνατζερ, κι αν το έκανε επαγγελματικά, θα είχε βγάλει μάλλον πολλά λεφτά. Αλλά τον καταδυνάστευε ο απελπισμένος έρωτας της μουσικής. Θυμάμαι μια φορά να περπατάμε στο δρόμο και να μου λέει:<br /><br />- Έχω έναν ήχο στο μυαλό μου, κάτι σαν φλάουτο αλλά πιο γεμάτο, πιο πλούσιο ήχο. Δε ξέρω πως να τον πετύχω.<br /><br />Μου 'δωσε την εντύπωση ότι έψαχνε κάτι σαν <a href="http://www.p-zaranis.gr/ney.htm">νέυ</a>, αλλά τότε αγνοούσα το όργανο αυτό - αν το ήξερα θα του το πρότεινα...<br /><br />Με τα χρόνια χαθήκαμε τελείως. Την τελευταία φορά που έμαθα γι' αυτόν, ασχολούνταν με εμπόριο γεωργικών μηχανημάτων και σκέφτηκα ότι γλύτωσε επιτέλους από τον απελπισμένο μονόπλευρο έρωτα της μουσικής.<br /><br />Αυτές τις μέρες στο Facebook, πέτυχα μια αναφορά στο όνομά του, ότι πέθανε λέει, στις 31 Αυγούστου 2010. Τον ανέφερε σαν στιχουργό. Σκέφτηκα, "συνωνυμία θα είναι - σιγά μην πέθανε ο Γιώργος!". Αλλά, βρήκα παλιούς φίλους, που κι αυτοί δεν είχαν νέα του για χρόνια, αλλά είχαν το τηλέφωνό του.<br /><br />Τελικά επιβεβαίωσα ότι πρόκειται για τον ίδιο...<br />Απ' ό,τι είδα, έγινε στιχουργός (αλλά όχι ως επάγγελμα) κι ο στίχος του που άκουσα με ταξίδεψε πολύ μακριά. Ξέραμε ότι σκάρωνε κάποιους στίχους από τότε, αλλά κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς έγραφε, βυθισμένος όπως ήτανε στην προσπάθεια να κατακτήσει μια αχάριστη ερωμένη - τη μουσική. Κι όμως, η σύντροφός του, η γλώσσα, του είχε ήδη χαριστεί απλόχερα, άργησε μόνο λίγο να το καταλάβει κι αυτός.<br /><br />Καλό σου ταξίδι φίλε μας Γιώργο, σ' αγαπώ.<br /><br />Το παρακάτω τραγούδι, σε στίχους του Γιώργου, το μοναδικό που έγινε γνωστό:<br /><br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="290" src="http://www.youtube.com/embed/7Vjke0LwTjE" title="YouTube video player" width="360"></iframe><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7640141458679817482?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-25154877046823272112011-03-14T13:35:00.000+02:002011-03-14T13:35:04.518+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον, και - το ομολογώ - με αυξανόμενη ιλαρότητα τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας των διαφόρων κυβερνητικών στελεχών, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό, με τελευταίο το επεισόδιο Lover-δου...<br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="244" src="http://www.youtube.com/embed/WH8Db85DsOA" title="YouTube video player" width="300"></iframe><br /><br />Βεβαίως και ΔΕΝ συμφωνώ με επιθέσεις τύπου Χατζηδάκη!!<br /><br />Αυτό που έχει ενδιαφέρον όμως, πέρα από την πλάκα αλλά και τη δικαιοσύνη του θέματος, είναι ότι η κυβέρνηση των ηλιθίων δεν καταλαβαίνει τούτο:&nbsp; όταν ισχυρίζεσαι σε όλους τους τόνους, ότι "δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές" (όρια), τότε <b>όλοι θεωρούν ότι δεν υπάρχουν όρια</b>!!<br /><br />Και οι υπεύθυνοι για την κατάλυση των ορίων, βιώνουν τις συνέπειες αυτού που προκάλεσαν...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2515487704682327211?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-34302997485792603812011-02-25T13:21:00.002+02:002011-02-25T15:29:56.293+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Μια απόλυτα ειρηνική (έως ύπνου) διαδήλωση, η ΕΛΑΣ κατάφερε να την κάνει κλασική περίπτωση επεισοδίων.<br />Τέτοια βλακεία είναι πρωτοφανής - άραγε τα μέτρα του ΔΝΤ τους οδήγησαν να μετατάσσουν μηχανοδηγούς του ΟΣΕ σε θέσεις αστυνομικών διευθυντών;<br />Ήμουν εκεί - συνεχώς και μπροστά - και ξέρω ότι <b>δεν υπήρξε καμιά πρόκληση</b>.<br /><br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="274" src="http://www.youtube.com/embed/RYPTEl91oDo" title="YouTube video player" width="400"></iframe><br /><br />Ένας φοιτητής διαγνώστηκε με κάταγμα στο κρανίο, και ο υπεύθυνος χειρουργός του Νοσοκομείου Μυτιλήνης που τον εξέτασε, διαπίστωσε ότι "υπήρχε πρόθεση πρόκλησης θανάτου", από τον φωστήρα αστυνομικό που τον κτύπησε. Επαναλαμβάνω, <b>απολύτως απρόκλητα</b>.<br /><br />Γιωργάκη, να χαίρεσαι τη θητεία σου. <b>Αλήτη</b>.<br /><br />update:<br /><br /><a href="http://www.posdep.gr/index.php?option=com_docman&amp;task=doc_download&amp;gid=506&amp;Itemid=126">Αντίδραση κι από την ΠΟΣΔΕΠ για το συγκεκριμένο γεγονός</a>.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3430299748579260381?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-41404450730574798182011-02-19T21:37:00.001+02:002011-02-19T21:41:58.947+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Την Όλγα Τρέμη την παρακολουθώ κάθε βράδυ. Με επισκέπτεται σπίτι στις 8 - ναι, βλέπω τις ειδήσεις στο MEGA. Μαζί, ψωνίζω και Πρετεντέρη, που σχολιάζει επί παντός του επιστητού, με ύφος καλομαθημένου μπόξερ που το τάισαν&nbsp; ληγμένα Friskies. Μα σοβαρά τώρα, ύφος είναι αυτό που έχει αυτός ο τύπος; Σαν στερημένη, γηραιά - πλην εισέτι αχόρταγος - κυρία των βορείων προαστίων που αντιμετωπίζει ένα προσωπικό μέλλον στο οποίο η (πάντα πολυπόθητη) σεξουαλικότητα, είναι πλέον ξεθωριασμένη ανάμνηση...<br />Αλλά τελοσπάντων, λίγο με νοιάζουν τα προβλήματα του Πρετεντέρη (aka Ντερμπεντέρη) και η προφανής ξινίλα της ζωής του, σεξουαλικής ή άλλως. Το θέμα, είναι η Αννίτα Πάνια και η Τρέμη.<br /><br />Την Πάνια λοιπόν, την θεωρούσα κάτι σαν τσόλι. Ένα απόβρασμα, ό,τι χειρότερο έχει να παρουσιάσει όχι μόνο η τηλεόραση της Ελλάδας, αλλά ο τόπος μας συνολικά. Περιθωριακή, αγράμματη, αδίστακτη, πιάνει την ανθρώπινη δυστυχία και την κάνει χρήμα (για την ίδια) και θεαματικότητα (για κάποιους ανόητους). Ανθρώπινα ναυάγια παρελαύνουν στο studio της, προσωπικές στιγμές γεμάτες πίκρα κι απαξίωση, εκτίθενται στο φιλοθεάμον κοινό, με την Αννίτα πότε να πανηγυρίζει και πότε να ειρωνεύεται - πάντα απροκάλυπτα. Θλιβερά ευρήματα, πότε κύμβαλα που κοπανάει όταν οι καλεσμένοι της περιγράφουν τα βιώματά τους, πότε σκυλάδικα τραγούδια και ...φιλόδοξοι ερμηνευτές, που όσο πιο φάλτσοι (δεν μιλάμε βέβαια για ποιότητα) και γελοίοι είναι, τόσο περισσότερο τη χαροποιούν.<br /><br />Κι από την άλλη η Τρέμη. Σοβαρή, <b>anchor woman </b>επιπέδου, ειλικρινής (έκανε πλαστική και δεν το έκρυψε), με <b>άποψη</b>, που ενημερώνει κάθε βράδυ εκατομμύρια πολιτών.<br />Πλαισιωμένη βέβαια από το ξινισμένο ύφος του προαναφερθέντος μπόξερ και τον "πως-κατάντησα-τόσο-ξεφτίλας" Παύλο Τσίμα (<b>Τσίμας</b>, με "μ", όχι όπως "<b>τσίπα</b>", που προφανώς γράφεται με "π". "Τσίμας", όπως λέμε "<b>προσπαθώ να ελιχθώ τσίμα-τσίμα</b>, ανάμεσα στον απόλυτο πρετεντερισμό και τη λησμονημένη νεότητά μου - θα με συγχωρήσουν τα αφεντικά που κάποτε έκανα τον προοδευτικό;").<br /><br />Και η Τρέμη, στη μέση αλλά και στο κέντρο με κάθε έννοια: <b>μαέστρος</b>! Μέχρι - δυστυχώς - που παρακολούθησα τα σχετικά με την "κατάληψη" του κτιρίου της Νομικής από 300 μετανάστες. Εκεί πια, η αγαπημένη μου Όλγα (καλά, μη το παραχέζουμε, που λέει ο λόγος "αγαπημένη"), έβγαλε όλη την ιερή της αγανάκτηση, για το άσυλο, για τους ανεύθυνους που στηρίζουν τους μετανάστες και ξεσπάθωσε. Χαρά ο Πρετεντέρης, ψιλοαμηχανία (σαν ψευτοπαρθένα) ο Τσίμας, αλλά η γραμμή, γραμμή: το άσυλο να καταργηθεί τώρα. Να μπουν τα ΜΑΤ τώρα! Και να απολογηθεί ο πρύτανης του Καποδιστριακού που "έτρεχε στα θέατρα" την ώρα που εάλω η Πόλις! Και δώστου επιθέσεις και ειρωνείες στον Πρύτανη. Μετά 2-3 24ωρα, είδα τον ίδιο Πρύτανη, που ήταν μειλίχιος και ήρεμος όταν η Όλγα (μας) τον κατακεραύνωνε, να παίρνει το αίμα του πίσω, πάντα με την ίδια ηρεμία, υποδεικνύοντας σαφώς και στην anchor woman και στις διακοσμητικές <b>ορντινάντσες </b>της ότι είχαν (οι του MEGA) άγνοια του πλαισίου, των διεργασιών που βρίσκονταν σε εξέλιξη, και εν τέλει άδικο στις επιθέσεις τους. Τόσο η Όλγα, όσο και οι <b>γλάστρες </b>Πρετεντέρης-Τσίμας, έκαναν το <b>χέσιμο </b>(ακαδημαϊκό μεν, συγκροτημένο και ευγενές, πλην αναμφισβήτητα <b>χέσιμο</b>), γαργάρα. Κατάπιαν δηλαδή τον <b>δημόσιο τηλεοπτικό ευτελισμό τους</b>, και συνέχισαν απτόητοι προς νέους ενημερωτικούς στόχους.<br /><br />Και τότε θυμήθηκα την Αννίτα και το κύμβαλο: τουλάχιστον εκείνη, είναι αυτό που είναι. Κρατάει ένα κύμβαλο και το κοπανάει, παριστάνει το τσόλι, και μπορεί κιόλας να είναι. <b>Δεν παριστάνει όμως το τσόλι που προσπαθεί να μεταμφιεστεί σε anchor woman</b>. Και - τουλάχιστον - εκτίμησα την ειλικρίνειά της. Σκέφτηκα μάλιστα, πόσο απαραίτητη είναι - χρειάζεται μια Πάνια, για να μπορεί να επιβιώνει μια Τρέμη ως αρνητικό της. <b>Η Τρέμη δηλαδή κυρίως, είναι που χρειάζεται την Αννίτα</b>. Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται η Όλγα, είναι ο Πρύτανης. Εκεί η σύγκριση είναι συντριπτική - ήττα εντός έδρας (δηλ. on camera) και μάλιστα από έναν άσχετο με το άθλημα της τηλεόρασης.<br /><br />Κι είδα την Όλγα με άλλο μάτι. Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν ποτέ και ψηλά στην εκτίμησή μου. Θυμάμαι τη ξεφτίλα με τη τσόντα του Ζαχόπουλου κλπ. κλπ. και βέβαια την καθημερινή πρακτική της. Αλλά τους τελευταίους μήνες, έχει πια χάσει κάθε φραγμό - θεωρεί περιττά μάλλον τα προσχήματα και ξεδιπλώνει αδίστακτα τη Πάνια που έχει μέσα της. Για την ακρίβεια, <b>η Όλγα Τρέμη</b> <b>είναι η Αννίτα Πάνια</b>, αλλά σε μια εκδοχή πονηρή, κρυμμένη και εξωραϊσμένη. Δυστυχώς, δε μπορεί πια να το κρύψει.<br /><br />Θάλεγα μάλιστα να αλλάξουν θέσεις. Αναμένω από την αδίστακτη και απροκάλυπτη Αννίτα, πολύ καλύτερες (και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες) συνεντεύξεις από εκείνες που κάνει η Όλγα. Άσε δηλαδή που άμα ξοδέψει όσα η Τρέμη για την εμφάνιση της, μάλλον η τελευταία θα πηδήξει αυτοβούλως από την Ακρόπολη...<br /><br />Υ.Γ. Πολύ ενδιαφέρουσα σχετική παρέμβαση, που αδίστακτα συνυπογράφω (λες και το χρειάζεται...) <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=249520">του ΣΤΑΘΗ, εδώ</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-4140445073057479818?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-38658243474669093972010-10-07T13:34:00.000+03:002010-10-07T13:34:00.350+03:00Έλαβα μέσω email και αναδημοσιεύω χωρίς κανένα σχόλιο το παρακάτω κείμενο. Ελπίζω να το απολαύσετε (ή να κλάψετε, εξαρτάται από το σε τι διάθεση βρίσκεστε):<br /><br /><br />Άννα: ελληνικά υπουργού ΠΔΒΜΘ, κ. Άννας Διαμαντοπούλου<br /><br />*ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ, καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης στο Ιόνιο<br />Πανεπιστήμιο.*<br />*ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ*<br />Η Υπουργός ΠΔΒΜΘ κ. Άννα Διαμαντοπούλου ζήτησε όπως εντός τρίμηνης αποκλειστικής προθεσμίας συζητηθούν στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας οι δελφικές εξαγγελίες της, προκειμένου να προχωρήσει με τους επιτελείς της το 2011 στη μεγαλόπνοη ίδρυση του Νέου Πανεπιστημίου. Το κείμενο της ομιλίας της στον ομφαλό της γης διανεμήθηκε, μάλιστα, επισήμως στους εμπλεκόμενους φορείς προς μελέτη και σχολιασμό. Λυπάμαι που το γράφω, αλλά η κ. υπουργός υπονόμευσε με το γραπτό της όσα έργα οραματίζεται να επιτελέσει για τη σωτηρία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν θα θίξω την ουσία των σχεδιαζομένων, μερικά εκ των οποίων παραβιάζουν ευθέως τη συνταγματική τάξη (όπως, λ.χ., η ευμέθοδη κατάργηση του αυτοδιοικήτου των ΑΕΙ), και τούτο διότι το προς συζήτηση κείμενο είναι σχεδόν ακατανόητο. Υπερβολές; Για να δούμε. Διευκρινίζω ότι ό,τι παρατίθεται εν συνεχεία εντός εισαγωγικών προέρχεται από την επίσημη γραφίδα της κ. Υπουργού.<br />«Το Ψηφιακό Σχολείο εν δράση». Ανορθογραφία βοώσα. <br />«Συγγραφή διπλωμάτων και πτυχιακών εργασιών». Τί είναι αυτό;<br />«Καταλήξαμε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο μπορούμε όλοι να πατήσουμε και να συνεχίσουμε». Λογικώς δυσπροπέλαστη η σημασία των γραφομένων.<br />«Έχει πολύ μεγάλη σημασία η εθνική συναίνεση γιατί δε χωράει να έχουν βάθος χρόνου και να γίνουν σεβαστά από όλες τις κυβερνήσεις». Ακατανόητος ο –και λόγω Δελφών– υπουργικός χρησμός.<br />«Οι Σύγκλητοι των Πρυτάνεων». Δεν υπάρχει τέτοιος θεσμός.<br />«Να μπούμε σε μια διαδικασία διαρκούς συνεδρίασης των Συγκλήτων, οι οποίες κατά τη διάρκεια του τρίμηνου διαλόγου –ο διάλογος δε θα είναι στο διηνεκές, θα ξεκινήσει τώρα και θα τελειώσει στο τέλος Δεκεμβρίου– να μπορούν συνεχώς να συμμετέχουν οι Σύγκλητοι και οι Σύνοδοι Προέδρων και Πρυτάνεων». Ας επιχειρήσει όποιος αντέχει (ακόμα και με συντακτική ανάλυση της περιόδου) να καταλάβει τί εννοείται πίσω από αυτές τις ατάκτως ερριμμένες στο χαρτί του υπουργικού κειμένου λέξεις.<br />«Το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα καθορισθούν αυτοί οι δύο πόλοι». Οι πόλοι, ως ορίζοντες ακρότατα όρια, μόνο να καθορίζουν μπορούν (έστω και κάποιο πλαίσιο), και όχι το όποιο πλαίσιο τούς όποιους πόλους του. Το όλο σύνταγμα δεν διεκδικεί, ασφαλώς, δάφνες ελληνοπρεπούς λόγου. «Το Συμβούλιο Διοίκησης, στο οποίο συμμετέχουν πανεπιστημιακές δυνάμεις από το Πανεπιστήμιο». Λαπαλισάδα!<br />«Των νέων μορφών-θεσμών, τους οποίους». Ασυμφωνία γένους.<br />«Και βεβαίως κατανοούμε όλοι ότι μιλούμε για εξωτερική πλέον αξιολόγηση και να τη συνδέσουμε με συγκεκριμένους δείκτες». Αοριστολογία παντρεμένη με σολοικισμό.<br />«Στην πιστοποίηση των Ιδρυμάτων από εμπειρογνώμονες με διεθνή σύνθεση». Ακυρολεξία.<br />«Υπό την ομπρέλα». Κομψό!<br />«Επειδή το μεγάλο στοίχημα της χώρας είναι η ανάπτυξη, ξέρουμε όλοι ότι η ανάπτυξη δεν έρχεται με νόμους». Συντετριμμένος ομολογώ ότι το αγνοούσα.<br />«Πάντα βέβαια μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος, για το οποίο πρέπει να ξέρουμε πολύ καλά στη συζήτησή μας τα όρια στα οποία μας επιτρέπει να κινηθούμε». Αυτό ας το θυμάται η κ. Υπουργός, διότι στο σημείο εκείνο ομιλεί περί «εδρών» (που εδώ και δεκαετίες έχουν καταργηθεί στα ΑΕΙ), ενώ λίγο παρακάτω ομιλεί για «τάξεις» (λες και το Πανεπιστήμιο είναι Δημοτικό Σχολείο).<br />«Και πάλι δεν είναι εύκολο μέσα από το πλαίσιο που θέτει το Σύνταγμα, αλλά είναι μία αδήριτη ανάγκη». Ποιά αδήριτη ανάγκη μάς παρωθεί, αλήθεια, σε αντισυνταγματικούς πειρασμούς;<br />«Τα Περιφερειακά Συμβούλια θα παίξουν έναν κυρίαρχο ρόλο σε αυτή την ιστορία των συγχωνεύσεων και των συνενώσεων». Φευ, «ιστορία»...<br />«Ένα από τα “εκ των ων ουκ άνευ” διακυβεύματα». Το μόνο που μπορεί να είναι “εκ των ων ουκ άνευ” είναι conditiones, ήτοι προϋποθέσεις. Όλα τα άλλα (μαζί και τα «διακυβεύματα») είναι άσχετες και κακόζηλες χρήσεις.<br />Θα μπορούσα να αντιγράψω πολλά ακόμα, αλλά και τούτα μόνο αρκούν. Αναμεμειγμένα δε με αταβιστικές επιβιώσεις φοιτητοπαραταξιακής ρητορικής των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης του ’74 (όπως, λ.χ., «Η ελληνική κυβέρνηση και ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός έχει δεσμευτεί σε όλα τα επίπεδα»· «Η μεγάλη αυτή αλλαγή έχει ήδη ξεκινήσει»· «Όπου εδώ πραγματικά μπαίνει ένα πρώτο δίλημμα»· «Που το έχουμε βάλει και στο νέο νόμο»· «Οι αλλαγές πρέπει να είναι πολύ βαθιές και να αφορούν το DNA της λειτουργίας των Πανεπιστημίων»· «Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σε όλες τις χώρες να υπάρχει μία ραγδαία προσπάθεια συνένωσης ακόμα και πολύ μεγάλων Πανεπιστημίων»· «Και εδώ υπάρχει μία σειρά από ζητήματα»), αλλά και με κενές περιεχομένου γενικολογίες και αδόλεσχα στερεότυπα (όπως, π.χ., «Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε πρωτόγνωρες προκλήσεις»· «Η ηθική ευθύνη είναι αναντίλεκτα συλλογική»· «Οι ρόλοι τους είναι διακριτοί και απολύτως αναγκαίοι»· «Η διεθνοποίηση σημαίνει να δώσουμε περισσότερη Ελλάδα στον κόσμο και να ελκύσουμε περισσότερο κόσμο στην Ελλάδα»· «Διεθνοποίηση και εξωστρέφεια της ακαδημαϊκής διαδικασίας»· «Εσείς εκπροσωπείτε σήμερα τις δυνάμεις της διανόησης και της αλλαγής στη χώρα»), δημιουργούν ένα συνεχή βόμβο, που ταλαιπωρεί τον νου και ξεκάνει την υπομονή και του πλέον καλοπροαίρετου και ανεκτικού αναγνώστη. Τί να μελετήσεις; Τί να σχολιάσεις;<br />Μπορείς να μιλήσεις για όποια ουσία των εξαγγελιών της κ. Υπουργού, όταν ο τύπος, που τις περιβάλλει, δεν σου το επιτρέπει; Όχι, βέβαια! Και πώς, αλήθεια, θα πείσεις όσους σε παρακολουθούν ότι όντως μπορείς να επιφέρεις την οποιαδήποτε αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα, όταν δεν μπορείς να πεις στα ελληνικά αυτό που θέλεις και σκοπεύεις να κάνεις;<br />Αλίμονο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3865824347466909397?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-29559683749261532542010-08-14T14:32:00.001+03:002010-08-15T16:27:49.518+03:00Σήμερα το πρωί, είχα μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που μου έχουν συμβεί ποτέ.<br />Για να εξηγήσω το πως και το γιατί, πρέπει να διηγηθώ ένα μικρό ιστορικό εμπειριών, που αναμφίβολα ταιριάζει και σε πολλούς από εσάς.<br /><br />Το 1996, αν θυμάμαι καλά, άκουσα για πρώτη φορά για το πρόβλημα του ασφαλιστικού. Θυμάμαι τον (από τότε αντιπαθή σε εμένα) Κ. Σημίτη, να λέει από την προεκλογική εξέδρα τα εξής (επί λέξει):<br /><br />&nbsp;"Σύντομα θα βρούμε μπροστά μας και το πρόβλημα του ασφαλιστικού. Το προσδόκιμο ζωής μας έχει αυξηθεί. <b>Ζούμε περισσότερο!</b>".<br /><br />Μια φίλη δίπλα μου, σχολίασε: "Και τι θες να κάνουμε ρε Σημίτη, να πεθαίνουμε νωρίτερα για να σου βγουν τα νούμερα;".<br /><br />Γέλασα, πολύ περισσότερο που ο Σημίτης το άκουσε (είμαστε ακριβώς δίπλα στην εξέδρα, λόγω της φύσης της δουλειάς που κάναμε τότε). Ο μεν Σημίτης εξεπλάγη από το σχόλιο της φίλης κι έχασε τον ειρμό του προσωρινά, εγώ δε συννέφιασα... Δεν ήταν καλά νέα αυτά, κι ο ωμός τρόπος που το είπε προϊδέαζε για άσχημες εξελίξεις στο μέλλον.<br /><br />Οι εξελίξεις, βεβαίως ήρθαν και τις βιώνουμε όλοι.<br /><br />Και από τότε, πιστεύω ότι ζούμε περισσότερο. Θες η πρόοδος της επιστήμης, θες η καλοπέραση (που 'ναι;) ο πληθυσμός γεμίζει όλο και περισσότερους γέρους.<br /><br />Βέβαια, αφελής και βλαξ καθώς είμαι, δεν έκανα τον κόπο να κοιτάξω γύρω μου. Δηλαδή, <b>που είναι όλοι αυτοί οι γέροι</b>; Που τους έχουμε κρυμμένους; <b>Παλιά οι άνθρωποι πέθαιναν νωρίτερα</b>; Τι μας λένε πραγματικά τα νούμερα τελικά;<br /><br />Ας δούμε τι λέει η <b>Εθνική Στατιστική Αρχή</b>:<br /><br /><i>Ο ακαθάριστος δείκτης θνησιμότητας, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, παρουσιάζει<b> μικρή </b>αλλά σταθερά ανοδική πορεία, που κυμαίνεται μεταξύ <b>8,9 </b>θανάτων επί πληθυσμού 1.000 ατόμων το <b>1981</b>, 9,3 το 1991, 9,5 το 2006 και<b> 9,8</b> το 2007 (Πίνακας 5). Η άνοδος αυτή οφείλεται, κυρίως, στην <b>αύξηση των θανάτων στις ηλικίες 75 ετών και άνω</b>, εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού.</i><br /><i>(http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ver-1/ESYE/BUCKET/A1605/PressReleases/A1605_SPO03_DT_MM_00_2007_01_F_GR.pdf) </i><br /><br />Αν καταλαβαίνω καλά, αυτό σημαίνει ότι <b>η θνησιμότητα αυξάνεται αντί να μειώνεται </b>(στις μεγάλες ηλικίες). Ελαφρά βεβαίως, που αποδίδεται στους περισσότερους γέρους, που "αποχωρούν" ...ευκολότερα. Αλλά, πόσο ανέβηκε η μέση ηλικία θανάτου;<br /><br /><i><b>Η μέση ηλικία κατά το θάνατο</b>, που το 1995 ήταν <b>71,8 </b>για τους άρρενες και <b>77,6</b> για τις θήλεις, παρουσιάζει <b>σταδιακή αύξηση 2 ετών συνολικά</b>, φθάνοντας το 2007 τα <b>73,5</b> έτη για τους άνδρες και τα<b> 79,7</b> για τις γυναίκες.</i>(όπ.π).<br /><br /><b>Δυο χρόνια δηλαδή!</b><br />Μόνο δυο χρόνια μέσα σε μια δεκαπενταετία, παρά τα καλοριφέρ, τα κλιματιστικά, την καλύτερη διατροφή και βέβαια, πάνω απ' όλα τις νέες εξελίξεις στην Ιατρική. Τελικά, μόνο δυο χρόνια, άρα, να γιατί δε βλέπω τους γέρους να αυξάνονται....<br />Ναι, αλλά όλοι μας λένε ότι το προσδόκιμο επιβιώσής μας, έχει αυξηθεί αρκετά, και συμφωνεί και η Στατιστική Αρχή:<br /><br /><i>Το προσδόκιμο επιβίωσης, <b>αυξήθηκε από 70,13 το 1970 σε 77,09 το 2006 για τους άνδρες και από 73,64 σε 81,97 για τις γυναίκες αντίστοιχα</b> και προβλέπεται περαιτέρω αύξησή του...</i><br /><br />Τι τρέχει;! Οι άντρες πεθαίνουν στα 73,5 ή στα 77,09; Μας δουλεύουν;<i> </i><br /><br />Τι γίνεται εδώ; Ποια μαγεία συμβαίνει στα νούμερα;<br />Οι πολιτικοί, και στην Ελλάδα και παντού μιλάνε για την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη συνδέουν άμεσα με το ασφαλιστικό θέμα.<br /><br />Καμιά μαγεία δεν υπάρχει: το <b>προσδόκιμο επιβίωσης</b>, που πιπιλάνε σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ οι διάφοροι απατεώνες πολιτικοί για να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης, λέγεται <b>προσδόκιμο επιβίωσης κατά τη γέννηση</b>! Αυτός είναι ο πλήρης τίτλος του σχετικού δείκτη.<br /><br />Καλά, και γιατί ανέβηκε το προσδόκιμο επιβίωσης ενώ δεν ανεβαίνει η αντίστοιχη μέση ηλικία κατά τον θάνατο αναλόγως; Η απάντηση τώρα, είναι απλούστατη. Όπως λέει κι Στατιστική Αρχή:<br /><br /><i><b>Ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας εμφανίζει συνεχή βαθμιαία πτώση</b>, κατά έτος, και <b>από 8,1</b> θανάτους επί 1.000 γεννήσεων ζώντων <b>το 1995</b>, έφτασε τους 3,8 θανάτους το 2005, τους 3,7 το 2006 και <b>τους 3,5 το 2007</b> (όπ. π.)</i><br /><br />Αυτό σημαίνει ότι, <b>δεν ζούμε περισσότερο, απλώς επιβιώνουμε περισσότεροι κατά την βρεφική ηλικία</b>.<br /><br />Περισσότεροι Έλληνες επιβιώνουν! Τι σχέση έχει αυτό με το Ασφαλιστικό σύστημα; Η απάντηση είναι: <b>ΚΑΜΙΑ!</b> Αν περισσότερα βρέφη επιβιώνουν, απλώς κάποια στιγμή θα μπουν κι αυτά στην αγορά εργασίας, θα καταβάλλουν τις εισφορές τους και όταν έρθει η ώρα θα συνταξιοδοτηθούν, επιζώντας ίσως 2 με 2,5 χρόνια παραπάνω απ' ό,τι οι γονείς τους.<br /><br /><b>Ανακεφαλαίωση: Ή μας δουλεύουν ψιλό γαζί και μας περνάνε (δικαίως σε ό,τι με αφορά) για ηλίθιους, ή είναι ηλίθιοι οι ίδιοι που δεν βλέπουν ότι ΔΕΝ ζούμε περισσότερο κι ότι η αύξηση του προσδόκιμου επιβιώσης ΔΕΝ είναι επιχείρημα για το Ασφαλιστικό.</b><br /><br />Χαιρετώ, πάω να συνεχίσω να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο για να το τιμωρήσω για τη βλακεία του.<br />Credits στον Paul Krugman που ένα σημερινό του post μου άνοιξε τα μάτια για να αρχίσω να ψάχνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2955968374926153254?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-20994910147224042062010-07-12T12:02:00.000+03:002010-07-12T12:02:08.639+03:00"Έπεσε" το http://apografi.gov.gr.<br />Αυτή η χώρα είναι τόσο προβλέψιμη που φαντάζομαι δεν παραξενεύεται κανείς.<br /><br />Κάποια στιγμή βέβαια, θα συνδέσουν μια συστοιχία servers στη σειρά, ώστε οι βάσεις δεδομένων να μην υπερφορτώνονται - φαντάζομαι 6-10 servers φτάνουν και περισσεύουν. Γιατί (μάλλον) δεν το έκαναν ήδη - ή δεν το έκαναν σωστά;<br /><br />Ε, μωρέ, Ελλάδα είναι, άσε να δούμε πως θα πάει και βλέπουμε...<br /><br />Την πράσινη ανάπτυξή σας μέσα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2099491014722404206?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-88197461428649595752010-06-10T15:08:00.000+03:002010-06-10T15:08:05.425+03:00...κοιτάμε από που θα κόψουμε, και που θα βρούμε καμιά γωνιά να ψοφήσουμε τουλάχιστον αξιοπρεπώς, ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman τραβάει τα μαλλιά του από την πανευρωπαϊκή ηλιθιότητα και προειδοποιεί την Αμερική να αποφύγει τον "Ευρωπαϊκό Μαζοχισμό".<br /><br />Ο Krugman (μόνο αριστερός δεν είναι ε?) αρθρογραφεί συνεχώς γύρω από την κρίση και συνιστώ σε όλους να παρακολουθούν κάθε μέρα το blog του, για να ξέρουμε κι από κάποιον υπεύθυνο τι γίνεται (γιατί, άμα περιμένουμε από τον Παπακωνσταντίνου και την Κατσέλη, τη βάψαμε....).<br /><br /><a href="http://krugman.blogs.nytimes.com/2010/06/09/the-global-transmission-of-european-austerity/">Το σχετικό άρθρο</a> του Krugman και το <a href="http://krugman.blogs.nytimes.com/">βασικό link του blog του</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8819746142864959575?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-44101185448194951602010-05-31T19:39:00.000+03:002010-05-31T19:39:25.861+03:00Άλλη μια φορά, το Ισραήλ συμπεριφέρεται σαν τραμπούκος της γειτονιάς - κι άλλη μια φορά η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί προκλητικά.<br /><br />Αυτή τη φορά έχουμε:<br /><br />1. <b>Πειρατεία</b>. Αυτός ακριβώς είναι ο όρος για κατάληψη σκάφους σε διεθνή ύδατα χωρίς την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών. ("διεθνή ύδατα" κι όχι βεβαίως "διεθνή χωρικά ύδατα" όπως βλακωδώς γράφουν και λένε φωστήρες της ελληνικής δημοσιογραφίας). <br /><br />2. <b>Απαγωγή</b>. Αυτό ακριβώς κάνει κάποιος, όταν μεταφέρει επιβάτες του πλοίου που έπεσε στα χέρια πειρατών, κάπου, χωρίς τη θέλησή τους. Το ότι στη συνέχεια τους <b>απελαύνει </b>από 'κει που οι ίδιοι οι απαγωγείς τους μετέφεραν, ξεπερνά τα όρια του γελοίου.<br /><br />3. <b>Δολοφονίες</b>. Στα πλαίσια της πειρατικής επίθεσης προφανώς. Κι αν αντιστάθηκαν οι νεκροί, (με στειλιάρια απ' ό,τι φαίνεται), είχαν κάθε δικαίωμα να το κάνουν, όπως καθένας που δέχεται πειρατική επίθεση.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/TAPlncxCWLI/AAAAAAAAAGA/0hu7VOXh6gI/s1600/Massacre_of_palestinians_in_shatila.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/TAPlncxCWLI/AAAAAAAAAGA/0hu7VOXh6gI/s320/Massacre_of_palestinians_in_shatila.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: x-small;">&nbsp;1982 - Από τη σφαγή στα στρατόπεδα Σάμπρα</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: x-small;">και Σατίλα. Ούτε και ' κει βρέθηκαν υπεύθυνοι...</span></b></div><br />Επ' αυτών (για την πειρατεία και τις συνέπειές της δηλαδή) δεν υφίσταται καμιά αμφιβολία, το ίδιο το Ισραήλ εξάλλου, επισήμως παραδέχθηκε ότι επιτέθηκε σε διεθνή ύδατα.<br /><br />Υπάρχει όμως - κι αν κάνω λάθος διορθώστε με - και κάτι ακόμα: <b>ένοπλη επίθεση εναντίον ελληνικού </b>(και τουρκικού κλπ.) <b>εδάφους</b>. Νομίζω ότι, όταν ένα πλοίο πλέει εντός των χωρικών υδάτων μιας χώρας, υπόκειται στο νομικό καθεστώς της χώρας αυτής.<b> Όταν όμως πλέει σε διεθνή ύδατα, ισχύει ο νόμος της χώρας της οποίας τη σημαία φέρει το πλοίο</b> - δηλαδή είναι ελληνικό έδαφος, ή παναμαϊκό έδαφος κ.ο.κ.<br /><br />Κι οι δυνάμεις του Ισραήλ, επιτέθηκαν επί ελληνικού εδάφους.<br /><br />Γιωργάκη τι γίνεται; Πρωθυπουργεύεις ή περιμένεις από τον Erdogan να σώσει την τιμή της περιοχής;<br />Και - τώρα που το θυμήθηκα: που 'ναι ρε Γιωργάκη οι ευαισθησίες σου για τις ΜΚΟ που ήσουν λαλίστατος και υποστηρικτικότατος κάποτε;<br /><br />Θα κάνεις τον πρωθυπουργό επιτέλους ή όχι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-4410118544819495160?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-20846814336498096112010-05-28T17:51:00.001+03:002010-05-28T17:52:03.267+03:00<a href="http://inabody.blogspot.com/2010/04/blog-post_14.html">Είχα γράψει τον Απρίλιο</a>, για την ευτελιστική κατάσταση, όπου πρυτάνεις και κοσμήτορες Πολυτεχνείων, δίκην θεών, μοιράζουν μπακαλόχαρτα για βεβαιώσεις master...<br /><br />Σήμερα, το Υπουργείο Παιδείας απαντά σε αντίστοιχη αναφορά του βουλευτή κ. Κεγκέρογλου:<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S__YL7Jy2xI/AAAAAAAAAF4/vTViCMQepoU/s1600/aaaa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S__YL7Jy2xI/AAAAAAAAAF4/vTViCMQepoU/s320/aaaa.jpg" width="208" /></a></div><br />Κι αναρωτιέται κανείς:&nbsp; τόση ξεφτίλα πια; Το Υπουργείο Παιδείας τους αδειάζει αλλά αυτοί απτόητοι συνεχίζουν ενυπόγραφα να κοροϊδεύουν τους φοιτητές τους;<br /><br />Μα, τόσο?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2084681433649809611?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-70590853804007907282010-05-27T12:14:00.002+03:002010-05-27T12:14:22.117+03:00- Τα 'μαθες τα νέα πατέρα;<br />- Κάτι άκουσα! - ρε τσογλάνι, για λέγεεεε!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7059085380400790728?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-65598534207573921152010-05-12T22:35:00.002+03:002010-05-12T22:38:31.860+03:00Για όσους ψάχνουν το κατάπτυστο (από κάθε άποψη) κείμενο του Τέλλογλου, είναι <a href="http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&amp;smid=382&amp;ArticleID=2323&amp;reftab=218&amp;t=%CE%A4%CE%BF-%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AE%CF%82">στο blog των "πρωταγωνιστών",</a> αλλά θα το βρείτε <b>στα σχόλια</b>:<br /><br /><blockquote>Νέο σχόλιο<br /><br />28/4/2010 10:20:31 πμ<br /><br />Τάσος Τέλλογλου<br /><br />Κατ αρχήν γραφω "βασικό κορμό" το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .<b>Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )</b>Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης "εθνικής ανάγκης" ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.</blockquote><br />Το τι μας λέει αυτό για τον Τέλλογλου και τη συνολική ποιότητα του ανθρώπου (θεωρώ <b>και κάθε έκφανσής του</b>) είναι προφανές. Ή δεν είναι;<br /><br />(H έμφαση δική μου)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-6559853420757392115?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-35282443255951262362010-05-05T00:25:00.003+03:002010-05-07T13:38:56.513+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CDYftBVsI/AAAAAAAAAFQ/BXbja3gVWHY/s1600/www.reuters.com.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CDYftBVsI/AAAAAAAAAFQ/BXbja3gVWHY/s320/www.reuters.com.jpg" /></a></div><br />Δε σου γράφω για να σε ειρωνευτώ, ούτε για να σε βρίσω.<br />Είδα και 'γω τον έρπητα στο χείλος σου - σημάδι έντονου άγχους - προχτές και το πήρα στα σοβαρά. Και σε λυπήθηκα. Επαναλαμβάνω ότι δεν σε ειρωνεύομαι.<br /><br />Είναι φανερό ότι άλλα είχες υπόψη σου πριν 7 μήνες. Κι ακόμα και πριν 1-2 μήνες, άλλα σκεφτόσουν.<br />Αλήθεια, θυμάσαι τις "πρώτες 100 μέρες" που θα έκανες και το 'να και τ' άλλο, κι όλα θα άνθιζαν; Που' ν' τα τώρα... Που' ν' τα;<br /><br />Που είναι η Ελλάδα που θα ξαναγεννιότανε, τα "<b>χρήματα που υπάρχουν</b>"; <b>Μ' αυτά δεν πήρες εντολή;</b><br />Ο αλήστου μνήμης προκάτοχός σου, τα έκανε σκατά, μετά δήλωσε ότι θα τα μαζέψει τα λεφτά (από εμάς δηλαδή), και τελικά πήγε σπίτι του.<br /><br />Αλλά εσύ; Πως κατάντησες τόσο γρήγορα <b>με νεκρά όνειρα να ψελλίζεις θλιβερά</b> τις σοσιαλδημοκρατικές σου καταβολές, κι ύστερα, ούτε κι αυτές...<br /><br />Τι φαντάστηκες Γιώργο; Ότι τα κοινωνικά δίκαια μοντέλα στήνονται πάνω σε συμφωνίες κυρίων με τις "αγορές"; Αυτό σας λέγανε στη "Στοχόλμη"; Αυτά λέγατε στη σοσιαλιστική διεθνή;<br />Αυτές τις ανοησίες δίδασκες όταν έκανες διαλέξεις Κοινωνιολογίας;<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CGBzZxLFI/AAAAAAAAAFY/JNLq_dpcj1U/s1600/2-skitso-3-thumb-large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CGBzZxLFI/AAAAAAAAAFY/JNLq_dpcj1U/s320/2-skitso-3-thumb-large.jpg" /></a></div><br />Και τώρα που καταλήξαμε; Σε ψήφισαν για να μας οδηγήσεις στο δρόμο της καταστροφής και στη συνέχεια σε 'κείνον της πτώχευσης;<br />Γιατί, μη γελιέσαι καθόλου: <b>ό,τι κάνετε αυτή την ώρα, οδηγεί στην πτώχευση</b> - μόνο ηλίθιος δεν το καταλαβαίνει. Κόβεις μισθούς, αυξάνεις έμμεσους φόρους και μετά περιμένεις να εισπράξεις; Γιώργο, αν εσύ τρελάθηκες (που καθόλου δεν το αποκλείω) εμείς ακόμα κάπως τα κουτσοκαταφέρνουμε να σκεφτόμαστε. Ποιος κόπανος σε συμβουλεύει <b>πρώτα να μας εξαντλήσεις και μετά να πτωχεύσουμε</b>;<br /><br /><b>Για ποιον κερδίζεις χρόνο</b> Γιώργο - για εμάς; Ή για τους Γερμανούς; Γιατί, αυτό που φαίνεται, το μόνο λογικό συμπέρασμα, είναι ότι εμείς μεν οδεύουμε στην καταστροφή, οι δε Γερμανοί χρειάζονται χρόνο για να δουν πως θα ξεφύγουν από την ευρω-παγίδα.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CHv40jEXI/AAAAAAAAAFg/qf_nEdQvE9Q/s1600/ENG_Merkel_275675e.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CHv40jEXI/AAAAAAAAAFg/qf_nEdQvE9Q/s320/ENG_Merkel_275675e.jpg" /></a></div><br />Εξελέγεις πρωθυπουργός της Ελλάδας - <b>αλλά δεν είσαι πλέον</b>. Τα κατάφερες να επαναλαμβάνεις απλώς ό,τι σου λένε τα αφεντικά σου - <b>και να το λες κιόλας.</b> Αυτό, είναι θράσος Γιώργο!! Αυτό είναι που <b>σε υποβιβάζει</b> ξανά σε Γιωργάκη. Όταν λες "<b>εκχωρήσαμε την εθνική κυριαρχία</b>", τότε από Γιώργος γίνεσαι Γιωργάκης, κι από Παπανδρέου γίνεσαι Τσολάκογλου.<br /><br />Δε κατάλαβες Γιωργάκη: <b>το ότι ο κόσμος δεν είναι όπως τον φαντάστηκες, δεν σε απαλλάσσει από το βάρος</b> (το burden ε;) της πρωθυπουργίας σου. <b>Την ζήτησες, την έλαβες, κι οφείλεις τώρα να τη σηκώσεις</b>.<br />Αν θες πάλι να την εγκαταλείψεις, ο δρόμος είναι ανοικτός. Αλλά, κάντο! Κάντο! Μη παριστάνεις τον πρωθυπουργό που δε μπορεί να λάβει καμιά απόφαση για τη χώρα που τον εξέλεξε. Γελοιοποιείσαι Γιωργάκη (ακόμα και ως "Γιωργάκης") και γελοιοποιείς και 'μας. Κι αυτό το τελευταίο <b>δεν το δικαιούσαι</b> (δηλαδή "you are not entitled" ε;).<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CJ3MJhuJI/AAAAAAAAAFo/ZL0tnyjPesQ/s1600/1268326570632.JPEG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CJ3MJhuJI/AAAAAAAAAFo/ZL0tnyjPesQ/s320/1268326570632.JPEG" /></a></div><br />Αποδείχθηκες κοντός Γιωργάκη - κοντός και άχρωμος. Μόλις σε σφίξανε (γερά - δε λέω!) τα κακάρωσες. Αλλά, από που συνάγεται ότι το δικό σου κακάρωμα πρέπει να γίνει και δικό μας;<br />Πρωθυπουργός μας πια δεν είσαι - <b>το ομολογείς </b>και μόνος σου.<br />Άρα τι σου οφείλουμε; Μπας και μας δάνεισες και συ και δεν το ξέρουμε;<br /><br />Μη ρωτάς ηλιθιωδώς "τι προτείνουμε". <b>Την χρεωκοπία</b> (a.k.a. default) <b>με ταυτόχρονη εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα</b> Γιωργάκη. Με ταυτόχρονη <b>αναδιοργάνωση του κράτους εκ βάθρων</b> Γιωργάκη, και τότε - και μόνον τότε! -κράτα τα μέτρα που πήρες!<br />Γιατί ανατριχιάζεις; Δε τρομάζεις που έγινες <b>καρικατούρα πρωθυπουργού</b>, τρομάζεις που θα σου κόψουν την καλημέρα τα αφεντικά σου; Βρε την ηγεσία της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας, για κλάματα κατάντησε...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CL5JwnVJI/AAAAAAAAAFw/HXVhiNRx328/s1600/0303_papandreou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S-CL5JwnVJI/AAAAAAAAAFw/HXVhiNRx328/s320/0303_papandreou.jpg" /></a></div><br />Άκου δω Γιωργάκη:<b> ή θα κάνεις τον πρωθυπουργό, ή θα την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια</b> - άλλη λύση δεν έχεις. <br /><br />Κι εδώ που τα λέμε, γιατί κάθεσαι ακόμα; Ό,τι και να σου πούμε - εμείς, <b>οι ιδιοκτήτες αυτής της χώρας </b>- εσύ απαντάς ότι "ναι μεν, αλλά οι δανειστές μας λένε ότι...". Άρα, <b>απλώς μεταφράζεις</b>.<br /><br />Δε λέω, χρειάζεται κι η μετάφραση.<br />Αλλά κάτι λίγα Αγγλικά, κάτι ψιλά Γαλλικά, Γερμανικά, κλπ., τα ξέρουν κι άλλοι. Και θα μας έρθει - μέρες που είναι - πιο φτηνά Γιωργάκη, να φύγεις από τη μέση, να μιλάμε απευθείας με τους "δανειστές μας", <b>δεν χρειαζόμαστε έναν αγχωμένο και γεμάτο ενοχές διερμηνέα</b>. Πολύ ακριβός είσαι για σκέτη μετάφραση αδερφέ μου...<br /><br />Άντε με το καλό στο καγιάκ, κι άσε να τραβήξει κουπί κανένας άλλος στη δικιά μας βάρκα. Γιατί σε λίγο καιρό, εσένα μεν σε βλέπω με έλκος, καρδιά κλπ. (γιατί δε σε θεωρώ γαϊδούρι - ανεπαρκή σε θεωρώ), και εμάς στα ψυχιατρεία. Και μπορεί να μη φταις που είσαι λίγος Γιωργάκη, αλλά δε φταίμε κι εμείς να ανεχόμαστε την ανεπάρκειά σου και να πληρώνουμε τις συνέπειές της.<br /><br /><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;"><b>Καληνύχτα και καλή ξεκούραση,</b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div style="text-align: right;"><b>Heinz</b><br /><br /><div style="text-align: left;"><b>Y.Γ.: </b>Γιωργάκη - χωρίς παρεξήγηση. Σε είδα που κατέθεσες λουλούδια στον τάφο των τριών αδικοχαμένων ανθρώπων - καλά έκανες.&nbsp;</div><div style="text-align: left;">Να υποθέσω ότι το ίδιο είχες κάνει και στο σημείο θανάτου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Ότι το ίδιο θα κάνεις αν η φιλότιμη αστυνομία μας, σκοτώσεις (κατά λάθος) και κανέναν διαδηλωτή; Ότι ασχολήθηκες με τη γυναίκα που της έσπασαν αναίτια τη γνάθο στα Εξάρχεια;<b> </b></div><div style="text-align: left;"><b>Γιατί, αλλιώς...</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3528244325595126236?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-55731462372081291542010-05-02T14:12:00.000+03:002010-05-02T14:12:56.160+03:00Βαρέθηκα τις ηλιθιότητές τους - βαρέθηκα να με περνάνε και για ηλίθιο και 'μένα κι όλους!<br /><br />Υπολογισμοί, 500 ευρώ εδώ, 8% κόψιμο επιδομάτων, τρεις το λάδι τρεις το ξύδι και τρίχες κατσαρές!<br /><br />Άκουσε κανείς τη φράση<b> ενιαίο μισθολόγιο</b>; Το άκουσε κανείς;<br /><br /><b>ΟΧΙ!!!</b><br /><br />Άρα δούλεμα χοντρό κι αλύπητο - περί αυτού πρόκειται...<br /><br />Να παν να δουλέψουν κανέναν άλλο - όχι εμάς όμως πλέον!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5573146237208129154?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-59720681134568823132010-04-26T17:45:00.000+03:002010-04-26T17:45:16.985+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S9WmmcpTJaI/AAAAAAAAAFI/ytCqht-G6bU/s1600/40D_003_7437.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="278" src="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S9WmmcpTJaI/AAAAAAAAAFI/ytCqht-G6bU/s400/40D_003_7437.jpg" width="400" /></a></div><br />Τι να γράψω? Αφού η τρέλα πάει σύννεφο...<br /><br />Τραβάω καμιά φωτογραφία, όταν πηγαίνω να ηρεμήσω στους βάλτους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5972068113456882313?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-89254014464254663342010-04-24T21:56:00.000+03:002010-04-24T21:56:13.350+03:00Eurohackers!<br /><br />Πώς σας φαίνεται?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8925401446425466334?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-86999412273868982762010-04-18T14:53:00.003+03:002010-04-18T14:57:29.884+03:00Επειδή τα γαλλικά μου είναι επιπέδου πολύ κακού μαθητή του Λυκείου (αυτό που ήμουν δηλαδή), έχω την εξής απορία:<br /><br />Οι Ευρωπαίοι λένε τη φράση "savoir vivre" ή τη φράση "sans voir vivre";<br /><br />Πως το λένε ακριβώς; Ας με βοηθήσουν οι Γαλλόφωνοι αναγνώστες παρακαλώ διότι τα Γαλλικά μου είναι για κλάματα...<br /><br />Υ.Γ. Προσοχή, ΔΕΝ είμαι καλός άνθρωπος ;-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8699941227386898276?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-91541544142687164082010-04-14T14:12:00.007+03:002010-04-14T14:57:05.117+03:00Ζήλεψαν οι πρυτάνεις των ελληνικών Πολυτεχνείων τη δόξα των ιδιοκτητών των κακόφημων κολεγίων κι είπαν να τους μιμηθούν!!<br /><br />Έτσι, μοιράζουν βεβαιώσεις <span style="font-weight: bold;">master </span>στους αποφοίτους των σχολών τους, <span style="font-weight: bold;">εντελώς αυθαίρετα!!!</span><br /><br />Δείτε χάλια:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S8WoFwjfARI/AAAAAAAAAE4/Byl6SLvib0s/s1600/Syn_1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 246px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S8WoFwjfARI/AAAAAAAAAE4/Byl6SLvib0s/s400/Syn_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459954940143141138" border="0" /></a>Ξαναδείτε χάλια:<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S8WoWBv7ADI/AAAAAAAAAFA/zXVgTl8f934/s1600/Syn_2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 284px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S8WoWBv7ADI/AAAAAAAAAFA/zXVgTl8f934/s400/Syn_2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459955219636617266" border="0" /></a><br />Η κατάσταση είναι για γέλια। Οι πρυτάνεις δε σέβονται ούτε τα εκλεκτορικά σώματα που τους εξέλεξαν ως ΔΕΠ, ούτε βεβαίως εκείνα που τους τοποθέτησαν στον πρυτανικό θώκο.<br /><br />Χωρίς να υπάρχει αναγνώριση των πολυτεχνικών διπλωμάτων ως masters από κανέναν - ούτε βεβαίως από το ΑΣΕΠ - προσπαθούν να επιβάλουν με το "έτσι θέλω" την "αναβάθμιση" των σχολών τους, ουσιαστικά γελοιοποιώντας τες. Γιατί, δεν γελοιοποιούνται μόνο οι ίδιοι (κάτι που ΔΕΝ είναι δικαίωμά τους), αλλά γελοιοποιούν και τα ελληνικά Πολυτεχνεία. Με δυο λόγια, τα ελληνικά Πολυτεχνεία δεν απονέμουν διπλώματα καθόλου, απονέμουν μόνον masters.<br /><br />Κατ' επέκταση τότε (κι απολύτως λογικά) οι Ιατρικές σχολές που είναι 6+6 χρόνια, πρέπει να απονέμουν απ' ευθείας διδακτορικά...<br /><br />Και καλά.... Δεν υπάρχει κάποιος να τους χώσει στη φυλακή; Μόνο οι κόκκινες Ferrari και το πιάνο με ουρά στο Πάντειο ήταν πρόβλημα και τούτο 'δω είναι ασήμαντο; Μα, ακριβώς την ίδια κοροϊδία που πουλάνε τα κολέγια στους σπουδαστές τους, πουλάνε αυτή την ώρα και τα Πολυτεχνεία στους δικούς τους! Το ελληνικό κράτος κοροϊδεύει ξεδιάντροπα τους φοιτητές που το εμπιστεύονται!!<br /><br />Ήμαρτον δηλαδή!!<br /><br />Εγώ προτείνω, <span style="font-weight: bold;">να στείλουμε τους συγκεκριμένους πρυτάνεις για διευθυντές σπουδών στα κολέγια</span> - και το λέω σοβαρά: να κάνουν τις πονηριές τους εκεί, που υπάρχει ανάγκη κιόλας και να μην ξεφτιλίζουν την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, που το μόνο που δε χρειάζεται είναι κουτοπόνηρους διοικητικούς και διδάσκοντες.<br /><br />Μακάρι να πάνε παρέα με τον Καρκανιά, στο κάτω-κάτω, πολύ καλύτερα θα κλαίγονται για τα "όσια και τα ιερά" απ' ό,τι αυτός!!!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Και να πάρουνε επιστημονικούς συμβούλους</span> (γιατί αυτοί που υπογράφουν τέτοια κείμενα ΔΕΝ είναι επιστήμονες) <span style="font-weight: bold;">από το ΤΕΕ - που βρίσκεται πίσω από αυτή τη νέα, μαζική γελοιοποίηση της ελληνικής Παιδείας</span>। Αφού κατέστρεψαν οι φωστήρες μπετατζήδες του ΤΕΕ όλη την Ελλάδα, αποφάσισαν τώρα να περιλάβουν και την τριτοβάθμια εκπαίδευση.<br /><br />Ποιος τους το επιτρέπει;;;!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-9154154414268716408?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-61611232690858528122010-04-01T12:38:00.004+03:002010-04-01T15:35:17.732+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S7Rps0ljaXI/AAAAAAAAAEw/uKzkc-tk9Lg/s1600/IMG_4957.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 321px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S7Rps0ljaXI/AAAAAAAAAEw/uKzkc-tk9Lg/s400/IMG_4957.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455101267403827570" border="0" /></a><br />Όχι, δεν είναι μοντάζ - ούτε επεξεργασμένη...<br /><br />ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-6161123269085852812?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-76870756231544331392010-03-31T20:55:00.003+03:002010-03-31T21:05:08.500+03:00Δεν αντέχω άλλο, θ' αρχίσω να γίνομαι χοντρά χυδαίος - εξάλλου κι ο Αριστοφάνης "δικός μας" δεν ήτανε;<br /><br />Το πρωί ακούσαμε ότι η νεοσύστατη ομάδα ΔΙΑΣ, συνέλαβε (γκαγκαν-γκαγκαάάάνννν) ένοπλο ληστή που πήγε να ληστέψει μια τράπεζα.<br /><br />Ο τηλεοπτικός ρεπόρτερ, ενώ η κάμερα έπαιρνε πλάνα από την έξοδο της τράπεζας, όπου φαινόταν κι ένα όπλο, απεφάνθη:<br /><br />- "Το όπλο του ληστή που βλέπουμε , είναι Glock 9mm".<br /><br />- Λες: που το βρήκε ο π..στης το Glock; Τόσο χύμα πια έχει γίνει η κατάσταση, όποιος θέλει αγοράζει κι ένα Glock;<br /><br />Ακολουθεί και ρεπορτάζ με τις τιμές, στην ίδια εκπομπή:<br /><br />- 1000 με 2000 ευρώ τα πιστόλια, 500-600 τα Καλάσνικωφ στην Αθηναϊκή αγορά.<br /><br />- Λες: Άκου ρε πράγματα, που να βγούμε έξω από το σπίτι. Δυο χιλιάδες άνδρες στο ΔΙΑΣ, θα φτάσουνε άραγε, ή να τους κάνουμε 10,000 για πιο σίγουρα;<br /><br />Το βράδυ στο δελτίο ακούς:<br /><br />- Ο ληστής, με <span style="font-weight: bold;">ΑΕΡΟΒΟΛΟ </span>προσπάθησε να ληστέψει τη τράπεζα, αλλά οι άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ, κλπ. κλπ.<br /><br />- Λες: 9mm το ...Glock, κι άλλα 150mm, σύνολο 159!!!<br /><br />Τι είναι 150mm, δηλαδή 15 πόντοι; Ε....!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7687075623154433139?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-35715370020195531312010-03-26T16:32:00.012+02:002010-03-26T17:18:40.105+02:00"Έλληνας γεννιέσαι δε γίνεσαι ποτέ,<br />το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι Αλβανέ".<br /><br />Ορίστε; Στο κέντρο της Αθήνας, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2010, 100 μέτρα από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία;<br /><br />Τι λε ρε Βαγγέλα, θα τρελαθούμε;;;;;<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hslGF-0KRqI&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/hslGF-0KRqI&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Ο ευφραδής ευτραφής υπουργός Εθνικής Άμυνας (συνταγματολόγος κλπ. κλπ.) <span style="font-weight: bold;">καθαίρεσε ατιμωτικά όλη την ηγεσία της ΔΕΔ (Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων)</span> ή ακόμα σκέφτεται να τους "αντικαταστήσει στην επόμενη κρίση";<br /><br />Γιατί, αν δεν υπάρξει <span style="font-weight: bold;">ατιμωτική καθαίρεση της ηγεσίας της ΔΕΔ</span>, θα χρεωθεί ο ίδιος προσωπικά - απολύτως ορθά - τα πάντα.<br /><br />Κουνήσου Βαγγέλα άμεσα, εκτός κι αν ο ρόλος σου περιορίζεται στο πως να πασάρουμε ...στραβά υποβρύχια στους ...Σομαλούς!<br /><br />Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας πολίτης.<br /><br />Υ.Γ. Οι άλλοι, της "αντιρατσιστικής κίνησης" ζητάνε "να τιμωρηθούν οι στρατιωτικοί που ήταν στην παρέλαση" - τρίχες!!!<br /><br />Υ.Γ.2. Θα σημειώσω εδώ ότι, το καλοκαίρι του 1988, στρατιώτες της ΔΕΔ, έβγαζαν παράνομα λεπτομερές τοπογραφικό του επιτελείου (ΓΕΕΘΑ), για ...ανεξήγητους λόγους. Μετά από έρευνα της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών τότε, την πλήρωσαν οι φαντάροι (που εκτελούσαν διαταγές απλώς) και μετακόμισε (ή διαλύθηκε δε θυμάμαι πια) η 3η ΜΕΔ (μεραρχία ειδικών δυνάμεων) που ήταν στην Αττική. <span style="font-weight: bold;">Διαψεύσεις δεν δεχόμεθα και μη με τσιγκλήσετε γιατί θα βγάλω όλη την ιστορία στον αέρα, λεπτομερώς</span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3571537002019553131?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-25173912731022103032010-03-21T13:40:00.006+02:002010-03-21T15:28:05.525+02:00Μια νέα μόδα έχει τα τελευταία χρόνια εμφανιστεί στην ακαδημαϊκή κοινότητα: λέγεται "impact factor".<br /><br />Τι είναι 'τούτο το φρούτο;<br /><br />Λοιπόν, να τι είναι:<br /><br />Παίρνουμε ένα περιοδικό, από αυτά που δημοσιεύουν επιστημονικές ανακοινώσεις.<br /><br />1. Τραβάμε γραμμή κλάσματος.<br />2. Στον παρανομαστή αθροίζουμε τον αριθμό των ανακοινώσεων που δημοσιεύτηκαν στο συγκεκριμένο περιοδικό, μέσα σε μια χρονιά (π.χ. στο 2007).<br />3. Στον αριθμητή αθροίζουμε όλες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτά τα άρθρα, και βγάζουμε τελικά το impact factor.<br /><br />Π.χ. στο περιοδικό "Τα επιστημονικά κουμπιά της Αλέξαινας", δημοσιεύτηκαν μέσα στο 2007, 50 άρθρα. Το 2008, υπήρξαν 80 αναφορές σ' αυτά τα άρθρα συνολικά (από άλλα, νεώτερα άρθρα). Άρα, το impact factor του περιοδικού αυτού, είναι 80/50=1,6.<br /><br />Όσοι γνωρίζουν ελάχιστα από στατιστική, θα έβαζαν τα γέλια. Δηλαδή μιλάμε για χοντρά γέλια!!!<br /><br />Αλλά, το σύστημα αυτό, που εφηύρε και δεόντως προπαγανδίζει κάποια εταιρεία Thomson Reuters, έχει πολύ sex appeal στην επιστημονική κοινότητα..!!<br /><br />Τώρα, ή η διεθνής επιστημονική κοινότητα έχει καταληφθεί από πρωτοφανή βλακεία (καθόλου απίθανο) ή κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο, γίνεται.<br /><br />Καταρχήν, για τη βλακεία: <span style="font-weight: bold;">το κλάσμα αυτό, δεν αντιπροσωπεύει τίποτε</span>! Ξαναλέω: <span style="font-weight: bold;">τίποτε</span>. Η όλη ιδέα, δεν είναι καν πρωτότυπη. Στην Ελλάδα π.χ. την έχει εφαρμόσει εδώ και χρόνια η AGB (αυτή ντε, με τα μηχανάκια τηλεθέασης). Βέβαια, η AGB δεν ισχυρίζεται ότι εξάγει μετρήσεις <span style="font-weight: bold;">ποιότητας</span>. Απλώς, λέει ότι μπορεί να μετρήσει πόσοι βλέπουν την κάθε εκπομπή. Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι, αυτό που βλέπουν οι πιο πολλοί, είναι συνήθως κάποιο πρωϊνάδικο, μεσημεράδικο, κλπ.<br />Που το <span style="font-weight: bold;">ξέρουμε</span>; Μα, μας το λέει η AGB.<br />Α - μάλιστααααα... Και ποιός ελέγχει την AGB; <span style="font-weight: bold;">Κανένας</span>.<br /><br />Αλλά, και τίμια να κάνει τη δουλειά της η AGB - ας το δεχθούμε. Ποιος θα ισχυριστεί ότι η πληροφόρηση που δίνεται από τις πρώτες σε θεαματικότητα εκπομπές είναι ποιοτική - ακριβής - σημαντική; <span style="font-weight: bold;">Κανείς</span>. Κι άμα ρωτήσουμε την "επιστημονική κοινότητα", θα μας ειρωνευτεί δεόντως - και μάλλον δικαίως.<br /><br />Άρα, ό,τι βλέπουν οι πιο πολλοί, δεν μπορεί να είναι κριτήριο.<br /><br />"Ωραία" λέει κάποιος, "αλλά η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν είναι απλοί τηλεθεατές - είναι ...επιστήμονες!!!".<br />Μη ξεράσω τώρα....<br />Τι έχουν δηλαδή οι επιστήμονες διαφορετικό από τους υπόλοιπους; Να μου το αποδείξουν (με επιστημονικές μεθόδους), να το δεχθώ. Αλλιώς, ξανακαθίστε (συνάδελφοι) και κάνετε ησυχία παρακαλώ, να συνεχίσω.<br /><br />Λοιπόν, για να χρησιμοποιήσω μια κλασική - κι εξόχως αυθαίρετη μέθοδο - "by generalization" (γενικεύοντας), ό,τι διαβάζουν οι πιο πολλοί, είναι το πλέον αξιόλογο (άξιον λόγου). Άρα, οι τσόντες είναι καλύτερες από τον Bergman π.χ. και ο Ιούλιος Βερν, αξιολογότερος από τον Weber κ.ο.κ.<br />(Καθίστε <span style="font-weight: bold;">κάτω </span>λέω... <span style="font-weight: bold;">Ψυχραιμία</span>, με τα όσια και τα ιερά της φυλής συνάδελφοι...).<br /><br />Και - by generalization επίσης - μια κι ο κύριος όγκος των άρθρων δημοσιεύεται στην αγγλική, όσοι γράφουν/διαβάζουν αγγλικά, ή έστω μόνο αγγλικά, είναι σημαντικότεροι, από όσους μιλάνε και γράφουν σε άλλες γλώσσες (να που τελικά, δικαιώνεται η Διαμαντοπούλου). Γιατί, έχουν πληρέστερη, σφαιρικότερη, και άρα (με επαγωγή) καλύτερη πληροφόρηση.<br /><br />Ελπίζω ότι δεν χρειάζεται να αναλύσω την έκταση της βλακείας που αποκαλύπτει μια απλή λογική ανάλυση της αναφοράς στο impact factor ως κριτηρίου αξιολόγησης (όποιας αξιολόγησης). Αν χρειάζεται, πρέπει να σας δει ειδικός.<br /><br />Και πάμε <span style="font-weight: bold;">στο βαθύτερο αίτιο </span>(όπως το βλέπω). Αν λοιπόν, η ανοησία είναι προφανής, τότε προς τι οι εμμονές στο impact factor;<br /><br />Λέγεται:<span style="font-weight: bold;"> μετακύλιση ευθύνης</span>.<br /><br />Σκεφτείτε το εξής: κάποιος ξεκινάει να εκπονήσει μια διδακτορική διατριβή. Ορίζεται μια τριμελής επιτροπή, για να τον επιβλέπει επιστημονικά και να τον καθοδηγεί (στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ...σοφίας). Μετά από λίγο, η επιτροπή του ξεκαθαρίζει ότι πρέπει να κάνει και κάποιες σχετικές δημοσιεύσεις, ανακοινώσεις σε επιστημονικά συνέδρια, κλπ.<br /><br />Το επιχείρημα, είναι κατά λέξη το εξής:<br /><br />- "Όταν θα έρθει η ώρα που θα παρουσιάσεις τη διατριβή σου, εμείς (σ.σ. οι υπεύθυνοι επιβλέποντες) θα μπορέσουμε να ισχυριστούμε ότι <span style="font-weight: bold;">κι άλλοι, που δε σε ξέρουν, έκριναν το έργο σου θετικά, κι άρα, υπάρχει μια ευρύτερη αποδοχή που δικαιώνει την επιλογή μας</span> να σου επιτρέψουμε να υποστηρίξεις τη διατριβή σου".<br /><br />Εκπληκτικό! Βέβαια, ο ατυχής υποψήφιος δικαιούται (λογικά) να ρωτήσει:<br /><br />- "Μήπως τότε, να χέσω τη διατριβή, και να βγάλω 5-10 άρθρα και να με χρίσετε δόκτωρα έτσι, με τη μια;".<br /><br />Κι ακόμα:<br /><br />- "Αν η δική σας επιστημονική κρίση, είναι a priori ανεπαρκής και χρειάζεστε την υποστήριξη κάποιων άλλων, τότε τι σας θέλω; Και την αξία της κρίσης αυτών των άλλων, ποιος τη διασφαλίζει; Μήπως κι αυτοί είναι ανεπαρκείς; Και που τελειώνει η ιεραρχία της υποστήριξης της αξιοπιστίας καθενός από εσάς;".<br /><br />Δυστυχώς, αυτά τα - <span style="font-weight: bold;">εξόχως ορθολογικά</span> - ερωτήματα, ο υποψήφιος διδάκτορας δεν τα θέτει, διότι κωλώνει (και καλά κάνει δηλαδή...). Μόλις δε γίνει ...δόκτωρ, αντιγράφει και τον τρόπο σκέψης που μέσα του αμφισβητούσε, όσο ήταν υποψήφιος...<br /><br />Όπως είπα ήδη, <span style="font-weight: bold;">το έργο λέγεται "μετακύλιση ευθύνης"</span> και είναι, λίγο- πολύ <span style="font-weight: bold;">παλαιότατο</span>, από την εποχή του Αριστοτέλη (του ορθολογισμού δηλαδή) και πέρα.<br /><br />Από κάτω, κρύβεται μια καθαρά <span style="font-weight: bold;">θρησκευτικού τύπου δοξασία</span>, που την παρουσιάζω επιγραμματικά:<br /><br /><ol><li><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει </span>κάποια (αντικειμενική) αλήθεια.</li><li>Το ότι δεν την έχουμε ακόμα γνωρίσει, δεν αναιρεί την ύπαρξή της.</li><li>Την αλήθεια αυτή, αφού υπάρχει, <span style="font-weight: bold;">πρέπει να την ανακαλύψουμε</span>. <span style="font-weight: bold;">Δεν </span>υπάρχει θέμα εφεύρεσης εδώ.</li><li>Μέχρι να ανακαλύψουμε την Αλήθεια, ανακαλύπτουμε αλήθειες.<br /></li><li>Μόλις ανακαλύψουμε <span style="font-weight: bold;">αυτή την Αλήθεια</span>, τότε θα έχουμε τον <span style="font-weight: bold;">αδιαμφισβήτητο </span>τρόπο να <span style="font-weight: bold;">αξιολογούμε </span>τα πάντα.</li><li>Εν τω μεταξύ, εργαζόμαστε με τις μερικές μας αλήθειες, ώστε να αξιολογούμε - πάντα <span style="font-weight: bold;">αντικειμενικά </span>- ό,τι μπορούμε να κωδικοποιήσουμε.</li><li>Άρα, η αξιολόγηση εναποτίθεται σε έναν <span style="font-weight: bold;">αντικειμενικό </span>κώδικα, που απαρτίζεται από μερικές αλήθειες, αλλά πάντως αλήθειες που υπερβαίνουν την κριτική των ανθρώπων.</li><li>Κάθε άλλη αξιολόγηση οδηγεί σε αναληθή συμπεράσματα.</li><li>Η ευθύνη ανήκει πλέον στους αντικειμενικούς μηχανισμούς αξιολόγησης.</li></ol>Όλα τα παραπάνω, μπορούν άνετα να απορριφθούν χωρίς δεύτερη συζήτηση, με ένα από τα παλιά εργαλεία του ορθολογισμού, που λέγεται reductio ad absurdum (στο περίπου, "αναγωγή σε άτοπο"). Βαριέμαι και να το κάνω, το θεωρώ στοιχειώδες.<br /><br />Αυτό που μένει (συνάδελφοι) είναι η σκέτη <span style="font-weight: bold;">πίστη</span>. Η σκέτη <span style="font-weight: bold;">ανάγκη σε πίστη</span>. Αν έχετε κάποιο τέτοιο πρόβλημα (όλοι έχουμε εξάλλου), κάπου στη γειτονιά σας θα υπάρχει κάποια εκκλησία - δε μπορεί, στην Ελλάδα ζούμε. Άντε με την ευχή μου να βρείτε τον πνευματικό, να σας λύσει το πρόβλημα.<br /><br />Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι οι παπάδες, λένε πως "<span style="font-weight: bold;">η πίστη είναι θέμα επιλογής</span>, που ο Θεός την παραχώρησε (την επιλογή) στους ανθρώπους".<br />Ακόμα κι οι παπάδες δηλαδή, βλέπουν το παράδοξο της αποποίησης της ευθύνης από τον Άνθρωπο χάριν κάποιας Αλήθειας, και (γρήγορα - γρήγορα) του ρίχνουν στην πλάτη <span style="font-weight: bold;">το βάρος της επιλογής</span>: αυτό δηλαδή, από το οποίο κανείς δεν μπορεί - και δεν δικαιούται - να διαφύγει.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φτου!!!</span> Χειρότεροι κι από τους παπάδες γινόμαστε;<br /><br />Υ.Γ.: Από κοντά πάει κι νέα "βιομηχανία έκδοσης πιστοποιήσεων", που ανθεί...<br />Υ.Γ.2: <span style="font-weight: bold;">Δεν </span>αφορά εμένα. Υπήρξα τυχερός ως προς τη δική μου επιτροπή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2517391273102210303?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-45322215439156597922010-03-18T13:49:00.003+02:002010-03-18T13:51:29.551+02:00Η Τζούλια Αλεξανδράτου (την έμαθα κι αυτήν ήθελα δεν ήθελα...), είπε δημόσια ότι "της προσφέρθηκαν πολλά λεφτά για να κάνει αυτό που κάνουν όλοι, on camera).<br /><br />Το Υπουργείο Οικονομικών το άκουσε; Τα δήλωσε τα λεφτά αυτά;<br /><br />Μη γελάτε βρε, δεν κάνω πλάκα. Καλύτερα δηλαδή π..τάνα παρά επιστήμονας σε αυτή τη χώρα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-4532221543915659792?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-32154452874759097282010-03-17T19:30:00.002+02:002010-03-17T19:36:41.490+02:00<div style="text-align: center;">Απόσπασμα του Νόμου ΥΠ'ΑΡΙΘ. 3833/2010<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Προστασία της εθνικής οικονομίας - Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης.</span><br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">Άρθρο 11 Περιορισμός προσλήψεων για τα έτη 2011 έως και 2013</span><br /><br />1. <span style="font-weight: bold;">Από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2013</span>, ο αριθμός των ετήσιων προσλήψεων και διορισμών του μόνιμου προσωπικού και του προσωπικού με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου στους φορείς της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3812/2009, δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος συνολικά από το λόγο ένα προς πέντε (μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις), στο σύνολο των φορέων. Οι αποχωρήσεις υπολογίζονται την 31η Δεκεμβρίου του αμέσως προηγούμενου έτους και αφορούν στο σύνολο του έτους αυτού. Στον υπολογισμό του αριθμού του προς πρόσληψη προσωπικού στο σύνολο των φορέων, συνυπολογίζεται και ο υποχρεωτικός διορισμός των αποφοίτων της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και της Σχολής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και ο υποχρεωτικός διορισμός που διενεργείται βάσει ειδικών διατάξεων.<br />2. <span style="font-weight: bold;">Ειδικά για το εκπαιδευτικό προσωπικό, όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, τα Σώματα Ασφαλείας, το Λιμενικό Σώμα, καθώς και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του τομέα υγείας, ο λόγος αυτός ορίζεται σε ένα προς ένα (μία πρόσληψη ανά μία αποχώρηση).</span><br />3. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Από τη ρύθμιση αυτή εξαιρούνται</span>: α) οι μετακλητοί υπάλληλοι, β) <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">το μη πολιτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων,</span> γ) οι προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού νέων νοσηλευτικών μονάδων, δ) επιτυχόντες του Α.Σ.Ε.Π. και των φορέων, των παραγράφων 2 και 3 του προηγούμενου άρθρου.<br /><br />Συμπέρασμα:<span style="font-weight: bold;"> το επάγγελμα με μέλλον είναι στρατιωτικός.</span> Τι να τα κάνεις τα σχολειά, ακόμα και τα Πανεπιστήμια; Αξιωματικούς χρειαζόμαστε - το εκ των ων ουκ άνευ του σπουδαίου κράτους μας - και τίποτα γιατρούς επίσης, μη ψοφήσουν κι όλοι οι υπήκοοι και μετά, ποιος θα πληρώνει φόρους;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3215445287475909728?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-53480431346215016132010-03-11T15:10:00.007+02:002010-03-11T17:52:21.795+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5kRV3_RM1I/AAAAAAAAAEo/dT5aURQnof8/s1600-h/%CE%A4%CE%B7%CF%82+%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%82+%CE%BC%CE%BF%CF%85+%CE%B7+%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B1....jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 271px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5kRV3_RM1I/AAAAAAAAAEo/dT5aURQnof8/s400/%CE%A4%CE%B7%CF%82+%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%82+%CE%BC%CE%BF%CF%85+%CE%B7+%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B1....jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447404291785569106" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">Η φωτό δική μου: ο Γιώργος (ΓΑΠ) στο προαύλιο της Budesbank.</span><br />(να τη στείλω στο Focus?)<br /></div><br /><br />...όλα τα κράτη είναι χρεωμένα και έχουν πρόβλημα. Αυτό, συμπεριλαμβάνει και τις ισχυρές οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τις Η.Π.Α.<br /><br />Αυτό, δημιουργεί ένα παράδοξο: αν χρωστάγανε ο ένας στον άλλο, κάποιος (ή κάποιοι) θα έπρεπε να έχει πλεόνασμα. Βάλτε το κάτω, με ένα παράδειγμα 5 φίλων που δανείζει ο ένας στον άλλο και θα δείτε: δεν βγαίνουν τα μαθηματικά - κάποιος πρέπει να μη χρωστάει αλλά να του χρωστάνε.<br /><br />Τι γίνεται;<br /><br />Η απάντηση είναι απλή: <span style="font-weight: bold;">όλα τα κράτη χρωστάνε στις τράπεζες</span>.<br /><br />Μια στιγμή: οι τράπεζες, παντού λειτουργούν υπό κρατικές εγγυήσεις. Αν μια κυβέρνηση αποσύρει την εγγύησή της από μια τράπεζα, η τράπεζα βυθίζεται αύτανδρη και ακαριαία.<br />Και δεν είναι μόνον οι χρηματικές εγγυήσεις, είναι και οι νομικές φαντάζομαι: ότι το κράτος, θα κυνηγήσει όποιον ληστέψει την τράπεζα, όποιον παίρνει δανεικά κι αγύριστα, όποιον καταχράται τα κεφάλαιά της κλπ.<br /><br />Άρα, γιοκ κράτος = γιοκ τράπεζα (κάνω κάπου λάθος;). Το ίδιο ισχύει και για όποια επιχειρηματικότητα γενικά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πως είναι τότε δυνατόν, οι τράπεζες να στραγγαλίζουν τα κράτη</span>; Δηλαδή, έχω έναν προστάτη που είναι εκ των ων ουκ άνευ, και είμαι de facto και de jure προτεκτοράτο, κι αρχίζω να σφίγγω το λαιμό του προστάτη μου, κι αυτός λέει "δείξε έλεος!".<br />Αντί να πει "κάτσε καλά μη σου κόψω τον κ*λο"!!!<br /><br />Κι εδώ που τα λέμε, το χρήμα - εξ ορισμού - ανήκει στα κράτη. Καταλήγει στις τράπεζες μεν, αλλά τα κράτη κρατάνε το δικαίωμα να το εκδίδουν και να το προσδιορίζουν - και τελικά να χειρίζονται την ισοτιμία του όπως θέλουν - ή και να τα αντικαθιστούν.<br />(Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση των εννοιών χρήμα και νόμισμα. Καμιά σύγχυση: <span style="font-weight: bold;">όταν η νομισματική πολιτική είναι ο κανόνας, για το νόμισμα θα μιλάμε</span>).<br /><br />Άρα, το πρόβλημα είναι <span style="font-weight: bold;">πολιτικό</span>: έχει αναχθεί σε θρησκευτική πίστη <span style="font-weight: bold;">η μη παρέμβαση του κράτους στις λειτουργίες της αγοράς</span>. Ο "παρεμβατισμός" - λέει "εμποδίζει την ανάπτυξη του υγιούς ανταγωνισμού". Γιατί; Γιατί έτσι!!<br /><br />Και λες: "Είναι υγιές κάθε κράτος", (σ.σ. κράτος στα ελληνικά σημαίνει απλώς "δύναμη"), "να μη μπορεί να κινηθεί αν δεν ακουμπάει τους υπέρογκους τόκους στις τράπεζες, που ζουν μόνον επειδή τις σκεπάζει με την στέγη του";<br /><br />Η αυτονόμηση του τραπεζικού κεφαλαίου, γέννησε ένα πολύπλοκο τέρας, το τραπεζικό κεφάλαιο, που δεν έχει κανένα παραγωγικό χαρακτήρα και μπορεί να ζει με βάση τα χρέη: η πηγή των τραπεζών είναι τα χρέη - όχι οι επενδύσεις! Αυτό, έχει φύγει πολύ μακρύτερα του "παλιού καλού" (κατ' άλλους "βδελυρού") κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού (ΚΜΚ) των Μαρξ-Ένγκελς κι έχει φτάσει στο επίπεδο του σουρεαλισμού.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μέχρι οι κυβερνήσεις να αποφασίσουν ότι ο ρόλος τους είναι να κυβερνούν, το σύστημα θα παράγει κρίσεις απανωτές</span>!<br /><br />Αλλιώς, ας δώσουν την διακυβέρνηση στους τραπεζίτες, να αρχίσουν (οι τραπεζίτες) να πηδάνε από τα παράθυρα (θα συμβεί στα σίγουρα...).<br /><br />Υ.Γ. 1. Μετά από ορθή υπόδειξη φίλου: όταν γράφω "τράπεζες" εννοώ τα hedge funds ή αλλιώς investment banks.<br />Υ.Γ. 2 Το post θα μπορούσε άνετα να ονομάζεται "<span style="font-weight: bold;">Σουρεαλιστικός Καπιταλισμός</span>".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5348043134621501613?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-27616273962924797932010-03-08T12:27:00.017+02:002010-03-08T14:37:08.141+02:00Ο Wiener δεν ήταν ...κομμουνιστής - ούτε καν σοσιαλδημοκράτης. Ήταν ένας μαθηματικός, πατέρας της σύγχρονης Κυβερνητικής, διάσημος ερευνητής κλπ.<br />Το πιο γνωστό έργο του είναι το "Cybernetics - or control and communication in the animal and the machine".<br />Η έκδοση που έχω στα χέρια μου, είναι η δεύτερη, από το M.I.T., το 1961 -το έργο πρωτοκυκλοφόρησε το 1948, και πάλι από το ίδιο ίδρυμα. Παρότι το έργο είναι πλέον "κλασικό", λίγοι μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα μαθηματικά που περιέχει, οπότε πολλοί το αναφέρουν αλλά λίγοι το μελετάνε.<br />Ο γράφων ομολογεί ταπεινά (και ανερυθρίαστα) την ανικανότητά του με τα ολοκληρώματα κι άλλα μυστήρια ιερογλυφικά που αραδιάζει ο Wiener, π.χ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5TUAEY5ydI/AAAAAAAAAD4/LiZUKDwZPEI/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 271px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5TUAEY5ydI/AAAAAAAAAD4/LiZUKDwZPEI/s400/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446210947041053138" border="0" /></a><br />οπότε δεν διεκδικώ δάφνες ερμηνείας - ή έστω κατανόησης - όλων όσων ο Wiener παραθέτει.<br /><br />Αλλά, μπορώ να διαβάσω αγγλικά: Α- χα! (δε πήγανε τελείως τζάμπα τα "apple! alligator!", από την πρώτη δημοτικού).<br /><br />Εκεί μέσα λοιπόν, στις σελίδες 158 - 161, ο Wiener λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Για να γίνουν κατανοητά, μια μικρή παρουσίαση της ιδέας του αναδραστικού ελέγχου:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5TjYC9vKrI/AAAAAAAAAEg/DAAZ_ABU5JY/s1600-h/1.2.1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 168px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5TjYC9vKrI/AAAAAAAAAEg/DAAZ_ABU5JY/s400/1.2.1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446227851649952434" border="0" /></a>Κάθε σύστημα έχει είσοδο και έξοδο. Λαμβάνει είσοδο από το περιβάλλον του (έχει αισθητήρες), και παράγει έξοδο. Δηλαδή, αντιδρά ανάλογα με την είσοδο που λαμβάνει με βάση κάποιο δικό του, εσωτερικό κριτήριο. Το κριτήριο αυτό, μπορεί να είναι ακατανόητο για έναν εξωτερικό παρατηρητή (π.χ. στα συστήματα που ονομάζουμε "μη-τετριμμένα").<br />Στην περίπτωση π.χ. των κοινωνικών συστημάτων, θεωρούμε ότι το κριτήριο αυτό αφορά την ταυτότητα των συστημάτων αυτών.<br /><br />Αυτό σημαίνει όμως κι άλλα πράγματα:<br /><ol><li>Το σύστημα βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται. Αν το περιβάλλον ήταν σταθερό, οι αισθητήρες θα ήταν άχρηστοι.</li><li>Το σύστημα έχει στη διάθεσή του εναλλακτικούς τρόπους δράσης (δηλ. εναλλακτικές εξόδους). Αν μόνον με έναν τρόπο το σύστημα μπορούσε να ενεργεί, τότε δεν υπήρχε ανάγκη να διαβάζει την είσοδό του.<br /></li><li>Φιλοσοφικά μιλώντας, μπορούμε να ανάγουμε το σύστημα σε ένα "απλό" ΕΑΝ:</li></ol><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5TY5R1oAFI/AAAAAAAAAEY/AP51mjv3h7w/s1600-h/1.2.2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 168px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S5TY5R1oAFI/AAAAAAAAAEY/AP51mjv3h7w/s400/1.2.2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446216327950237778" border="0" /></a><br />Το "ΕΑΝ" βεβαίως δεν είναι ποτέ κάτι απλό - αντίθετα είναι η βάση της περιπλοκότητας.<br /><br />Το θέμα είναι ότι, <span style="font-weight: bold;">το ΕΑΝ υπονοεί έναν στόχο. Ο στόχος μπορεί να μεταβάλλεται, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος στόχος</span>.<br /><br />Ο βρόχος ανατροφοδότησης σημαίνει ότι: το σύστημα διαπιστώνει μια κατάσταση πραγμάτων (είσοδος), προσπαθεί να την αλλάξει (έξοδος), βλέπει τα αποτελέσματα της ενέργειάς του (ανατροφοδότηση) και δώστου πάλι από την αρχή. Και η μηχανή αυτή, που κυνηγάει έναν στόχο, και δουλεύει με ανατροφοδότηση λέγεται <span style="font-weight: bold;">ομοιοστατική </span>μηχανή: αυτό που μένει όμοιο (σταθερό) είναι ο στόχος.<br /><br />Η θεωρία αυτή, αρκετά απλή εκ πρώτης όψεως, προκάλεσε και τη μεγάλη σύγκρουση με τον συμπεριφορισμό (τη θεωρία Stimulus - Response, ή "θεωρία των εξαρτημένων αντανακλαστικών"). Οι συμπεριφοριστές ποτέ δεν κατάλαβαν, πόσο περίπλοκο πράγμα μπορεί να είναι το "ΕΑΝ".<br /><br /><br />Απολαυστικό βίντεο για το τι πέτυχε τελικά ο Pavlov:<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/E-J35j2jGeo&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/E-J35j2jGeo&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Το θέμα λοιπόν, για να αποφασίσουμε αν υπάρχει σύστημα ή όχι, οπότε στην πρώτη περίπτωση έχουμε ένα ΕΑΝ και στην άλλη όχι, είναι το αν υπάρχει στόχος.<br /><br />Ο Wiener λοιπόν, λέει:<br /><br />"Υπάρχει μια δοξασία, αυτή τη στιγμή σε πολλές χώρες, που έχει αναχθεί σε άρθρο πίστης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι μια ομοιοστατική διαδικασία: ότι σε μια ελεύθερη αγορά, η ατομικότητα των δρώντων, που καθένας προσπαθεί να πουλήσει όσο ακριβότερα γίνεται και να αγοράσει όσο το δυνατόν φθηνότερα, θα έχει σαν αποτέλεσμα μια δυναμική ισορροπία των τιμών και θα καταλήξει στο μέγιστο κοινό καλό.<br />....<br />Δυστυχώς, τα στοιχεία, έτσι όπως είναι, εναντιώνονται σε αυτή την απλουστευμένη θεώρηση. <span style="font-weight: bold;">Η αγορά είναι ένα παιχνίδι</span>, που ήδη έχει έναν εξομοιωτή του στο οικογενειακό παιχνίδι Monopoly. Κατά συνέπεια [σ.σ. η αγορά] είναι αυστηρά θέμα της γενικής θεωρίας παιγνίων, όπως αναπτύχθηκε από τους Von Neumann και Morgenstern.<br />...<br />Τελικά, ακόμα και ο πλέον ευφυής και χωρίς φραγμούς παίκτης, πρέπει να περιμένει τα ερείπια.<br />...<br />Δεν υπάρχει καμία ομοιόσταση. Έχουμε εμπλακεί σε επιχειρηματικούς κύκλους έκρηξης και αποτυχίας, σε διαδοχές δικτατορίας και επανάστασης, σε πολέμους που όλοι χάνουν..."<br />(Η ελεύθερη μετάφραση και η έμφαση, δικές μου).<br /><br />Το συμπέρασμα είναι: η ελεύθερη αγορά δεν έχει στόχο. Δεν έχει ΕΑΝ. Δεν έχει ανατροφοδότηση.<br />Κάθε μια εταιρία, ναι, είναι ένα ομοιοστατικό σύστημα. Η ιδέα της ελεύθερης αγοράς - όχι!<br />Κάθε τι άλλο, είναι απλώς μια βλακώδης ιδέα.<br /><br /><div style="text-align: right;">Φιλιά,<br /><br />Heinz<br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ - Το γνήσιο κείμενο του Wiener</span><br /><br /><br />In connection with the effective amount of communal information, one of the most surprising facts about the body politic is its extreme lack of efficient homeostatic processes. There is a belief, current in many countries, which has been elevated to the rank of an official article of faith in the United States, that free competition is itself a homeostatic process: that in a free market the individual selfishness of the bargainers, each seeking to sell as high and buy as low as possible, will result in the end in a stable dynamics of prices, and with redound to the greatest common good. This is associated with the very comforting view that the individual entrepreneur, in seeking to forward his own interest, is in some manner a public benefactor and has thus earned the great rewards with which society has showered him. Unfortunately, the evidence, such as it is, is against this simple-minded theory. The market is a game, which has indeed received a simulacrum in the family game of Monopoly. It is thus strictly subject to the general theory of games, developed by von Neumann and Morgenstern. This theory is based on the assumption that each player, at every stage, in view of the information then available to him, plays in accordance with a completely intelligent policy, which will in the end assure him of the greatest possible expectation of reward. It is thus the market game as played between perfectly intelligent, perfectly ruthless operators. Even in the case of two players, the theory is complicated, although it often leads to the choice of a definite line of play. In many cases, however, where there are three players, and in the overwhelming majority of cases, when the number of players is large, the result is one of extreme indeterminacy and instability. The individual players are compelled by their own cupidity to form coalitions; but these coalitions do not generally establish themselves in any single, determinate way, and usually terminate in a welter of betrayal, turncoatism, and deception, which is only too true a picture of the higher business life, or the closely related lives of politics, diplomacy, and war. In the long run, even the most brilliant and unprincipled huckster must expect ruin; but let the hucksters become tired of this and agree to live in peace with one another, and the great rewards are reserved for the one who watches for an opportune time to break his agreement and betray his companions. There is no homeostasis whatever. We are involved in the business cycles of boom and failure, in the successions of dictatorship and revolution, in the wars which everyone lose which are so real a feature of modern times.<br /><br />Naturally, von Neumann's picture of the player as a completely intelligent, completely ruthless person is an abstraction and a perversion of the facts. It is rare to find a large number of thoroughly clever and unprincipled persons playing a game together. Where the knaves assemble, there will always be fools; and where the fools are present in sufficient numbers, they offer a more profitable object of exploitation for the knaves. The psychology of the fool has become a subject well worth the serious attention of the knaves. Instead of looking out for his own ultimate interest, after the fashion of von Neumann's gamesters, the fool operates in a manner which, by and large, is as predictable as the struggles of a rat in a maze. This policy of lies—or rather, of statements irrelevant to the truth—will make him buy a particular brand of cigarettes; that policy will, or so the party hopes, induce him to vote for a particular candidate— any candidate—or to join in a political witch hunt. A certain precise mixture of religion, pornography, and pseudo science will sell an illustrated newspaper. A certain blend of wheedling, bribery, and intimidation will induce a young scientist to work on guided missiles or the atomic bomb. To determine these, we have our machinery of radio fan ratings, straw votes, opinion samplings, and other psychological investigations, with the common man as their object; and there are always the statisticians, sociologists, and economists available to sell their services to these undertakings.<br /><br />Luckily for us, these merchants of lies, these exploiters of gullibility, have not yet arrived at such a pitch of perfection as to have things all their own way. This is because no man is either all fool or all knave. The average man is quite reasonably intelligent concerning subjects which come to his direct attention and quite reasonably altruistic in matters of public benefit or private suffering which are brought before his own eyes. In a small country community which has been running long enough to have developed somewhat uniform levels of intelligence and behavior, there is a very respectable standard of care for the unfortunate, of administration of roads and other public facilities, of tolerance for those who have offended once or twice against society. After all, these people are there, and the rest of the community must continue to live with them. On the other hand, in such a community, it does not do for a man to have the habit of overreaching his neighbors. There are ways of making him feel the weight of public opinion. After a while, he will find it so ubiquitous, so unavoidable, so restricting and oppressing that he will have to leave the community in self-defense.<br /><br />Thus small, closely knit communities have a very considerable measure of homeostasis; and this, whether they are highly literate communities in a civilized country or villages of primitive savages. Strange and even repugnant as the customs of many barbarians may seem to us, they generally have a very definite homeostatic value, which it is part of the function of anthropologists to interpret. It is only in the large community, where the Lords of Things as They Are protect themselves from hunger by wealth, from public opinion by privacy and anonymity, from private criticism by the laws of libel and the possession of the means of communication, that ruthless-ness can reach its most sublime levels. Of all of these anti-homeo-static factors in society, the control of the means of communication is the most effective and most important.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2761627396292479793?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-74590455649398606052010-03-04T15:04:00.004+02:002010-03-04T17:15:17.455+02:00Σήμερα διάβασα <a href="http://www.slap.gr/epikairotita/ti-eipe-telika-to-germaniko-focus/">την μετάφραση του διαβόητου άρθρου του γερμανικού Focus</a>.<br /><br />Καιρό είχα να γελάσω έτσι, από την καρδιά μου δηλαδή. Το εκτύπωσα και το μοιράζω σε γνωστούς και φίλους κι όλοι αντιδρούν ανάλογα: γέλια.<br /><br />Ο αρθρογράφος έστησε ένα έξυπνο και γλαφυρό άρθρο. Εντάξει, δεν είναι και Αριστοφάνης - ούτε καν Λαζόπουλος (!!!) - αλλά βγάζει γέλιο, είναι αρκετά οξυδερκές και νομίζω πολύ ακριβές. Περιγράφει την Ελλάδα. Και συνιστώ σε όλους να το διαβάσουν, για να καταλάβουμε τι μας χωρίζει από τους Γερμανούς. Όσοι θέλουν να εμβαθύνουν στο θέμα της βασικής διάκρισής μας από τους Σάξονες γενικότερα, <a href="http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=2641989">μπορούν να διαβάσουν και το κλασικό έργο του Max Weber.<br /></a><br />Όταν όμως κάποιος μας περιγράφει κάτι τι, δυο (τουλάχιστον) πληροφορίες παίρνουμε: η πρώτη είναι, αυτό το οποίο ο αφηγητής περιγράφει (για την ακρίβεια, προσλαμβάνουμε <span style="font-style: italic;">το αφήγημα</span> - όχι το πράγμα καθ' εαυτό).<br />Η δεύτερη πληροφορία όμως, εξίσου σημαντική, αφορά τον ίδιο τον αφηγητή: <span style="font-style: italic;">μαθαίνουμε για αυτόν τον ίδιο</span>. Δηλαδή, τι βλέπει, τι επιλέγει να βλέπει. Κι έτσι μαθαίνουμε και τι επιλέγει να μην βλέπει - αυτό που η <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Second-order_cybernetics">Κυβερνητική β' τάξης</a> αποκαλεί το "<a href="http://www.emeraldinsight.com/Insight/ViewContentServlet?Filename=/published/emeraldfulltextarticle/pdf/0670340901.pdf">τυφλό σημείο</a>".<br /><br />Το τυφλό σημείο του αρθρογράφου, είναι ακριβώς το μάτι του: βλέπει τα πράγματα σαν Γερμανός. Αυτό σημαίνει ότι αδυνατεί να κατανοήσει τα φαινόμενα που περιγράφει. Βλέπει μια κατάσταση αποδιοργάνωσης, και δεν μπορεί να καταλάβει ότι <span style="font-style: italic;">αυτός είναι που το βλέπει έτσι</span>, και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους (εξαιρετική ομιλία του Heinz von Foerster επ' αυτού, <a href="http://grace.evergreen.edu/%7Earunc/texts/cybernetics/heinz/disorder.pdf">εδώ</a>).<br /><br /><br />Το πράγμα όμως πάει πολύ βαθιά. Όπως το αντιλαμβάνομαι, έχουμε εδώ μια σύγκρουση Niklas Luhmann και Pierre Bourdieu. Στο ελληνικό μου καύκαλο μέσα, ο (Γερμανός) Luhmann στο ρόλο του "Έλληνα", ο (Γάλλος) Bourdieu στο ρόλο "Γερμανού". Και να γιατί:<br /><br />- Ο Bourdieu, σε πολλές αναφορές του, θεωρεί ότι υπάρχει το "συμβολικό κεφάλαιο", που αναλύεται σε οικονομικό κεφάλαιο, κουλτούρα και κοινωνικό κεφάλαιο. Κι επαναλαμβάνει συχνά ότι σε τελική ανάλυση, κάθε μορφή κεφαλαίου στηρίζεται στη δυνατότητά της να μετασχηματιστεί σε οικονομικό κεφάλαιο [1, 2]. Τίποτα το αξιοπερίεργο εδώ, ο Bourdieu ακολουθεί μια μακρά σειρά μαρξιστών και νεο-μαρξιστών κοινωνιολόγων. Ο ίδιος μιλάει για την "ωμή δύναμη" ("brutal force" [2]) που τελικά αναδομεί συνεχώς την κοινωνία κι αναπαράγει το μοντέλο της ταξικής διαστρωμάτωσης (κακεντρεχές σχόλιο: άδικο έχει μετά η Αλέκα;). Δηλαδή, το νόημα ξεπηδά από την οικονομική διάρθρωση. Αυτή το έχει εκ των προτέρων διαμορφώσει κι αυτό με τη σειρά του την αναπαράγει.<br /><br />- Αντίθετα, ο "Γερμανούχτερ" Luhmann, προτείνει μια εντελώς άλλη οπτική: κάτω από τα επιφαινόμενα (δηλ. την κοινωνική οργάνωση), βρίσκεται το νόημα (λέει). Το νόημα δεν είναι φανερό σε κάποιον εκτός του συστήματος κι αυτό που τελικά έχει σημασία, είναι η δυνατότητα αναπαραγωγής του κοινωνικού συστήματος (<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Autopoiesis">αυτοποίηση</a>), δηλαδή <span style="font-style: italic;">η δυνατότητά του να παράγει συνεχώς νόημα</span>. Το οικονομικό κεφάλαιο έτσι, αποκτά ουσιαστική διάσταση <span style="font-style: italic;">μόνον </span>ως συμβολικό κεφάλαιο - τίποτε περισσότερο. Δηλαδή, μόνο στο επίπεδο ενός νοήματος (που αποτελεί τον ενδιάμεσο μεταξύ των ανθρώπων) το χρήμα έχει σημασία. Κι έτσι, η κοινωνική οργάνωση στη βάση μιας εγγενούς (!!!!) έλξης προς το χρήμα, είναι απλώς παράλογη. <span style="font-style: italic;">Πρώτα </span>το χρήμα νοηματοδοτείται, <span style="font-style: italic;">μετά</span> αποκτά ισχύ.<br /><br />Η διαφορά δεν είναι ασήμαντη. Η θεωρία του Luhmann [3] εξηγεί άνετα τους βομβιστές αυτοκτονίας, τον θρησκευτικό φανατισμό, την εμμονή σε "παράλογες" συμπεριφορές κλπ. Αντίθετα, η θεώρηση του Bourdieu, ακόμα και με το <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Habitus_%28sociology%29">habitus</a>, αδυνατεί να προσφέρει ικανοποιητικές εξηγήσεις αυτών των φαινομένων.<br />(κακό σχόλιο: "Πολλές φορές έχω την παραίσθηση πως βλέπω τον Luhmann να κοιτά πάνω απ΄ τον ώμο του Bourdieu την ώρα που ο τελευταίος γράφει και να μειδιά...).<br /><br />Τι λέει λοιπόν τελικά ο αρθρογράφος του Focus; Λέει ότι δεν καταλαβαίνει τους Έλληνες!!!<br />Και πράγματι, η συμπεριφορά των Ελλήνων είναι απολύτως ακατανόητη (ή απλώς εντελώς ανόητη) αν κάποιος παραμείνει στον Bourdieu.<br />Σε ό,τι με αφορά ωστόσο - και <span style="font-style: italic;">σέβομαι πολύ</span> τον Bourdieu ως επιστήμονα - το να μένει κάποιος εκεί, είναι επιλεκτική τύφλωση.<br /><br />Μελετώντας τον Luhmann - κάτι που συνεχίζω να κάνω, και που ευτυχώς δεν έχει τελειωμό - και παίρνοντας ανάποδα τη βιβλιογραφία του, κατέληξα στον Ηράκλειτο - δεν τον επέλεξα εγώ, ο Luhmann κι οι προκάτοχοί του τον επέλεξαν:<br /><br /><blockquote>οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως διαφερόμενον ἑωυτῶι συμφέρεται· παλίντονος ἁρμονίη ὅκωσπερ τόξου καὶ λύρης.<br />(Δεν καταλαβαίνουν πως κάτι που έχει μέσα του αντίθετες τάσεις, συμφωνεί με τον εαυτό του. Αρμονία αντιθέτων τάσεων, όπως του τόξου και της λύρας).<br /><br />ἁρμονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων.<br />(Η κρυμμένη αρμονία είναι ισχυρότερη από την φανερή).<br /></blockquote><br />Τις προάλλες συζητούσα με κάποιον φίλο, που τον σέβομαι πολύ. Στο τέλος με είπε "ρατσιστή". Να τι έγινε:<br /><br />Ισχυρίστηκα ότι, στην ελληνική κουλτούρα, είναι κατανοητό να σφάζεις τον εχθρό. Κι ο εχθρός παραμένει εχθρός και νεκρός. Π.χ., είναι κατανοητό γιατί στον Εμφύλιο αποκεφάλισαν τον Άρη και τον Έλατο, γιατί οι Τούρκοι έφτιαχναν τοίχους με κεφάλια Αρμενίων, κάτι που έκαναν και οι Σέρβοι στη Βοσνία, κλπ. Κατανοητόν, αν και απεχθέστατο.<br />Το νόημα είναι: το πτώμα του εχθρού μου, συνεχίζει να είναι το σύμβολο του εχθρού μου.<br /><br />Αλλά, είναι ακατανόητη η χρηστική πρόσληψη του πτώματος, που εμφάνισαν οι Γερμανοί, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα πτώματα των Εβραίων "εχθρών τους".<br /><br />Εδώ, πρόκειται για χάσμα κουλτούρας. Υπάρχει δηλαδή κάτι εγγενές στην κουλτούρα τους. Αυτό είπα και με είπε ρατσιστή.<br /><br />Το ξαναλέω λοιπόν. Γινόμαστε Έλληνες (ή Γερμανοί ή ο,τιδήποτε άλλο), μέσα από αφηγήσεις. Αυτές δεν είναι απαραίτητο να είναι ρητές - καθόλου μάλιστα. Σε συμπεριφορές γύρω μας, καθώς ζούμε και μεγαλώνουμε μαθαίνουμε τον κόσμο, αλλά για την ακρίβεια: εσωτερικεύουμε την περιγραφή του κόσμου που το περιβάλλον μας μας δίνει (μαζί με τη γλώσσα μας και τους μηχανισμούς της - τι επιτρέπει και τι δεν επιτρέπει να διαμορφωθεί ως λόγος/σκέψη).<br />Γενετικά αυτό είναι άσχετο (εκτός φυσικά από τις περιπτώσεις κάποιας γενετικής ή άλλης ανωμαλίας, τυφλότητα, κώφωση κλπ.). Αλλά κοινωνικά είναι το παν. <span style="font-style: italic;">Γιατί δεν γεννιόμαστε ούτε καν άνθρωποι - γεννιόμαστε μόνον με την δυνατότητα να γίνουμε άνθρωποι</span>. Αλλά για να γίνει αυτό, χρειάζονται άλλοι άνθρωποι γύρω μας. Κι έτσι γινόμαστε τελικά άνθρωποι, ως άνδρες ή γυναίκες, Έλληνες ή Γερμανοί.<br /><br />Το να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τη σημασία που έχει η κουλτούρα (μ' αυτή ακριβώς την έννοια), είναι το τυφλό σημείο μας. Π.χ. κάποιος μεγαλωμένος στην Ελληνική επαρχία, που ποτέ δεν διάβασε την Αντιγόνη, ποτέ δεν άκουσε για τον Έκτορα, ακόμα και τελείως αγράμματος κυριολεκτικά να είναι, καταλαβαίνει <span style="font-style: italic;">αμέσως </span>τη σημασία του να κάνεις τους ανθρώπους σαπούνια. Υπάρχει ένα <span style="font-style: italic;">διανοητικό φράγμα</span> εδώ, αυτό που δημιουργεί την έννοια του <span style="font-style: italic;">αδιανόητου</span>, και το φράγμα αυτό αναπαράγεται συνεχώς μέσα από αφηγήσεις, από συμπεριφορές ενσωματωμένες στην κουλτούρα, έθιμα και τελετές, κλπ.<br /><br />Δηλαδή, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ για τον Όμηρο και το έργο του, ο Ομηρισμός είναι χύμα γύρω μας. Ακόμα κι αν δεν τον ξέρουμε, τρυπώνει ύπουλα σε κάθε συναλλαγή μεταξύ Ελλήνων. Όχι επειδή το επιλέξαμε. Απλώς χώθηκε στην αφήγηση (και αρχικά τα Ομηρικά έπη ήταν απλώς αφηγήματα) κι έκτοτε αναπαράγεται.<br /><br />Να πουλήσουμε λοιπόν την Ακρόπολη, ναι! Κανένα ρόλο δεν έχει ως κτίριο - αυτό δεν καταλαβαίνουν οι Γερμανοί. Και στη Γερμανία να την πάμε την Ακρόπολη, δώρο π.χ,, πάλι Έλληνες θα παραμείνουμε. Αυτό που έχουμε (καλό ή κακό) βρίσκεται στην κουλτούρα της κοινωνίας αυτής κι αναπαράγεται (αθέλητα) επί αιώνες.<br />Κι όσο και να χτυπιούνται, αυτό που αναπαράγεται σε τούτη την κουλτούρα, έχει βαθιές αναρχικές ρίζες:<br /><br />Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης:<br /><blockquote><br />Χορός<br />πῶς δ᾽ οὐχὶ ταρβεῖς τοιάδ᾽ ἐκρίπτων ἔπη;<br /><br />Προμηθεύς<br />τί δ᾽ ἂν φοβοίμην ᾧ θανεῖν οὐ μόρσιμον;<br /><br />Χορός<br />ἀλλ᾽ ἆθλον ἄν σοι τοῦδ᾽ ἔτ᾽ ἀλγίω πόροι.<br /><br />Προμηθεύς<br />ὁ δ᾽ οὖν ποιείτω· πάντα προσδοκητά μοι.<br /><br />Χορός<br />οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί.<br /><br />Προμηθεύς<br />σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντ᾽ ἀεί.<br />ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.<br />δράτω, κρατείτω τόνδε τὸν βραχὺν χρόνον,<br /><br />ὅπως θέλει· δαρὸν γὰρ οὐκ ἄρξει θεοῖς.<br /></blockquote><br />Μετάφραση (Ι. Γρυπάρη):<br /><br /><blockquote><br />Χορός<br />Και δε φοβάσαι εσύ να πετάς τέτοια λόγια;<br /><br />Προμηθέας<br />Τι να φοβούμαι, αφού δεν μπορεί να πεθάνω;<br /><br />Χορός<br />Μα ίσως και σ' άλλους πιο σκληρούς σε ρίξει μόχτους.<br /><br />Προμηθέας<br />Ό,τι έχει ας κάμει, κι όλα εγώ τα περιμένω.<br /><br />Χορός<br />Είναι σοφοί, μπρος στην Αδράστεια (σ.σ. τη Μοίρα) όσοι σκύβουν.<br /><br />Προμηθέας<br /><span style="font-weight: bold;">Σέβου, προσκύνα, χάιδευε πάντα σου εκείνον </span><br /><span style="font-weight: bold;">που κρατά την αρχή· μα εγώ το Δία πιο λίγο </span><br /><span style="font-weight: bold;">ψηφώ κι απ' το μηδέν· ας κυβερνά κι ας κάνει </span><br /><span style="font-weight: bold;">της κεφαλής του, όσος καιρός του μένει ακόμα·</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">γιατί δε θα 'ναι των θεών κύριος για πάντα.</span><br /></blockquote>Το πως, και με πόσους τρόπους η θέση αυτή του Προμηθέα έχει επιβιώσει μέσα στην ελληνική καθημερινή συναλλαγή μέχρι σήμερα, δεν χρειάζεται νομίζω να το περιγράψω. Ξεκινάμε από το "εγώ αφεντικό δε βάζω στο κεφάλι μου" και φτάνουμε έως γλαφυρές περιγραφές που εμπλέκουν ...μάντρες, ανατομικές ορολογίες και ...αέρια.<br /><br />Ναι, ίσως έχει πλάκα. Και ναι, ίσως είναι δυσλειτουργικό σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον.<br />Αλλά, το γιατί οι οικονομικοί δείκτες είναι μετρήσεις ευτυχίας των ανθρώπων, παραμένει να αποδειχθεί - κι ας κλαίνε μερικοί Γερμανοί.<br /><br />Κι έτσι, λέω: "είμαι Έλληνας". Ούτως ή άλλως, εδώ μεγάλωσα, εδώ έγινα άνθρωπος (από απλός βιολογικός οργανισμός) και μόνον έτσι μπορώ να βλέπω τον κόσμο....<br /><br />Υ.Γ. 1. Και, για μη ξεχνιόμαστε: <span style="font-weight: bold;">όποιος μεγαλώνει στην Ελλάδα, Έλληνας γίνεται κι ας είναι από Αλβανούς ή ό,τι άλλο</span>.<br />Υ.Γ. 2. Ένας φίλος φιλόλογος, μου διηγήθηκε σήμερα το εξής: όταν απόκτησε παιδί, τους πρώτους μήνες το έβαζαν με τη γυναίκα του ανάμεσά τους το βράδυ. Η γιαγιά του (του φίλου μου), αγράμματη τελείως, του λέει: "Μη το παίρνετε το μωρό μαζί σας. Ο ύπνος είναι μισός θάνατος". Κόκκαλο ο φίλος, που ακούει τη γιαγιά του να επαναλαμβάνει τον Ηράκλειτο. "Που το άκουσες αυτό γιαγιά;", ρωτάει. "Οι παλιοί έτσι λέγανε.." απαντάει η γριά.<br />Υ.Γ. 3. Προφανώς και είμαι της "γερμανικής σχολής σκέψης". Γι' αυτό και εκτιμώ (και) τους Έλληνες.<br />Υ.Γ. 4. (μεγάλη και τελευταία κακία): Γιωργάκη δεν έμενες καλύτερα να καθαρίζεις παράθυρα στη ...."Στοχόλμη";<br /><br />[1] Bourdieu Pierre, 1986, <span style="font-style: italic;">The Forms of Capital </span>στο H<span style="font-style: italic;">andbook of Theory and Research for the Sociology of Education</span>, Richardson, J. G., (ed.), New York/Westport/London, Greenwood Press: 241-258.<br />[2] Bourdieu Pierre, 1989, <span style="font-style: italic;">Social Space and Symbolic Power</span>, Sociological Theory, vol. 7 (1): 14-25.<br />[3] Luhmann Niklas, 1995, <span style="font-style: italic;">Social Systems</span>, Stanford University Press.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7459045564939860605?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-30539921934912839572010-02-02T15:02:00.011+02:002010-02-02T16:18:42.730+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S2gi_mSFXYI/AAAAAAAAADw/MiEVWiPRjG4/s1600-h/ag_petroupoli_2009.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 264px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/S2gi_mSFXYI/AAAAAAAAADw/MiEVWiPRjG4/s400/ag_petroupoli_2009.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433631426426002818" border="0" /></a><br />Προσπάθησα πολύ να καταλάβω τι γίνεται με την οικονομική κρίση. Εντάξει, τις διαδικασίες τις κατάλαβα, τι είναι το spread κάπως το 'χω πιάσει, και η πείνα όσο να 'ναι δε θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβεις τι σημαίνει...<br /><br />Αλλά και πάλι μένω ενεός (κν. ξερός). Υπάρχει <span style="font-style: italic;">κάτι </span>που μου διαφεύγει;<br /><br /><ul><li>Οι παραγωγικές υποδομές υπάρχουν άθικτες.</li><li>Οι πρώτες ύλες δεν εξαντλήθηκαν.</li><li>Ενεργειακό ζήτημα δεν υπάρχει.</li><li>Η τεχνογνωσία δεν χάθηκε.</li><li>Η γνώση (για όσους μιλάνε για "οικονομία της γνώσης") υφίσταται και διαχέεται.</li><li>Οι επικοινωνίες λειτουργούν, αυξάνονται και πληθύνονται.</li><li>Έκτακτες ανάγκες λόγω μη αναμενόμενων καταστροφών δεν υπάρχουν.</li><li>Πόλεμος (ακόμα) δεν έγινε.</li><li>Πανούκλα δεν έπεσε.<br /></li></ul>Τότε που διάολο είναι τα λεφτά; Υπάρχει <span style="font-style: italic;">κάτι </span>που μου διαφεύγει;<br /><br />Γιατί, όλα δείχνουν ότι <span style="font-style: italic;">δεν δικαιολογείται οικονομική κρίση</span>. Αλλά πάλι, όλοι γι' αυτό μιλάνε...<br /><br />Φοβάμαι ότι και πάλι πιανόμαστε στον ύπνο - ή μάλλον η τυφλότητά μας δε λέει να μας αφήσει (ή να την αφήσουμε εμείς).<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κουνάει το δάκτυλο απειλητικά στους "PIGS" (Portugal, Italy, Greece, Spain) γιατί οι οικονομικοί τους δείκτες έχουν φτάσει εκτός ορίων.<br />Ποιών ορίων όμως; Αυτό είναι εύκολο: των ορίων που ορίζονται από τις συνθήκες (Λισσαβώνα, Μάαστριχτ παλιότερα).<br /><br />Μάλιστα. <span style="font-style: italic;">Αυτό </span>το καταλαβαίνω. Υπάρχουν κάποια όρια, τα ξεπεράσαμε, μας λένε να συμμαζευτούμε.<br /><br />Φτου! Και πάλι μπλέχτηκα: <span style="font-style: italic;">γιατί </span>τίθενται αυτά τα όρια;<br />Εντάξει, γιατί έτσι συμφωνήσαμε! Ναι, αλλά εδώ που τα λέμε, παντρεύεσαι και κάνεις παιδιά, παίρνεις όρκους και τα σχετικά κι αν δεν κάτσει, χωρίζεις (εκτός κι αν είσαι ατυχής Καθολικός). Δηλαδή, όταν συμφώνησα, η κυρία (τότε δεσποινίς) ήταν συμπαθής και πολλά υποσχόμενη, αλλά σταδιακά, είτε γιατί φταίει αυτή είτε γιατί φταίω εγώ, διαπίστωσα ότι δεν πάει άλλο. Και γίνομαι και 'γω δυστυχισμένος, γίνεται κι αυτή. Τι να κάνουμε; Χωρίζουμε. Ή επανακαθορίζουμε τη σχέση μας (αν μπορούμε).<br /><br />- "ΟΧΙ!!" λέει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, "θα συνεχίσεις όπως συμφωνήσαμε".<br /><br />Τώρα κάποιοι λένε "και ποιος τους ρώτησε τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, να πάνε να γαμ...". Λογικό μεν, άδικο δε: ΔΕΝ φτιάχνει η Ευρ. Επιτροπή τις συνθήκες, αυτή ασχολείται μόνο με την τήρησή τους - αυτή είναι η δουλειά τους και γι' αυτό πληρώνονται. Δεν φταίνε οι άνθρωποι, ειλικρινά το πιστεύω. Φυλάνε τα "ιερά κιτάπια" που άλλοι γράφουν.<br /><br />Τότε ποιος φταίει; Προφανώς <span style="font-style: italic;">οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών μελών: αυτοί φτιάχνουν τις συνθήκες, αυτοί τις διατηρούν, αυτοί είναι αρμόδιοι για την αναθεώρησή τους</span>.<br /><br />Κι εδώ είναι το ζητούμενο: <span style="font-style: italic;">η κρίση δεν είναι οικονομική, η κρίση είναι<span style="font-weight: bold;"> βαθιά και</span> <span style="font-weight: bold;">αποκλειστικά</span> <span style="font-weight: bold;">πολιτική</span></span>.<br /><br />Το ότι υπογράφονται συνθήκες είναι σχετικά λογικό: κοινή νομισματική πολιτική, υπονοεί κάποια "διϋποκειμενικότητα" μεταξύ των υποκειμένων που αποτελούν το "κοινό", δηλαδή των κρατών μελών. Και δημιουργούνται ρυθμιστικοί (κανονιστικοί) μηχανισμοί, με συστήματα κανόνων (συνθήκες) και συστήματα ελέγχου (την Ευρ. Επιτροπή), ώστε να μπορέσει από τα "μέρη" να αναδυθεί το "όλον": η Ευρωζώνη.<br /><br />Ναι, <span style="font-style: italic;">αλλά</span>: οι κανόνες, δεν είναι διαχρονικοί, δεν είναι θέσφατα και δεν είναι οι "Δέκα Εντολές". Δεν είναι η θεϊκή αλήθεια - ο δρόμος για τον Παράδεισο.<br />Δεν είναι καν αλήθειες... Απλώς, στη φάση που συμφωνήθηκαν, το περιβάλλον (το παγκόσμιο περιβάλλον) ήταν τέτοιο που οι κανόνες αυτοί φαινόταν ότι μπορούσαν να τηρηθούν χωρίς την καταστροφή της Ευρώπης, χωρίς οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες να βυθιστούν στη φτώχεια και τη δυστυχία (εκτός κι αν κάποιος ισχυριστεί - π.χ. ΚΚΕ - ότι από την αρχή το σχέδιο ήταν να καταστρέψουν κάθε ανάπτυξη και ευημερία και να γεμίσουν την Ευρώπη ανέργους).<br /><br />Τώρα όμως το περιβάλλον άλλαξε. Λίγο οι Αμερικάνοι με τις εξυπνάδες τους (βλ. <a href="http://inabody.blogspot.com/2009/12/merry-chrisis-tmas.html">παλαιότερο post</a>) λίγο κι οι Ευρωπαίοι που αγοράζανε τα θαλασσοδάνεια των Αμερικάνων, η βάρκα μπάζει νερά και μάλιστα άφθονα... Και τώρα είναι που χρειάζεται η ευελιξία. Το περιβάλλον άλλαξε, άρα κι οι κανόνες πρέπει να αλλάξουν.<br /><br />Για το θέσω αλλιώς: Ή ο στόχος είναι η διατήρηση της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και γι' αυτό βάζουμε κανόνες, ή ο στόχος είναι η διατήρηση των κανόνων.<br /><br />Και νομίζω ότι βρισκόμαστε στο δεύτερο: να διατηρήσουμε τις συνθήκες και να πάει να γαμ... η προοπτική της ΟΝΕ (και της ενιαίας ευρωπαϊκής κοινωνίας).<br /><br />Δυο περιπτώσεις ακόμα ξέρω που ιστορικά θεοποιούν τους κανόνες:<br /><br />- Η πρώτη περίπτωση είναι η Εκκλησία. Βεβαίως, η Εκκλησία καλά κάνει. Έχει διατυπώσει κάποιους κανόνες, τους βάφτισε "θεόπνευστους", οπότε τους έκανε αληθείς σε κάθε χώρο και χρόνο και καθάρισε. Αυτό είναι: παίρνεις και σώζεσαι, ή δεν παίρνεις και άι στην κόλαση! Καθαρά πράγματα - ούτε τους λογικούς παριστάνουν, ούτε τους ευφυείς.<br /><br />- Η δεύτερη είναι (ήταν) η Σοβιετική 'Ενωση: έβαζε κάτω κάτι δεκάχρονα, δεκαπεντάχρονα, εικοσάχρονα πλάνα (και βάλε) και προχωρούσε απτόητη να τα υλοποιήσει (να τα κάνει αληθή δηλαδή). Έβγαζε LADA για 10 χρόνια το ίδιο μοντέλο, ας έκανε ο υπόλοιπος κόσμος ό,τι ήθελε: το συγκεκριμένο μοντέλο LADA, άμα δεν περνάγανε τα 10 χρόνια, δεν σταμάταγε να παράγεται με τίποτα!!! Ούτε αλλαγές, ούτε προσθήκες, ούτε τίποτα! Εκεί με το ζόρι και σ' όποιον αρέσει! Και γιατί παρακαλώ; Γιατί, αυτοί που σχεδίασαν το συγκεκριμένο μηχάνημα, είχαν οριστεί εκεί από το Κόμμα, που δεν έκανε ποτέ λάθος γιατί είχε στα χέρια το αλάνθαστο (όρα: "θεϊκό") εργαλείο του ιστορικού υλισμού, οπότε κάτι παραπάνω ήξερε από τους μαλάκες τους Ευρωπαίους και τους Γιαπωνέζους, που αλλάζαν τα μοντέλα κάθε χρόνο... Τα βασικά στην Σοβιετική Ένωση ήταν: (1) Η τήρηση των θεωριών που ήταν αληθείς σε κάθε χώρο και χρόνο και (2) η τήρηση του προγραμματισμού που προέκυπτε από τις θεωρίες αυτές. Το φινάλε αυτής της λογικής, το ξέρουμε όλοι.<br /><br />Και ξαφνικά, τσουπ! η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ίδιο σύστημα με τους Σοβιετικούς.<br />Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα έχει την αληθή θεωρία της, δηλαδή την "ελεύθερη οικονομία" (εννοούν "ανεξέλεγκτη") και τον προγραμματισμό που προκύπτει από αυτή την θεωρία, δηλαδή τις συνθήκες που η Ευρ. Επιτροπή επιβάλει να τηρούνται. Και δεν καταλαβαίνει τίποτα.<br /><br />Γιατί απλώς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες (σε αντίθεση με τον Ομπάμα), επιμένουν ότι η πραγματικότητα είναι όπως την έβλεπαν πριν κάποια χρόνια. Κι όσο επιμένουν, τόσο οι πολίτες της Ευρώπης θα πεθαίνουν.<br /><br />Γι' αυτό το πρόβλημα, δεν είναι οικονομικό: <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">είναι πολιτικό και μόνον πολιτικό</span>.<br /><br />Υ.Γ. : Στο παραπάνω κείμενο πήρα σαν δεδομένο ότι οι κυβερνήσεις δεν θέλουν το κακό των πολιτών τους, κι ότι η ανάπτυξη είναι κάτι που γενικά ευνοεί όλους.<br />Δεν σημαίνει ότι ασπάζομαι αυτές τις θέσεις: σημαίνει απλώς ότι, κι έτσι να το πάμε, πάλι στα ίδια καταλήγουμε...<br /><br />Η φωτογραφία δική μου, από την Αγ. Πετρούπολη, πρώην Λένινγκραντ, πρώην Αγ. Πετρούπολη - η πόλη που έβλεπε τις αλήθειες και τις εξουσίες να περνούν....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3053992193491283957?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-35863978179040165322010-01-03T15:03:00.005+02:002010-01-03T16:00:35.249+02:00<span style="font-style: italic;">Existence is a <span style="font-weight: bold;">selective </span>blindness.</span><br /><span style="font-style: italic;">Use 'blindness' as paradigmatic of any sense, e.g. 'deafness', 'tastelessness' etc.</span><br /><span style="font-style: italic;">We notice one side of the thing-boundary at the expense of paying less attention to the other side.</span><br /><span style="font-style: italic;">...</span><br /><span style="font-style: italic;">Were we to pay equal attention to both sides, we would have to attribute to them equal value, and then the thing-boundary would disappear.</span><br /><span style="font-style: italic;">...</span><br /><span style="font-style: italic;">You cannot have it both ways. Either you can see an <span style="font-weight: bold;">apparent </span>universe <span style="font-weight: bold;">by being selectively blind</span>, or you can see it all equally in which case it must disappear and so must you. Since both in reality are equally possible, but no more than possible, (the laws of form are not more than the laws of the possible), there is really nothing to choose between them.</span><br /><br />London, 04:29 14/02/1997<br />[George Spencer-Brown, 'Laws of Form' (5th. edition), 2009(1969)] - η έμφαση δική μου.<br /><br />Το<a href="http://www.amazon.co.uk/Laws-Form-classic-first-ever-hypothesis/dp/3890945805/ref=sr_1_1?ie=UTF8&amp;s=books&amp;qid=1262524419&amp;sr=8-1"> Laws of Form </a>ξανα-μανα-κυκλοφόρησε. Να το διαβάσετε, κι αν ακόμα δεν σας αρέσουν τα Μαθηματικά (ούτε και εμένα μου αρέσουν). Πρόκειται για μια άλγεβρα των διακρίσεων, την πρώτη που εμφανίστηκε απ' όσο γνωρίζω, κι έχει επηρεάσει τρομερά τη σκέψη πολλών σύγχρονων στοχαστών (αλλά ελάχιστων Μαθηματικών...).<br /><br />Αλλά εγώ, θέλω να μιλήσω για την Θάλεια Δραγώνα και τον Αρκούδο. Ο τελευταίος, είναι ο κολλητός μου, η προηγούμενη είναι η γνωστή ακαδημαϊκός που της την έπεσε ο ΛΑΟΣ.<br /><br />Βεβαίως, για να είμαστε καθαροί από την αρχή, είμαι μεταξύ αυτών που συνυπέγραψαν το κείμενο στήριξής της - αν κι αμφιβάλλω αν η Δραγώνα χρειαζόταν τη δική μας στήριξη... Και το έκανα συνειδητά - αλλά όχι επειδή συμφωνώ μαζί της.<br /><br />Και πάμε στον Αρκούδο τώρα:<br /><br />Απόγευμα του Ιουνίου του 2009 και περπατάμε με τον Αρκούδο στις όχθες του Νέβα στην Αγ. Πετρούπολη. Έχουμε πάει μαζί για ένα συνέδριο, ...ξεφωνίσαμε την ανακοίνωσή μας, ντερλικώσαμε στη συνέχεια τα Στρογκανώφ μας (Νιέφσκυ 88 είναι ένα συμπαθέστατο και φτηνό μπιστρό - θα γράψω ένα ταξιδιωτικό για το πάλαι ποτέ Λένινγκραντ άλλη φορά) και κόβουμε βόλτες, πρησμένοι από τη μπύρα στις όχθες του ποταμού, κάπου εκεί που βρίσκεται το παλάτι του μηχανικού δε-θυμάμαι-πως-τον-λενόφσκι....<br /><br />Ο Αρκούδος, πανευτυχής ακαδημαϊκώς τε και στομαχικώς, ρεύεται μακαρίως - και (άρα) αποφασίζω να του τη σπάσω.<br /><br />- "Δε μου λες ρε", λέω "αυτό το ότι δεν πρέπει να χωρίζουμε τους πολιτισμούς σε ανώτερους και κατώτερους, το πιστεύεις;".<br />- "Άντε γαμήσου ρε μαλάκα μεσημεριάτικα" απαντάει με τα γνωστά αντανακλαστικά του.<br /><br />Πάει να γλυτώσει. Αλλά έλα που μ' έχει καβαλήσει ο διάολος (και τι διάολος ε? Ρασπούτιν!)<br /><br />- "Όχι ρε μαλάκα λέγε", επιμένω "εσείς οι κοινωνικοί επιστήμονες" (αυτό είναι που του πατάει πάντα τον κάλο), "όλο μαλακίες λέτε και τις πιστεύετε κιόλας!".<br /><br />Ακούγεται ένας υπόκωφος βρυχηθμός (σημάδι ότι βρήκα κέντρο) και αρχίζουν να τρέμουν τα μούσια του...<br /><br />- "Τι θες ρε γελοίε την ώρα που χωνεύω ε;!" (φτύνει μερικές σάλτσες Στρογκανώφ). "Τώρα θα μας πεις να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε ε;! Α, στο διάολο που νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα μερικοί!!!"<br />- "Θα απαντήσεις ή θα έχουμε παράσταση ρε;" επιμένω.<br />- "Ε, ναι ρε μαλάκα, ναι!!! Το να χωρίζεις τους πολιτισμούς σε ανώτερους και κατώτερους είναι χωρίς νόημα, είναι μια ρατσιστική μαλακία. Μη με πρήζεις να σου εξηγώ, αφού τα ξέρεις" καταλήγει (με τρίπλα πονηρή, ώστε να με κολακεύσει και να μπορέσει να χωνέψει ήσυχος). Αμ δε!<br /><br />- "Δηλαδή αυτό είναι σωστό ε; Δηλαδή, έτσι έχουν τα πράγματα, δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι πολιτισμοί ε;" ξαναρωτάω γλυκά.<br /><br />Με κοιτάει απορημένος. Δε μπορεί να καταλάβει αν ξαφνικά έγινα οπαδός του ΛΑΟΣ ή έχω πάθει εγκεφαλικό. Κουνάει το κεφάλι του:<br /><br />- "Που το πας ρε μαλάκα, πες το να τελειώνουμε", λέει παραιτημένος.<br />- "Το πάω στο ότι είσαι ρατσιστής του κερατά" του λέω γελώντας χαιρέκακα "και μάλιστα επικίνδυνος γιατί δεν το ξέρεις κιόλας".<br /><br />Ακόμα κι η Αικατερίνη η Μεγάλη (που χάρισε το παλάτι στον γκόμενο-μηχανικό) θα κώλωνε - αλλά όχι ο Heinz ladies and gentlemen!! Γουρλώνει τα μάτια του και πάλι, και αποφαίνεται ξεφωνίζοντας και χοροπηδώντας επί τόπου (απολαυστικότατο θέαμα):<br /><br />- "Ε - είσαι ΗΛΙΘΙΟΣ!!!!".<br /><br />Με παίρνουν τα γέλια - δε μπορούσα δυστυχώς να κρατηθώ. Ηρεμεί, νομίζοντας ότι ήταν ένα ακόμα ιδιαίτερα βλακώδες αστείο μου. Αλλά, δεν ήταν:<br /><br />- "Άκου Αρκούδο να δεις τι λέω. Όταν λες αυτό το πράγμα, επαναλαμβάνεις ένα από τα συμπεράσματα <span style="font-style: italic;">του δυτικού επιστημονικού πολιτισμού</span>. Όταν δηλώνεις <span style="font-style: italic;">τη βεβαιότητά σου</span> για κάτι τέτοιο, δηλώνεις <span style="font-style: italic;">τη βεβαιότητά σου για το αλάθητο του πολιτισμού</span> αυτού - από τον οποίο προέρχεσαι. Και τότε, γίνεσαι ρατσιστής".<br /><br />Πολλά μπορεί κανείς να χρεώσει στον Αρκούδο - αλλά όχι έλλειψη επιστημονικής ευφυΐας. Μένει ξερός και με κοιτάει άφωνος. Συνέρχεται σχετικά γρήγορα - βλέπω την πονηρή λάμψη στα μάτια του:<br /><br />- "Αυτό," λέει υπεροπτικά "είναι <span style="font-style: italic;">σόφισμα</span>!"<br />- "Όχι ρε," απαντάω" "δε θα μου κάνεις τρίπλες με <span style="font-style: italic;">μαγικές λέξεις</span> εδώ. Δεν είναι σόφισμα και το ξέρεις, είναι απλώς <span style="font-style: italic;">ψόφισμα </span>της αντικειμενικότητάς μας".<br /><br />Φυσάει και μουγκρίζει και δε μπορεί να το χωνέψει. Στο μεταξύ έχουμε φτάσει στη γέφυρα που περνάμε πάλι στη λεωφόρο Νιέφσκυ και τον πιάνω για να μην τον πατήσει κανένας Ρώσος με 7μετρη λιμουζίνα - τόσο τα έχει χάσει.<br /><br />Η κουβέντα κράτησε έξι μήνες. Πείστηκε ότι έχω δίκιο. Αλλά βέβαια, ποιο είναι το κέρδος;<br />Το να παριστάνουμε ότι δεν είμαστε προϊόντα του πολιτισμού μας, είναι μεν χαριτωμένο, αλλά απολύτως ανέλπιδο και τελικά ανούσιο.<br /><br />Το να το γνωρίζουμε όμως, και να μπορούμε να αναγνωρίζουμε την τυφλότητά μας, αυτό ίσως είναι κάτι. <span style="font-style: italic;">Εκεί </span>- πιστεύω - πρέπει να αναζητήσουμε τη διαφορά μας από το κάθε ΛΑΟΣ, στην ικανότητά μας <span style="font-style: italic;">να βλέπουμε κι απ' τις δυο πλευρές του ορίου</span>. Μόνο το να πηγαίνουμε στην αντίθετη πλευρά, απλώς ενισχύει το όριο, άρα και την άλλη πλευρά.<br /><br />Υ.Γ.: Το μάτι δεν μπορεί να δει το μάτι.<br /><br />*Ο τίτλος, από <a href="http://www.des.emory.edu/mfp/jcertain.html">ένα άρθρο του William James</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3586397817904016532?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-62761409148975150252009-12-31T14:00:00.005+02:002009-12-31T14:41:01.830+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/SzySvwVrTrI/AAAAAAAAADk/n-bmiIi-L4A/s1600-h/121984.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 160px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/SzySvwVrTrI/AAAAAAAAADk/n-bmiIi-L4A/s400/121984.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421369400574561970" border="0" /></a><br />Νέες εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής (του επαναστατημένου λέγε-με-ΚΚΕ βιβλιοπωλείου).<br />Μέρες που είναι, με ζοφερό το μέλλον, λέω να γελάσει λίγο το χείλι μας.<br /><br />Περιγραφή του βιβλίου (από τον εκδότη; από την Αλέκα; από το φάντασμα του Ιωσήφ; από το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων;).<br /><br />Όπως κι αν έχει, φαίνεται ότι στο ΚΚΕ διαθέτουν περίσσεια χιούμορ (ή σουρεαλισμού ίσως;).<br /><br />Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο με έμφαση δική μου:<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Είναι άλλο πράγμα να μελετάς την Ιστορία του ΔΣΕ, και ειδικά τη δράση στο Γράμμο και στο Βίτσι, και άλλο πράγμα να συνδυάζεις τη γνώση της Ιστορίας του ΔΣΕ, τη ζωή και τη δράση του, με το βιβλίο και το χάρτη στο χέρι δίπλα και πάνω στα χαρακώματα όπου γράφτηκε η Ιστορία. Να έχεις μπροστά σου όχι μόνο τα ιστορικά ντοκουμέντα και τις καταγραμμένες μνήμες, αλλά και το χώρο που αυτά διαδραματίστηκαν, το θέατρο των μαχών, τις αποστάσεις, όλα εκείνα τα ζωντανά σημάδια που συνθέτουν το έπος του ΔΣΕ.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Δεν είναι υπερβολή να ομολογήσουμε πως μόνο κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις μπορείς να προσεγγίσεις και να συνειδητοποιήσεις την τιτάνια σύγκρουση που έγινε ανάμεσα σε δύο ριζικά διαφορετικούς στρατούς, ανάμεσα σε δύο ριζικά διαφορετικούς κόσμους.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ο οδηγός αυτός δε φιλοδοξεί να γράψει την ιστορία του ΔΣΕ, αλλά να συμβάλλει στην προσέγγισή της και στη μελέτη της, κυρίως μέσα από την περιγραφή του χώρου.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στις σελίδες του, </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">οι μοναδικές ομορφιές της περιοχής δένονται με τις ομορφιές του αγώνα</span><span style="font-style: italic;">, βοηθώντας τους χρήστες του να βρουν το δικό τους δρόμο γνωριμίας με τη σύγχρονη ιστορία της περιοχής και ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ΔΣΕ, που έχουν ταυτιστεί με τρόπο αξεχώριστο.</span><br /><span style="font-style: italic;">Η έκδοση είναι αφιερωμένη στους μαχητές και τις μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.<br /><br /></span>Λεπτομέρεια: το βιβλίο (αυτο)χαρακτηρίζεται<span style="font-style: italic;"> "Ιστορικός - Ταξιδιωτικός Οδηγός".<br /><br /></span>Καλή Χρονιά σε όλους!!<span style="font-style: italic;"> </span>(άντε και στην Αλέκα<span style="font-style: italic;">...</span>)<span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-style: italic;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-6276140914897515025?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-90139049059864083982009-12-26T20:48:00.003+02:002009-12-26T20:51:41.372+02:00Νοιώθω μεγάλη ανακούφιση, που η κυβέρνηση βρήκε τη λύση για την πάταξη της φοροδιαφυγής!!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αντικειμενικά κριτήρια</span> - εξαιρετική ιδέα και κυρίως πρωτότυπη, με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα!!<br /><br />Αφού μέχρι κι ο Ηλιόπουλος που το άκουσε, εξερράγη από ενθουσιασμό....<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VjLrLt5LOLs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/VjLrLt5LOLs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-9013904905986408398?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-46162489693556468812009-12-19T10:39:00.005+02:002009-12-19T13:39:47.358+02:00Τα οικονομικά δεν είναι ο τομέας μου - δύσκολα ξεχωρίζω τη διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο χορηγήσεων (το ίδιο με το "δανεισμού" δεν είναι;) και το το επιτόκιο καταθέσεων...<br />Αλλά είχα την τύχη να διαβάσω το εξαιρετικό βιβλίο "<a href="http://www.papasotiriou.gr/product.gbook.asp?pfid=1865080&amp;prid=1119313&amp;deid=0">Η κρίση του 2008 και η επιστροφή των οικονομικών της ύφεσης</a>" του P. Krugman (εκδόσεις Καστανιώτη).<br /><br />Και έπαθα την πλάκα μου... Εντάξει, στα οικονομικά είμαι στόκος, αλλά από θεωρία συστημάτων κάτι ξέρω. Και ξέρω τι είναι ένας <span style="font-weight: bold;">ρυθμιστικός μηχανισμός</span>: γι' αυτό κι έπαθα την πλάκα μου.<br /><br />Σας συνιστώ να το διαβάσετε - όλοι ανεξαίρετα. Κι αν βαριέστε (δεν είναι και μεγάλο), ξεκινήστε από το κεφάλαιο 7 και συνεχίστε μέχρι το τέλος (δηλαδή, καμιά 50αρια σελίδες), να μάθετε τι απίστευτο έγινε και φτάσαμε έως εδώ...<br /><br />Να πω εδώ, χοντρικά, τι κατάλαβα.<br /><br />Το βασικό πρόβλημα σε ένα τραπεζικό σύστημα, είναι ο εφιάλτης των <span style="font-weight: bold;">μαζικών αναλήψεων</span>. Δηλαδή, εμείς δίνουμε τα λεφτά μας στις τράπεζες, αλλά οι τράπεζες ποτέ δεν τα έχουν για να μας τα επιστρέψουν - όχι <span style="font-weight: bold;">όλα μαζί</span> τουλάχιστον (εννοώ το σύνολο των καταθέσεων <span style="font-weight: bold;">όλων</span> των καταθετών). Άμα πέσουμε όλοι μαζί στις τράπεζες και προσπαθήσουμε να σηκώσουμε όλα τα λεφτά μας, θα γίνει χαμός (εντάξει, τόσο ξέρουμε όλοι...).<br /><br />Πάμε σ' αυτά που <span style="font-weight: bold;">δεν </span>ήξερα:<br /><br />Για να μην κλαίμε λοιπόν, αποφασίστηκε το 1907 (Αμέρικα Αμέρικα) να γίνει ταξινόμηση των τραπεζών σε 2 βασικές κατηγορίες: <span style="font-style: italic;">εμπορικές </span>(αυτές που ξέρουμε όλοι, με τα ΑΤΜ που καίνε κλπ.) και <span style="font-style: italic;">επενδυτικές</span>. Δημιουργήθηκαν κεντρικές τράπεζες (η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα στις ΗΠΑ), με στόχο <span style="font-weight: bold;">να ελέγχουν τις εμπορικές τράπεζες</span> για να μην πέφτει το διαθέσιμο κεφάλαιό τους κάτω από ένα ποσοστό ασφαλείας. Ώστε, αν ξεκινούσε το φαινόμενο της μαζικής ανάληψης, να βλέπανε οι καταθέτες ότι υπάρχει το χρήμα και να σταματούσε ο πανικός - άρα κι οι μαζικές αναλήψεις.<br />Αυτά, για τις εμπορικές.<br /><br />Αλλά για τις <span style="font-weight: bold;">επενδυτικές</span>, οι κανόνες ήταν άλλοι.<span style="font-weight: bold;"> Δεν μπορούν να δεχτούν καταθέσεις</span> (κι εκεί είναι το πολύ χρήμα), αλλά μόνον "καταπιστεύματα": πάρε δηλαδή τα λεφτά μου, κάνε επενδύσεις να κερδίσουμε όλοι και μου τα επιστρέφεις μετά από 5-10-20 χρόνια...<br />Εκεί, εκ προοιμίου <span style="font-weight: bold;">δεν υπάρχει η δυνατότητα της άμεσης ανάληψης</span>, οπότε ο κίνδυνος των μαζικών αναλήψεων είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος.<br /><br />Αλλά, πόσοι μπορούν να κάνουν τέτοιες "μακροπρόθεσμες επενδύσεις"; Ελάχιστοι (εγώ πάντως όχι). Κι όσο να 'ναι, αλλιώς είναι βάζεις τα λεφτά σου και να ξέρεις πως όποτε τα χρειαστείς είναι πρόχειρα, κι αλλιώς να τα δίνεις και να τα ξεχνάς.<br />Πίκρα οι επενδυτικές τράπεζες που βλέπουν όλο σχεδόν το χρήμα να κυκλοφορεί στις εμπορικές...<br /><br />Να τι σκέφτηκε το 1984 η Lehman Brothers, επενδυτική τράπεζα (και στη συνέχεια το μιμήθηκαν όλοι - όπως κάθε καλή ιδέα):<br /><br />Θα μου δώσεις τα λεφτά σου, και 'γω θα σου δώσω ένα χρεόγραφο, και το ρευστό θα το κάνω επενδύσεις. Αλλά, μια και φοβάσαι πως θ' αργήσεις να τα πάρεις πίσω, θα κάνω το εξής: Κάθε τόσο, ας πούμε κάθε μήνα ή και κάθε 'βδομάδα, θα οργανώνω μια <span style="font-weight: bold;">δημοπρασία</span>. Εκεί, αν θέλεις τα λεφτά σου πίσω άμεσα, θα βγάλουμε το χρεόγραφό σου στο σφυρί. Όποιος μας δώσει χαμηλότερο επιτόκιο, θα το πάρει.<br />Π.χ., αν έχω δανειστεί από σένα 10,000$, με επιτόκιο 5%, όποιος μου δώσει 4,9%, παίρνει το χρεόγραφό σου και σου δίνει 10,000$ αυτός, κι εγώ (η Lehman Brothers) θα σου δώσω και τους τόκους που σου αναλογούν μέχρι τότε. Κι είμαστε όλοι κερδισμένοι.<br />Αν τώρα - επειδή σε βλέπω διστακτικό - δεν βρεθεί κάποιος στη συγκεκριμένη δημοπρασία να θέλει το χρεόγραφό σου, δηλαδή η δημοπρασία αποβεί <span style="font-weight: bold;">άγονη</span>, τότε θα το κρατήσεις, <span style="font-weight: bold;">αλλά το επιτόκιό του θα αυξηθεί κατά 15%,</span> δηλαδή στο 5% που σου πληρώνω, θα προστεθεί κι άλλο 0,75%. Έτσι, για να παρηγορηθείς. Κι άμα δεν θες να το ξαναβάλεις σε δημοπρασία, το κρατάς για όλη την υπόλοιπη συμφωνημένη περίοδο, <span style="font-weight: bold;">με αυτό το νέο επιτόκιο</span>. Κι αυτό μπορεί να γίνεται συνέχεια.<br />Οπότε, κορόιδο είσαι να βάλεις τα λεφτά σου σε εμπορική τράπεζα; Και μ' αυτά τα γελοία επιτόκια που δίνουν;<br /><br />Καθόλου κακή ιδέα, πράγματι.<br /><br />Αλλά έτσι, οι ουσιαστικά ανεξέλεγκτες επενδυτικές τράπεζες, βρέθηκαν με πολύ χρήμα. Κι αποφάσισαν να τα 'κονομήσουν χοντρά. Πρώτη, το 2000, έσκασε η φούσκα του dot-com. Εντυπωσιασμένοι από την θεαματική άνοδο των Microsoft, Apple, Adobe, Macromedia πίστεψαν ότι κι άλλες τέτοιες εταιρείες θ' αναδυθούν κι όρμησαν να αγοράσουν μετοχές. Λίγες εταιρείες έτσι, αναδύθηκαν ισχυρές (όπως π.χ. η Amazon). Αλλά, η τεράστια πλειοψηφία αυτών των εταιρειών, ήταν απλώς προσπάθειες που δεν προχώρησαν ή απλώς απάτες. Μπαμ! η φούσκα, πάνε τα λεφτά (2000)!<br /><br />Ζόρικη η φάση, αλλά φαίνεται ότι στην Αμερική, λένε ό,τι λέμε και στην Ελλάδα: "αγόρασε γη και δε χάσεις ποτέ".<br /><br />Οπότε, άμεσα οι επενδυτικές τράπεζες γύρισαν στο real estate (ωραίο το νεοελληνικό, ε;). Πάρτε δάνεια για αγορά κατοικίας, πάρε κόσμε, χαμηλό αρχικό επιτόκιο (σας θυμίζει κάτι;), πολλές δόσεις. Υποθηκεύστε μόνο το ακίνητο που θα πάρετε κι είμαστε εντάξει!<br /><br />Κι έτσι, η αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ, άρχισε να τρέχει μανιωδώς. Όλοι παίρνανε δάνεια κι αγόραζαν. Οι επενδυτικές έδειχναν κέρδη, οι μικροκαταθέτες παίρνανε τα χρεόγραφά τους έναντι των χρημάτων τους, οι ίδιοι αγόραζαν ακίνητα, όλα τέλεια.<br /><br />Αλλά έτσι, η αξία των ακινήτων άρχισε να ανεβαίνει. Δηλαδή, <span style="font-weight: bold;">πολύ</span>! Τώρα, οι οικονομολόγοι και λοιποί συγγενείς, χρησιμοποιούν απ' ό,τι φαίνεται ένα κλάσμα: τιμή/απόδοση. Π.χ., παίρνεις ένα διαμέρισμα, 100,000$ και σου αποδίδει το μήνα (ως ενοίκιο) 1000$, άρα το κλάσμα είναι 100. Είναι ένας τρόπος για μετρήσουν (όσο κατάλαβα) <span style="font-weight: bold;">την μεταβολή της σχέσης της αξίας πρόσκτησης προς την αξία χρήσης</span>. Το κλάσμα αυτό για τα ακίνητα άρχισε να ανεβαίνει πολύ γρήγορα. Δηλαδή, οι αξίες των ακινήτων ανέβαιναν, πολύ γρηγορότερα, από τις τιμές των ενοικίων.<br />Κατά συνέπεια, όσοι έπαιρναν ακίνητα για εμπορική εκμετάλλευση άρχισαν να βρίσκονται σε δεινή θέση: δανείζονταν πολλά, και μετά τα λεφτά που τα ακίνητα τους απέδιδαν, δεν επαρκούσαν για την πληρωμή των δόσεων στο δάνειο (αουγκρρρρ....!!!).<br /><br />Η συνέχεια δεν θέλει και καμιά τρομερή φαντασία... Οι δανειολήπτες δεν πλήρωναν τις δόσεις τους, η αξία των ακινήτων άρχισε να κατρακυλά (Μπαμ! η φούσκα...). Αν προχωρούσαν οι επενδυτικές τράπεζες σε κατασχέσεις, έπαιρναν τα ακίνητα μεν, αλλά αυτά άξιζαν λιγότερο πλέον από τα δάνεια. Χώρια τα λεφτά που θα εισέπρατταν οι δικηγόροι.<br />Τότε, οι επενδυτικές τράπεζες μπήκαν σε κρίση, κι ο κόσμος (οι "μικρο-επενδυτές") αποφάσισε ότι θέλει το ρευστό του. Αλλά πλέον, <span style="font-weight: bold;">όλο και περισσότερες δημοπρασίες χρεογράφων, άρχισαν να αποβαίνουν άγονες</span>. Έτσι βέβαια (θυμηθείτε το 15% επάνω στο αρχικό επιτόκιο) οι επενδυτικές τράπεζες άρχισαν να χρεώνονται όλο και περισσότερο (η πιο μεγάλη φούσκα απ' όλες, άρχισε να τρεμουλιάζει).<br /><br />Και, μια ωραία ημέρα του καλοκαιριού του 2008, η Lehman Brothers βάρεσε κανόνι. Ακολούθησε ντόμινο κανονιών κι άλλων αντίστοιχων επενδυτικών τραπεζών. Και, πάνε τα λεφτά των αρχικών επενδυτών, πάνε και τα στεγαστικά δάνεια, πάνε και τα ακίνητα, τα πήρε όλα ο γέρο-διάολος...<br /><br />Τώρα βέβαια, αυτό που περιέγραψα <span style="font-style: italic;">δεν </span>αποκαλείται "πραγματική οικονομία". Η πραγματική οικονομία, είναι αυτή που αφορά τις <span style="font-style: italic;">εμπορικές </span>τράπεζες. Αλλά, βρεθήκαμε σε μια κατάσταση που καθένας κοιτάει να κρατήσει το κεφάλαιό του, μέχρι να δει τι θα γίνει - κανείς δεν παίρνει ρίσκο - κι αυτό περιλαμβάνει τους πάντες.<br /><br />Κι έτσι, βρέθηκε μπροστά μας, αυτό που ο Krugman ονομάζει "τα οικονομικά της ύφεσης". Κι εννοεί με δυο λόγια ότι, όταν τα πράγματα πάνε καλά, κοιτάμε να ανεβάσουμε την παραγωγή δηλ. την προσφορά. Αλλά, όταν πράγματα γίνονται άσχημα, τότε <span style="font-weight: bold;">πρέπει να ανεβάσουμε τη ζήτηση</span>. Το τι εννοεί είναι σαφές, είπαμε, διαβάστε το βιβλίο του (πρέπει να το διαβάσουν προσεκτικά κι οι ΠΑΣΟΚοι).<br /><br />Η ουσία που εγώ καταλαβαίνω: οι επενδυτικές τράπεζες, κατάφεραν τελικά με κάποια κόλπα, να κάνουν ό,τι ακριβώς κι οι εμπορικές τράπεζες. Αλλά, <span style="font-weight: bold;">χωρίς τον μηχανισμό ελέγχου</span> πάνω απ' το κεφάλι τους. Και θεωρήθηκε όχι μόνον αποδεκτό (η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα ήξερε <span style="font-style: italic;">ακριβώς </span>τι γινόταν) αλλά και ευφυές... Τα ωραία του νεο-φιλελευθερισμού.<br /><br />Αν βγαίνει ένα ακλόνητο συμπέρασμα απ' αυτά (που τα ζούμε ακόμη) είναι ότι η ιδέα πως η αγορά είναι αυτορρυθμιζόμενη, είναι απλώς βλακώδης - μια θρησκευτικού τύπου δοξασία και μόνον. Τα αυτορρυθμιζόμενα συστήματα, έχουν στόχο. Η "αγορά" δεν έχει στόχο πέρα από το "το χρήμα να βγάζει χρήμα". Αυτός όμως δεν είναι - και ποτέ δεν ήταν - στόχος κάποιου κοινωνικού συστήματος. Και τα κοινωνικά συστήματα έχουν μηχανισμούς διακυβέρνησης (ελέγχου και διόρθωσης) με βάση τις εκάστοτε κοινωνικές προσδοκίες. Κι οι μηχανισμοί διακυβέρνησης, λόγω ...θρησκευτικών πεποιθήσεων, απεμπόλησαν την ουσία της φύσης τους, τον έλεγχο και τη διόρθωση. Και, μας πήρε και μας σήκωσε.<br /><br />Κι η Ευρώπη δυστυχώς, δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει....<br /><br />Τέλοοοοοος! (ουφ! πολλά έγραψα....).<br /><br />Υ.Γ. Για την Ευρώπη και το εξόφθαλμο πρόβλημα διακυβέρνησής της, θα ακολουθήσει άλλο post, με μια μικρή σύγκριση Ευρωπαϊκής Ένωσης / Σοβιετικής Ένωσης (εκεί να δείτε γέλιο που ρίξουμε...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-4616248969355646881?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-65481725735666232492009-12-07T17:31:00.001+02:002009-12-07T17:33:41.839+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/I9c1c6OgupQ&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/I9c1c6OgupQ&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ο κ. Καρατζαφέρης έχει δίκιο: ο διαδηλωτής, όταν είδε τη μηχανή, έπρεπε να κάνει μισό βήμα πίσω.<br />Άλλωστε, είναι γνωστή η τακτική των αριστερών να ψάχνουν για ήρωες - και είναι ανελέητοι σ' αυτό!!<br /><br />Άστε που, αυτό με τις μηχανές το συνηθίζουν...<br />Δε θυμάστε που και κάποιος Λαμπράκης, έκανε το ίδιο κόλπο; Αντί να κάνει μισό βήμα πίσω, έπεσε πάνω στο τρίκυκλο και δημιουργήθηκε ολόκληρη ιστορία.<br /><br />Μα, είναι αίσχος...!!!! Αυτοί οι αναρχικοί ποτέ δεν σεβάστηκαν τίποτα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-6548172573566623249?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-82113456217385752092009-06-24T17:31:00.003+03:002009-06-24T17:48:07.256+03:00Ο τίτλος είναι επίτηδες σε ουδέτερο γένος, αυτοί στους οποίους αναφέρεται δεν έχουν ξεπεράσει τη συναισθηματική ανωριμότητα - ούτε και τη διανοητική, η δυνατότητά τους για αφηρημένη σκέψη βρίσκεται ακόμα στο επίπεδο των γενικεύσεων, υποθέτω κάπου γύρω στα 8 χρόνια.<br /><br />Μιλάω για την "Σέχτα Επαναστατών", μια ομάδα βασικά αμόρφωτων, αγράμματων, πλην ενόπλων. Ηλίθιοι πιτσιρικάδες που άφησαν το Playstation κι έπιασαν τα κουμπούρια, και μέσα στη θλιβερή και απολύτως προσωπική τους φαντασίωση, αυτοαναγορεύονται σε "αντάρτες πόλης".<br /><br />Διαφωνώ - και διαφωνώ ριζικά - σε οποιασδήποτε μορφής διάλογο, με οποιονδήποτε αυτοαναγορεύεται σε κριτή, εισαγγελέα, δικαστή και δήμιο με την ...φώτιση του Αγ. Πνεύματος..!! Για τους ίδιους λόγους θεώρησα (πριν πολλά χρόνια) απαράδεκτη μια ανοικτή επιστολή που είχε δημοσιεύσει ο Γ. Βότσης (νομίζω τιτλοφορούνταν "Στο σύντροφο με το 45άρι") στην Ελευθεροτυπία για την 17Ν. Ελπίζω ότι ο Βότσης, αντικρύζοντας εκ των υστέρων τους αδελφούς Ξηρούς και τα λοιπά μαζώματα της οργάνωσης - ανέκδοτο, να κατάλαβε τι πεπονόφλουδα είχε πατήσει.<br /><br />Λυπάμαι που το λέω, αλλά η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία π.χ. - δεν έχουμε κόκκινη Ρόζα, δεν είναι Γαλλία - δεν έχουμε Παρισινή κομμούνα, δεν είναι Ισπανία - δεν είχαμε ποτέ κίνημα αναρχικών κλπ. Είχαμε απλώς Ζαχαριάδη και Κολλιγιάννη, κλάψε με μάνα....<br />Κι η χούντα μας (συγκριτικά με Χιλή ή Τουρκία) της πλάκας ήτανε, κι η τρομοκρατία μας το ίδιο (κρατάω μιαν επιφύλαξη ίσως για τον ΕΛΑ).<br /><br />Ξεκίνησα με τη διάθεση να ξετινάξω την προκήρυξή τους - είναι μνημείο ηλιθιότητας, ασυναρτησίας και τσαμπουκά τύπου shoot-em-up game. Αλλά ειλικρινά, βαριέμαι. Ελπίζω οι μπάτσοι να τους μαζέψουν σύντομα - κι αν πέρναγε από το χέρι μου θα έκανα ό,τι μπορώ, κι ας μην πάω τους μπάτσους καθόλου. Ας τους κλείσουν σε ένα άσυλο, κι ας τους ξεχάσουν εκεί - προσφέρομαι να τους εξασφαλίσω από ένα Playstation 3 στα δωμάτιά τους, να 'χουν να εκτονώνονται....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8211345621738575209?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-71030914067894665302009-06-08T13:33:00.005+03:002009-06-08T14:18:37.530+03:00Δεκαοκτώ Οκτώβρη του '81, αχάραγα. <br /><br />Τρέχω να φτάσω στο εκλογικό τμήμα που είμαι ορισμένος σαν εκλογικός αντιπρόσωπος. <br />Κουβαλάω ένα φάκελο με ψηφοδέλτια (μήπως ξεμείνουμε), κερί, βουλοκέρι, πέντε έντυπα ενστάσεων, το χαρτί του διορισμού μου, στυλό (δύο), το χαρτί με τα τηλέφωνα των εκλογικών υπευθύνων του "κινήματος". <br /><br />Πάνω μου έχω τρία πακέτα τσιγάρα (συνεταιριστικής εταιρείας βεβαίως), καμιά 20αριά αυτοκόλλητα (με τον πράσινο ήλιο), μια μεταλλική καρφίτσα στο μπλουζάκι (με τον πράσινο ήλιο).<br /><br />Μέσα μου έχω τρομερή ελπίδα. Μόλις έχω κλείσει τα 21, πρώτη φορά ψηφίζω. Θολά τα πράγματα στο κεφάλι μου, αλλά είμαι απόλυτα πεπεισμένος: Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση, όλα θα γίνουν - και μάλιστα γρήγορα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η νίκη μας θα είναι τεράστια. Δεν εννοώ την εκλογική - εννοώ την ηθική νίκη.<br /><br />Από τη Δευτέρα, θα σαρώσουμε κάθε παλιά νοοτροπία που δίχαζε τους Έλληνες. Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τους αγροτοβιομηχανικούς συνεταιρισμούς, να αυξήσουμε τις συντάξεις, να καταργήσουμε τις εισαγωγικές στα ΑΕΙ. Οι Αμερικάνοι θα πάρουν πόδι, οι Ευρωπαίοι θα τα βρουν σκούρα, η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες - για πρώτη φορά!<br />Οι άνθρωποι που χάθηκαν στον εμφύλιο, που ξεψύχησαν στα ξερονήσια, που έπεσαν στο Πολυτεχνείο θα βρουν ανάπαυση.<br /><br />Και τρέχω να προλάβω πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία - τίποτα δεν μπορούμε να αφήσουμε στην τύχη.<br /><br />Ο δικαστικός αντιπρόσωπος με βλέπει και το μάτι του πέφτει στη μεταλλική πράσινη κονκάρδα - χαμογελάει διακριτικά... Ο κνίτης δίπλα μου, έχει φτάσει πρώτος (αυτά τα παιδιά τέλος πάντων....). Ο νεοδημοκράτης είναι μεγάλος (για εμάς, τότε...). Κι αντιπροσωπεύει ό,τι πολεμάμε να γκρεμίσουμε. Μας κοιτάει αλαζονικά και πιάνει κουβεντούλα με τον δικαστικό.<br /><br />...<br /><br />Νύχτα πια, όταν η κάλπη αναποδογυρίζεται επάνω στα θρανία κι αρχίζει το άνοιγμα των φακέλων, η καρδιά μου πάει στην Κούλουρη. Ο κνίτης έχει γίνει κίτρινος... Παρατηρώ τον νεοδημοκράτη όμως - κάνει το κορόιδο...<br /><br />Τα ψηφοδέλτια βγαίνουν με ρυθμό 10 - Νέα Δημοκρατία, 3 - ΠΑΣΟΚ, 1 - ΚΚΕ.<br />Κάτω Καλαμάκι, πάνω στην παραλία βρισκόμαστε, στο παραδοσιακό κτίριο του Δημοτικού σχολείου που πήγαινα μικρός. Εκλογικό τμήμα σε συντηρητική περιοχή της Β' Αθηνών, και σα να μη φτάνει αυτό, ψηφίζει και το 20ο Αστυνομικό Τμήμα (του αεροδρομίου του Ελληνικού) με ειδικό εκλογικό κατάλογο.<br /><br />Απ' έξω, στην Ποσειδώνος περνάνε ήδη αυτοκίνητα με σημαίες και κορνάρουν πανηγυρικά. Αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε τι σημαίες κρατάνε... Και πάνω στα θρανία, εκεί μέσα, η Νέα Δημοκρατία θριαμβεύει.<br /><br />Ο δικαστικός αρχίζει να ανησυχεί. Λέει:<br /><br />- "Προτείνω το εξής: θα αφήσουμε τα πάντα όπως είναι εδώ - δεν θα μείνει κανείς στην αίθουσα. Θα κλείσουμε την πόρτα και θα πω στον φρουρό να προσέχει. Θα πάμε στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου που έχει τηλεόραση να δούμε μια στιγμή τα συγκεντρωτικά και θα γυρίσουμε αμέσως. Συμφωνείτε όλοι;"<br /><br />Συμφωνήσαμε. Ο νεοδημοκράτης είχε κάποιες ψιλοαντιρρήσεις αλλά δεν το τράβηξε πολύ...<br /><br />Θρίαμβος - ήταν πραγματικός θρίαμβος. Μέσα μου, δεν υπήρχε τίποτε πια να μας σταματήσει από την βαθιά αλλαγή, που θα έκανε τους Έλληνες κυρίαρχους στον τόπο τους.<br /><br />Σύνταξη πρακτικών, υπογραφές και τηλεγράφημα στο Υπουργείο Εσωτερικών. <br /><br />Φεύγω τρέχοντας και πάω σε έναν γνωστό που κατεβαίνει με το αυτοκίνητό του στο Σύνταγμα.<br />Σταματάμε στου Φιξ - αδιαχώρητο, δεν πάει παραπέρα. Στις 11 το βράδυ το κέντρο της Αθήνας έχει σηκωθεί στο πόδι. Τρελά πράγματα, πανηγυρίζουν με σημαίες του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του ΚΚΕ, της 4ης Διεθνούς (τροτσκιστές), του ΚΚΕ εσ... Βλέπω ένα αυτοκίνητο με σημαίες της Νέας Δημοκρατίας, έχει κλείσει τα παράθυρά του και κοιτάει να περάσει προς την Καλλιρρόης. Του χτυπάω το καπό, γυρνάει και με κοιτάει τρομαγμένος.<br /><br />- "Αλλαγή ρε φίλεεεεε!!!" του λέω γελώντας. Χαμογελάει και σηκώνει τους ώμους του...<br /><br />---------------------------------------<br /><br />Χτες, 7 Ιούνη του 2009, πήγα με το γυιο μου να ψηφίσει για πρώτη φορά - ψηφίζουμε στο ίδιο τμήμα (προφανώς). Δεν είχα χαρά, ούτε ελπίδα, απλώς έκανα αυτό που όφειλα να κάνω.<br /><br />Αλλά, ο 19χρονος γυιός μου, δεν είχε ούτε κι αυτός....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-7103091406789466530?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-56575052243667221562009-05-22T18:23:00.004+03:002009-05-22T18:29:30.289+03:00Στο κλασικό (αν κι όχι τρομερά ενδιαφέρον - τουλάχιστον με σημερινούς όρους) έργο του Lewis Mumford "The culture of cities", ο συγγραφέας παραθέτει τον όρκο που έδιναν οι ευγενείς της Μεσαιωνικής Αραγωνίας, στον νέο βασιλιά τους:<br /><br /><blockquote><br /><span style="font-size:110;"><span style="font-weight: bold;">"We, who are as good as you, swear to you, who are not better than we, to accept you as our king and sovereign lord, provided that you observe all our liberties and laws; but if not, then not" </span></span><br />(Lewis Mumford, 1938, The culture of cities: 78).</blockquote><br />Διότι έτσι πάει: "<span style="font-weight: bold;">but if not, then not</span>"!<br />Αλλά στην Ελλάδα του Μεγαλέξαντρου, πάει "but if not, then so be it"!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αμ δε όμως!</span> (για τις εκλογές λέω ε?)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-5657505224366722156?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-68481990103750081072009-04-16T21:33:00.003+03:002009-04-16T21:35:02.637+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/Sed6HeS2NjI/AAAAAAAAADc/qqUPLZrUP7c/s1600-h/123849585831383600.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/Sed6HeS2NjI/AAAAAAAAADc/qqUPLZrUP7c/s400/123849585831383600.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325359353198687794" border="0" /></a>...σε όλους, όπως κι αν την αντιλαμβάνονται.<br /><br />(η φωτό δική μου, έχω πάρει τα όρη με τη μηχανή....)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-6848199010375008107?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-7020625083405912072009-04-13T17:49:00.002+03:002009-04-13T18:22:46.803+03:00Λοιπόν, αυτή η ιστορία του μαθητή του ΟΑΕΔ που πυροβόλησε τους άλλους κι αυτοκτόνησε, ξέθαψε από τη μνήμη μου τον Τσάκαλο...<br /><br />Στο σχολείο που πήγαινα, υπήρχαν κλίκες, ομαδούλες, όλα τα καλά, που δεν λείπουν από κανένα σχολείο (ή κανένα κοινωνικό οργανισμό).<br />Εγώ συμμετείχα στην κλίκα του μπάσκετ. Μόλις χτύπαγε διάλειμμα, τις μπάλες και στις μπασκέτες -συνεχώς!<br /><br />Βέβαια, δεν ήταν τόσο απλό. Την εποχή εκείνη - όπως και σήμερα - τα σύμβολα δίνανε και παίρνανε. Η μπάλα σου (<span style="font-weight: bold;">έπρεπε </span>να έχεις και <span style="font-weight: bold;">τη δική σου</span> μπάλα) έπρεπε να είναι κάποιας καλής μάρκας. Κατά προτίμηση Super K (μιλάμε για την εποχή του 1974-76 ε?).<br />Και η φόρμα, ή Adidas ή Puma, ή All Star (Nike δεν υπήρχε τότε).<br />Και το μπλουζάκι το ίδιο, και το σορτσάκι το ίδιο, και τα παπούτσια κι η πετσέτα και ο σάκος που τα κουβάλαγες, όλα κάποιας καλής μάρκας.<br /><br />Πληρώνανε οι γονείς μας χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί - κι άλλωστε τι υπήρχε για να καταλάβουν; Το θέμα είναι ότι, αν δεν είχες αυτά τα σύμβολα, ήσουν στο περιθώριο και καλή ψυχή - δεν είχες επιλογές. Η γειτονιά βέβαια ήτανε τέτοια που όλοι λίγο-πολύ, μπορούσαν να τ' αγοράσουν και πάνω-κάτω είμαστε όλοι στα ίδια από ...παράσημα...<br /><br />Κάποτε, στη μέση της χρονιάς, εμφανίστηκε ένας καινούργιος μαθητής. Πουλόβερ πλεγμένο στο χέρι, τζιν άγνωστης μάρκας, παπούτσια φθαρμένα. Φιλικός με όλους, προσπάθησε να ενταχθεί. Αλλά όλοι τον απέφευγαν. Εγώ, που με θεωρούσαν οι άλλοι λίγο αλαφροΐσκιωτο, του μιλούσα όσο μπορούσα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ενδιαφερόμουν ιδιαίτερα, απλώς προσπαθούσα να είμαι ευγενικός μαζί του...<br /><br />Σ' ένα διάλειμμα, κι ενώ έχουμε χωριστεί σε πεντάδες κι ετοιμαζόμαστε να πουλήσουμε μούρη στις συμμαθήτριες, εμφανίζεται ο τύπος (ξεχνάω τ' όνομά του) στο γήπεδο, χαμογελαστός και πηδούσε επιτόπου για προθέρμανση. Λέει:<br /><br />- Λοιπόν, τι παίζουμε παιδιά?<br /><br />Το θέαμα ήταν από τα απίστευτα για εμάς: φόρμα απ' αυτές που ξέβαφαν στο πρώτο πλύσιμο κι είχε γίνει μωβ (από μπλε). Παπούτσια Sportex. Το παντελόνι της φόρμας στερεωμένο με ζώνη - το λάστιχό του είχε ξεχυλώσει μάλλον. Ο Λ., ένα από τα πειραχτήρια της παρέας, τον περιεργάζεται επιδεικτικά καθώς εκείνος χοροπηδάει και κάνει τροχάδην επί τόπου και λέει:<br /><br />- Καλώς τον Τσάκαλο!!!<br /><br />Και του 'μεινε για πάντα- ο "Τσάκαλος". Έτσι τον φωνάζαμε παντού και πάντα. Κι αυτός χαμογελαστός απαντούσε.<br /><br />Έπαιξε μαζί μας εκείνη τη μέρα, κι όλες τις επόμενες. Δε λέω, καλές οι φίρμες και τα επώνυμα ρουχαλάκια (είπα ότι φοράγαμε όλοι και πετσετένια περικάρπια για να σκουπίζουμε τον τίμιο ιδρώτα μας;), αλλά ο Τσάκαλος πολεμούσε σαν τσακάλι: δεν του 'παιρνες τη μπάλα με τίποτα. Ούτε φάουλ τον τρόμαζε, ούτε τρικλοποδιές. Αγκάλιαζε την μπάλα και δεν την άφηνε μέχρι να βεβαιωθεί ότι θα πάει σε συμπαίκτη του. Καταϊδρωμένος, κόκκινος και λαχανιασμένος, την έσφιγγε στο στήθος του κι έγερνε πάνω της για την προφυλάξει. Ξεφυσούσε και πηδούσε σαν κατσίκι.<br />Δεν ήταν σωματώδης, αλλά το νεύρο του ήταν απίστευτο. Έκανε απίθανες ασκήσεις στο μονόζυγο και κάναμε ότι δεν τον βλέπαμε. Κι ήταν πολύ καλός μαθητής (α, όλοι μας πηγαίναμε και στα σχετικά επώνυμα φροντιστήρια καθότι υποψήφιοι...) χωρίς βοήθεια.<br /><br />Αλλά, ποτέ δεν τον εντάξαμε, ποτέ κανείς δεν τον πήρε τηλέφωνο για βόλτα. Ο χώρος της συνύπαρξής μας μαζί του ήταν το σχολείο -πέρα απ' αυτό τίποτα απολύτως. Τον σχολιάζαμε γελώντας - όχι μπροστά του βέβαια - κι ήτανε ας πούμε ο "τρελός του χωριού".<br /><br />Μια μέρα, δεν ξανάρθε. Βγήκε η φήμη ότι άλλαξε σχολείο, για κάποιον άγνωστο λόγο. Μετά, ότι είναι άρρωστος πολλές βδομάδες και μόλις γίνει καλά θα ξανάρθει. Αλλά δεν ξανάρθε, και τον ξεχάσαμε.<br /><br />Το ίδιο καλοκαίρι, έμαθα από τους μεγάλους ότι μια μέρα, σηκώθηκε να 'ρθει στο σχολείο, κι αντί να 'ρθει, αυτοκτόνησε. Μου εξήγησαν ότι "είχε πρόβλημα δεν το καταλάβατε?"....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-702062508340591207?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-21738275268236305352009-03-28T11:23:00.006+02:002009-03-31T14:25:51.304+03:00<blockquote><p>Ο κ. Μπαμπινιώτης, μιλώντας την Πέμπτη στον ραδιοφωνικό σταθμό City 99.5 πρότεινε ένα σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κατά το οποίο περιφερειακά τεστ σε κάθε τάξη του Λυκείου και εξετάσεις μετά το Λύκειο θα μετράνε κατά το ήμισυ για την πρόσβαση στα ΑΕΙ.<br /><br /></p><p><span style="font-weight: bold;">Ο ίδιος, πάντως, δήλωσε ότι θεωρεί ιδανικό σύστημα αυτό με μόνο κριτήριο τη σχολική βαθμολογία</span>. «Η επίδοση του μαθητή τρία χρόνια στο Λύκειο δεν μετράει σε τίποτα, γι’ αυτό και ο μαθητής δεν μετράει το σχολείο του», είπε χαρακτηριστικά.<br /><br /></p><p>Εξάλλου, ο κ. Μπαμπινιώτης τάχθηκε υπέρ της άποψης για μειωμένη ύλη, λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα και περισσότερα επιλογής, καθώς και αναμόρφωσης του περιεχομένου σπουδών. Επίσης, υπολόγισε ότι οι αλλαγές στο Λύκειο θα χρειαστούν μία πενταετία, ενώ οι αλλαγές στο εξεταστικό άλλα τρία χρόνια. (από το δελτίο ειδήσεων)<br /></p></blockquote><br /><p></p><p>Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς;<br /></p><ul><li>Την αποκοπή του ανθρώπου από την κοινωνική πραγματικότητα; Το γεγονός ότι αγνοεί ότι οι φροντιστές πλουτίζουν και οι γονείς φτωχαίνουν για μια ηλίθια διαδικασία (εισαγωγικές) είναι απίστευτο! Προτείνει δηλαδή να τα δίνουμε στους φροντιστές <span style="font-weight: bold;">για τρία χρόνια κατ' ελάχιστον</span> - κάποιοι γονείς μέχρι τώρα την έβγαζαν με δυο ή και με ένα χρόνο φροντιστηρίων. Μήπως ο Μπαμπινιώτης τα παίρνει από τους φροντιστές;</li><li>Την ασχετοσύνη του ανθρώπου με την έννοια του εφήβου; Τους καταδικάζουμε να χάσουν όλη την ανεμελιά και συνακόλουθα την δημιουργικότητά τους εν όψει των εισαγωγικών, και προτείνει να επεκταθεί η καταδίκη σε τριετή!</li><li>Την στοιχειώδη ιστορική του αγραμματοσύνη; Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει Έλληνας που ξεχνά τους λόγους για τους οποίους καταργήθηκε το προηγούμενο σύστημα - που μετρούσε τις βαθμολογίες δευτέρας και τρίτης Λυκείου. Μήπως οι λόγοι που το σύστημα εκείνο καταργήθηκε εξέλιπαν; Μήπως ο Μπαμπινιώτης απλώς έχει Alzheimers; Ή μήπως νομίζει ότι έχουμε εμείς;</li></ul>Το 'χω γράψει κι εδώ κι αλλού, αναρίθμητες φορές: <span style="font-weight: bold;">μόνο η κατάργηση της διαδικασίας των εξετάσεων για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει ριζικά την ελληνική κοινωνία - δηλαδή η ελεύθερη πρόσβαση σε ΑΕΙ/ΤΕΙ</span>.<br />Το να ξέρεις Λατινικά κι Αρχαία, καθόλου δεν εγγυάται - ούτε κατ΄ ελάχιστον! - ότι θα γίνεις καλός δικηγόρος ή ψυχολόγος π.χ. Το να ξέρεις φυσική δεν εγγυάται με τίποτα ότι θα γίνεις ικανός πληροφορικός.<br />Μόνο το περιβάλλον του Πανεπιστημιακού Τμήματος μπορεί να κρίνει - σε μια ενιαία, συνεκτική πορεία <span style="font-weight: bold;">μέσα </span>στο Τμήμα - αν κάνεις ή δεν κάνεις για αυτό τον κλάδο.<br /><br />Α! - και το να έχεις γίνει Πρύτανης και συγγραφέας best seller, καθόλου δεν εγγυάται ότι μπορείς να προσδιορίζεις τις ζωές γενεών Ελλήνων... Κάτσε 'κει και πούλα τα λεξικά σου, και άσε την κοινωνία να ζήσει (να παράγει και νέες λέξεις ντε, να βγάζεις και 'συ νέες εκδόσεις του best seller σου...).<br /><br />Υ.Γ. Ξέρω τις αντιρρήσεις που υπάρχουν:<br />- Που θα μπουν, δεν χωράνε όλοι! <span style="font-weight: bold;">Σε ένα θεωρητικό έτος στο τέλος του οποίου θα κρίνονται και αν αποτυγχάνουν θα μπορούν να δοκιμάζουν από την αρχή σε άλλο επιστημονικό πεδίο.</span><br />- Μα έτσι θα γίνουν πανεπιστημιακά φροντιστήρια! <span style="font-weight: bold;">Και τώρα υπάρχουν. Αν πάμε έτσι δεν θα ξεκινήσουμε τίποτα και ποτέ. Ας ξεκινήσουμε από 'κει και προσπαθούμε μετά να καταστήσουμε τα πανεπιστημιακά φροντιστήρια άχρηστα</span>.<br />- Ναι, αλλά το υπάρχον σύστημα είναι αντικειμενικό, ενώ ποιός θα ελέγχει τις πιθανές ύποπτες συναλλαγές μέσα στο Τμήμα; <span style="font-weight: bold;">Οι ενδοτμηματικές εξετάσεις μπορούν κάλλιστα να γίνονται τυφλά, από ελεγχόμενη ενδοτμηματική επιτροπή. Το παρόν σύστημα εξάλλου ΔΕΝ είναι αντικειμενικό: είναι αφόρητα ταξικό - μόνο όποιος (με οποιονδήποτε τρόπο) μπορεί να βρει λεφτά για τα φροντιστήρια μπορεί να σπουδάσει το παιδί του</span>.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αφήστε το Λύκειο να ανθίσει</span> (επιτέλους γαμώτο!!!!) Έρχονται στα Πανεπιστήμια οι "επιτυχόντες" και είναι κατά κανόνα απίστευτα <span style="font-weight: bold;">στουρνάρια</span>!!! Το βλέπει κανείς;!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-2173827526823630535?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-82786189442775098472009-03-19T13:21:00.005+02:002009-03-19T13:39:29.905+02:00Ο υφυπουργός Οικονομίας κ. Θανάσης Μπούρας δήλωσε χθες (18/03/2009) στη Βουλή:<br /><br />"O κ. Παπαθανασίου, εξήγησε - και νομίζω ότι δεν έχει αντίρρηση κανείς - που ήταν την περασμένη 'βδομάδα. Όσον αφορά για σήμερα που κατηγορήθηκε ότι έφυγε, θα συμφωνείτε πιστεύω ότι έπρεπε να υποδεχτεί <span style="font-weight: bold;">τη νομπελίστα την κυρία </span><span style="font-weight: bold;">Γκρούγκμαν,</span> που μαζί της είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό".<br /><br />Η νομπελίστα κυρία Paul Krugman:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScItvs1yZMI/AAAAAAAAADE/N2GGFdOyIRo/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 253px; height: 232px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScItvs1yZMI/AAAAAAAAADE/N2GGFdOyIRo/s400/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314860807764468930" border="0" /></a><br />O υπεύθυνος αλλαγής φύλου του Paul Krugman, η Υφυπουργάρα μας:<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScIuBB82vkI/AAAAAAAAADM/TyzteP6L4SQ/s1600-h/2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 253px; height: 232px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScIuBB82vkI/AAAAAAAAADM/TyzteP6L4SQ/s400/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314861105489034818" border="0" /></a><br />Παρατηρήστε τη γυναίκα από πίσω από τον φωστήρα μας, πως αντιδρά τη στιγμή αλλαγής φύλου του Paul Krugman:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScIuW9a4K_I/AAAAAAAAADU/ujPUe4N3rUY/s1600-h/3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 375px; height: 232px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScIuW9a4K_I/AAAAAAAAADU/ujPUe4N3rUY/s400/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314861482229902322" border="0" /></a><br />Όλο το video, μονταρισμένο στην "Ελληνοφρένεια" του ΣΚΑΪ, εδώ:<br /><br /><a href="http://www.skai.gr/master_avod.php?id=114752&amp;lsc=1">http://www.skai.gr/master_avod.php?id=114752&amp;lsc=1</a><br /><br />Έχω μια απορία: <span style="font-weight: bold;">από που σκατά τους μαζεύουνε και τους υπουργοποιούνε</span> - πανάθεμα την τύχη μας?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-8278618944277509847?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>heinzhttp://www.blogger.com/profile/11961002232853573109noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-26101602.post-36506536665716022442009-03-18T11:33:00.003+02:002009-03-18T11:44:05.777+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScDCGcumNAI/AAAAAAAAAC8/6lSe7E6sQ9I/s1600-h/364px-Jacques-Louis_David_017.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 243px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yJgbFuHTBw8/ScDCGcumNAI/AAAAAAAAAC8/6lSe7E6sQ9I/s400/364px-Jacques-Louis_David_017.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314460976343823362" border="0" /></a><br /><br /><br />...θα τα κάνω όλα αλλιώς.<br /><br />- Θα γίνω αστροναύτης, να δω πως είναι να βλέπεις τη Γη απ' το διάστημα. Να ανακαλύψω εξωγήινους και να βγω παραέξω από το πλαίσιο αυτού εδώ του κόσμου.<br />- Θα γίνω αστυνομικός να συλλαμβάνω τα καθίκια που πουλάνε όπλα ή ναρκωτικά...<br />- Θα γίνω πρωθυπουργός και θα αναμορφώσω τις φυλακές για να μην τσακίζουν τα καθίκια που θα συλλαμβάνω ως αστυνομικός.<br />- Θα γίνω ιππότης της ελευθερίας στη Λατινική Αμερική (όπως ο Γκεβάρα) και θα ελευθερώσω λαούς από την κυριαρχία των Βορειοαμερικάνων.<br />- Θα γίνω σπουδαίος ερευνητής και θα βρω τη θεραπεία για τον καρκίνο.<br />- Θα γίνω πρόεδρος των ΗΠΑ και θα καταργήσω τη θανατική ποινή.<br /><br />Ούτε μπορώ να θυμηθώ πια τι όνειρα έκανα όταν ήμουν μικρός...<br /> Αυτά θυμάμαι μόνο, αλλά μπορεί να ήταν χιλιάδες, 2-3 κάθε μέρα ίσως.<br />Έφτιαχνα ιστορίες πλήρεις, με το πλαίσιό τους, εμένα για ήρωα και τους άλλους να μου αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητά μου και εγώ να το δέχομαι με ταπεινότητα...<br /><br />Καλύτερα είναι τώρα που τα 'χω συμμαζέψει? Δεν ξέρω...<br /><br />(η φωτό, είναι από την νεότητά μου, όταν ήμουν 10-11 χρονών...!!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26101602-3650653666571602244?l=inabody.blogspot.com' alt='' /></div>