Πέμπτη, Νοεμβρίου 30, 2006

On constructing a reality *

Πριν καμιά βδομάδα, πήρα το ακόλουθο email:

Καλημέρα σας κ. xxxxxx,
Ονομάζομαι xxxx xxx και είμαι απόφοιτος του Τμήματος xxxxx (σ.σ. εκεί που δουλεύω).

Ο λόγος που θέλησα να επικοινωνήσω μαζί σας είναι το γεγονός ότι ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη βοήθεια σας πριν κάποιους μήνες σε μια συζήτησή μας σχετικά με τα μεταπτυχιακά προγράμματα τμημάτων Πληροφορικής (Αθήνας-Καποδιστριακού και Θεσσαλονίκης-Αριστοτελείου). Για να σας υπενθυμίσω λίγο την κουβέντα μας, σ' αυτή τη συζήτησή μας είχατε σχολιάσει το πρόγραμμα σπουδών αυτών των τμημάτων και θίξαμε το γεγονός κατά πόσο ένας απόφοιτος του τμήματός μας θα μπορούσε, και κάτω υπό ποιές προϋποθέσεις θα μπορούσε να παρακολουθήσει ένα Π.Μ.Σ.(σ.σ. Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών) σαν τα παραπάνω. Όπως και να 'χει οι συμβουλές σας ήταν αυτές που με ενθάρρυναν ακόμα περισσότερο να υποβάλλω αίτηση στα Π.Μ.Σ. Πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Καποδιστριακού.

Σας ευχαριστώ λοιπόν για τη συμπαράσταση (αν και πέρασαν κάποιοι μήνες). Νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί μας το γεγονός ότι έγινα δεκτή στο Π.Μ.Σ. της Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Καποδιστριακού για το λόγο ότι πέρα από τις χρήσιμες πληροφορίες μου δώσατε και κουράγιο. Ελπίζω να μην είμαι υπερβολική :-)

Να ' στε καλά
Με εκτίμηση

(το όνομά της)


Κανονικά έπρεπε να νιώσω καλά διαβάζοντάς το. Αντίθετα, μου 'ρθε κεραμίδα!

Θυμόμουν την συζήτηση που αναφέρει η κοπέλα, αλλά, την θυμόμουν αλλιώς:

Έναν Heinz κρύο και αποστασιοποιημένο, να εξηγεί τι είναι το ένα μάθημα και τι το άλλο και ποιές είναι οι δυσκολίες.
Η ανάμνησή μου ήταν (και είναι) ότι η κοπέλα ήθελε στήριξη κι εγώ - για να μην έχω ευθύνη για τις επιλογές της - το απέφυγα. Είπα μόνο τι βλέπω στα προγράμματα σπουδών και τίποτα άλλο. Κι είχα κάποιες ενοχές που έκανα την πάπια.

Αυτή όμως, άκουσε άλλα. Άκουσε στήριξη και ενθάρρυνση. Πήρε κουράγιο.

Ακόμα, δεν μπορώ να το χωνέψω:

- άλλο είχα στο κεφάλι μου (αγωνία),
- άλλο προσπάθησα να εκφράσω (αποστασιοποίηση),
- άλλο προσέλαβε (στήριξη).

Βέβαια, ήταν μια φοιτήτρια που είχα δει ότι - αν και δεν κυνηγούσε βαθμούς - ήταν πανέξυπνη και ικανότατη. Και θεωρούσα ότι πράγματι μπορεί να καταφέρει σ' αυτά τα - όχι εύκολα - προγράμματα σπουδών. Αλλά (για να μην την πάρω στο λαιμό μου) προσπάθησα να το κρύψω και να το παίξω κρύα, ώστε όλη απόφαση να είναι δική της. Ήμουν - και είμαι - σίγουρος ότι τόχα καταφέρει.
Ή τελικά όχι;

Όσοι δουλεύουμε με ανθρώπους, πρέπει πάντα να θυμόμαστε την διαφορετικότητα στις προσλήψεις (conceptualization) που δημιουργεί κάθε παρατηρητής. Άλλη παρατήρηση του εαυτού μου έκανα εγώ, κι άλλη η κοπέλα αυτή.

Τι με τρόμαξε; Ότι, με όση αφέλεια (αναισθησία είναι ο σωστός όρος) της έκανα καλό, εξίσου εύκολα θα μπορούσα και να την είχα βλάψει, και πάλι να μην το 'χω καταλάβει.

Ας μην το ξεχνάμε αυτό, όσοι δουλεύουμε με ανθρώπους.

*(On constructing a reality: Τίτλος ενός εξαιρετικού paper του Heinz von Foerster)

Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2006

Video

Αυτά είναι λοιπόν....
Πολλή δουλειά έχει πέσει και το άφησα για λίγο το blog.

Ανακάλυψα - από ένα άλλο Blog - αυτό το video



Καλό ε;