Δευτέρα, Δεκεμβρίου 23, 2013

Ψόφα ΠΑΣΟΚ!



Περνάω τις γραμμές του τραίνου κι απότομα αλλάζω κόσμο. Έχω μπει στη περιοχή των προλετάριων. Σπίτια χαμηλά, εργατικές κατοικίες ανακατεμένες με αυλές που φιλοξενούν παράγκες· από ξύλα και λινάτσα.
Παλιά ψυγεία σκεπασμένα με πλαστικό, σκουριασμένα παιδικά καροτσάκια - τα φυλάνε μήπως χρειαστούν ξανά κάποτε...

Νοιώθω ότι έχω βρεθεί σε λάθος περιοχή. Η ζέστη στη Λάρισα είναι δολοφονική στα τέλη του Αυγούστου του 1981, γύρω μου σκουπίδια και μυρίζουν έντονα. Μύγες, κι ούτε ψυχή στο δρόμο. Που είναι οι άνθρωποι; (στριμωγμένοι σαν τα μυρμήγκια στους ναούς της βιομηχανικής ζώνης - ηλίθιε!).

Στο χέρι μου το μπλοκάκι με τα εισιτήρια για τη «Γιορτή Νεολαίας ΠΑΣΟΚ '81». Τη «Γιορτή της Αλλαγής»: όλα τα σημάδια δείχνουν ότι θα νικήσουμε στις εκλογές του Οκτώβρη· κάπως δειλά κι επιφυλακτικά, έχουμε αρχίσει να το πιστεύουμε.
Κι εμείς, πόρτα - πόρτα, πουλάμε εισιτήρια, 20 δρχ. το ένα. Ούτε ακριβά, ούτε φτηνά. Αλλά εκεί, στον κόσμο των προλετάριων, το εικοσάρικο έχει αξία. Είναι κάτι σοβαρό. Ακόμα κι εγώ, που μέχρι εκείνη την ώρα εισπράττω τα «φοιτητικά μου έξοδα» από το γκισέ της τράπεζας, το καταλαβαίνω. Έπειτα, εδώ είναι το βασίλειο του ΚΚΕ. Οπότε, ταλαντεύομαι: να χτυπήσω κάποια πόρτα ή να ξαναπεράσω τις γραμμές;

Κόβω ένα σπιτάκι περιποιημένο - συγκριτικά μιλώντας. Ένα τετράγωνο, χαμηλό κουτί, ίσαμε 5 μέτρα πλάτος, ασβεστωμένο. Μια πορτούλα, κι ένα μικρό παράθυρο στο δρόμο, πλαστικό κουρτινάκι με λουλουδάκια· παριστάνει τη δαντέλα. Μπορεί και να θελήσουν να μας ενισχύσουν - άμα είναι μέσα δηλαδή. Αλλά μάλλον δεν θα 'ναι - οπότε ας χτυπήσω τη πόρτα κι ας φύγω - να μη νοιώθω ότι τα παράτησα έτσι εύκολα δηλαδή.

Ανοίγει μια κυρία. Απροσδιόριστη ηλικία, βλέπεις, στους προλετάριους τα 30 μπορεί να φαίνονται και για 50... Χάνω τη μιλιά μου. Πίσω της βλέπω ένα δωμάτιο γεμάτο με κουκέτες όπως αυτές του στρατού. Τουλάχιστον δέκα άνθρωποι πρέπει να κοιμούνται εκεί μέσα.

Έχω παγώσει σαν άγαλμα. Στο σπίτι που μεγάλωσα, ξύλινο πάτωμα που δεν χάραζε («ναι, βάλαμε τικ, το πληρώσαμε κάπως παραπάνω, αλλά δεν θέλει συντήρηση, είναι μεγάλη φασαρία ξέρεις»), καλοριφέρ το χειμώνα («παπαπα, τα τζάκια έχουν μεγάλη βρώμα και ταλαιπωρία, το καλοριφέρ είναι πολιτισμός»), παγωτά το καλοκαίρι· η ζωή είναι ωραία.

Κι ενώ εγώ κάνω συγκρίσεις, η κυρία με κοιτάει:

- «Τι θέλετε»;
- «Εεεε, εισιτήρια για τη γιορτή νεολαίας ΠΑΣΟΚ», παπαγαλίζω τραυλίζοντας.

Αντανακλαστικά παίρνω το χαμόγελο («Δεν πειράζει, σας ευχαριστώ, καλή σας μέρα») κι ετοιμάζομαι να φύγω. Το σώμα μου έχει αρχίσει ήδη να στρίβει μακριά από την πόρτα. Αλλά η κυρία με πιάνει απ' το χέρι:

- «Περίμενε. Για το ΠΑΣΟΚ είπες»;
- «Μάλιστα». Σκέφτομαι πως μπορώ να της δώσω ένα εισιτήριο με έκπτωση, έχω γίνει δειλός και συγκαταβατικός ταυτόχρονα, δεν το συνειδητοποιώ και δεν μπορώ να το ελέγξω.

Πηγαίνει σε μια από τις κουκέτες και σηκώνει το στρώμα. Όλα τα κρεβάτια είναι στρωμένα και τακτοποιημένα, το πάτωμα πεντακάθαρο. Ένας ναυτικός με μια πίπα στο στόμα, δίκην πίνακα κρέμεται ανάμεσα στις κουκέτες. Βγάζει από κάτω ένα μικρό ρολό χαρτονομίσματα, πιασμένα με λαστιχάκι.
Επιστρέφει· ενώ εγώ ακόμα δεν έχω βρει πώς να της ξεφουρνίσω ότι το εισιτήριο κοστίζει ένα ολόκληρο εικοσάρικο.

- «Πόσο έχει το ένα»;
Να 'τα... Δεν έχω σκεφτεί τίποτα.
- «Έεεεεε.... Είκοσι»! (ορίστε το 'πα!).
- «Δώσε μου δέκα» λέει. Τραβάει το λαστιχάκι και μετράει τέσσερα πενηντάρικα.

Μετράω στα γρήγορα δέκα εισιτήρια και της τα δίνω. Μηχανικά βάζω στη τσέπη μου τα χρήματα, υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνω εδώ και βιάζομαι να εξαφανιστώ.

Είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα. Διάβαζα Ντίκενς στο δωμάτιό μου με την ανθισμένη κορομηλιά στο παράθυρο, κι ο Κόππερφιλντ βρισκόταν κάποτε, κάπου, μακριά. Και ποτέ βέβαια, δεν πήγαινα εγώ εκεί, πολύ περισσότερο να του ζητήσω και χρήματα! Ήταν λογοτεχνία («του αρέσει η λογοτεχνία, ναι το καλό μου, διαβάζει συνεχώς»).

Η κυρία με κοιτά χαμογελώντας:

- «Τι λες, θα νικήσουμε πια»;
- «Έτσι φαίνεται».
- «Τι μαθαίνετε από την Αθήνα»;
- «Θα νικήσουμε, δεν υπάρχει αμφιβολία».
- «Μακάρι»!

Τη χαιρετώ και φεύγω. Αυτό ήτανε βέβαια, ξαναπερνώ αμέσως τις γραμμές του τραίνου κι επιστρέφω στο χώρο που γνωρίζω.

----------------------------------

Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη του '81, γύρω στη μία το βράδυ, καθόμαστε στο Αλκαζάρ. Η «Γιορτή Νεολαίας» έχει τελειώσει. Γύρω μας στερεωμένα πλακάτ με ζωγραφιές και συνθήματα· το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ που θα άλλαζε την Ελλάδα, σε ζωγραφιές. Σκουπίδια και χαρτιά και γόπες σκορπισμένα παντού και πρέπει να μαζέψουμε και να καθαρίσουμε.
Ο Γιάννης, που έχει το μαγαζί με τα πουκάμισα, μ' αρπάζει βίαια από πίσω:

- «Είκοσι πέντε χιλιάδες εισιτήρια κόψαμε ρε, ΕΙΚΟΣΙ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ σε τρεις μέρες! Καταλαβαίνεις ρε, καταλαβαίνεις; Δε τρέφουμε ψευδαισθήσεις ρε σύντροφε, θα νικήσουμε»!

Ξεφωνίζει στα αυτιά μου και με ψεκάζει με σάλια. Δε με νοιάζει, γελάω και τον αγκαλιάζω. Χτυπάμε ο ένας στην πλάτη τον άλλο και χοροπηδάμε.

------------------------------------

Αλλά, τελικά, στο ερώτημα,

- «Τι λες, θα νικήσουμε ΠΙΑ»;

είχα απαντήσει λάθος. Δεν νικήσαμε. Ακόμα να έρθει το «ΠΙΑ» που αποζητούσε η κυρία.

Αντ' αυτού, ο Βενιζέλος να μας αποκαλεί «τσογλάνια». Και δεν ξέρω πού να βρω την κυρία, να της ζητήσω συγγνώμη - το ελάχιστο που μπορώ να κάνω...

Ψόφα ΠΑΣΟΚ. ΨΟΦΑ ΠΙΑ!

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 16, 2013

Ιδιότυπη δικτατορία

 

Δείτε παρακαλώ αυτό το video.

Ομολογώ ότι το παρακολούθησα ολόκληρο - και τρόμαξα.

  • Δεν με τρόμαξε η απουσία σεβασμού στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς· είναι γνωστή η συμπεριφορά των υπηρετών της τρόικα.
  • Δεν με τρόμαξε ότι η βουλευτής Ζωή Κωνσταντοπούλου μιλά και κανείς δεν της απαντά: οι ακροδεξιοί (υποτίθεται Νεοδημοκράτες) αντιμετωπίζουν τους εκλεγμένους εκπροσώπους των Ελλήνων σαν ενοχλητικά έντομα - τους «ανέχονται» στη Βουλή «τους».

Αυτό που με τρόμαξε - και κυριολεκτώ - είναι το εξής: ο Βιρβιδάκης, γνωρίζει ότι οι κάμερες μεταδίδουν τη συνεδρίαση. Γνωρίζει ότι η συμπεριφορά του προβάλλεται. Γνωρίζει ότι, όλα τα προηγούμενα καταγράφονται κι ότι θα είναι διαθέσιμα σε κάθε πολίτη. Και, δεν τον ενδιαφέρει.

Δεν τον ενδιαφέρει αν όλοι οι πολίτες διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κοινοβούλιο. Ίσως να το επιδιώκει κιόλας - να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η Βουλή έχει ρόλο διακοσμητικό, όπως π.χ. η βασιλεία στις σκανδιναβικές χώρες.

Με μεγάλη ταχύτητα παγιώνεται η αντίληψη ότι, όποιος «θέλει να σώσει την Ελλάδα», όποιος κερδίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο μήκος της κυβερνητικής του θητείας. Μια μορφή δικτατορίας, με εκλεγμένους δικτάτορες. Προσέξτε, όχι «κοινοβουλευτική χούντα», η ίδια η ιδέα του κοινοβουλευτισμού είναι εντελώς απούσα όπως αποδεικνύει ο Βιρβιδάκης· ιδιότυπη δικτατορία, όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν τον επόμενο υπηρέτη των «δανειστών».

Το ξαναλέω: η δημοκρατία βρίσκεται σε έσχατο κίνδυνο
Σε λίγο θα είναι πάρα πολύ αργά· αν δεν είναι ήδη.




Κυριακή, Ιουνίου 02, 2013

Σαν ένα δέντρο, σαν ένα δάσος στην πλατεία Ταξίμ



Μήνυμα από Τουρκία (δεν είναι δικό μου το κείμενο, απλώς το μεταφέρω)

Σαν ένα δέντρο, σαν ένα δάσος στην πλατεία Ταξίμ

Το συνδικάτο μου είναι μέρος μιας πλατφόρμας μαζί με επαγγελματικές ενώσεις και συνοικιακές οργανώσεις. Αυτή η πλατφόρμα διαμαρτύρεται για τα κατασκευαστικά έργα στο Ταξίμ, που θα κατεδαφίσουν το πάρκο που υπάρχει εκεί. Γι αυτό το λόγο παρακολούθησα τη σχετική καμπάνια στην πλατεία Ταξίμ.
Όταν άκουσα ότι μπουλντόζες ήρθαν και έκοψαν τα δέντρα στο πάρκο, έτρεξα εκεί. Αντί να σταματήσει την παράνομη κατασκευή (το δικαστήριο ανακάλεσε το κατασκευαστικό σχέδιο), η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα εναντίον ανθρώπων που ήθελαν να σώσουν τα δέντρα. 
Το πρώτο βράδυ πήραμε τις σκηνές και τους υπνόσακούς μας και πήγαμε στο πάρκο. Τραγουδήσαμε και συζητήσαμε μέχρι το ξημέρωμα. Το απόγευμα χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν. Η συναυλία βρισκόταν σε εξέλιξη στην εξέδρα. Συζητούσαμε για την αστική ανάπλαση, την περιβαλλοντική καταστροφή, τα ανθρώπινα και τα εργασιακά δικαιώματα. Κοινός τόπος όλων αυτών των συζητήσεων ήταν ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών. Συγκροτήθηκε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη και διευρυνόμενη επιτροπή.
Όταν ξύπνησα το πρωί, η κατασκήνωση είχε πνιγεί στα δακρυγόνα και όλοι γύρω έτρεχαν. Η αστυνομία έβαλε φωτιά στις σκηνές. Ξερίζωσε τα δέντρα που είχαν φυτευτεί μια μέρα πριν. Οι μπουλντόζες δούλευαν υπό την προστασία των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων καταστολής ταραχών.  
Δεν θελήσαμε να πάρουμε εκδίκηση από την Αστυνομία. Κάποιος διάβαζε ένα μυθιστόρημα στους αστυνομικούς με τη βοήθεια ενός μεγαφώνου που διασώθηκε από τη φωτιά. Κάποιος άλλος ρωτούσε “γιατί βάλατε φωτιά στην κιθάρα μου;”, αλλά τραγουδώντας.
Όταν καταφέραμε να μπούμε στο πάρκο, βάλαμε μεγαλύτερα αντίσκηνα. Το βράδυ υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην πλατεία. Γνωστοί μουσικοί ακύρωσαν τις συναυλίες τους και ήρθαν στο πάρκο.
Άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις βρέθηκαν μαζί...Άνθρωποι και απεργοί εργαζόμενοι από περιοχές που είχαν πληγεί από τη δίψα των εταιριών και της κυβέρνησης για κέρδος...Οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, φοιτητικές οργανώσεις, φεμινιστές και φεμινίστριες, αναρχικοί, χορτοφάγοι...
Την επόμενη νύχτα ήμασταν καλύτερα προετοιμασμένοι. Τα σκουπίδια μαζεύονταν περιοδικά.  Εθελοντικές ομάδες περιφρούρησης έκαναν περιπολίες. Οι γυναίκες μπορούσαν να κυκλοφορήσουν άνετα στην περιοχή της κατασκήνωσης. Οι νέοι κανόνες της κυβέρνησης για το αλκοόλ μετέτρεψαν την κατανάλωσή του σε πολιτική πράξη. Άνθρωποι φώναζαν συνθήματα, τραγουδούσαν και έπιναν.
Κατά το πρωί μοιράστηκαν εκατοντάδες προστατευτικά γυαλιά, μάσκες για τα αέρια, λεμόνια, ξύδια και αυτοσχέδια διαλύματα κατά των δακρυγόνων φτιαγμένα από χάπια για το στομάχι. Υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι στο πάρκο, όταν η αστυνομία επιτέθηκε στις 5.00 το πρωί. Δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση και ξαφνικά δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα. Εκκενώσαμε το πάρκο σύμφωνα με το σχεδιασμό που είχαμε κάνει νωρίτερα.  
Οι συγκρούσεις στο δρόμο συνεχίστηκαν μέχρι το πρωί. Κατάφερα να τρυπώσω στο πάρκο ήρεμα, εκμεταλλευόμενος την κούραση της αστυνομίας. Είδα το Βόσπορο πίνοντας το τσάι μου κάτω από τη σκιά ενός δέντρου. Ελπίζω ότι δεν ήταν η τελευταία φορά που βλέπω αυτή τη θέα.
Οι διαδηλωτές προσπάθησαν να μπουν στο πάρκο, ανασυντασσόμενοι στους γύρω δρόμους ξανά και ξανά. Η αστυνομία τούς εμπόδισε χρησιμοποιώντας υπερβολική βία. Ολόκληρη η πόλη μετατράπηκε σε αρένα διαδηλώσεων. Πολλοί διαδηλωτές διέσχισαν τη γέφυρα που συνδέει την Ασία με την Ευρώπη.
Ποιοί είναι, λοιπόν, αυτοί που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία; Δεν θα ήταν αλήθεια αν έλεγα ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν κοινές απόψεις και κοινούς στόχους. Το μόνο κοινό τους είναι ότι είναι εξοργισμένοι με την κυβέρνηση...Η αστυνομική βία ενάντια στη νεολαία που ήθελε να προστατεύσει τα δέντρα, προκάλεσε τον κόσμο και έβγαλε στους δρόμους όλους όσοι εναντιώνονται στην κυβέρνηση.
Χιλιάδες γυναίκες και άνδρες που δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ σε πολιτικές διαδηλώσεις, συγκρούστηκαν με την αστυνομία μέχρι αργά τη νύχτα και κατέβηκαν ξανά σε νέες διαδηλώσεις, χωρίς καν να φάνε πρωινό. Με τις αυτοσχέδιες μάσκες τους κατά των αεριών εξεγέρθηκαν ενάντια στην αστυνομία, άλλοτε τραγουδώντας κι άλλοτε βρίζοντας. Υπήρχαν διαδηλωτές από πλούσιες οικογένειες, αλλά και άνεργοι άνθρωποι...Από μουσουλμανικές ενώσεις μέχρι σοσιαλιστικά κόμματα, πολλές διαφορετικές ομάδες στάθηκαν πλάι πλάι.
Άνθρωποι που αναζήτησαν καταφύγιο σε ένα οδόφραγμα, έγραφαν στο Twitter, ανέβαζαν φωτογραφίες στο Instagram κρατώντας ένα αστυνομικό κράνος. Μαθητές ζωγραφιζαν γκράφιτι με ζόρικα μηνύματα για τον Πρωθυπουργό. Άνθρωποι που έπιναν μια μπύρα σε μια μικρή ανάπαυλα...Συνάντησα ένα ζευγάρι που έκαναν σχέδια για το γάμο τους σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο, όπου κατέφυγα όταν έβρεχε πλαστικές σφαίρες.
Τις προηγούμενες πέντε μέρες ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός διαδηλωτών διασκεδάζουν και διαδηλώνουν ταυτόχρονα, χωρίς να κοιμούνται ή να ξεκουράζονται. Το πιο πολυτραγουδισμένο σύνθημα είναι το “Κυβέρνηση, παραιτήσου!”. Η αστυνομική βία δεν τους απομακρύνει. Τώρα ο φόβος έχει ηττηθεί. Μάθαμε να υψώνουμε τη φωνή μας, όταν θυμώνουμε. Πολλοί άνθρωποι  αγωνίζονται, άλλοι χορεύουν. Μερικοί επιτίθενται σε κατάσταση μέθης. Μερικοί μαζεύουν τα σκουπίδια και φροντίζουν τα αδέσποτα ζώα του δρόμου.
Δεν ξέρω τί θα συμβεί αύριο! Αλλά σήμερα είναι μια καινούρια μέρα και είμαστε όλοι και όλες κανούριοι άνθρωποι.
Τί κάνω τώρα; Ενώ δέκα χιλιάδες διαδηλωτές ζητούν την παραίτηση του Πρωθυπουργού για πολλούς διαφορετικούς λόγους, σάς γραφω πάνω στο καπό ενός αναποδογυρισμένου περιπολικού.

Kivanc Eliacik
Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας DISK,
ακτιβιστής της Πλατείας Ταξίμ

Παρασκευή, Μαΐου 10, 2013

Είμαι βαθύ ΠΑΣΟΚ τέλος πάντων, και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

Τόσο βαθύ, που θες βαθυσκάφος για να με βρεις....

Επειδή, διάφορα τρολλάκια στο twitter, αλλά και κάποια «κυρία», μια (1) επωνύμως, με στόλισαν με μια γενική προπαγάνδα χτες το βράδυ (9/5/2013), κάποιοι φίλοι πρότειναν, εκτός των νομικών ενεργειών στις οποίες ήδη προχωρώ, να γράψω και μια πιο εκτενή απάντηση στο παρόν blog.

Θα τα διατρέξω χρονικά κι όχι κατά θέμα, για να βγει συμπέρασμα, γιατί - η αλήθεια είναι - ότι δεν είμαι ήσυχος άνθρωπος. Πάμε:

- Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Καλαμάκι (Αθήνα) το 1961.
- Το 1977, εντάχθηκα στην Ε.ΚΟ.Ν. «Ρήγας Φεραίος» (την τότε νεολαία του ΚΚΕ εσ.). Το τί καταλάβαινα από πολιτικές θεωρίες (τίποτα) είναι άλλο θέμα: απόδειξη ότι μια μέρα ο καθοδηγητής με ενημέρωσε ότι δεν είμαστε πλέον Ε.ΚΟ.Ν. «Ρήγας Φεραίος», αλλά Ε.ΚΟ.Ν. «Ρήγας Φεραίος - Β' Πανελλαδική» και είπα μόνο «ΟΚ»! Μας διέγραψαν και δεν το πήρα χαμπάρι, αλλά τέλος πάντων...

- Το 1978, πέρασα στο Τμήμα Μηχανολογίας του ΚΑΤΕΕ Λάρισας. Εκεί, εντάχθηκα στην ΠΑΣΠ (μέλος του ΠΑΣΟΚ). Στη συνέχεια, όπως ξέρετε, κερδίσαμε τις εκλογές, για τις οποίες, έκανα ό,τι μπορούσα κι εγώ. Εκείνη τη βραδιά θα τη θυμάμαι πάντα.

- Ήδη είχα αρχίσει να ανέρχομαι στην κομματική ιεραρχία, αλλά αρνήθηκα το 1982 να καταλάβω μια θέση «συμβούλου σε θέματα πολιτισμού» στη Γεν. Γραμ. Νέας Γενιάς (λέγε με «Λαλιώτη») με αποζημίωση 80,000 δρχ. γιατί το έβρισκα ανήθικο. Ο μαλάκας. Μ' αυτή τη λέξη με χαρακτήρισε κι ο σύντροφος που μου το είχε προτείνει· κατάμουτρα. Τέλος πάντων...

- Έχοντας γίνει πια γραμματέας της οργάνωσης μου, κάπου στο 1983 μάλλον, κάλεσα ένα πρωί σύσκεψη της οργάνωσης. Πρωί, γιατί ήξερα ότι όλοι πήγαιναν στη σχολή μετά το μεσημέρι. Αλλά ήρθαν μόνο καμιά 15αριά. «Που είναι ο σύντροφος τάδε»; «Δουλεύει στη τράπεζα» μου είπανε. Τυχαίο... «Κι ο σύντροφος δείνα»; «Δουλεύει στη ΔΕΗ». «Κι ο Θανάσης»; «Ο Θανάσης δουλεύει στον ΟΤΕ». Τότε κατάλαβα, ότι κάποιοι που πριν δεν δούλευαν, τώρα δουλεύουν, και κάποιοι μας δουλεύουν. Χοντρά. Οπότε, παραιτήθηκα από γραμματέας της οργάνωσής μου, πρόεδρος της σχολής μου και μέλος της Επιτροπής Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Έγινε κι ένας καυγάς με τον Μανίκα (γραμματέας της επιτροπής νεολαίας), και πέταξα κι ένα τασάκι. Τσίγκινο, δυστυχώς...

- Έμεινα ωστόσο στο ΠΑΣΟΚ. Και δούλευα πιανίστας σ' ένα μπαράκι στη Λάρισα. Η χρηματοδότηση από το σπίτι είχε κοπεί, διότι πτυχίο δεν έπαιρνα, οπότε δουλειά. ΟΚ. Δίπλα από κει που έπαιζα, στο ντουβάρι, είχε και μια οθόνη που έδειχνε τηλεόραση με κλειστό ήχο. Έπαιζα με τυφλό σύστημα και έβλεπα βουβές ειδήσεις. Ένα βραδάκι (μάλλον 1985), είδα τη φάτσα του Σημίτη. Από κάτω έγραφε "πρόγραμμα λιτότητας". Σοφόν το σαφές. Την άλλη μέρα, παρέδωσα το κείμενο της αποχώρησής μου από το ΠΑΣΟΚ. Κι αφού δε με διέγραφαν, τους διέγραψα εγώ, όλους, και διέλυσα το κίνημα. Αυτοί συνέχισαν βέβαια, δε κατάλαβα ποτέ πώς, και με ποιών την ανοχή. Τέλος πάντων...

- Ε, το 1986, με πήρανε φαντάρο. Πεζικό. Παρουσιάστηκα Τρίπολη. Όλοι πήραν ειδικότητες, εγώ δεν έπαιρνα. Μου είπανε ότι οι μόνες ειδικότητες που δεν είχαν έρθει ακόμα, ήταν των μαγείρων. Σκατά. Όταν ξαναρώτησα, αργότερα, μου είπαν «φύγε τσάτσε»! Καλό μου φάνηκε ;-) Τελικά ήταν «ανακριτής αιχμαλώτων - ΥΠΑΞ». Πώς; Όλοι οι παλιοί μου σύντροφοι που ήμασταν μαζί, πήγαν Αεροπορία - ασφάλεια. Εγώ, δεν ξέρω.. Υποθέτω (1): το ΠΑΣΟΚ δεν είχε καθαρίσει τους καταλόγους του και με χώσανε. Υποθέτω (2): αργότερα έμαθα ότι και τα 2 μεγάλα αδέλφια μου, ίδια ειδικότητα είχαν (επί χούντας μάλιστα). Διαλέγετε και παίρνετε, δεν ξέρω. Τέλος πάντων...

- Τότε, έβαλα μέσο, να πάω στο 525 ΤΠ στη Σαλονίκη που ήταν ο έρωτάς μου (εκείνης της εποχής). Πλην όμως, κάποιος άλλος με την ίδια ειδικότητα είχε βάλει μέσο να πάει στη Ρόδο (που ήταν η δικιά του). Τα μέσα τα μπέρδεψαν, και 'γω πήγα Ρόδο, κι αυτός Σαλονίκη. Τέλος πάντων...

- Οι Τούρκοι τότε βγάλανε το Πίρι Ρέις κι ο Παπανδρέου τα πήρε και τσαμπουκαλεύτηκε (Μάρτης 1987). Τα μαζέψαμε και πήγαμε στους «χώρους διασποράς». Σκηνές δηλαδή, αλλά ο διοικητής μας ήταν ένας παλαβούλης, οπότε είχα συνηθίσει. Αλλά οι Τούρκοι δεν ήρθαν ποτέ οπότε ξαναφύγαμε. Άλλαξε όμως ο (ακρο)δεξιός - αλλά καλός - διοικητής κι ήρθε ένας ΠΑΣΟΚος ("τζα"!). Που με ήθελε και καλά και μ' έκανε συσσιτιάρχη. Μου παρέδωσε το συσσίτιο με πλεόνασμα (!!!) 300,000 δρχ. Όταν το επέστρεψα είχε έλλειμμα 70,000 δρχ. (που μπορούσε νομίμως να καλυφθεί από τα κέρδη ΚΨΜ, αλλά τα τρώγανε και δε θέλανε). Λιγδώσαμε όμως τ' αντεράκι μας. Δε του άρεσε του ΠΑΣΟΚου καθόλου που χάλαγα (νομίμως με τους κανονισμούς) τη λιτότητα. Αλλά μόλις πήρε άδεια, ζήτησα από τον υποδιοικητή να πάω εθελοντικά στη Σύμη. Όπερ και εγένετο, κι εν τω μεταξύ ήμουν λοχίας.

- Η Σύμη ήταν τόπος εξορίας τότε. Στέλνανε τους απείθαρχους στρατιώτες κλπ.Αυτοί δε θέλανε, γιατί ήτανε μόνο βουνά και κατσίκια, ενώ στη Ρόδο πέρναγες και για Λατίνος εραστής, μπαράκια και ζωή. Οπότε, μόλις ακούσανε «εθελοντής», με στείλανε ευχαρίστως. Μια χαρά ήτανε εκεί. Είχα φτάσει στον 12ο μήνα, στη Σύμη είχα ήδη 5 μήνες, ήθελα άλλους 9 ν' απολυθώ, και δεν σκόπευα να πάω πουθενά. Βουνά, ερημιά, βιβλία και ησυχία. Αλλά, ήρθε εντολή «να έρθει Αθήνα για εκπαίδευση». Πιάνω τον ΔΑΝ (Διοικητής Αμύνης Νήσου), του λέω «κόψε τη μετάθεση», λέει «ΟΚ». Αλλά δεν. «Ανήκεις στους οπλίτες που παρακολουθεί το 2ο Γραφείο» μου λέει «και την εντολή υπογράφει ο υπαρχηγός ΓΕΣ. Σόρι». Αυτά και με την «καλή ειδικότητα». Τέλος πάντων...

- Τελειώνω τη Σχολή Πληροφοριών (ΣΠΛΗ) και μας καλούν να πούμε πού θέλουμε να πάμε.Λέω «Σαλονίκη». «Δε βάζεις Αθήνα που είσαι και ντόπιος;», μου λέει. «Όχι, Σαλονίκη θέλω», απαντώ· ο μαλάκας. «Μη βρεθείς καμιά Ξάνθη ας πούμε» μου λέει. Τίποτε εγώ. Ε, βρέθηκα Ξάνθη. ("Τζα"!). Στον 16ο μήνα της θητείας. Εκεί ήτανε πολύ χάλια γιατί ο διοικητής ήτανε μουρλός, κι η δουλειά μου εκεί στο 2ο γραφείο καλύπτεται από το νόμο περί απορρήτων· αυτό. Λέω «πιο καλά Αθήνα». Ξαναβάζω μέσο: παίρνω τηλέφωνο έναν σειρά μου, που ήτανε στις μεταθέσεις του 2ου γραφείου στην Αθήνα και τον γνώρισα στη ΣΠΛΗ. Με μεταθέτει Αθήνα, τον 19ο μήνα της θητείας μου κι απολύομαι από το ΓΕΣ, μετά από 642 μέρες θητείας. Βέβαια, τότε υπήρχε ένας νόμος που έλεγε ότι άμα κάνεις 12 μήνες παραμεθόριο (κι εγώ είχα κάνει 12 από Σύμη ήδη), πας κοντά στο σπίτι σου. Αλλά μάλλον κάποιος νόμιζε ότι είμαι Ξανθιώτης. Τέλος πάντων...

- Οπότε πετάω το σάκο με τα στρατιωτικά είδη σ' ένα βαρέλι λίγο πιο μέσα από την έξοδο του ΓΕΣ,  και παίρνω το τρένο για Σαλονίκη (το χαβά μου δηλαδή...).

[ Στο σημείο αυτό, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, από κάποιο σημείο και πέρα, ίσως από το θάνατο του πατέρα μου και μετά, δεν πήρα τίποτε σε σχέση με εμένα τον ίδιο πολύ στα σοβαρά. Για τους άλλους, ναι. Αλλά όχι για εμένα. Αντιμετώπιζα τα πάντα με ειρωνεία και σαρκασμό. Αυτό, έχει και θετικά και αρνητικά. Αλλά δεν κόβεται, όχι τελείως μάλλον. Το βασικότερο: δεν είχα μέχρι στιγμής κανένα πλάνο για τη ζωή μου]

- Στη Σαλονίκη, υπήρχε έρως μεν, αλλά δεν υπήρχε φαΐ. Και, άνευ μάσας, ο έρως θνήσκει. Το έμαθα. Βρήκα μια δουλειά βέβαια, σαν keyboardίστας. Σε ένα μαγαζί που λεγόταν (1988) «Πανδούρα» και παίζαμε κάτι λαϊκά (που ροκάς ων, ουδέποτε είχα ξανακούσει). Αλλά, συμφωνήσαμε για 5 μεροκάματα τη βδομάδα και κάναμε μόνο 3. Οπότε, έρωτας-ξέρωτας, δεν έβγαινε. Πείνα. Χοντρή. Τα Χριστούγεννα του '88, είχαμε κι επισκέψεις: ένας φίλος της δικιάς μου, από Λάρισα κι αυτός, μηχανολόγος επίσης (αλλά είχε πάρει πτυχίο, ενώ εγώ δεν) από Μυτιλήνη. Μου λέει «ανοίξαμε ένα ραδιοφωνικό σταθμό στη Μυτιλήνη, έρχεσαι δημοσιογράφος»; Είχα γράψει κάτι κείμενα κάποτε σε κάποια τοπική εφημερίδα στη Λάρισα («Θεσσαλός» λεγότανε, αλλά ήταν ΚΚΕ, αρπαχτήκαμε για τον Γιαρουζέλσκι και με σούταραν), οπότε είπα να πάω Μυτιλήνη να δω.

- Ήρθα Μυτιλήνη τελικά, Φλεβάρη του 1989, για να μη ξαναφύγω ποτέ. Ο έρωτάς μου έφυγε, διότι δεν της άρεσε, κι εμένα δε μ' άρεσε η πείνα όμως, και τέρμα. Αυτό. Ο σταθμός λεγόταν «Ράδιο Αίολος - 92,8», υπάρχει και σήμερα. Αλλά τότε, στην «άνοιξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας» κυριολεκτικά θέριζε. Είχε κι εκλογές το καλοκαίρι (οι τρεις διαδοχικές εκλογές '89-'90) και παρέλασαν από τα μικρόφωνα της εκπομπής μας (είμασταν 4 στον αέρα) όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές. Αλλά το βάρος των πολιτικών συζητήσεων, αναμενόταν να το σηκώσω εγώ. Και το σήκωσα.

- Μόνο που, υπήρχε ένα θεματάκι με το ΠΑΣΟΚ. Ήξερα τα εσωκομματικά του πολύ καλά, κι επίσης, δεν τους επέτρεπα να λένε ό,τι θένε. Σε κανέναν δεν επέτρεπα βέβαια, αλλά στους ΠΑΣΟΚους, προφανώς, είχα πιο πολλά αντεπιχειρήματα. Αλλά! Αλλά, σε 2-3 μήνες ο σταθμός άρχισε να μπαίνει μέσα οικονομικά γιατί ο διευθυντής έκανε διαχείριση....τέλος πάντων... Οπότε, εμφανίστηκαν κάποιοι ντόπιοι εργολάβοι ΠΑΣΟΚοι, ν' αγοράσουν τις μετοχές και βεβαίως «ο σταθμός να διατηρήσει την ανεξαρτησία του». Βεβαίως. Οπότε σε μια συνέντευξη με τον υποψήφιο βουλευτή (τότε) Φρ. Παπαδέλλη, ήρθε η καταστροφή. Του είχα προτείνει να μιλήσουμε για θέματα Υγείας (γιατρός είναι). Αλλά εκείνος ήθελε να το παίξει large «παντού αυτά με ρωτάνε, να πούμε κάτι άλλο». «Ρε να πούμε για Υγεία σου λέω», «όχι δε θέλω, να μιλήσουμε γενικά». Γενικά θες; ΟΚ, γενικά. Καταλαβαίνετε τι έγινε... Ήταν μαζί του και κάποια κυρία. Στο τέλος της συνέντευξης, off-air, του λέω (τυπικά) «μπράβο, καλή κουβέντα έγινε». «Τι καλή», μου λέει η κυρία, «καταστροφή σκέτη ήτανε»! Μα εγώ, προσπάθησα να το αποφύγω... Τέλος πάντων...

- Το πράγμα βέβαια δεν έμεινε εκεί. Μας κουβαλήσανε έναν δικό τους (οι ΠΑΣΟΚοι). Δεν θα αναφέρω το ονοματάκι του, και σήμερα δουλεύει σε κάποιο υπουργείο ή κάτι τέτοιο, στην Αθήνα. Γκεστάπο σύστημα. Ε, κι επειδή η Γκεστάπο δεν έπειθε, καλά περνάγαμε όλοι μαζί. Εκείνη την εποχή παντρευτήκαμε με τη γυναίκα μου στην 9η εβδομάδα της γνωριμίας μας. Ακόμα μαζί είμαστε, καλά περνάμε, ευχαριστούμε. Συνεχίζω. Οι εργαζόμενοι λοιπόν ξεσηκώθηκαν, «να ξεκουμπιστεί ο Γκεσταπίτης, ή αυτός ή εμείς». Συνέλευση μετόχων, δηλαδή εις (1) μέτοχος, ο ΠΑΣΟΚος κι ο γκεσταπίτης δίπλα του: «Θωμά, εσύ συμφωνείς με τους συναδέλφους σου, ότι ή εσύ ή εγώ»; ρωτάει ο γκεσταπίτης. «Δε συμφωνώ καθόλου» του απάντησα. (ναι, είμαι καθίκι, του την είχα στημένη). Χαμογέλασε το ζώον: «εξήγησε Θωμά στους συναδέλφους σου πού κάνουν λάθος». Απαντώ: «Αυτοί σε παίρνουν στα σοβαρά, εγώ σ' έχω γραμμένο». Έπεσε σιγή. «Απολύεσαι» είπε ο εργολάβος. «Άντε καλέ!» (θα απαντούσα αν ήξερα τότε τον Βενιζέλο). Οπότε, πήρα τα παπούτσια στο χέρι. Μετά απέλυσαν και τους άλλους. Αυτά, Γενάρη του 1990. Α, είχα μαλώσει και με το ΚΚΕ, γιατί διαγράψανε τότε το Νομαρχιακό Συμβούλιο της ΚΝΕ (τότε με το ΝΑΡ), κι είπα τον βουλευτή του ΚΚΕ Κόρακα «σταλινικό» στον αέρα, και πολύ πικράθηκε, και πάνε κι αυτοί... Και με τον ενιαίο Συνασπισμό, ήμασταν επίσης στα μαχαίρια, γιατί τα είχα πάρει στο κρανίο που - μαζί με τη ΝΔ - προσπαθούσαν να χρεώσουν στο ΠΑΣΟΚ την 17 Ν. Κι είχαν πει ότι «ίσως είμαι κι εγώ τρομοκράτης» (οι Συνασπισμένοι). Τέλος πάντων...

- Αλλά, ήδη ένα μήνα πριν, με δανεικά λεφτά (80,000 δρχ) και πολλή προσωπική δουλειά, 3 άτομα από το σταθμό είχαμε ανοίξει μια μπουάτ. Το παλιό μου όνειρο, ένα χώρο που να παίζουν οι μουσικοί ό,τι γουστάρουν. Και το έκανα. Λεγόταν «Μπουάτ Ιστός». Και πήγε σφαίρα. Το Φλεβάρη ξεχρεώσαμε. Εγώ φυσικά, ξαναδούλευα μουσικός, αλλά ενορχηστρωτής επίσης, πλήκτρα, πρόγραμμα σε συνεργασία με τους άλλους μουσικούς κλπ. Πολύς κόσμος. Οπότε ζήσαμε απ' αυτό για 4,5 χρόνια. Εν τω μεταξύ, είδαν το κόλπο κι άλλοι (ήμασταν «πρωτοπόροι» στη Μυτιλήνη) κι άνοιξαν κι άλλα παρόμοια μαγαζιά. Αλλά αντέξαμε γερά χωρίς απώλειες. Το κλείσαμε τελικά, για προσωπικούς λόγους, το 1994. Πολλοί στην πόλη, το μνημονεύουν ακόμα «αχ να ξανάνοιγε ο Ιστός». Ναι παιδιά, αλλά δεν είμαι πλέον 30 χρόνων, να ξενυχτάω μέχρι τις 3 το πρωί (άγιος άνθρωπος ο Παπαθεμελής τότε - σοβαρά). Αυτά.

- Οπότε έπιασα δουλειά σαν μουσικός αλλού, εστιατόρια, ξενοδοχεία. Και βεβαίως αγριο-σκυλάδικα. Δούλεψα κι ένα φεγγάρι (παράλληλα με τη μπουάτ μου) σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό που τον έλεγαν «Κανάλι 3», αλλά ήταν η ΝΔ κυβέρνηση τότε, κι εγώ δεν, οπότε... Αυτό.  Σε 4 μήνες τους παράτησα κι έφυγα, μου χρωστάνε ακόμα 1-2 μισθούς. Οι νεοδημοκράτες φεσώνουν, να το ξέρετε. Μετά έπιασα δουλειά σε μια εφημερίδα («Αιολικά Νέα»).

- Αλλάζει η κυβέρνηση το 1993. Στη Μυτιλήνη, υπάρχει ένας κρατικός περιφερειακός ραδιοφωνικός σταθμός. Ο σταθμός Αιγαίου της Ε.ΡΑ. Στέλνουν λοιπόν από Αθήνα μια κοπελιά για νέα διευθύντρια του σταθμού. Πάει η γυναίκα μου να δώσει μια συνέντευξη (και 'γω σε συνέντευξή της την είχα γνωρίσει). Τελειώνοντας της λέει η διευθύντρια «ο άντρας σου δεν έκανε πολιτικές εκπομπές; Θέλει να 'ρθει να αναλάβει στο σταθμό μια εκπομπή»; Αμ, δεν ήθελε (=ήθελα), μαλάκας ήτανε να θέλει; Γνώριζα πια καλά από ΠΑΣΟΚ. Ένας παλιός γνωστός, από το ράδιο Αίολος (σήμερα αυτός είναι μέτοχος εκεί), ήτανε φίλος με τη διευθύντρια του ΡΣ Αιγαίου: «μου είπε να σου πω να πας να σε δει, πήγαινε ρε, μαλάκας είσαι»; (πολλοί με έχουν πει έτσι και δεν συγκινούμαι πια). Οπότε, δεν πήγα. Μετά 3 μήνες, ο δικός μου επανήλθε «ρε αμάν, να τα πείτε θέλει, χωρίς υποχρεώσεις». Πήγα. Καταρχήν, δεν μου φάνηκε ΠΑΣΟΚα (και τελικά, δεν ήταν). Δεύτερον, η σύμβαση με την ΕΡΤ έλεγε ρητά ότι «η εταιρεία δεν μπορεί να παρέμβει στο έργο του παραγωγού». Οπότε υπέγραψα. Να σημειώσω ότι μέχρι τότε έκανε εκεί εκπομπές, το τότε στέλεχος κι αργότερα βουλευτής της ΝΔ και μετά βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ. Σπύρος Γαληνός. Στον οποίο, δεν έχω να προσάψω τίποτε απολύτως. Η συμπεριφορά του ήταν άψογη παρότι (θεωρούσε ίσως) ότι εγώ εκπροσωπούσα το ΠΑΣΟΚ (όπως τα τρολλς).

- Δούλεψα λοιπόν εκεί από το 1993, αλλά οι ΠΑΣΟΚοι, παραμένουν ΠΑΣΟΚοι βέβαια. ΟΚ, ας μη γενικεύω· συνέβησαν τα εξής (πάντα όταν απέναντί μου βρίσκεται κόμμα, κάτι στραβώνει): ο σταθμός Αιγαίου, έχει (υποτίθεται) συγκεκριμένο εθνικό ρόλο. Η δική μου εκπομπή λεγόταν «Αιγαίο - Ελλάδα - Κόσμος». Αντιληπτόν ελπίζω. Στη Τουρκία γινόταν χαμός με το PKK. Είχε και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, είχε και «εθνικό». Οπότε, κυρίως τέτοια ήταν η θεματική, με άκρες κι ανταποκριτές αλλά κι άλλους που είχα βρει από Ουάσινγκτον, Εριβάν (Αρμενία), από το ERNK (πολιτικό PKK στην Αθήνα) τον Αλή που 'χαμε γίνει και τηλεφωνικοί «φίλοι» (κρατείστε το αυτό, θα χρειαστεί), τον τότε πρόεδρο του ΕΔΕΚ Βάσσο Λυσσαρίδη και τον Πάρι Ποταμίτη (ζωντανά παρόντα στη δολοφονία Σολωμού)  από Κύπρο κι άλλους. Κι έκανα κι όλες τις πολιτικές συνεντεύξεις όσων έρχονταν στον κρατικό σταθμό. Επιτυχία ήταν, που έφερα βόλτα στον αέρα τον μουσουλμάνο βουλευτή Θράκης Μουσταφά Μουσταφά, να καταδικάσει στα ίσα την κεμαλική γενοκτονία εναντίον του κουρδικού λαού (είχαν φυλάξει τη μπομπίνα στο σταθμό, ίσως υπάρχει πλέον σε ψηφιακή μορφή εκεί). Και πήγα και 2 αποστολές για λογαριασμό της Ε.ΡΑ. Αιγαίου, στη  Τουρκία [1], [2], [3], και στην εμπόλεμη Βοσνία, και κάλυψα κι από σπόντα τα εγκαίνια της αεροπορικής βάσης στην Πάφο.

- Εν τω μεταξύ όμως, ήρθε ένας «φίλος του ΠΑΣΟΚ» στο σταθμό (ναι, η ιστορία επαναλαμβάνεται). Αλλά, εδώ υπήρχε σύμβαση με προβλέψεις αυτονομίας του παραγωγού, οπότε δεν... Ο διευθυντής όμως του σταθμού (είχε γίνει αλλαγή), είχε σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα. Κι είχε αφήσει το σταθμό έρμαιο. Ο ΠΑΣΟΚος, έλυνε κι έδενε. Και, μια μέρα με ενημέρωσε ότι δεν ανανεώνεται η σύμβασή μου και «πωπω ρε φίλε, πολύ στενοχωριέμαι, γιατί συνέβη αυτό»; Ναι. Εν τω μεταξύ είχα φάει το θάψιμο της ζωής μου πίσω απ' τη πλάτη μου, και μου τα κάρφωναν όλα οι συνάδελφοι, αλλά εγώ τον είχα γραμμένο - κατά τα ειωθότα. Με κατηγορούσε για «εθνικιστή τουρκοφάγο, ακροδεξιό» κλπ., καταλαβαίνετε. Απλώς ήθελε να αλλάξει στυλ η εκπομπή. Αλλά δεν, και ξαναμάζεψα τα τσαμασφίρια μου κι είχα μόνο την εφημερίδα στην οποία συνέχιζα. (γίναν κι επεισόδια με τους τεχνικούς του σταθμού που με στήριξαν, αλλά πάμε παρακάτω). Ο διευθυντής επέστρεψε, ο θάνατος έδωσε λύση στο οικογενειακό του θέμα και 1. Απέλυσε τον ΠΑΣΟΚο, και 2. Επιχείρησε να με ξαναπροσλάβει σαν αρχισυντάκτη. Αλλά, την ίδια μέρα ο Χυτήρης ανακοίνωσε στο press room, ότι «ο διευθυντής του σταθμού Αιγαίου της Ε.ΡΑ., υπέβαλλε την παραίτησή του που έγινε δεκτή». Και πάει κι ο διευθυντής, κι εμείς καλύτερα.

- Αλλά, επειδή ο διάολος έχει πολλά ποδάρια, ήρθε ο παλιός μου φίλος ο Σημίτης στην εξουσία. Ου χαράάάά... Είχα ήδη αρχίσει μέσω της εφημερίδας να πλακώνομαι με τους «εκσυγχρονιστές». Κάτι λίγες γρατζουνιές δηλαδή, δεν είχαμε ακόμα αγκαλιαστεί καλά. Κάτι έγραφα, κάτι απαντάγανε, τέτοια. Ναι. Λοιπόν, η εκσυγχρονισμένη εξουσία ΠΑΣΟΚ, αποφάσισε να τα διορθώσει όλα. Είχανε γίνει και τα Ίμια και αποφάσισαν να «κυριαρχήσει η λογική». ΟΚ. Οπότε, βάλανε τον Γιάννη Τζαννετάκο διευθυντή της Ε.ΡΑ., που έβαλε κάποιον Μεσσήνη διευθυντή περιφερειακών σταθμών, ο οποίος Μεσσήνης έβαλε τη παραγωγό Μ. Σ. διευθύντρια του σταθμού Αιγαίου, για τον συμμαζέψει γιατί είχε πλέον γίνει μπάχαλο... Αλλά η Σ. - η εκπρόσωπος όπως νόμιζα του αγαπημένου μου Σημίτη - με πλησιάζει σε μιαν εκδήλωση: «ξέρεις ποια είμαι εγώ»; Την έβλεπα και γυάλιζε το μάτι της. «Βρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ»;. «Ποια είσαι, η διευθύντρια της ΕΡΑ Αιγαίου είσαι». «Ναι» λέει. «Είμαι επίσης η σύζυγος του Αλή» (σας είπα: κρατήστε το αυτό). «Ωχ, θα πέσει γέλιο» της είπα. «Δε φαντάζεσαι», μου απάντησε· και με ξαναπροσέλαβε για να συνεχίσω την εκπομπή. Πλάκώθηκα βέβαια με τον Τζαννετάκο, αλλά τον προκάλεσα να βγούμε να στον αέρα να μονομαχήσουμε ;-) Άλλος παλαβός αυτός, συμφώνησε, βγήκαμε στο Αιγαίο και πλακωθήκαμε στον αέρα για τα ελληνοτουρκικά, και πολύ καλά περάσαμε. Και το λέω: ο Τζαννετάκος είναι ΚΥΡΙΟΣ· κι εξαιρετικός συζητητής.

- Παράλληλα, το 1994, κάτι διαγραμμένοι από το ΠΑΣΟΚ, με πλησιάσανε. Θέλανε να κατεβούν στις δημοτικές και ν' αναλάβω το γραφείο τύπου πριν και μετά. Διαγραμμένοι αυτοί, το ΠΑΣΟΚ είχα διαγράψει εγώ, κολλήσαμε. Και πήραμε τις εκλογές. Ανέλαβα το γραφείο τύπου του Δημάρχου λοιπόν. Έγραφα τις ομιλίες, απαντήσεις στον τύπο, παράθυρα και σκούπισμα,αυτό που σήμερα θα λέγαμε επικοινωνία. Τότε έγινα και μέλος του Συνασπισμού. Ο Δήμαρχος με μονιμοποίησε (μαζί με αρκετούς άλλους). Αλλά στις επόμενες εκλογές, χάσαμεεεεε.... Αν κι αυτή τη δεύτερη φορά, είχαμε τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Ίσως γι' αυτό.

- Οπότε δεν είχα καμιά διάθεση να παραμείνω στο Δήμο. Εν τω μεταξύ, είχα παραιτηθεί από την ΕΡΑ (όσοι ήταν τότε μαζί μου μονιμοποιήθηκαν μετά) γιατί η «επικοινωνία» είναι σκληρή δουλειά και θέλει αφοσίωση και σοβαρότητα. Όχι σαν μερικούς - μερικούς, τέλος πάντων... Αλλά ήταν αδύνατο να μη παραιτηθώ κι από το Δήμο (για την ακρίβεια: είχα προσληφθεί στη ΔΕΥΑ) γιατί θα γινόμουν ρεζίλι των σκυλιών, σαν διορισμένο κομματόσκυλο. Βεβαίως, τότε είχα ήδη 2 παιδιά, κι όχι άλλη προοπτική δουλειάς κι ήταν κάπως μυστήριο αυτό. Αλλά παραιτήθηκα από τη  μόνιμη (αορίστου)  θέση γιατί άμα τα σκέφτεσαι αυτά πολύ, μπορεί και να δειλιάσεις κι ησυχάσαμε (και μας τη λένε κι από πάνω). Τέλος πάντων...

- Μαλακία, διότι τα λεφτά δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Γνωστό αυτό. Και καλά εγώ, αλλά τα παιδιά; Βεβαίως η σύζυγος δούλευε, αλλά τι άντρας είναι αυτός που.... (είπα εγώ) κλπ. Οπότε, πάλι σκυλάδικο. ΟΚ.

- Αλλά στο σταθμό της ΕΡΑ γνωρίστηκα με κάποιον από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου που είχε τη ζώνη πριν από εμένα. (εμφανίζεται στα περί αποστολής στη Τουρκία, δες λινκς παραπάνω). Εκεί, σε κάποιο εργαστήριο είχανε κάτι computers αλλά οι του συγκεκριμένου εργαστηρίου τίποτε άλλο δε ξέρανε (το Πανεπιστήμιο δεν είχε αναπτυχθεί ακόμα πλήρως). «Μπορείς να ρίξεις μια ματιά»; Μπορούσα. Κι έπιασα μια άκρη με το Πανεπιστήμιο να κάνω κανά λογισμικό, ψιλά πράγματα, και λεφτά δεν. Αλλά είχε ενδιαφέρον.

- Έτσι, όταν άνοιξε το τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας, μου πρότειναν να κάνω σύμβαση εξωτερικού συνεργάτη - εγκρίνονταν από το Πρυτανικό Συμβούλιο, αυτό εννοούσα σε κάποια απάντηση στα τρολλς - και δούλευα είτε αναπτύσσοντας λογισμικό (πολυμέσα για την ακρίβεια) είτε βοηθώντας σε όσα εργαστήρια μπορούσα. Tutoring λέγεται αυτό, αλλά τα trolls δεν... Τέλος πάντων... Βέβαια, οι συμβάσεις εξωτερικού συνεργάτη, πληρώνονταν ...κάποτε. Θεωρητικά κάθε μήνα, αλλά στην πράξη, Ελλάδα σύστημα. Έμεινα μέχρι και 11 μήνες απλήρωτος. Με μπλοκάκι. Αυτό.

- Αλλά, και πρέπει να το πω αυτό, ενώ κανείς από το προσωπικό του Τμήματος δεν με υποτίμησε ποτέ, κι οι φοιτητές με εμπιστεύονταν στο πρακτικό κομμάτι που τους έδειχνα, υπήρχε ένα θεματάκι. Πάλι. Δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να μην έχω πτυχίο και οι φοιτητές, που και ΄γω τους μάθαινα, να παίρνουν πτυχίο; ΟΚ, ο Νόμος το προβλέπει. Αλλά ο Θωμάς, δεν το προβλέπει. Και για να μη διαγράψω το Πανεπιστήμιο όπως το ΠΑΣΟΚ παλιότερα (και τι έφταιγε άλλωστε) κάπως έπρεπε να λυθεί αυτό.

- Τυχαία, νομίζω στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ είδα ένα ρεπορτάζ για το νέο τότε πρόγραμμα σπουδών «Πληροφορική» του Ανοικτού Πανεπιστημίου. Αιτήσεις τότε γίνονταν, αν δεν κάνω λάθος (γεράματα πλέον) με ταχυδρομείο και κλήρωση μετά, με παρουσία εισαγγελέα σε ανοικτή διαδικασία (αυτό ισχύει και σήμερα). Δηλαδή, η κληρωτίδα πετάει αριθμούς αστυνομικής ταυτότητας των υποψηφίων. Ανόητο σύστημα αν με ρωτήσεις, γιατί το ΕΑΠ έχει ένα ποσοστό εγκατάλειψης 50% στο 1ο έτος. Αλλά, άμα σου χαρίζουν γάιδαρο δε τον κοιτάς στα δόντια. Βίτσιο με τζόγο δεν είχα ποτέ. Μια φορά στη ζωή μου έπαιξα ΠΡΟΠΟ και κέρδισα κάτι λίγα. Η δεύτερη ήταν στο ΕΑΠ· και κέρδισα και πάλι. Να σημειώσω ξανά το εξής: γνωστός μου εδώ, προσπαθεί να μπει στο ΕΑΠ χρόνια και δεν. Τέλος, έβαλε μέσο ισχυρό υπουργό (επί Σημίτη): η κληρωτίδα είπε «όχι». Αυτά για το πώς μπήκα στο ΕΑΠ. Για πλάκα, το 2008, ξαναέκανα αίτηση σε ένα μεταπτυχιακό τους: ξαναμπήκα - αλλά δεν πήγα. Κι όχι, δεν θα πάρω λαχείο. Τέλος.

- Το πώς βγήκα, είναι άλλη υπόθεση. Έπρεπε να βγω στα 4 χρόνια, γιατί γερνάμε πια και δεν έχουμε περιθώριο. Και βγήκα στα 4. Μπήκαμε στο έτος μου 525 φοιτητές. Ορκιστήκαμε το 2004, μόλις 23 από την Πληροφορική. Αυτά. (δεν το συνιστώ, είναι άγριο και κτηνώδες, σοβαρά μιλάω. Το ΕΑΠ, δεν είναι «κλασικό» Πανεπιστήμιο, έχουν την ιδέα [διαφωνώ] ότι όσο πιο δύσκολες είναι οι σπουδές τόσο πιο ποιοτικές είναι. ΕΑΠ, σου οφείλω πάρα πολλά, αλλά έχεις πρόβλημα τεράστιου ποσοστού εγκαταλείψεων στα 2 πρώτα χρόνια, δες το).

- Εν τω μεταξύ, το Τμήμα προκήρυξε μια θέση ΕΤΕΠ. Αλλά ήταν κατηγορίας ΠΕ κι εγώ δεν είχα ακόμα πτυχίο, οπότε την πήρε κάποιος άλλος και παρέμεινα εξωτερικός συνεργάτης. Μπορούσα βέβαια να μονιμοποιηθώ με το νόμο Παυλόπουλου, αλλά δεν έκανα αίτηση γιατί ...δεν ήθελα (θα πήγαινα μάλλον σε γραμματεία και δε μπορώ τα γραφεία). Μετά προκήρυξε μια θέση ΕΤΕΠ ΔΕ που μπορούσα να την πάρω, αλλά υπήρχε ένα θεματάκι: ήμουν 42 και διορισμοί πάνω από 40 δεν γίνονταν. Κάποιος (υψηλός), είπε να πάω ένα ψεύτικο πιστοποιητικό γέννησης και δε πειράζει. Τι λες υψηλέ μου, που θα γίνω από @blacktom1961 --> @blacktom1963; Out of the question. Κι αυτό ξεφτίλα ήτανε και παράνομο από πάνω. Βέβαια, οι θέσεις δε φυτρώνουν στα πεζοδρόμια, αλλά δεν γινόταν. Αυτό. Οπότε, την πήρε κι αυτή τη θέση κάποιος άλλος, κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί βγήκε πολύ καλός και ικανός στο αντικείμενό του. Τέλος, αφού είχα πάρει πια πτυχίο, βγήκε μια ακόμα θέση ΕΤΕΠ ΔΕ (τις θέσεις τις βγάζει το Υπουργείο, όχι το Πανεπιστήμιο). Κι ο νόμος για τα 40 είχε καταργηθεί, διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση γάβγισε. Οπότε τη διεκδίκησα και την πήρα σε κανονική διαδικασία εκλεκτορικού σώματος. Το ΦΕΚ εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2005, που ΄τανε πρωθυπουργός ο ...σχωρεμένος ο Καραμανλής. Βαθιά ΝΔ ο Θωμάς. Εν τω μεταξύ, από τη λήξη της σύμβασης μέχρι το διορισμό, από διοικητικό λάθος, δημιουργήθηκε ένα κενό 5 μηνών που έμεινα απλήρωτος. Κι άλλο φέσι. Ξανά: οι νεοδημοκράτες φεσώνουν. Αυτό.

- Τέλος πάντων, τώρα είχα και πτυχίο. Τότε συνειδητοποίησα ότι - δεν το έχω αναφέρει μέχρι τώρα - το μοναδικό πράγμα που έκανα με απόλυτη συνέπεια από παιδί, ήταν το διάβασμα. Άσχετα αν δεν πήρα το 1ο μου πτυχίο, διάβαζα συνεχώς. Σχεδόν τα πάντα. Οπότε, αφού διαβάζουμε συνεχώς, να μη κάνουμε κι ένα διδακτορικό; Και τι διδακτορικό να κάνουμε; Να κάνουμε για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που μας αρέσει. Και γιατί όχι για την Ελληνική Σμύρνη; Και γιατί να κάνουμε κάτι που κάνουν όλοι; Και την κολοκυθιά έπαιζα, μέχρι που έκατσε η μπίλια. Πώς θα σχεδιάζαμε ένα πληροφοριακό σύστημα για τις ανάγκες μιας ολόκληρης πόλης; Κι άρα, τι είναι μια πόλη; Και πώς ρωτάς μια πόλη; Να ένα διδακτορικό που είχε αυτό που πάντα πραγματικά συμπαθούσα: Κοινωνιολογία.

- ΟΚ, άλλο να το λες κι άλλο να το κάνεις. Χρειαζόταν μια 3μελής επιτροπή. Αυτή πρέπει να έχει έναν τουλάχιστον εκτός του οικείου τμήματος για λόγους διαφάνειας. Η δική μου ήταν από 3 διαφορετικά τμήματα, διαφορετικά πανεπιστήμια. Χμ. Γύρισα από δω, έστριψα από κει, έκανα το Amazon πλούσιο. Αφού θα τα πλήρωνα ούτως ή άλλως όμως, γιατί να μη βγει κι ένα διδακτορικό; Πέρα από την 3μελή μου, είχα μεγάλη βοήθεια και μέσω email και προσωπικά από τον Helmut Willke και τον ευχαριστώ ξανά, όπως και από το Ινστιτούτο Matriztica στη Χιλή. Oπότε το έκανα, και «μπράβο Δρ» και πάει κι αυτό. Πέρα από τη πλάκα: η στήριξη των φοιτητών του τμήματός μου ήταν συγκινητική. Άσε που έκαναν κι εξέδρα στην πρώτη μου παρουσίαση σε συνέδριο εδώ στη Μυτιλήνη. Ξανά - ΕΑΠ ακούς; Καλύτερα κι άλλο διδακτορικό ή ξανά φαντάρος παρά ξανά ΕΑΠ. Τέλος πάντων...

- Οπότε τώρα, μπορώ να διδάσκω κι αυτόνομα. Ναι. Και δημοσιεύω άρθρα για ό,τι με ενδιαφέρει σε ξένα (μόνο) επιστημονικά περιοδικά, κι ελληνικά και ξένα συνέδρια. Και γράφω κι ένα βιβλίο και κάτι άλλα, κι ό,τι κάνει κάθε «ακαδημαϊκός» τέλος πάντων.

- Στις εκλογές του 2012, έγινα (ξανά) μέλος του ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά, γιατί ήμουν στο Συνασπισμό από το 1994 όπως είπα, αλλά το ΄χα ξεχάσει κι εγώ κι αυτοί. Πλήρωσα και 5€.

Αυτά.

Προφανώς έκανα λάθη, και ανοησίες. Η δουλειά πχ στη ΔΕΥΑ, πληρωνόταν 2,5-3 φορές πάνω από τα λεφτά του Πανεπιστημίου. Αν ήμουν εκεί, με διδακτορικό, θα έπαιρνα σε τιμές του 2000 ~350,000 δρχ. Και υπόψη: δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, άδειες, στο σύνολο των αποδοχών, όχι στον καθαρό μισθό. Αλλά, αν έμενα, δε θα με λέγαν blacktom. Και, κάπως θα έπρεπε να εξηγήσω στα παιδιά μου γιατί κάνω  αυτή τη δουλειά. Ενώ τώρα, δεν χρειάζεται να εξηγήσω· ξέρουν. Και κοιταζόμαστε στα μάτια. Αυτό. Κι από την αρχή, πάλι τα ίδια θα έκανα - τίποτε δε θ' άλλαζα. Μη γελιέσαι καθόλου.

- Και μετά τι θα κάνω;

Μια θειά μου έλεγε: «ό,τι είχε ο Θεός για μένα μέχρι εδώ το ξέρω, τι έχει παρακάτω, δεν το ξέρω».

Ο Popper έγραψε: «Τίποτε δεν έχει συμβεί ήδη. Το μέλλον είναι ανοικτό».

- Βέβαια, κάποια στιγμή θα πεθάνω. Πσόφος, αυτό. Τέλος πάντων... Και στο τάφο μου θα γράψουνε: «έκανε ό,τι θέλησε κι έλεγε ό,τι σκεφτόταν». Και θα με θάψουν με τζην. Levi's 501.

Το αυτό συνιστώ και δι' υμάς.





Κυριακή, Απριλίου 28, 2013

Ο Κανένας, το Κανένα...

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που εξέφρασα τον προβληματισμό μου για το μέλλον του πολιτικού συστήματος.

Στις 25 Απρίλη 2013, δημοσιεύθηκε μια δημοσκόπηση της VPRC για λογαριασμό του ραδιοφωνικού σταθμού «Στο Κόκκινο». Παρότι η δημοσκόπηση αυτή έγινε με ικανοποίηση δεκτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, μια και αποτυπώνει μια τάση ανοίγματος της ψαλίδας από τη ΝΔ, θεωρώ ότι τα σημεία που πρέπει να επικεντρωθούμε είναι άλλα:

- Και σ' αυτή, όπως και σε όλες τις προηγούμενες δημοσκοπήσεις, «καταλληλότερος πρωθυπουργός» κρίνεται ο «Κανένας», με το συντριπτικό ποσοστό του 60,3% (κάρτα Δ6):



- Το κόμμα που «μπορεί καλύτερα να αντιμετωπίσει τη διαφθορά, είναι το «Κανένα», με ποσοστό 59%:


- Το κόμμα που «ανταποκρίνεται περισσότερο στις προσδοκίες/ελπίδες» των ερωτώμενων, είναι επίσης το «Κανένα», με 58,1%:


 - Κι ακόμα, το κόμμα με «τις καλύτερες προτάσεις για τον τόπο», είναι το «Κανένα» με 54,3%:






Αποχή δηλώνει το 36,9%. Σ' αυτό το κλίμα, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει εκλογική επιρροή 29,5% έναντι 28% της ΝΔ. Η δε Χρυσή Αυγή (κι έχει σημασία αυτό), εμφανίζει σταθερά διψήφια ποσοστά, στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση, φτάνει στο 13%.

Με δυο λόγια, έχουμε πλήρη απόρριψη του πολιτικού συστήματος. Επειδή η έννοια «πολιτικό σύστημα» στην Ελλάδα έχει «κακοποιηθεί» πολλαπλά, παραθέτω και πάλι έναν ορισμό για το πώς το εννοώ:

Πολιτικό σύστημα στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι το (υπο)σύστημα εκείνο που αναλαμβάνει το συντονισμό μεταξύ των διαφοροποιημένων (υπο)συστημάτων που έχουν αναδυθεί. 

Τα συστήματα αυτά, είναι ενδεικτικά, το εκπαιδευτικό σύστημα, το αμυντικό, το οικονομικό, το σύστημα υγείας, το νομικό σύστημα κλπ.
Το πολιτικό σύστημα, λειτουργεί με διαδικασίες «διάχυσης ρίσκου». Δηλαδή, μέσω ανοικτών καθολικών εκλογών ή και δημοψηφισμάτων, 1) διασφαλίζει τη νομιμοποίησή του και 2) κατανέμει το ρίσκο λήψης αποφάσεων σε όλη την κοινωνία των πολιτών. Έτσι, το πολιτικό σύστημα, μπορεί να διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι απλώς υλοποιεί αυτά που η κοινωνία αποφάσισε. (Χαρακτηριστικός εδώ, είναι ο μαγικός όρος «εκλογικό σώμα», που παρουσιάζει εκατομμύρια διαφορετικών προσώπων με διαφορετικές προσδοκίες και κριτήρια, σαν κάτι ενιαίο).

Όπως όμως κι αν έχει το πράγμα, το πολιτικό σύστημα υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τη «λαϊκή βούληση». Βέβαια, αν το καλοεξετάσουμε, βλέπουμε γρήγορα ότι ο ρόλος αυτός είναι μάλλον συμβολικός, παρά ουσιαστικός. Αλλά μικρή σημασία έχει αυτό: οι συμβολισμοί, έχουν τεράστια ισχύ, όπως οποιοσδήποτε σύγχρονος ερευνητής αντιλαμβάνεται.

Πού βρισκόμαστε λοιπόν, μ' αυτά τα αποτελέσματα της προαναφερόμενης δημοσκόπησης; Καμιά λύση δεν θεωρείται ότι μπορεί να υπάρξει μέσω του πολιτικού συστήματος. Και εδώ, θα πρέπει να προσθέσουμε και τη Χρυσή Αυγή που ρητά αρνείται τη λειτουργία του συστήματος αυτού, οπότε η προτίμηση προς αυτήν συνιστά άρνησή του.

Λογικά, θα 'πρεπε η ψαλίδα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να είναι εντυπωσιακή ήδη (υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς). Αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται. Είναι πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ απλώς; Ή αντιμετωπίζουμε το τέλος της κοινωνικής νομιμοποίησης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Γιατί, η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβληθεί βίαια (όπως π.χ. επιχειρήθηκε στην περίπτωση της Βαϊμάρης).

Αν είναι πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, τότε ή ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει, ή κάποια άλλη δύναμη να αναδυθεί που θα μπορεί να πείσει την κοινωνία ότι η Δημοκρατία χρειάζεται να συνεχίσει να υπάρχει.

Αν όμως δεν είναι πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, θα ζήσουμε - δυστυχώς - πολύ ενδιαφέροντα φαινόμενα στο κοντινό μέλλον.

Προσωπικά - και μέχρι στιγμής - νομίζω (και ελπίζω) ότι είναι το πρώτο, δηλαδή πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς, πρέπει να σκεφτούμε νέους τρόπους διακυβέρνησης.
Κι αυτό, μπορεί να χύσει αίμα. Πολύ.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 09, 2013

«Τι είν' η πατρίδα μας;», Νάσο Θεοδωρίδη;

Ο τρόπος της αντιμετώπισης των εννοιών «Έθνος» και «Πατρίδα», αποτελεί ίσως ένα από τα μεγαλύτερα φιάσκα όλων των εποχών. Κι εννοώ, στο επιστημονικό πλαίσιο· εξ αντανακλάσεως δε, και στο πολιτικό.

Η Αριστερά, είτε ορμώμενη από την κλασική μαρξιστική θεώρηση, είτε από επιστημονικές θέσεις, τείνει να λοιδορεί την έννοια του έθνους ή και της πατρίδας κάποτε.

Η μαρξιστική θέση, συμπυκνώνεται στο γνωστό απόσπασμα στο τέλος του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ & Ένγκελς, « Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα».
Βέβαια, η πλήρης φράση, είναι η εξής:

Ακόμα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ' αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη.[1]
Δεν τίθεται λοιπόν θέμα ούτε από τους Μαρξ & Ένγκελς, στο βαθμό βέβαια που δεν μιλάμε για κάποια ...παγκόσμια επανάσταση. 
Δεν θα συνεχίσω εδώ την - με πολιτικούς όρους - αποδόμηση της στρεβλής αντίληψης για την πατρίδα, μια και ο ίδιος δεν είμαι καν μαρξιστής· ας το λύσουν οι μαρξιστές ως πολιτικό πρόβλημα που τους αφορά άμεσα.
Σημειώνω μόνο ότι, επιστημονικά μιλώντας, δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τον Μαρξ a la carte, την ώρα μάλιστα που ο ίδιος αποτελεί μια από τις εξέχουσες μορφές της Κοινωνιολογίας και προσπάθησε με πολύ μεγάλη επιτυχία να κατασκευάσει μια συνεκτική θεωρία.

Ας δούμε την επιστημονική προσέγγιση. Συμπυκνώνεται, στη φράση «η πατρίδα είναι μια κατασκευή» (και επίσης, ο ίδιος ισχυρισμός προβάλλεται και για το «έθνος», ακόμα και την «οικογένεια» κλπ. κλπ.).

Καμία αντίρρηση  δεν σκοπεύω να προβάλω σ' αυτό τον ισχυρισμό. Αντίθετα, τον ενστερνίζομαι απόλυτα. Αλλά, δικαιούμαι να ρωτήσω: τι δεν είναι κατασκευή;

Μήπως η ανδρική μου υπόσταση, είναι αυτονόητη;
Μήπως η εικόνα του κόσμου που έχω δεν περιορίζεται από τις δυνατότητες των αισθητήριων οργάνων μου;
Μήπως η αντίληψη που έχω για τον κόσμο, δεν προσδιορίζεται από την κουλτούρα μέσα στην οποία αναδύθηκα;
Μήπως η επιστήμη, δεν είναι μέρος αυτής της κουλτούρας;
Μήπως οι επιστημονικές θεωρίες, δεν είναι παρά κατασκευές, που επιχειρούν να ερμηνεύσουν "ικανοποιητικά" το κόσμο; Αυτές τάχα δεν είναι προσωρινές κατασκευές που κάθε λίγο καταρρέουν για να αντικατασταθούν από νεώτερες (ερμηνείες) που ακολουθούν κι αυτές τον ίδιο δρόμο;

Όλα είναι κατασκευές.

Οποιοσδήποτε άλλος ισχυρισμός, δεν αντέχει στη βάσανο της λογικής εξέτασης. Δε λέω και τίποτε καινούργιο, διατυπώθηκαν από πολλούς - μεταξύ άλλων κι από τον Καντ ως ένα βαθμό - εδώ κι αιώνες.
Κανείς μας δεν ξέρει πώς θα ήταν ο ίδιος αν μεγάλωνε σε ένα περιβάλλον χωρίς συμβολική επικοινωνία. Ξέρουμε όμως, ότι μεγαλώσαμε σε ένα τέτοιο περιβάλλον - για την ακρίβεια δημιουργηθήκαμε από το περιβάλλον αυτό.

Δεν γεννηθήκαμε άνθρωποι. Δεν γεννηθήκαμε καν ατομικές υπάρξεις. Γεννηθήκαμε με την δυνατότητα να γίνουμε άνθρωποι, αλλά χρειάστηκε να παρέμβουν άνθρωποι για να υλοποιηθεί η δυνατότητα αυτή, κι έτσι να γίνουμε άτομα και «εγώ». Κι αυτά είναι γνωστά επίσης.

Και να 'μαστε λοιπόν, προϊόντα του κόσμου που ζούμε, αλλά κι εφευρέτες του επίσης. Επανεφευρίσκουμε συνεχώς τον κόσμο μας καθώς ζούμε μέσα σ' αυτόν. Και, μέσα από τη διαφορετικότητά μας, πιέζουμε - άθελά μας ίσως - και τους άλλους, που είναι σαν κι εμάς, να αλλάζουν κι αυτοί διαρκώς την οπτική τους. Δηλαδή, να κατασκευάζουν κι αυτοί, νέες ερμηνείες, νέες θεωρίες.

Δεν υπάρχει κάποιο προνομιακό σημείο παρατήρησης· κάπου ας πούμε όπου θα μπορούσαμε να σταθούμε κι από εκεί να δούμε πώς στ' αλήθεια είναι ο κόσμος. Βρισκόμαστε σε μια αέναη, άκρως δημιουργική αναζήτηση, μέχρι τη στιγμή του θανάτου μας.

Το θέμα είναι τεράστιο και δεν σκοπεύω να το εξαντλήσω εδώ. Ούτε και μπορώ εξάλλου. Αν είχα αυτή τη δυνατότητα, τότε θα είχα βρει αυτό το προνομιακό σημείο που προανέφερα, κι η Ιστορία θα τελείωνε. Έλα όμως, που συνεχίζεται η άτιμη :-)

Κατά συνέπεια, όσοι λένε ότι η πατρίδα μας είναι «μια κατασκευή», με τόσο απαξιωτικό τρόπο, είναι μάλλον ανόητοι - δεν βρίσκω ηπιότερο όρο. Αλλά, κάθε δομή, ιδέα, θεωρία, αν δεν δίδεται από τον Θεό, κι αν η ίδια η Επιστήμη δεν είναι ο Θεός, είναι αποτέλεσμα της (συνεχούς) εξέλιξης ενός υπερπερίπλοκου συστήματος, που ονομάζουμε «κοινωνία».
Δεν μου λέει κάτι λοιπόν η διαπίστωση ότι η «πατρίδα» είναι προϊόν μιας εξελικτικής πορείας κι ότι κάποια στιγμή αυτή η κατασκευή θα καταρρεύσει. Αυτό που ρωτάω όσους - νομίζοντας ότι κομίζουν γλαύκα στην Αθήνα - το διατυμπανίζουν περήφανοι, είναι:

Με τι προτείνετε να αντικατασταθεί; Με ποια νέα κατασκευή προτείνετε να αντικαταστήσουμε την προηγούμενη;

Και, εισπράττω σιωπή εξ αριστερών.
Εκ δεξιών, η απάντηση είναι σαφής: υπερεθνικές δομές με αυξημένες αρμοδιότητες, π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση, ΔΝΤ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αλλά μαζί και "προοδευτικές" δομές, όπως WWF, Greenpeace (ναι, αυτή που δεν ξέρει κατά πού πέφτουν οι Σκουριές), Διεθνής Αμνηστία κλπ.

Βέβαια, όλα αυτά, σκοπίμως(;) παραγνωρίζουν το ζήτημα της Δημοκρατίας. Κι η Δημοκρατία (η αστική δημοκρατία), είναι ένα εξελικτικό επίτευγμα. Αλλά η δεξιά άποψη, ήδη έχει εξαπολύσει τις νέες θεωρίες της: «μετα-κοινοβουλευτισμός», διασταλτικές ερμηνείες και υποβάθμιση των εθνικών συνταγμάτων, ανοικτή συμμετοχή στις «αγορές» κλπ.

Η Αριστερά κοιτάει. Και παρουσιάζονται έτσι γελοία φαινόμενα, όπως αυτό των δηλώσεων του Νάσου Θεοδωρίδη περί «Καρντάκ» και άλλων...

Κι όμως. Αυτή την ώρα, η Δημοκρατία είναι το διακύβευμα. Η δυνατότητα δηλαδή των πολιτών να ελέγχουν τη ζωή τους. Και, ας με συγχωρήσουν κάποιοι εξ αριστερών (υποτίθεται) εκφραζόμενοι, η Δημοκρατία, έχει σαφή χωρικά χαρακτηριστικά. Αφορά δηλαδή μια πατρίδα και τη ζωή που καθένας χτίζει μέσα σ' αυτήν. Αν λοιπόν καταργήσουμε την «πατρίδα», την Δημοκρατία με τι προτείνετε να την αντικαταστήσουμε;
Να φανταστούμε ότι χτίζουμε τη ζωή μας σε μια no man's land; Εντάξει, αλλά πώς; Εξ αριστερών, σιγή (πλην ίσως της άποψης των τροτσκιστών).

Τέτοια λοιπόν, αντιεπιστημονική, πρόχειρη, αλλά και εκτός των πλαισίων του Μαρξισμού επίσης, μου φαίνεται η στάση του Νάσου Θεοδωρίδη.

Ανάμνηση:

Περνώντας εκπαίδευση στον ΛΥΒ (Λόχο Υποψήφιων Βαθμοφόρων), έχω αρχίσει τις χριστοπαναγίες για τα άσκοπα, ηλίθια κι εξοντωτικά καψόνια. Ο εκπαιδευτής με βγάζει στην αναφορά, ο διοικητής με στολίζει δημοσίως, ρίχνει την ποινή, και αργότερα, με καλεί να συζητήσουμε.
- «Τι πρόβλημα έχεις»;
- «Βαρέθηκα τα άσκοπα καψόνια. Αυτό δεν είναι εκπαίδευση - τι νόημα έχει»;
Γελάει ο «καραβανάς» και μου λέει:
- «Άμα γίνει πόλεμος, δεν περιμένει κανείς να πεθάνεις ούτε για πατρίδα, ούτε για σημαία. Περιμένει να μείνεις εκεί ανυποχώρητος για να υπερασπιστείς τον φίλο σου, που περάσατε πολλές ταλαιπωρίες μαζί και δεθήκατε παρέα».

Άσχετα αν  τα ηλίθια καψόνια είναι ο καλύτερος τρόπος, ο «καραβανάς» είχε δίκιο. Αυτό είναι η πατρίδα μας, όσοι κι όσα αγαπούμε. Και ναι, κατασκευές - και λοιπόν; Αυτό δεν κάνει την αγάπη μας μικρότερη.

Ε, αυτή την απλή σοφία του καραβανά, εσύ, Νάσο Θεοδωρίδη, δεν την έχεις.

 [1] Εδώ

Τετάρτη, Ιανουαρίου 09, 2013

Ο ΣΥΡΙΖΑ, απ' το Σαντιάγο ως τη Βαϊμάρη

Καθημερινά, η συμπεριφορά των υπέρμαχων του μνημονίου εκτρέπεται. Κι η εκτροπή τους, είναι κάθε φορά ακόμα μεγαλύτερη από ό,τι θα μπορούσε να αντέξει η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη· γιατί, κάθε φορά, ξεκινούν από εκεί που είχαν σταματήσει την προηγούμενη.

Ας δούμε κάποια δείγματα:

- Ο Βενιζέλος μίλησε προ μηνών για «μετα-κοινοβουλευτική» εποχή. Έτσι, χωρίς άλλες εξηγήσεις.
- Ο Αθανασίου (ΝΔ), επεσήμανε την ίδια ακριβώς εποχή, ότι οι βουλευτές βεβαίως εκπροσωπούν πολίτες, πλην όμως εκλέγονται με συγκεκριμένα κόμματα, και δε γίνεται τέλος πάντων να «κάνουν του κεφαλιού τους», κόντρα στις κομματικές αποφάσεις και πρέπει - όπως είπε - «να το δούμε αυτό στην επερχόμενη Συνταγματική αναθεώρηση».
- Ο Πάγκαλος, αποκάλεσε τον ΣΥΡΙΖΑ που έλαβε ποσοστό 26,89 % στις εκλογές του Ιουνίου 2012 «επικίνδυνη συμμορία».
- Αστυνομικοί, αποκαλούν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλαδή) «άπλυτους και βρωμιάρηδες».
- Η αστυνομία βασανίζει ανθρώπους (υπόθεση ΓΑΔΑ που αποκάλυψε το BBC), αλλά ο υπεύθυνος Υπουργός κάνει την πάπια και απειλεί το BBC με μηνύσεις· αντί να κάνει κάποτε το καθήκον του και να στείλει την υπόθεση στον εισαγγελέα.
- Τα μείζονα ΜΜΕ της χώρας, παραπληροφορούν συστηματικά πλέον, οργανωμένα και αδίστακτα, ενώ δεν παραλείπουν να λοιδορούν και να σαρκάζουν "on air" βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. περίπτωση Χασαπόπουλου - Αναγνωστάκη με την διαβόητη «κάτοικο της περιοχής» Ελένη Παπαδοπούλου).
- Μέσα στη Βουλή, γίνονται προσωπικές επιθέσεις, όπως αυτή του γηραιού Κακλαμάνη στην Κωνσταντοπούλου, αλλά και βιαιοπραγίες από μέλη της Χρυσής Αυγής (προς το παρόν).
- Ο δε Βενιζέλος, έχοντας χάσει κάθε μέτρο (αν είχε ποτέ), υβρίζει ανοικτά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ακραίες εκφράσεις και πρωτοφανή χυδαιότητα.

Και το πιο επικίνδυνο απ' όλα:

- Σύσσωμη η κυβέρνηση, προσπαθεί να χρεώσει «πάσαν νόσον και μαλακίαν» του Ελληνικού κράτους στον ΣΥΡΙΖΑ: κουκουλοφόρους, στασιμότητα επενδύσεων, νεκρούς της Marfin, ό,τι να ΄ναι. Η προσπάθεια αυτή συμπεριλαμβάνει NΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, αλλά όχι μόνο αυτούς: είναι επίσης το σημείο πάνω στο οποίο ταυτίζονται οι τρεις εταίροι της κυβέρνησης με τη Χρυσή Αυγή, η οποία θεωρεί (ορθώς) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο βασικός της αντίπαλος.

Τα σημάδια δεν είναι καλά.

Πριν τρία χρόνια, αυτά τα φαινόμενα θα ήταν αδιανόητα. Οποιοσδήποτε υιοθετούσε τέτοιες τακτικές θα βρισκόταν αντιμέτωπος με την απόρριψη: κοινοβουλευτικά, κοινωνικά, πολιτικά. Σήμερα όμως τα ανεχόμαστε, ίσως σαν σημεία των καιρών, χωρίς να διευκρινίζουμε ποιοι «καιροί» είναι αυτοί ακριβώς.

Τα σημάδια όμως, δείχνουν ότι είναι οι καιροί στους οποίους έχουν ενεργοποιηθεί μηχανισμοί αλλοίωσης της Δημοκρατίας. Αν οι συμπεριφορές, η «κουλτούρα» δηλαδή, αγνοούν τους θεσμούς οι οποίοι είναι προϊόντα της Ιστορίας, τότε οι θεσμοί διαβρώνονται και καταρρέουν ταχύτατα - ή χάνονται στη λήθη. Τα όρια (που σε κάποια ιστορική φάση κρίθηκαν αναγκαία) διαλύονται, οι περιορισμοί αίρονται, και το παιχνίδι ανοίγει ανεξέλεγκτα.

Το κακό ξεκίνησε από την αδιανόητη ΠΑΣΟΚική ρήση «δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές». Από 'κείνο το σημείο και πέρα, η κοινωνική συνοχή άρχισε να ξηλώνεται και μαζί της, ό.τι κάνει το σύστημα, σύστημα· δηλαδή, ο αυτοπεριορισμός των κοινωνικών συστημάτων.

Να είναι άραγε, ο βρυχηθμός του θνήσκοντος παλαιοκομματισμού απλώς, χωρίς κοινωνικές προεκτάσεις; Αμφιβάλω πολύ, τόσο θεωρητικά, όσο και εμπειρικά: βλέποντας γύρω μου, παρατηρώ σημάδια υφέρποντος φασισμού σε πολλές εκδηλώσεις.

Αλλά, το τι πραγματικά έχει συμβεί, θα αποκαλυφθεί όταν και αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, θα δούμε τον πλέον ανήθικο και βρώμικο «πόλεμο» που μπορεί να γίνει στη νόμιμη κυβέρνηση μιας χώρας. Μηχανισμοί προπαγάνδας και παραπληροφόρησης σε πλήρη λειτουργία, διαστρεβλώσεις και κινδυνολογίες - ακόμα και ...σεξουαλικά «σκάνδαλα» υποθέτω ότι θα «πληροφορηθούμε». Και παράλληλα, στημένες απεργίες, στο στυλ της Χιλής του Αλιέντε, «οργισμένους νοικοκυραίους» θρησκόληπτους πολίτες κλπ.

Πως να σταθεί ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σ' αυτά;

Η λύση είναι τόσο απλή, όσο και περίπλοκη. Με μια πορεία προς τους πολίτες, που πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Με στόχο την οργάνωση των πολιτών - όχι στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στα σχήματα που οι ίδιοι θα επιλέξουν. Με προσήλωση στη Δημοκρατία, με φανατισμό Βενεδικτίνων μοναχών - δεν υπάρχει άλλη λύση.

Λέγεται συχνά, ότι η κατάσταση της Ελλάδας μοιάζει με 'κείνη της Βαϊμάρης. Πράγματι, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία, μνημόνια, χρέη, εξαθλίωση, ξένες δυνάμεις κλπ. Υπάρχει όμως και μια μεγάλη διαφορά: στα χρόνια της Βαϊμάρης, οι τότε «μνημονιακοί» υπερασπίζονταν απελπισμένα την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στην Ελλάδα,συμβαίνει το αντίθετο: οι αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι το στήριγμα του κοινοβουλευτισμού. Αντίθετα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, δείχνουν να τον θεωρούν εμπόδιο. Κι η Χρυσή Αυγή βεβαίως από δίπλα, γνωστός θιασώτης του ολοκληρωτισμού.

Για άλλη μια φορά επισημαίνω: ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των πραγμάτων αυτή την ώρα, είναι η υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Και αυτό οφείλει να το αναδείξει και να καλέσει τους πολίτες σε πανστρατιά. Να μη γίνει η Ελλάδα η αρχή του «μετα-κοινοβουλευτισμού».