Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2011

Προς διαφόρους λάτρεις του Μνημονίου σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Σας γράφω για να σας ενημερώσω ότι μάλλον δεν αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει γύρω σας.
Οι φοιτητές ανησυχούν, οι διδάσκοντες ή δεν μπορούν πλέον να ασκήσουν το διδακτικό τους έργο - γιατί έχουν πάψει να πιστεύουν σ' αυτό - ή εγκαταλείπουν τις όποιες ερευνητικές δραστηριότητες κρατούσαν με νύχια και με δόντια γιατί, κι η πενιχρή χρηματοδότηση που υπήρχε, εξέλιπε και αυτή. Αν δεν βλέπετε τι συμβαίνει στην ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, τότε ή δεν έχετε την ικανότητα της παρατήρησης (άρα δεν έχετε θέση στον ακαδημαϊκό χώρο) ή απλώς θεωρείτε και το διδακτικό και το ερευνητικό έργο ασήμαντα (οπότε πάλι δεν έχετε θέση στο χώρο μας).

Είναι δε χαρακτηριστικό - και δε διστάζω να σας το πω κατάμουτρα - ότι όλοι εσείς που είστε ακραιφνείς υπερασπιστές του "εκσυγχρονισμού του Ελληνικού Πανεπιστημίου" - αποτελούσατε πάντα την ομάδα εκείνη που κοίταζε πως θα αναρριχηθεί, με πενιχρά επιστημονικά προσόντα και εξαιρετικά αμφίβολης αξίας επιστημονικό έργο. Βέβαια, κυνηγούσατε πάντα τις υψηλές χρηματοδοτήσεις, με γνωριμίες, φιλαράκια, κολλητούς κλπ., τα γνωστά δηλαδή, που τώρα καταγγέλλετε ότι μας έφεραν ως εδώ. Και κατακεραυνώνετε όσους σήμερα δεν συμπαρατάσσονται μαζί σας ότι "δεν θέλουν να αλλάξει το Πανεπιστήμιο", ότι "δεν θέλουν να ξεβολευτούν", ότι "έχουν συναλλαγές με τους φοιτητές" και είναι "διαπλεκόμενοι". Εσείς οι ίδιοι, που υπήρξατε μαιτρ της διαπλοκής, χαμερπείς, επιστημονικά ανεπαρκείς (για την ακρίβεια: δυσφήμιση της έννοιας της επιστημονικότητας), που πάντα ψάχνατε πολιτικές "άκρες" για να καταφέρετε την αναρρίχησή σας, γνωρίζοντας καλά ότι, ακαδημαϊκή επάρκεια για να υποστηρίξετε τις καρέκλες που κυνηγούσατε, δεν είχατε. Εξάλλου, μια προσεκτική, διεισδυτική, δηλαδή επιστημονική ματιά στο (φερόμενο ως) επιστημονικό σας έργο, αποδεικνύει του λόγου το αληθές: είσαστε πάντα το αντιπαράδειγμα σε σχέση με τις έννοιες "επιστήμη",  "ακαδημαϊκότητα", αλλά και "γνώση" και "διδασκαλία". Γνώσεις πασαλείμματα, καμιά αμφιβολία για την αυθεντία σας (η βάση του ...λαχαναγοριτισμού στην Επιστήμη), και πάντα, καμιά ενημέρωση για τις νεώτερες εξελίξεις στον τομέα σας. Πιστεύετε ότι "το διάβασμα" είναι για τους φοιτητές.

Φταίμε κι εμείς βέβαια, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Σας ανεχτήκαμε, κάποιοι σας ψήφισαν κιόλας για να μονιμοποιηθείτε ή να εξελιχθείτε, στη βάση μιας απαράδεκτης νωθρότητας και τζάμπα καλωσύνης, λέγοντας "έλα μωρέ άστον, ας μονιμοποιηθεί, στο κάτω-κάτω ο πρώτος είναι?" και "ας μη γίνω εγώ κακός με τον άνθρωπο - μια δουλειά θέλει". Κι έτσι, σιγά-σιγά, οι λαχαναγορίτες γίνατε αρκετοί - όχι πλειοψηφία ευτυχώς (όχι ακόμα), αλλά αρκετοί σε κάποιες περιπτώσεις ώστε να παίξετε το παιχνιδάκι της Διαμαντοπούλου: παιχνίδι πάνω στους συναδέλφους σας, αλλά - κυρίως - παιχνίδι πάνω στους φοιτητές μας.
Στα παιδιά που έρχονται για να γίνουν επιστήμονες, και βρίσκουν παγωμένες αίθουσες, ανεπάρκεια συγγραμμάτων, αμφιβολία για το  μέλλον τους και το μέλλον του τμήματός τους. Και βέβαια, παιχνίδι στην πλάτη των οικογενειών τους, που χρυσοπλήρωσαν το φροντιστήρια, σε κάποιο αδελφό/ή που ίσως δεν θα σπουδάσει για να σπουδάσει ο μεγαλύτερος/η, και στους γονείς που πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν χρήματα από αυτά που δεν έχουν... Δεν σας κατηγορώ για το έγκλημά σας απέναντι στη Επιστήμη την ίδια, γιατί δεν θα το καταλάβετε οπότε απαλλάσσεστε με βάση το ακαταλόγιστο (δηλαδή σαν άσχετοι).

Αλλά να ξέρετε ότι σας παρακολουθούμε. Όλοι σας παρακολουθούμε.
Ρωτάτε αν σας απειλώ; Βεβαίως σας απειλώ, ξεκάθαρα σας απειλώ.
Σας παρακολουθούμε και καταγράφουμε τις δραστηριότητές σας σ' αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο που το μνημόνιο έχει δημιουργήσει στην πατρίδα μας. Κι όταν η καταιγίδα αυτή λήξει, μέσα στα ερείπια που θα έχει προκαλέσει - γιατί αν διαβάζατε πότε-πότε θα ξέρατε ότι αυτή ήταν πάντα η κατάληξη τέτοιων εγχειρημάτων - θα υπάρξει απαγγελία κατηγοριών, μη γελιέστε. Και θα δικαστείτε.

Μάλιστα, θα δικαστείτε με βάση τη νομοθεσία που ήταν σε ισχύ την ώρα που διαπράξατε τα σχετικά αδικήματα. Όχι, δεν μιλάω για "εγκλήματα γνώμης", όπως ίσως θα σας βόλευε να πιστεύετε - καθόλου. Μιλάω για συνεργασία με όσους κατέλυσαν το Σύνταγμα της χώρας.
Αν δεν θυμόσαστε (που να θυμόσαστε πλέον μέσα στο προσωπικό σας Alzheimers), όταν αναλάβατε τελικά υπηρεσία, με άφθονο γλύψιμο, παρακάλια, διασυνδέσεις και τα σχετικά, ορκιστήκατε πίστη στο Σύνταγμα της χώρας. Αυτό που τώρα κάποιοι - με την επιθετική συνέργειά σας - καταπατούν.
Κι ίσως σας διαφεύγει ότι η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος, δεν αφήνει στη διακριτική σας ευχέρεια την υπεράσπισή του. Το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι υποχρεούστε στην με κάθε μέσο αντίσταση εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει βίαια.
Υποθέτω ότι το θεωρείτε μια τυπική φράση, ένα "απολίθωμα" ίσως, υπόλειμμα άλλων εποχών. Δεν καταλάβατε μάλλον: οι "άλλες εποχές" είναι τώρα. Και πήρατε σαφή θέση, όπως κι εμείς άλλωστε.
Χαρείτε λοιπόν τις μέρες της αμφίβολης δόξας σας και της δικαίωσης της αβελτηρίας σας.
Γιατί, σας το ξαναλέω: σας παρακολουθούμε. Και, μπορεί να σας λυπηθήκαμε ως μέτριους, ανεπαρκείς και ολίγιστους, αλλά ως εξουσιαστές μιας παράνομης εξουσίας δεν θα συναντήσετε κανένα έλεος. Θα λογοδοτήσετε, μην έχετε καμιά αμφιβολία.

Επαναλαμβάνω: σας παρακολουθούμε.

Υ.Γ. Τρέξτε τώρα να κλαφτείτε πάλι στον Μανδραβέλη, τη Διαμαντοπούλου και όποιον άλλο έχετε για πάτρωνα. Πάντα με πάτρωνες λειτουργούσατε, και τώρα ελπίζετε ότι επιτέλους, θα γίνετε πάτρωνες εσείς οι ίδιοι. Άντε μπράβο - ακόμα εδώ είστε;

Παρασκευή, Νοεμβρίου 04, 2011

Ο απέθαντος....





Λοιπόν, θα διακινδυνεύσω προβλέψεις και μακάρι να κάνω λάθος...

Σε λίγες ώρες ο ΓΑΠ ζητά ψήφο εμπιστοσύνης. Αν την πάρει (προβλέπω ότι θα την πάρει) θα στριμώξει όσο μπορεί το Σαμαρά, ώστε να είναι απολύτως αδύνατον στον τελευταίο να συμφωνήσει σε συγκυβέρνηση. Μετά, θα του χρεώσει τις ευθύνες του ναυαγίου, μαζί με τα νέα μέτρα που θα πάρει. Αλλά - το βασικότερο - θα πει ότι ο Σαμαράς είναι ανεύθυνος λαϊκιστής, δε θέλει τη συνεργασία κι έτσι αυτός με την "ηρωική" Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, "είναι αναγκασμένοι να συνεχίσουν σηκώνοντας το σταυρό μόνοι τους".

Τόσο απλά, ωμά, απροκάλυπτα.

ΥΓ: Το πράγμα GAP αποδεικνύεται ανθεκτικότερο του Μητσοτάκη. Χαμογελάω στο κοκόρι του γείτονα κι ακονίζω ένα κοφτερό μαχαίρι που έχω. Όποιος ξέρει από τελετές voodoo ας στείλει μήνυμα για βοήθεια...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2011

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος

Παράδοξος ο τίτλος του σημερινού post. Πως μπορεί να ξέρει κάποιος το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, που μόλις αναγγέλθηκε και είναι πιθανό είναι να μη γίνει ποτέ;

Κι όμως, μια προσεκτική παρατήρηση των πρώτων εν θερμώ αντιδράσεων μέσα και έξω από την Ελλάδα, μόλις ο Γιώργος Παπανδρέου (ΓΑΠ) ανήγγειλε ότι θα προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία για έγκριση της νέας δανειακής σύμβασης, αποκαλύπτει πάρα πολλά. Ας δούμε μερικά.

(1). Οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυριολεκτικά έφριξαν από φόβο. Αν πίστευαν ότι οι Έλληνες στηρίζουν την πολιτική που τους έχει επιβληθεί έστω και κατά πλειοψηφία∙ αν πίστευαν αυτά που έλεγαν για τις "προσπάθειες που καταβάλλει ο Ελληνικός λαός, που στηρίζει την παραμονή της χώρας στο ευρώ" κι άλλες τέτοιες ανοησίες, δεν θα είχαν κανένα λόγο να τρομάξουν από ένα δημοψήφισμα. Τα ίδια ισχύουν και για τους διάφορους εγχώριους αναλυτές, δημοσιογράφους, αλλά και πολιτικούς, με προεξάρχοντα τον Αντώνη Σαμαρά που ...χέστηκε επάνω του και κήρυξε ανένδοτο αγώνα για να μην εκφραστεί η λαϊκή βούληση - από πίσω ο Καρατζαφύρερ κι η Ντόρα και παραδίπλα η πλέον θλιβερή απεικόνιση της Ελληνικής Αριστεράς, ο Φώτης Κουβέλης. Εναντίον της λαϊκής κυριαρχίας τάχθηκε ανοιχτά επίσης η εγχώρια τρόικα Λοβέρδου, Διαμαντοπούλου και Ραγκούση, που ανυπομονούν "να πάει η χώρα μπροστά". Με λύσσα όλοι αυτοί (όπως εύστοχα επεσήμανε ο ΓΑΠ).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Γνωρίζουν πολύ καλά όλοι αυτοί ότι οι Έλληνες - τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους - δεν στηρίζουν αυτή την πολιτική∙ και το γνώριζαν καλά από την αρχή. Όλα όσα έλεγαν για τις "θυσίες με ωριμότητα του Ελληνικού λαού" ήταν απλώς γελοιότητες και το ήξεραν.

(2). Αντιμετωπίζοντας πολλοί από τους προαναφερόμενους την προοπτική του δημοψηφίσματος με οργή, αποκαλύπτουν κάτι ακόμα. Οι διάφορες "δημοκρατικές" τους ευαισθησίες είναι ψευδεπίγραφες και υποκριτικές. Θα μπορούσαμε εδώ να θυμηθούμε τις κατάπτυστες απόψεις του Τάσου Τέλλογλου για "κυβέρνηση έκτακτων συνθηκών με διασταλτική ερμηνεία του Συντάγματος" (κν. δικτατορία) ή τις πολύ πρόσφατες θέσεις του Ριχάρδου Σωμερίτη για τη χρήση όλων των δυνάμεων καταστολής που διαθέτει το κράτος, προκειμένου να διασωθεί η ...Δημοκρατία. Όπως αποκαλύπτεται, αυτό που έχουν στο κεφάλι είναι αυτό που εκδηλώνουν: μια αριστοκρατική διακυβέρνηση (κι όχι απαραίτητα με την Πλατωνική έννοια). Η Δημοκρατία (φαίνεται να θεωρούν) είναι για τους πολίτες των χωρών που έχουν πλεονάσματα - ή που τουλάχιστον έχουν "διαχειρίσιμο" χρέος. Για τους υπόλοιπους, η Δημοκρατία είναι άχρηστο και επικίνδυνο πολίτευμα. Τυπικό φαινόμενο τελικά, ήταν η πίεση που ασκήθηκε στο κοινοβούλιο της Σλοβακίας - η οποία δεν είναι σε επιτήρηση.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η άποψη όλων αυτών περί Δημοκρατίας, είναι εντελώς ψευδεπίγραφη∙ η Δημοκρατία κατά τη γνώμη τους έχει αξία μόνον όταν ελέγχεται από τα κέντρα των - κατ' αυτούς - "αρίστων" (αριστοκρατία). Επιπρόσθετα, αποδεικνύεται ότι η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εγγυάται το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας.

(3). Όλες αυτές οι αντιδράσεις εκτός Ελλάδας, αποδεικνύουν ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είχε από την αρχή τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος, ακόμα κι αν η ισχύς αυτή πήγαζε από τα εκρηκτικά του βομβιστή αυτοκτονίας. Μια καθαρή πατριωτική στάση του ΓΑΠ, αποκαλύπτεται τώρα ότι θα είχε αποτέλεσμα, αρκεί να εκδηλωνόταν. Οι τίτλοι ξένων ΜΜΕ σχετικά με τον κίνδυνο στον οποίο εκτίθεται το ευρώ - την ώρα που γαλλογερμανικές τράπεζες έχουν ήδη ξεφορτωθεί τον κύριο όγκο των "τοξικών" ελληνικών ομολόγων που κατείχαν - το επιβεβαιώνουν.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Το ότι φτάσαμε έως εδώ, είναι προσωπική ευθύνη του πρωθυπουργού και καθενός προσωπικά εκ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Μπορούσαν, αλλά δεν ενδιαφέρονταν να μη γονατίσουν τον Ελληνικό λαό. Καταστρέφουν την Ελλάδα συνειδητά για χάρη των ισχυρών της Ευρωζώνης.

(4). Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για τις αιτίες και τους παράγοντες που οδήγησαν τον ΓΑΠ να εξαγγείλει δημοψήφισμα. Άλλοι λένε ότι ξαφνικά βρήκε το (δημοκρατικό) φως του, κι άλλοι πως οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί τον σπρώχνουν για να τον αντικαταστήσουν με το Σαμαρά που θα "κάνει τη δουλειά καλύτερα" (για Εβραίους ή Μασόνους δεν άκουσα ακόμα) . Σε κάθε περίπτωση, αν το σχέδιο "το χρέος της Ελλάδας θα γίνει βιώσιμο" προχωρούσε, δεν θα υπήρχε ανάγκη να αλλάξει ο ΓΑΠ - όπως δεν χρειάστηκε στην Ισπανία, στη Πορτογαλία, στην Ιρλανδία. Τι είναι αυτό άραγε που εμποδίζει την "προσπάθεια" να αποδώσει καρπούς; Το μόνο που ξεχωρίζει την Ελλάδα από τις άλλες περιπτώσεις είναι το εύρος, η πολυμορφία και η επιμονή των λαϊκών αντιδράσεων. Καταλήψεις σε δημόσιες υπηρεσίες, επαναλαμβανόμενες απεργίες, οργανωμένη ή ανοργάνωτη ανυπακοή (χύμα - κατά το Ελληνικό μοντέλο), ειρωνεία, αποδοκιμασίες, αυθόρμητες εκδηλώσεις απέχθειας κι απαξίωσης, δημιουργούν μια χαοτική κατάσταση στην οποία ούτε η κυβέρνηση αλλά ούτε κι οι τροϊκανοί γκαουλάιτερς μπορούν να βρουν αρχή και τέλος∙ πολύ περισσότερο να καταφέρουν να "εξορθολογίσουν" (τι μαλακία είναι αυτή - μελέτησε κανείς τους Kant?!) τη χώρα.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Οι αγώνες που εκδηλώνονται τους τελευταίους 7 μήνες δεν είναι ατελέσφοροι - κάθε άλλο. Κι όσοι θεωρούν ότι η Ελλάδα οδηγείται στον γκρεμό πρέπει να συστρατευθούν στις λαϊκές αντιδράσεις - όπως μπορούν. 

Κλείνοντας, σχετικά με το (4), πρέπει να σημειώσω το εξής: η απόφαση του ΓΑΠ να οδηγήσει τη χώρα σε δημοψήφισμα, αν υλοποιηθεί προσφέρει στους Έλληνες πολίτες μιαν ανεκτίμητη υπηρεσία. Δεν αναφέρομαι στην προφανή αξία ενός δημοψηφίσματος, για πρώτη φορά μετά 36 χρόνια (!!!) και στη συνακόλουθη διεύρυνση της δημοκρατικής συνείδησης στην κοινωνία. Αν το δημοψήφισμα γίνει, οι κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που θα αναδυθούν ενόψει του, θα προσφέρουν για πρώτη φορά μια πλατφόρμα που θα μπορεί να ενώσει όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις του τόπου σε ένα κοινό στόχο. Το ΟΧΙ δηλαδή στη νέα δανειακή σύμβαση (και κατ' επέκταση και στις προηγούμενες) μπορεί να αποτελέσει κοινό στόχο και για το ΚΚΕ, και για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και για τους "Δεν Πληρώνω" και για κάθε πολίτη σε όλο το φάσμα της κοινωνίας που αντιτίθεται στο ξεπούλημα της χώρας, την υποβάθμιση της Δημοκρατίας και τον εξανδραποδισμό των πολιτών. Ο ΓΑΠ άθελά του, θα έχει προσφέρει αυτό που μέχρι τώρα έλειπε: το συντονισμό για τη συγκρότηση ενός κινήματος που θα ανατρέψει τις επιλογές του.
Αν πάλι, κάποιοι στρίψουν δια της αποχής, ή ακόμα και "στηρίζοντας κριτικά" το ΝΑΙ, θα ξέρουμε πλέον σίγουρα ποιοι είναι με ποιους και θα το ξέρει κι η κοινωνία ολόκληρη. Κι εδώ, οι συγκροτημένες δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να αποδείξουν αν αξίζει να υπάρχουν ή μήπως τα μονοψήφια ποσοστά τους αντανακλούν την ποιότητά τους...

ΥΓ: Τώρα που το θυμήθηκα. Πάρα πολλοί τις τελευταίες ώρες έχουν πάθει ένα ...δημοκρατικό παραλήρημα. Μεταξύ αυτών και σοβαροί υποτίθεται σχολιαστές, όπως ο Γιώργος Δελαστίκ κι ο "πολύς" Κούλογλου . Και λένε, μαζί με άλλους από όλο το πολιτικό φάσμα, ότι ο ΓΑΠ κάνει μια τυχοδιωκτική ντρίπλα και προσπαθεί να κερδίσει ανεύθυνα χρόνο. Συμφωνώ έως εδώ. Συνεχίζουν όμως αντιπροτείνοντας εκλογές.
Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τη λογική σύνδεση. Ποιος εμποδίζει να γίνουν δημοψήφισμα και εκλογές ταυτόχρονα; Γιατί δε μπορώ να ψηφίσω πχ ΠΑΣΟΚ (γιατί τρελαίνομαι για την πράσινη ανάπτυξη) και ΟΧΙ, ταυτόχρονα; Και γιατί κανείς από όλους αυτούς του δημοκράτες, δεν προτείνει αυτό το προφανές;

Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2011

Μετά τη Δημοκρατία, τι;

Σημείωση: δοκιμάζω κάτι καινούργιο, να βάζω υποσημειώσεις μέσα στο κείμενο με τους χαρακτήρες [1], [2] κλπ. Όπου βλέπετε κάτι τέτοιο, κάνοντας κλικ, θα μπορείτε να δείτε την υποσημείωση (ελπίζω). Ναι, δεν είναι πολύ κομψό, αλλά ελπίζω να είναι λειτουργικό. Μια δοκιμή κάνουμε, μη βαράτε...

Εδώ και μήνες σκέφτομαι να ανεβάσω μιαν ανάρτηση, για το πρόβλημα της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (ίσως και ευρύτερα). Αντ' αυτού ο ωφελιμισμός μου με οδήγησε να κάνω ένα σχετικό επιστημονικό άρθρο (βρίσκεται σε φάση τελικής έγκρισης για δημοσίευση) σε ένα επιστημονικό περιοδικό. Αλλά, θα προσπαθήσω εδώ να πω δυο πράγματα, αποφεύγοντας τις βαρετές αναλύσεις που διυλίζουν τον κώνωπα και χαρακτηρίζουν την επιστήμη...

Η ιδέα της Δημοκρατίας, όπως την ξέρουμε και την βιώνουμε, δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε προφανής. Δεν είναι δηλαδή κάτι "εγγενές στον άνθρωπο που αναζητά την Ελευθερία". Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να θεωρείται στα σοβαρά, κάποιο τελικό, "ύψιστο" στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης [1]. Στην περίπτωσή μας, εξετάζουμε το φαινόμενο που ονομάζεται "αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία", όπως εκδηλώθηκε κυρίως στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Με την εμφάνιση του Διαφωτισμού και του Μοντερνισμού,  περνάμε σταδιακά από την ιεραρχική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας σε κοινωνία λειτουργικά διαφοροποιημένη [2]. O Βυζαντινός "αυθέντης", ο Μεσαιωνικός φεουδάρχης, δεν κατέχει πλέον την αυθεντία, και κατά συνέπεια η άποψή του δεν μπορεί πλέον να παράγει μονοσήμαντα νόημα για τους υπηκόους του. Αυτό βεβαίως δημιουργεί ένα βαθύ πρόβλημα κοινωνικής οργάνωσης: ποιος θα συντονίσει τα ξεχωριστά κοινωνικά συστήματα που αναδύονται πλέον σαν ξεχωριστές αυτόνομες, αυτο-αναπαραγόμενες (αυτοποιητικές) ολότητες;

Η λύση - κι όχι εύκολα - δίνεται με την ιδέα της "Δημοκρατίας": ένα σύστημα διοίκησης βασισμένο στη συναίνεση που συμβολίζει τη "λαϊκή κυριαρχία". Αλλά κι εδώ, το πρόβλημα συντονισμού συνεχίζει να υπάρχει - μια εκλεγμένη κυβέρνηση αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να κυβερνά ανεξέλεγκτη, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ο πειρασμός της "αυθεντίας" είναι μεγάλος. Κατά συνέπεια, το Σύνταγμα, και εκ τούτου η ιδέα της "Συνταγματικής Δημοκρατίας", έρχονται να μεταμορφώσουν την αρχική ιδέα, σε κάτι πιο περίπλοκο [3]. Όταν κι αυτό, στα μέσα πλέον του 20ου αιώνα [4] αποδεικνύεται ανεπαρκές, το "Κράτος Πρόνοιας" έρχεται σαν επόμενο φυσικό βήμα για να διατηρηθεί ο συντονισμός μιας βαθιά διαφοροποιημένης κοινωνίας. Για να εξηγούμαι: όταν λέω "διαφοροποιημένη" δεν εννοώ μια ιεραρχική διαφοροποίηση, όπως π.χ. την εννοούν οι μαρξιστές (κοινωνικές τάξεις), αλλά μια πλειάδα λειτουργικά διαφοροποιημένων συστημάτων π.χ. Επιστήμη, Θρησκεία, Οικονομία, Στρατός, Νόμος, Πολιτική, Παιδεία, Υγεία, Τέχνη κ.ο.κ. που στη μεταξύ τους διάδραση: (i) Αναπαράγουν τον εαυτό τους ως αυτόνομες οντότητες και ταυτόχρονα (ii) αναπαράγουν της αλληλεξάρτησή τους. Το καθένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τα άλλα (αλληλεξάρτηση), αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να υπάρξει καθεαυτό μόνον διατηρώντας την αυτονομία του [5]. Καθένα απ' αυτά συνεισφέρει στο μοντέρνο χάος μέσα από τη δράση του, η οποία στοχεύει στην απομείωση του χάους. Έτσι, σε μια γωνία της εμπειρίας το χάος τιθασεύεται και ταυτόχρονα αναδύεται κάπου αλλού, σε μια νέα, απρόβλεπτη μορφή. Κι ο κόσμος εξελίσσεται [6].



Σ' αυτό το σύστημα, καίριες λειτουργίες έχουν ανατεθεί στο πολιτικό σύστημα. Το περίφημο διυποκειμενικό νόημα δεν υπάρχει [7] - κάθε σύστημα παράγει το δικό του. Κι ο ρόλος του πολιτικού συστήματος έγκειται στο να σέβεται την αυτονομία των άλλων συστημάτων (δηλ. να μην τους επιβάλλει νόημα), αλλά ταυτόχρονα να συντονίζει τις δραστηριότητές τους. Βέβαια, το θέμα τώρα είναι: συντονισμός, με ποιους στόχους ακριβώς;

Για να απαντηθεί αυτό το σημαντικό πρόβλημα, δυο λειτουργίες έχουν εμφανιστεί: (i) Η ιδέα της "κοινής γνώμης" που θέτει προτεραιότητες [8] και (ii) η διάκριση κυβέρνηση/αντιπολίτευση [9]. Και οι δυο αυτές λειτουργίες (επικοινωνία του πολιτικού συστήματος με το περιβάλλον του μέσω της "κοινής γνώμης" και σαφής διάκριση κυβέρνησης/αντιπολίτευσης) στοχεύουν στη συνεχή αυτο-αναπαραγωγή του συστήματος αυτού. Ευνόητο είναι τότε ότι, αν κάποια από τις δυο λειτουργίες σταματήσει αυτό που μπαίνει σε κίνδυνο είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Και μαζί του, λόγω στενής δομικής σύζευξης [10], κινδυνεύει και η ίδια η Δημοκρατία.

Από αυτή την άποψη, στην Ελλάδα έχουμε φτάσει στο όριο: ούτε η διάκριση κυβέρνηση/αντιπολίτευση είναι πλέον ορατή αλλά ούτε και το πολιτικό σύστημα ως όλον φαίνεται να στρέφεται προς την "κοινή γνώμη" για να καταλάβει το ίδιο προς τα που πρέπει να προχωρήσει. Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει εν μέσω κοινωνικού χλευασμού, ενώ η Νέα Δημοκρατία δε δείχνει ικανή να εγγυηθεί το σεβασμό της "κοινής γνώμης". Οι δε πολίτες, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ποιο είναι το ένα κόμμα και ποιο το άλλο. Άκρως επικίνδυνος για τη Δημοκρατία, ο πρωθυπουργός της χώρας απαιτεί τη συναίνεση όλων των άλλων, σε μια πολιτική που δεν παράγει νόημα για κανένα από τα κοινωνικά συστήματα: ούτε "οι αγορές" είναι ευτυχείς, ούτε η παιδεία, ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε η Υγεία, αλλά ούτε και το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Η κυβέρνηση καταφεύγει στο σόφισμα των "κακομαθημένων συντεχνιών που ταλαιπωρούν την κοινωνία", αντιμετωπίζοντας έτσι την κοινωνία όχι με έναν τρόπο σύγχρονο, αλλά με την παλιά, νεκρή, μεσαιωνική νοοτροπία: σαν ένα κοπάδι μισότυφλες γαρίδες...

Η στάση αυτή, με κάθε κριτήριο (μαρξιστικό ας πούμε, ή συστημικό - όπως εδώ, ή αστικοδημοκρατικό φιλελεύθερο) είναι αναντίρρητα εγκληματική. Και το έγκλημά της έγκειται στο ότι επιθετικά ροκανίζει τη Δημοκρατία, όχι μόνο διαλύοντας το κράτος πρόνοιας και κουρελιάζοντας το Σύνταγμα, αλλά αμφισβητώντας και λοιδορώντας ευθέως την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας.

Πρόκειται για μια καθαρή περίπτωση αναπήδησης στο μακρινό μεσαιωνικό παρελθόν. Αυτό βέβαια, δε θα είναι χωρίς συνέπειες. Η περίοδος της Τρομοκρατίας στη Γαλλική Επανάσταση, η Κομμούνα των Παρισίων και άλλα κοινωνικά φαινόμενα, εξέφρασαν με τον πιο τραγικό τρόπο τους πόνους της γέννας του σημερινού καθεστώτος. Εδώ που φτάσαμε, το ερώτημα είναι τι θα φέρουν οι πόνοι της γέννας του όποιου νέου καθεστώτος  - μια και το παρόν δολοφονείται συστηματικά από το πολιτικό σύστημα.


Παρασκευή, Οκτωβρίου 21, 2011

Που να ΠΑΜΕ από δω, τώρα?


 [Όλες οι φωτογραφίες είναι από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ]

Πριν μερικές ανέβασα μια δημοσίευση για το ρόλο του ΚΚΕ στη σημερινή συγκυρία (ή τον μη-ρόλο αλλά κι αυτό ρόλος είναι). Δε φανταζόμουν όμως ότι πολύ γρήγορα, το ΚΚΕ θα "απαντούσε" στις απορίες (και αγωνίες) μου με έναν τρόπο βγαλμένο κατευθείαν από τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας της ελληνικής αριστεράς.

Κυνηγώντας τον ταξικό εχθρό?!


Παρακολουθώντας τα όσα έγιναν στις συγκρούσεις ανάμεσα στο "black block" (ή απλώς "κουκουλοφόρους") και στο μπλοκ του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ), προσπάθησα να συγκρατήσω τη λογική μου και να καταλάβω τι βλέπω. Μέσα σε συζητήσεις στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης, οι αντιπαραθέσεις ήταν έντονες και απαξιωτικές, με τη μια πλευρά να θεωρεί το ΠΑΜΕ alter ego των ΜΑΤ, την άλλη να θεωρεί τους κουκουλοφόρους πράκτορες της Ασφάλειας, Χρυσαυγίτες ή απλώς έξαλλους δολοφόνους που δε δίστασαν να πετάξουν μολότωφ σε απλούς πολίτες (δηλαδή στα μέλη του ΠΑΜΕ - ως εάν οι μολότωφ που πετάγονται εναντίον των ΜΑΤ να είναι φυσικό φαινόμενο). Πολύ οργή, πολύ λάσπη, κι απ' ό,τι φαίνεται και πολύ ψέμα (κοινώς αδίστακτη προπαγάνδα απ' όλους). Καμιά δυνατότητα συζήτησης, μεταξύ ανθρώπων που επί μήνες είχαν πετύχει να κουβεντιάζουν μεταξύ τους με ανοχή στην άλλη άποψη - μέσα σε ώρες, μια ενότητα που είχε σφυρηλατηθεί στη βάση της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης, φάνηκε να θρυμματίζεται. Θα δούμε τις επόμενες μέρες αν ισχύει.

Εν τω μεταξύ, ο γνωστός Πάσχων σπεύδει να συγχαρεί το ΚΚΕ για την "υπεύθυνη πολιτική του στάση" ("μάθανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι" - τι μου φταιν' οι γύφτοι?). Δεν ξέρω αν η κ. Παπαρήγα αισθάνεται κολακευμένη από το άρθρο του Πάσχοντα, αλλά εγώ προσωπικά θα έμενα σπίτι καμιά βδομάδα να ξεχαστεί λίγο το θέμα...

Βέβαια, το ερώτημα φαίνεται απλό: "Και τι να έκανε το ΠΑΜΕ, να άφηνε τους κουκουλοφόρους να διαλύσουν τη συγκέντρωση"? Η ιδέα πίσω από τα απλά ερωτήματα, είναι να εκβιαστεί μια απλή (ει δυνατόν: μονολεκτική) απάντηση. Τα απλά ερωτήματα είναι συνήθως υπεραπλουστεύσεις που ή πονηριά υποκρύπτουν, ή μειωμένη αντίληψη της περιπλοκότητας του προβλήματος στο οποίο ζητούν την απάντηση. Και στο παραπάνω ερώτημα, πρέπει να είμαστε τρομερά προσεκτικοί.

Να δούμε τα επιχειρήματα των υπερασπιστών του ΠΑΜΕ:

  1. Οι αλήτες αυτοί διαλύουν συνεχώς τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και αντικειμενικά παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
  2. Τα ΜΑΤ εμφανίζουν μια άτυπη αλλά ουσιαστική συνέργεια με το black block: τους αφήνουν να δημιουργήσουν χάος και μετά επιτίθενται (τα ΜΑΤ) εναντίον των ειρηνικών διαδηλωτών με προφανή στόχο να τρομοκρατήσουν τους δημοκρατικούς πολίτες.
  3. Οι ζημιές που προκαλούν τα black blocks, χρησιμοποιούνται σαν κατηγορίες εναντίον των διαδηλωτών αδιακρίτως, και προσφέρουν δικαιολογίες για περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών ενός ολόκληρου λαού.
Δεν έχω σκοπό να απορρίψω καμιά από αυτές τις κατηγορίες. Εγώ ο ίδιος, στις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008, εκτόξευσα ένα απ' αυτά τα καλόπαιδα στο πεζοδρόμιο, εκτός του μπλοκ της διαδήλωσης, μόνο και μόνο γιατί φορούσε κουκούλα και μαντήλι και κουβάλαγε ένα βαρύ (όπως φαινόταν) σακίδιο στην πλάτη. Δέχτηκα δε και την ανελέητη κριτική των συναδέλφων μου, ότι δε μπορεί να "κάνω τον νταή" και να συμπεριφέρομαι μ' αυτό τον τρόπο σε εφήβους. Μπορεί και να 'χαν δίκιο. Πάντως, θα το ξανάκανα αδίστακτα, το ομολογώ.

Αλλά, οι προσωπικές μου απόψεις, κι η προσωπική μου στάση - για την οποία αναλαμβάνω την ευθύνη μου - είναι ένα θέμα, και η στάση ενός πολιτικού κόμματος σε συνθήκες Δημοκρατίας, κάτι τελείως διαφορετικό. Εγώ για παράδειγμα, δεν κατεβαίνω στις διαδηλώσεις με στειλιάρια από αξίνες (αυτό κρατούσαν τα μέλη του ΠΑΜΕ), ούτε με κράνος στο κεφάλι. Δεν κατεβαίνω έτοιμος για τσαμπουκά, ούτε σε παράταξη, ούτε με ιεραρχικές δομές, εντολές, συντονισμό, κλπ. κλπ.

Δηλαδή, η δράση των κουκουλοφόρων, δεν αποτελεί το αιτιακό πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να αναπτύσσεται η στάση οργανωμένου τραμπουκισμού κάποιου νόμιμου πολιτικού κόμματος. Και ΔΕΝ το αποτελεί, γιατί βρισκόμαστε σε συνθήκες Δημοκρατίας (ακόμα και με τις όποιες παραμορφώσεις θεωρεί ο καθένας). Αν δηλαδή το ΚΚΕ, θεωρεί ότι δεν υπάρχει Δημοκρατία, ότι το Σύνταγμα κι οι νόμοι έχουν καταλυθεί, άριστα θα πράξει να προχωρήσει σε όποια μορφή αγώνα κρίνει προσφορότερη για την αποκατάσταση του Συντάγματος της χώρας. Υποχρεούται άλλωστε - όπως ο καθένας μας - από το άρθρο 120 παρ. 4. ("...δικαιούνται και υποχρεούνται...").

Αυτές οι δουλειές όμως, γίνονται καθαρά: Δηλώνεις ότι η Δημοκρατία καταλύθηκε και αναλαμβάνεις μια σειρά από (πρώην) κρατικές εξουσίες στα πλαίσια ενός έκτακτου πολιτικού προγράμματος δράσης. Διαφορετικά, κάθεσαι και διαδηλώνεις όπως κάθε πολίτης, προστατεύεις το χώρο σου και τελειώνεις. Βεβαίως, για να προστατεύσεις το χώρο σου, πρέπει σαφώς να γνωρίζεις τα όριά του. Και τα όρια του ΚΚΕ, δεν καλύπτουν όλο το λαϊκό κίνημα, ούτε καν το σύνολο των πολιτών που βρίσκονται κατά καιρούς στο Σύνταγμα.

Μόνο μια φαντασίωση μονολιθικότητας μπορεί να επιτρέψει σε ένα κόμμα να κάνει ό,τι έκανε το ΚΚΕ στις 20 του Οκτώβρη 2011 στο Σύνταγμα. Αυτό ακριβώς βέβαια, η βασική του αδυναμία (μονολιθικότητα), είναι ταυτόχρονα και η βασική του δύναμη, αυτό που το κρατάει σταθερό από το 1918. Ένα δοκιμασμένο μοντέλο συστημικής διακυβέρνησης που το ΚΚΕ προσπαθεί να αναπαράγει σε μια πλειάδα περιπτώσεων: παράλληλη ΓΣΕΕ (ΠΑΜΕ), παράλληλο φοιτητικό/μαθητικό κίνημα, παράλληλα σωματεία όπου μπορεί κλπ. ένα δίκτυο παράλληλων - κομματικά εγκεκριμένων - δομών μέσα στις κοινωνικές δομές που η υπόλοιπη κοινωνία αγωνίζεται.

Αν αυτές δεν είναι οργανωμένες ομάδες τραμπούκων, τότε δεν ξέρω ελληνικά...

Αυτήν ακριβώς την αντίληψη εκδήλωσε το ΠΑΜΕ χτες στο Σύνταγμα: συντεταγμένες, εξοπλισμένες ομάδες τραμπούκων απέναντι στους τραμπούκους κουκουλοφόρους. Ούτε λόγος για νομιμότητα κι η μόνη μου (αφελής ίσως) απορία είναι η εξής: πως είναι δυνατόν, με την έναρξη των επεισοδίων αμέσως, τα ΜΑΤ να μη τους μαζέψουν όλους μαζί αδιακρίτως και να τους αλλάξουν τα φώτα στις ποινές. Θα ήθελα μια απάντηση σ' αυτό, μια και όλες οι υποθέσεις που μπορώ να κάνω δεν είναι καθόλου τιμητικές για το ΚΚΕ.

Πως ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος?
Επειδή κάποιοι, όχι λίγοι, που δε διστάζω να χαρακτηρίσω ελαφρόμυαλους ("λαφράντζες" όπως λεν στη Μυτιλήνη) υπερασπίζονται τους "λαϊκούς" τραμπουκισμούς του ΚΚΕ εν είδει "αναγκαίου κακού", θα ήθελα απαντήσεις στα εξής ερωτήματα:

1. Αν κάποιος "φιλότιμος" ΠΑΜίτης χτες, σκότωνε κάποιον κουκουλοφόρο (και δε θέλει βέβαια πολύ σε τέτοιες καταστάσεις) ποια η θέση του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και της Αριστεράς; Αν τα ΜΑΤ σκοτώσουν κάποιον, υπάρχουν υπεύθυνοι, διαδικασίες, καταλογισμοί. Αν το ΠΑΜΕ σκότωνε κάποιον θα καταλήγαμε στα δικαστήρια με το ΚΚΕ να ουρλιάζει ότι διώκεται πολιτικά? Πολύ νομίζουν στον Περισσό ότι χρειάζεται για να έχουμε έναν νέο Κορκονέα? Θέλουν έναν "κομμουνιστή" Κορκονέα?

2. Με τι μούτρα, όσοι υπερασπίζονται αυτή την τακτική του ΚΚΕ, καταγγέλλουν τους χρυσαυγίτες που "περιπολούν" στο κέντρο της Αθήνας, σφάζοντας μετανάστες? Οι χρυσαυγίτες χρησιμοποιούν την ίδια δικαιολογία με τους ΠΑΜίτες: "Αφού η Αστυνομία δεν κάνει τη δουλειά της, αναγκαστικά θα την κάνουμε εμείς!". Ή κάνω λάθος?

3. Υπήρξε προσυνεννόηση του ΠΑΜΕ με τους άλλους φορείς που συμμετείχαν στο Σύνταγμα για τους τρόπους περιφρούρησης της εκδήλωσης? Συμφώνησαν οι άλλοι να μπει η όλη εκδήλωση κάτω από την ομπρέλα του ΠΑΜΕ?


4. Τι θα πει το ΚΚΕ αν στην επόμενη "συνεύρεση" εμφανιστούν οργανωμένες ομάδες των "Δεν Πληρώνω", με κράνη και στειλιάρια, και το ίδιο οι οπαδοί του ΣΥΝ ή οι όποιες αυτόνομες ομάδες συμμετέχουν? Ή οι διάφορες παρέες? Ποιος θα χτυπάει ποιον και με ποιο κριτήριο? Και ποιους θα πρωτοσυλλαμβάνουν τα ΜΑΤ?

5. Με ποιο κριτήριο επίσης τα ΜΑΤ δεν επενέβησαν από την αρχή ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ? Από που στο διάολο παίρνουν εντολές τα ΜΑΤ? Από τη Χρυσή Αυγή, από τον Παπουτσή, από τον Περισσό, από που? Για να ξέρουμε. Πόσα μέλη του ΠΑΜΕ και πόσοι κουκουλοφόροι συνελήφθησαν και παραπέμπονται? Ή μήπως τα στειλιάρια δεν είναι όπλα?

Εν τω μεταξύ, τα ΜΑΤ κάνουν ό,τι μπορούν...


Και μερικά συμπεράσματα:
  • Αν αυτό το μοντέλο προβάλλει το ΚΚΕ ως κοινωνική πρόταση, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Οι κουκουλοφόροι ΔΕΝ προβάλλουν πρόταση - είναι αφιονισμένο περιθώριο απλώς. Το ΚΚΕ όμως υποτίθεται ότι προτείνει κάτι. Τι - στειλιάρια και κράνη?
  • Αν θέλει το ΚΚΕ να συμμετάσχει στα κινήματα των πλατειών, ν' αφήσει τα στειλιάρια στο σπίτι. Να αλλάξει τα φώτα στον Παπουτσή για τη δράση των black blocks μέσα στο Κοινοβούλιο όπου έχει λόγο. Ή είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα, ή είναι μια από τα ίδια με τους κουκουλοφόρους...
  • Όταν οι θεσμοί δεν λειτουργούν έχουμε θεσμική δυσλειτουργία. Όταν αυτόκλητες δομές υποκαθιστούν τους θεσμούς, έχουμε θεσμική εκτροπή. 
Χαίρετε...

Υ.Γ. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του νεκρού 53χρονου. Πρέπει να φροντίσουμε δε, να μην υπάρξει άλλος νεκρός. Κι αυτή η προσπάθεια είναι ευθύνη όλων.

Κυριακή, Οκτωβρίου 16, 2011

Ο Περισσός, Περιττός?


Τα Χειμερινά Ανάκτορα. Αναμένω να δώσει εντολή η Αλέκα για να τα καταλάβουμε.
Όσο παρακολουθώ τις εξελίξεις, τόσο περισσότερο εκπλήσσομαι από τη στάση του ΚΚΕ.
Να διευκρινίσω αμέσως ότι, ουδέποτε ψήφισα το εν λόγω κόμμα, τόσο για λόγους ιδεολογικών διαφωνιών, όσο και για πρακτικούς (συνέπεια του προηγούμενου). Παρόλ' αυτά όμως, πάντα το θεωρούσα μια προοδευτική δύναμη, το βασικό πυλώνα της ελληνικής αριστεράς, οι ιστορικές παθογένειες του οποίου δικαιολογούν - ως ένα βαθμό - και την ανικανότητα της ευρύτερης ελληνικής αριστεράς να παρέμβει στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν και μια οργανική, αδιάσπαστη σύνδεση με την ελληνική κοινωνία.

Ωστόσο, ούτε στα χειρότερα όνειρά μου, δε μπορούσα να φανταστώ ότι την ώρα που το ελληνικό σύμπαν καταρρέει, εξαιτίας μιας καλοσχεδιασμένης επίθεσης εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, το ιστορικό κόμμα της ελληνικής αριστεράς θα παρέμενε παθητικός θεατής.

Βασικές δομές της χώρας διαλύονται με μεγάλη ταχύτητα, επιμονή και επιθετικότητα. Συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα καταπατούνται, ενώ οι υπερασπιστές κι εντολοδόχοι της τρόικα αποθρασύνονται όλο και περισσότερο (π.χ.  κοινή παρέμβαση του Trio Moutzes). To Σύνταγμα της χώρας έχει γίνει κουρελόχαρτο και το πολίτευμά της οπερέτα. Ξένοι μπαινοβγαίνουν στις διάφορες κρατικές και δημόσιες δομές, χωρίς έλεγχο και με κινδύνους που δεν φανταζόμαστε.

Και ποια είναι η στάση του ΚΚΕ μπροστά σ' αυτή την κατάσταση? Γράφει καμιά ανακοίνωση στο Ριζοσπάστη, κάνει και μια συντεταγμένη βόλτα με το ΠΑΜΕ γύρω-γύρω, ειρωνεύεται (όταν δεν κατηγορεί) τα αυθόρμητα κινήματα των πλατειών και άλλα, και ...αποκαθιστά το Ν. Ζαχαριάδη, συνεχίζει να λέει ηλίθια επιχειρήματα για τον Άρη και γενικώς, καλά περνάει... Κι άμα δεν του βγαίνει το κομματικό χρήμα, απολύει και μερικούς εργαζόμενους και συνεχίζει την επαναστατική του πορεία. Και γίνεται έτσι, περίγελος του κάθε Μανδραβέλη, που βεβαίως το σέβεται (αρκεί να μην ενοχλεί τα κρουαζιερόπλοια...). Ένα κόμμα γραφικό κι ακίνδυνο, το ξαναλέω ΑΚΙΝΔΥΝΟ για την παρούσα κατάσταση.

Ποια είναι η θέση του ΚΚΕ για την παραμονή στην ευρωζώνη? Ποια είναι η θέση του για την μονομερή διαγραφή του χρέους? Για το "κούρεμα" ίσως? Άκρα του τάφου σιωπή - διότι περί τάφου πρόκειται. Πως πιστεύει ότι μπορούμε να βγούμε από την παρούσα κατάσταση? "Με τους λαϊκούς αγώνες" απαντούν... Ναι, καλά, αλλά με ποιους τακτικούς στόχους? Γιατί, η καταστροφή συμβαίνει τώρα - τώρα λοιπόν πρέπει να υπάρξει κι η στοχευμένη αντίδραση. Αλλά, όταν διασπάς τους κοινωνικούς αγώνες με φορείς-σφραγίδες (όπως το ΠΑΜΕ), όταν αντιμετωπίζεις καχύποπτα όποιον είναι αριστερός αλλά όχι μέλος σου (παλιά τους έλεγαν "πράκτορες της Ασφάλειας"), τότε αντικειμενικά προσφέρεις υπηρεσίες στην τρόικα και σ' όποιον άλλο επιχειρεί τη διάλυση όσων η ελληνική κοινωνία κατέκτησε μέσα σε 50 χρόνια.

Βεβαίως, κάποιοι στον Περισσό, μπορεί να φαντασιώνουν ότι επιτέλους λαμβάνει χώρα η "μαζική προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης", οπότε η εργατική τάξη θα αποκτήσει επιτέλους τη μαζικότητα και τη ριζοσπαστικότητα που χρειάζεται η επανάσταση. Θα βρούμε και κατά πέφτουν τα Χειμερινά Ανάκτορα (το Σμόλνι είναι προφανώς στον Περισσό), θα ρίξει μια κανονιά το Avrora (δεν έχουμε, θα τη ρίξουμε από το Αβέρωφ...) και βουρ: οι νέες δέκα μέρες που θα συγκλονίσουν τον κόσμο.
Την ώρα που η υπόλοιπη ελληνική αριστερά (με χίλια προβλήματα και πολλά κουσούρια) απλώνει χέρι ενότητας στο ΚΚΕ, το τελευταίο αναμένει τη "λαϊκή εξουσία". Εν τω μεταξύ, άνθρωποι καταστρέφονται, άλλοι αυτοκτονούν, άλλοι μεταναστεύουν κι άλλοι απλώς γυρίζουν σπίτια τους απογοητευμένοι από τις διαδηλώσεις. Κι όσο για την "προλεταριοποίηση", αυτή προϋποθέτει ανεπτυγμένο δευτερογενή τομέα - και δεν έχουμε τέτοιο.

Αυτή την ώρα - για πρώτη φορά μετά από 65 χρόνια - το ΚΚΕ έχει τη δυνατότητα να διορθώσει το καταστροφικό λάθος του της αποχής από τις εκλογές του 1946, που σφράγισε την αδυναμία της χώρας να αναπτύξει μια υγιή (όσο υγιής μπορεί να είναι) αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Να πάρει σαφή θέση, υπέρ της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, με ταυτόχρονη διαγραφή του χρέους και εθνικοποίηση όλων των τραπεζών. Να συστρατευθεί μαχητικά σε ένα ενιαίο μέτωπο της αριστεράς, με καθαρό λόγο και σαφή αιτήματα για να σταματήσει άμεσα η επίθεση εναντίον της κοινωνίας. Να γίνει ισότιμος σύμμαχος σε έναν κοινό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

  • Αν δεν το κάνει τώρα, θα έχει χάσει μια χρυσή ευκαιρία να βγει από το μαυσωλείο και να ξαναμπεί στο πολιτικό παιχνίδι με αξιώσεις και προοπτική.
  • Αν δεν το κάνει τώρα, η συνέχεια θα είναι λυπηρή για το ΚΚΕ - αλλά αυτό μπορεί και να ναι αδιάφορο. Θα είναι όμως λυπηρή και για την Ελλάδα (παραμένει ακόμα "πατριωτικό" κόμμα το ΚΚΕ?)

Κι όταν η κοινωνία καταφέρει να βρει τον δρόμο της προς την έξοδο (γιατί πάντα γίνεται αυτό τελικά), το ΚΚΕ θα προσπαθεί και πάλι με οιμωγές να ισχυριστεί ότι υπήρξε ο κύριος κορμός της αλλαγής.

Αλλά, τότε πλέον ο Περισσός, στη συνείδηση των πολιτών θα έχει καταστεί εντελώς περιττός.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2011

And the hits keep coming...

Ανακοινωθέν της έκτακτης συνόδου Πρυτάνεων στο Λαύριο, 23/9/2011

Η Σύνοδος των Πρυτάνεων, μετά την πρώτη Διοικητική Πράξη εφαρμογής του Νόμου, διαπιστώνει τα αδιέξοδά του και επιβεβαιώνει την ομόθυμη στάση της για την προάσπιση του Δημόσιου και Αυτοδιοικούμενου Πανεπιστημίου.

Η εξέλιξη της διαδικασίας για την εκλογή των νέων Διοικήσεων με εκλογικό σύστημα αγνώστου περιεχομένου, με άδηλους κανόνες και με διορισμένες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, εφορευτικές επιτροπές, συνιστά θεσμική εκτροπή.

Τα εκβιαστικά διλήμματα που θέτει σε απάντηση το Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, προκαλούν την Πανεπιστημιακή Κοινότητα και κλιμακώνουν την ήδη υφιστάμενη ένταση. Οι εκβιασμοί και οι απειλές για διακοπή της δημόσιας χρηματοδότησης, για μη απονομή πτυχίων, για απώλεια της εξεταστικής περιόδου και του εξαμήνου αποκαλύπτουν το βαθύ έλλειμμα ουσιαστικής εκπαιδευτικής πολιτικής.

Τα Ακαδημαϊκά Όργανα των Ιδρυμάτων θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που αφορούν στην απονομή των πτυχίων, την εξεταστική περίοδο και το εξάμηνο, στο πλαίσιο της αυτοτέλειάς τους και σύμφωνα με τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε Ιδρύματος.

Η ρητή κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου και η αφαίρεση των σχετικών αρμοδιοτήτων από τις Πρυτανικές Αρχές, δίνει έδαφος σε δυνάμεις και πρακτικές που απειλούν τις δημοκρατικές κατακτήσεις και την Ακαδημαϊκή μας παράδοση.

Η Σύνοδος εκφράζει τη ριζική της αντίθεση σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο εργασιακής εφεδρείας ή απόλυσης προσωπικού των Πανεπιστημίων, που ισοδυναμεί με αδυναμία λειτουργίας τους.

Την ώρα που η κοινωνία δοκιμάζεται και η οικονομία της χώρας καταρρέει, τα Πανεπιστήμια αγωνίζονται για να μείνουν όρθια. Η Σύνοδος των Πρυτάνεων καλεί τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, μέλη Δ.Ε.Π., φοιτητές και εργαζόμενους, να υπερβούν τις τεχνητές πολώσεις και με συμμετοχή, συνοχή και αλληλεγγύη να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη Ακαδημαϊκή και Διοικητική λειτουργία των Ιδρυμάτων.

-------------------------------------------------------
Χωρίς άλλα σχόλια, νέα μεγάλη επιτυχία της Άννας Διαμαντοπούλου....

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2011

Δώστε & σώστε τον ΓΑΠ!



Κυκλοφορεί ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας απήχθη από Σομαλούς πειρατές την ώρα που έκανε κανό για να χαλαρώσει κι αυτός από τα προβλήματα (όπως κάνουμε όλοι δηλαδή), και γι' αυτό έχει εξαφανιστεί. Ωστόσο, κανείς, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη ενδιαφέρεται να καταβάλλει λύτρα για την απελευθέρωσή του...

Ο κ. Βενιζέλος, με πολύ βαριά καρδιά, ανακοινώνει νέο επείγοντα φόρο, "πρωθυπουργικής αλληλεγγύης", μπας και καταφέρουμε να τον ξαναδούμε στον τόπο μας που τόσο τον έχει τιμήσει.

Επιτέλους!

Επιτέλους! Τέσσερεις ημέρες μετά από την εσπευσμένη επιστροφή του από το Λονδίνο, ο πρωθυπουργός συνεχίζει να κρύβεται. Παντελόνια φοράει?!!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 17, 2011

Και τώρα, όλοι Πάσχοντες...

Τώρα, την ύστατη στιγμή η κυβέρνηση οφείλει να σοβαρευτεί. Να κόψει με το μαχαίρι οργανισμούς, θέσεις εργασίας και τα κολπάκια. Δεν μπορεί σε μια χώρα υπό χρεοκοπία να χρηματοδοτεί ο προϋπολογισμός Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας. Καλή είναι η ισότητα, αλλά η σωτηρία της χώρας είναι ο υπέρτατος στόχος. (Πάσχων Μανδραβέλης)
Κι ο Πάσχων, και πολλοί άλλοι,επί χρόνια στηλίτευαν, ειρωνεύονταν, κάγχαζαν, αποστρέφονταν μετά βδελυγμίας τις διάφορες πατριωτικές επικλήσεις, κυρίως όταν αυτές στρέφονταν εναντίον της παγκοσμιοποίησης.
Ειρωνεύονταν τα εθνικά σύνορα ως όρια, αποκαλούσαν "πατριδοκάπηλο" όποιον μιλούσε για το "καλό της πατρίδας", "κρυπτοφασίστες" όσους δεν συμφωνούσαν μαζί τους και - εν τω μεταξύ - συμμετείχαν σε πλειάδα "Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων" (ΜΚΟ) που εισέπρατταν από τα κρατικά ταμεία - δηλαδή, από τα δικά μας χρήματα.

Δεν θα κρίνω εδώ την επιστημονική αρτιότητα των απόψεών τους εκείνων. Δε διστάζω να πω (και πείτε με αλαζόνα) ότι το επιστημονικό τους επίπεδο είναι κάτω απ' το χαλί, οπότε απ' της μυλωνούς τον πισινό δε ζητάς ορθογραφία...
Κήρυκες οι ίδιοι ενός μοντερνισμού που ούτε ποτέ κατανόησαν, ούτε μελέτησαν, ούτε βέβαια ενσωμάτωσαν στη σκέψη τους. Ανοϊκοί παπαγάλοι κάποιων άλλων που μασούσαν τον "μετα-μοντερνισμό" σαν τσίχλα, χωρίς να είναι βέβαια σε θέση να δώσουν ούτε έναν στοιχειώδη ορισμό...

Αλλά, με εκπλήσσει η καταπληκτική κωλοτούμπα, με χάρη αθλητριών συγχρονικής κολύμβησης, που έκαναν όλοι μαζί, μόλις ο Γιωργάκης έθεσε θέμα "σωτηρίας της πατρίδας"!! Τι πατριωτισμός, τι επικλήσεις "στο καλό της χώρας" (είναι πονηρός ο Πάσχων, αποφεύγει τον όρο "πατρίδα"...). Ποιο είναι αυτό το "καλό της χώρας" (ή "πατρίδας") παραμένει βεβαίως εντέχνως αδιευκρίνιστο. Αλλά, αν κρίνουμε από το ποιον των ανθρώπων (και πως αλλιώς να κρίνεις κάποιον;) πατρίδα είναι οι ΜΚΟ, τα ιδιωτικά κανάλια, τα ραδιόφωνα και τα πάνελ, το τρίγωνο της πλατείας Κολωνακίου. Α - και τ' αγγλικά (μη ξεχνάμε και τη Διαμαντοπούλου ε?).

Αυτή τη πατρίδα θέλουν τώρα να προστατέψουμε. Ας αυξηθούν οι άνεργοι, ας αυτοκτονούν κι ας αυτοπυρπολούνται οι απελπισμένοι, ας γίνουν όλα ιδιωτικά... (Αλήθεια, ξέρουν άραγε οι όψιμοι πατριώτες τι σημαίνει "ιδιώτης";).

Για όποιον δεν καταλαβαίνει ακόμα: υπάρχουν δυο σαφώς διαφοροποιημένες απόψεις για την έννοια της Ελλάδας. Προσέξτε: όχι για "την Ελλάδα που θέλουμε", αυτό είναι άλλο θέμα, αλλά για το τι είναι "Ελλάδα". Για κάποιους, Ελλάδα είναι οι εκδηλώσεις των αγορών στον συγκεκριμένο τόπο. Για κάποιους άλλους, οι άνθρωποι που ζουν σ' αυτόν τον τόπο.

Και το αυγό του φιδιού σπάει, ξεχύνοντας απ' τη μια χρυσαυγίτες κι από την άλλη Πάσχοντες γενικώς... Τώρα είναι η ώρα να ανοίξουμε το στόμα μας. Να τους πούμε καθαρά την άποψή μας. Να τραβήξουμε μια βαθιά διαχωριστική (Ναι: ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ!) γραμμή ανάμεσα σε μας και σ' αυτούς. Ας πάνε παρέα με το alter ego τους της Χρυσής Αυγής, κι ας αφήσουν την "πατρίδα" σε 'κεινους που βλέπουν ανθρώπους κι όχι νούμερα (είτε μεταναστών, είτε επενδύσεων...).

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 12, 2011

Προσοχή!

Προειδοποίηση προς την κυβέρνηση: ό,τι κι αν κάνετε, μην μειώσετε τις χρηματοδοτήσεις στις φυλακές της χώρας!
Αν το κάνετε, θα το μετανιώσετε κάποια στιγμή, ακούτε που σας λέω...

Κυριακή, Αυγούστου 28, 2011

Ο κύριος Μιχάλης

Έμενε στην απέναντι μεριά του δρόμου, το σπίτι του ακριβώς φάτσα στο δικό μας. Μεγαλύτερος από εμένα και τη γυναίκα μου (που είμαστε συνομήλικοι) κατά 22 χρόνια. Άρα, "κύριε Μιχάλη" τον ανέβαζα, "κύριε Μιχάλη" τον κατέβαζα. Εκείνος, με αποκαλούσε Heinz.

Φιλικός και πάντα αξιοπρεπής. Θα το ξαναπώ: αξιοπρεπής. Πολυτεχνίτης - τα χέρια του "έπιαναν" και ποτέ δεν έκανε πίσω στις τεχνικές δυσκολίες (ούτε και στις άλλες εδώ που τα λέμε). Στο υπόγειο του σπιτιού του στημένο ένα πλήρες ξυλουργικό εργαστήρι, με την τελευταία λέξη της σχετικής τεχνολογίας και γεμάτο πατέντες δικές του που έκαναν τη λεπτομερή επεξεργασία του ξύλου μια απλή δουλειά. Κουκέτες, βιβλιοθήκες, τραπέζια αλλά και πιο περίπλοκες κατασκευές, έβγαιναν από το υπόγειο κι έπαιρναν την άγουσα προς τους πάνω ορόφους. Στα θαυμαστικά μου σχόλια απαντούσα με απλότητα - "έλα βρε Heinz τίποτε δεν είναι, αρκεί να 'χεις τα εργαλεία". Μου το κόλλησε και μένα το κουσούρι της επιπλοκατασκευής για πολύ καιρό.

Με τη γυναίκα του τα πήγαιναν σαν το σκύλο με τη γάτα εκείνη την εποχή. Αλλά: και σκύλος και γάτα αξιοπρεπείς. Ποτέ δεν τους ακούσαμε στους καυγάδες τους. Άκουγαν βέβαια αυτοί εμάς... Νιόπαντροι και νέοι κι άσχετοι, κι άγνωστοι μεταξύ μας εγώ κι η γυναίκα μου (μεταξύ γνωριμίας και γάμου μεσολάβησαν 61 μέρες), γινόταν πανηγύρι κανονικό. Ποτέ δεν σχολίασαν τίποτε. Κι όταν η γυναίκα μου γκρίνιαζε  (στη γυναίκα του κυρίου Μιχάλη) εκείνη έλεγε, "καλό παιδί είναι ο Heinz, μη το ξεχνάς αυτό, εγώ το βλέπω ότι είναι καλός άνθρωπος, ίσως να 'ναι ζορισμένος στη ζωή του".

Φυσικός ήταν με μεταπτυχιακό στη "Ραδιο-ηλεκτρολογία" (ό,τι κι αν είναι αυτό). Αλλά, το μεράκι του ήταν οι ...σεισμοί.

- "Δε μου λες Heinz, αυτή την τρελή θεωρία με τις τεκτονικές πλάκες την ξέρεις ε";
- "Ναι βεβαίως".
- "Και δε μου λες ρε παιδί,  αυτές τις πλάκες εσύ τις έχεις δει";
- "Όχι βέβαια, αφού βρίσκονται ανάμεσα στη διάπυρη μάζα του κέντρου της Γης και την επιφάνεια"!
- "Κι αφού δεν τις έχεις δει, πως πιστεύεις ότι υπάρχουν";
- "Ε,.... αφού όλοι οι ειδικοί συμφωνούν...".
- "Ε, εγώ δε το πιστεύω! Κι από που προκύπτει ότι το κέντρο της Γης είναι διάπυρο";
- "......" (τι να πω;!)
- "Άκου να δεις τι πιστεύω: συγκεκριμένες συγκεντρώσεις πετρωμάτων μέσα στη Γη, λειτουργούν σαν ηλεκτρικοί πυκνωτές. Με τους κεραυνούς φορτίζονται με διαφορετικά φορτία. Όταν λοιπόν γειτονικές συστάδες πετρωμάτων φορτιστούν αρκετά, ξεσπάν υπόγειοι κεραυνοί - σπινθήρες σαν αυτοί του βολταϊκού τόξου. Λυώνει τότε από τις τρομερές θερμοκρασίες ένα τμήμα των πετρωμάτων και ξεσπάει προς τα πάνω. Αυτό είναι το ηφαίστειο".

Δε ξέρω πως τον κοίταξα, αλλά ήταν πανέξυπνος:

- "Heinz δεν είμαι τρελός!! Μπορώ να το τεκμηριώσω επιστημονικά. Θα μου δώσεις ένα χέρι";

Να του δώσω, αλλά τι ήξερα από Φυσική; Τίποτε - κι ούτε τώρα ξέρω δηλαδή... Η βοήθεια που χρειαζόταν πάντως ήταν με τα computers: πως να γράφει, πως να αποθηκεύει τα έγγραφα, και μετά βέβαια με το Internet, πως να συνδέεται (με εκείνα τα προβληματικά modems για dial-up), εκτυπωτές, κι ασπρόμαυροι και έγχρωμοι (για να βγαίνουν ζωντανές οι γραφικές του παραστάσεις). Όποτε προλάβαινα πεταγόμουν να τον βοηθήσω, ακούραστος έγραφε, έψαχνε, εξέταζε, μελετούσε, από τον Ηράκλειτο ξεκινώντας και φτάνοντας μέχρι τις σύγχρονες δημοσιεύσεις σε σχετικά επιστημονικά περιοδικά.

Μια μέρα τον βρήκα με την αξιοπρέπεια του λυγισμένη...

- "Έστειλα ένα άρθρο μου σε ένα Γιαπωνέζικο περιοδικό σεισμολογίας, ξέρεις αυτοί οι Γιαπωνέζοι είναι οι πλέον ειδικοί παγκοσμίως στους σεισμούς. Και ξέρεις τι μου απάντησαν βρε Heinz; Ότι το περιοδικό τους είναι επιστημονικό και δε μπορούν να δημοσιεύσουν το άρθρο μου και μου συνιστούν να πάω σε κανένα περιοδικό επιστημονικής φαντασίας καλύτερα!!! Κατάλαβες, με είπανε φαντασιόπληκτο και άσχετο"!

Απαρηγόρητος ήτανε, αλλά κι αυτό κράτησε για λίγο. Σηκώθηκε μια και δυο και πήγε στον Παπαζάχο.
Γύρισε ευχαριστημένος.

- "Ο Παπαζάχος μου είπε ότι είμαι αιρετικός και γι' αυτό οι απόψεις μου πολύ δύσκολα θα αναγνωριστούν. Αλλά εγώ Heinz δε το βάζω κάτω. Θα προσπαθώ συνεχώς".

Είκοσι χρόνια, ούτε μια μέρα δεν πέρασε χωρίς να ταλαιπωρηθεί στον υπολογιστή του, ψάχνοντας, συγκρίνοντας, γράφοντας. Έβγαλε κι ένα βιβλίο και μου χάρισε ένα αντίτυπο, "Κεραυνοί - Σεισμοί - Ηφαίστεια". Το διάβασα όσο μπορούσα, ανάθεμά με κι αν κατάλαβα πολλά πράγματα, είπαμε, η Φυσική μου είναι επιπέδου Λυκείου (χωρίς να υπολογίσουμε και την άνοια της μέσης ηλικίας...). Αυτό πάντως  που κατάλαβα καλά είναι ότι δεν σκόπευε να παραιτηθεί. Μόνος, απέναντι στην επιστημονική βεβαιότητα των "σοφών"... Αξιοπρεπής πάντα κι επίμονος, μέρα και νύχτα το πάλεψε.

Όταν έμαθε ότι έχει καρκίνο, δε θέλησε να παλέψει τον θάνατο. Αρνήθηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες που απλώς θα παρέτειναν τη ζωή του ελάχιστα, ούτε στο νοσοκομείο ήθελε να περάσει τις τελευταίες μέρες του. Την Κυριακή που πέρασε μας είπε:

- "Ο φίλος σας ο Μιχάλης, διανύει τις τελευταίες μέρες τη ζωής του. Αυτό που με στενοχωρεί είναι που δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την εργασία μου".

Δεν πρόλαβε δηλαδή να πει, σε επιστημονική γλώσσα, πως ο Ηράκλειτος είχε δίκιο και πως ο κεραυνός κυβερνάει τις ζωές μας. Ο μεγαλύτερος κεραυνός όλων, τον χτύπησε μετά από λίγες ώρες και προχτές παρακολούθησα τη νεκρώσιμη ακολουθία.

Σκέψου όμως κύριε Μιχάλη - από κει που βρίσκεσαι - να αποδειχτεί ότι είχες δίκιο, κι ότι οι τεκτονικές πλάκες είναι παραμύθι. Ότι ο κεραυνός είναι που κανονίζει το μικρό μας πλανήτη και μοιράζει ζωή ή θάνατο απροσδόκητα. Κι οι μαλάκες (συγγνώμη για την έκφραση, ξέρω ότι σε πειράζουν τέτοιες λέξεις) οι Γιαπωνέζοι να γράφουν μακροσκελείς αναλύσεις στα "επιστημονικά" περιοδικά τους για τον κεραυνό, και κανείς να μη θυμάται τι τους είχες πει και τι σου απάντησαν. Α ναι, σε φαντάζομαι να γελάς με την καρδιά σου από κει πάνω...
Εκτός από αστείρευτη αξιοπρέπεια είχες κι αστείρευτο χιούμορ...

Κυριακή, Ιουλίου 31, 2011

Για την αντιπαράθεση μέσα στα Πανεπιστήμια

Μιλάω για αντιπαράθεση μέσα στα Πανεπιστήμια κι όχι για αντιπαράθεση σχετικά με τα Πανεπιστήμια, μια και μέσα στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης υπάρχουν συγκρουόμενες απόψεις σχετικά με το νόμο της Διαμαντοπούλου.

Θα περίμενε κανείς λοιπόν, μια αντιπαράθεση με επιστημονικά επιχειρήματα γύρω από το μέλλον των ελληνικών ΑΕΙ. Παράλληλα, καθώς οι μήνες περνούν και οδεύουμε προς την κορύφωση του δράματος που τιτλοφορείται "Η Άννα και το Πανεπιστήμιο Playmobil", δημοσιεύονται όλο και περισσότερες απόψεις της μιας ή της άλλης πλευράς, συχνά είναι η αλήθεια, χωρίς να αποφεύγεται ο λαϊκισμός.

Σταδιακά όμως, μπορούμε να κάνουμε μια κατάταξη της επιχειρηματολογίας που κάθε πλευρά χρησιμοποιεί. Φαίνεται λοιπόν ότι, η πλευρά των αρνητών συγκλίνει (με τις όποιες μεταξύ τους διαφορές) σε μια επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος. Ενδεικτικά δείτε αυτό. Από την άλλη πλευρά, η επιχειρηματολογία των υπερασπιστών του "νέου" Πανεπιστημίου, εξαντλείται σε επιχειρήματα υπέρ των "αγορών" (όρος επαρκώς αόριστος για να είναι πασπαρτού - πλην μη επιστημονικός έτσι όπως πέφτει στο τραπέζι).

Η μια πλευρά μιλά για υπεράσπιση της έρευνας και της εκπαίδευσης με ανοικτούς ορίζοντες και προσεγγίζει το ζήτημα ως επιστημονικό πρόβλημα (χρησιμοποιεί την επιστημονική μεθοδολογία για να αναλύσει το πρόβλημα των ελληνικών ΑΕΙ), η άλλη πλευρά μιλά για μετρήσιμα ποσοτικά αποτελέσματα με βάση τα κριτήρια των αγορών. Η δεύτερη μάλιστα, λειτουργεί και εντελώς λαϊκιστικά (με την κακή έννοια του όρου), μιλώντας για "κλίκες", "παρέες", "αδιαφάνεια" κλπ. Συμπληρώνει δηλαδή το αγοραίο της επιχειρηματολογίας της και με αγελαίες πινελιές.

Νομίζω ότι παραπέρα ανάλυση - από μένα τουλάχιστον - δεν χρειάζεται: η πλευρά των αρνητών προσεγγίζει το θέμα επιστημονικά, η πλευρά των υποστηρικτών αγοραία και αγελαία. Ποια από τις δυο πλευρές άραγε ενδιαφέρεται για την επιστήμη στην Ελλάδα;

Κυριακή, Ιουλίου 24, 2011

Παράκληση προς ΠΑΣΟΚους

Λόγω του ότι βρισκόμαστε στη μέση της τουριστικής περιόδου, παρακαλούμε να μην επισκέπτεστε, πολύ περισσότερο δε να μην κάνετε συσκέψεις στα νησιά, γιατί εξαγριώνονται οι ιθαγενείς με αρνητικά αποτελέσματα για τον τουρισμό μας.

Στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα, κάντε μια μικρή θυσία και Σεις.

Ταπεινά,

Heinz

Τετάρτη, Ιουλίου 20, 2011

Μια συζήτηση που κρατάει αιώνες...

Παραθέτω εδώ 2 emails σε δημόσια λίστα, για ένα πρόβλημα που συμπληρώνει πια ενάμιση αιώνα... Έχω αλλάξει τα ονόματα:

email 1

Αλέξανδρε, τα Οικονομικά, η Κοινωνιολογία και η Θρησκεία, και πολλά άλλα ακόμα που σαφώς δεν εξομοιώνω μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: το πολύ σημαντικό bias αυτού που θεωρείται "ειδικός" σε αυτά. Η άποψή τους δεν είναι άχρηστη, αλλά συνήθως δεν είναι άμεσα επιβεβαιώσιμη.

Στις Θετικές Επιστήμες, η βασική επιστημονική μεθοδολογία (παρατήρηση-θεωρία-πειραματισμός-επιβεβαίωση/αναθεώρηση) καταφέρνει ακριβώς να απομονώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό ακριβώς αυτό το bias. Γι' αυτό και η Πληροφορική είναι πρωτίστως θετική επιστήμη. Και μπορεί να υπάρχουν ένα σωρό μεθοδολογίες για να αντιμετωπιστεί κάθε πρόβλημα, όμως υπάρχουν τρόποι να
αξιολογήσεις το αποτέλεσμα πολύ αντικειμενικά, όχι απλώς να ρωτήσεις τη γνώμη του κάθε "ειδικού".

Στις Θεωρητικές (και άλλες) Επιστήμες, η παραπάνω διαδικασία περιορίζεται στο "παρατήρηση-θεωρία". Δεν υπάρχει πειραματισμός, συνήθως για πρακτικούς λόγους (μη μετρήσιμα πράγματα), άρα δεν υπάρχει και δυνατότητα αντικειμενικής αποδοχής ή απόρριψης της κάθε θεωρίας. Γι' αυτό και υπάρχουν αντικρουόμενες θεωρίες που είναι ταυτόχρονα αποδεκτές.

Κάθε Κοινωνιολόγος μπορεί να σου πει από μία άποψη σχετικά με τις επιπτώσεις του social networking στη σύγχρονη κοινωνία. Αλλά καμία από αυτές δεν είναι 100% επιβεβαιώσιμη ή 100% εσφαλμένη. Ένας Πληροφορικής με ειδίκευση σε δίκτυα, μπορεί να σου πει αν μια πλατφόρμα social networking είναι σχεδιασμένη αποδοτικά ή όχι. Αυτό είναι κάτι μετρήσιμο (τεχνικά) και το συμπέρασμα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό βασισμένο σε αντικειμενικά δεδομένα. Αυτή είναι η διαφορά των δυο διαφορετικών οπτικών, στο ίδιο ακριβώς πράγμα.

Στην εν λόγω ΚΥΑ για τα έργα ΤΠΕ, είναι δυνατό να προτείνουμε μεθοδολογίες και τεχνικές προδιαγραφές, βασιζόμενοι σε ανθρωπιστικά κριτήρια; Ασφαλώς και όχι. Τα μεν πρώτα αφορούν στην εφικτότητα επιτυχημένης υλοποίησης του έργου, τα δεύτερα στη σκοπιμότητά του. Μπορεί να διατυπώσουμε από μία άποψη για τα δύο, αλλά όχι μία "ανάμεικτη".

Η αντίληψη που έχεις αφορά είτε σε στραβή εφαρμογή της μεθοδολογίας αυτής από κάποιους, για να "αιτιολογήσει" πολιτικές, κοινωνικές ή οικονομικές σκοπιμότητες, είτε σε "επιστημονικοποίηση" πραγμάτων που δεν ικανοποιούν τις βασικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο (επαναληψιμότητα, ουδετερότητα, καθολικότητα, κτλ). Τα περί "εργαλειοποίησης" των επιστημών γενικότερα αφορούν σε καιροσκόπους ή ημιμαθείς "τεχνοκράτες" (συνήθως πολιτικούς κατά βάση), όχι σε επιστήμονες. Η απλή εφαρμογή στατιστικών σε παρατηρήσεις δεν κάνει μια άποψη επιστημονικά τεκμηριωμένη, καθώς όλοι ξέρουμε πως στη Στατιστική μπορείς να παρουσιάσεις τα ίδια δεδομένα με πολλούς τρόπους και να δώσεις ότι "εξήγηση" βολεύει (βλέπε δημοσκοπήσεις).

Δεν καταλαβαίνω γιατί μπλέκουμε μεταξύ τους πράγματα που είναι απόλυτα ξεκάθαρα σε όποιον έχει περάσει από Θετική Σχολή.

Σημείωση: Θυμίζω ότι τα παραπάνω αφορούν στη συζήτηση σχετικά με το χαρακτήρα που πρέπει να έχει η επιστημονική μας ένωση ως σύνολο (κυρίως επιστημονικό ή κυρίως πολιτικό).

 


email 2 (Heinz)

Δημήτρη, σπάνια βρίσκω κάποιο κείμενο με το οποίο να διαφωνώ τόσο ριζικά.

Να κωδικοποιήσω τις απόψεις μου.

1. Ξεκινάς με τον διαχωρισμό Θετικές/Θεωρητικές επιστήμες, έναν διαχωρισμό που παρουσιάζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται ει μη μόνον για πρακτικούς (και άρα αναθεωρήσιμους) λόγους.
Αυτό βεβαίως υπονομεύει και το σύνολο της επιχειρηματολογίας σου. Το ότι η διάκριση αυτή στη συνέχεια αναπαράγει τις προϋποθέσεις (πρόσεχε: η διάκριση το κάνει και όχι η πραγματικότητα) που αναπαράγουν την ίδια, είναι μια κλασική περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Θα επανέλθω σ' αυτό στο τέλος.

2. Η ιδέα ότι το bias στις θετικές επιστήμες είναι ανύπαρκτο, είναι ασφαλώς ανεδαφική. Απομονώνεις έτσι το φαινόμενο από τον παρατηρητή του και ουσιαστικά εξοβελίζεις το event σ' έναν χώρο που υπάρχει "in its own right". Είναι η κλασική στάση του θετικισμού που έχει καταπέσει (και μάλιστα με θόρυβο) τόσες πολλές φορές κι όμως συνεχίζει να επιβιώνει.
(Να, γιατί πρέπει να συνεχίζουμε να μαστιγώνουμε τα νεκρά άλογα. Γιατί έχουν την τάση να βρυκολακιάζουν και να επιχειρούν την απομείωση της περιπλοκότητας με επικίνδυνες απλουστεύσεις - ας μαστιγώσω λοιπόν, την άποψη βεβαίως κι όχι τον εκφραστή της).
- Λες "αν μια πλατφόρμα social networking είναι σχεδιασμένη αποδοτικά ή όχι" π.χ. Αποδοτικά ως προς τι? Την κατανάλωση υπολογιστικών πόρων? Τη δυνατότητα πρόσβασης? Την ασφάλεια (αλήθεια ποιος ορίζει τι θεωρείται ρίσκο - ή μήπως είναι "αντικειμενικό")? Το κέρδος? (η αποτίμησή του σε οικονομικούς αυστηρά όρους έχει αποδειχθεί προβληματική). Αποδοτικά ως προς τον σχεδιασμό και τον συντονισμό μιας κοινωνικής εξέγερσης (Τυνησία, Αίγυπτος, Συρία)? Πως μετράμε την απόδοση? Η διάκριση λειτουργικές/μη-λειτουργικές απαιτήσεις είναι νομίζω ζωτική εδώ: και οι λειτουργικές απαιτήσεις αποτελούν το κριτήριο της επιτυχίας - αυτή είναι η (τετριμμένη πλέον) θέση της Τεχνολογίας Λογισμικού. Αλλά, ποιος θέτει τις λειτουργικές απαιτήσεις? Ο προγραμματιστής, ο σχεδιαστής, ο αναλυτής, ή μήπως οι stakeholders? Αυτοί δηλαδή που είναι οι τελικοί καταναλωτές του έργου? Και το θέμα είναι: *πως* τους ρωτάς για να μάθεις τι θα ήθελαν - αυτό δεν το μαθαίνουμε στα Τμήματα Πληροφορικής! Το διδάσκουν ωστόσο στις ανθρωπιστικές επιστήμες...

3. Λες: "Στην εν λόγω ΚΥΑ για τα έργα ΤΠΕ, είναι δυνατό να προτείνουμε μεθοδολογίες
και τεχνικές προδιαγραφές, βασιζόμενοι σε ανθρωπιστικά κριτήρια;".

Αν αλλάξουμε τη λέξη "ανθρωπιστικά" σε "ανθρώπινα", θα είχες και πάλι αντίρρηση? Υποθέτω όχι εκτός κι αν υποστηρίζεις ότι κάποιοι (άνθρωποι) έχουν δυνατότητες εξω-υπερ-ανθρώπινης αντίληψης. Άρα, τα κριτήριά μας είναι αναπόδραστα ανθρώπινα. Αλλά πρόσεξε - εδώ πέφτει η παγίδα: αν είμαστε άνθρωποι, κι αν μόνο σαν άνθρωποι μπορούμε να βλέπουμε τον κόσμο, αναγκαστικά θα είμαστε κι ανθρωπιστές και μάλιστα σε όλες τις εκφάνσεις των δραστηριοτήτων μας. Αλλιώς, θα πρέπει να βρούμε ένα κριτήριο και να λέμε: "σ' αυτούς τους ανθρώπους αρμόζουν ανθρωπιστικά κριτήρια και σ' εκείνους όχι". Αν όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε υπόψη μας όσες περισσότερες παραμέτρους μπορούμε σε σχέση με την επίδραση που μπορεί να έχει η δουλειά μας. Βεβαίως, στο *ανθρωπίνως* δυνατόν. Και πάντα να λέμε "θεωρώ Α", αντί του επικίνδυνου "είναι Α".

4. Λες: "Η αντίληψη που έχεις αφορά είτε σε στραβή εφαρμογή της μεθοδολογίας αυτής
από κάποιους, για να "αιτιολογήσει" πολιτικές, κοινωνικές ή οικονομικές
σκοπιμότητες, είτε σε "επιστημονικοποίηση" πραγμάτων που δεν ικανοποιούν τις
βασικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο (επαναληψιμότητα, ουδετερότητα,
καθολικότητα, κτλ).

Ιδού το προαναφερθέν νεκρό άλογο: "επαναληψιμότητα, ουδετερότητα, καθολικότητα". Στον 21ο αιώνα, καμιά, επαναλαμβάνω ΚΑΜΙΑ επιστήμη δεν διεκδικεί για τον εαυτό της αυτές τις ιδιότητες. Κυρίως δε οι "κλασικές" φυσικές επιστήμες που έχουν γίνει υποψιασμένες από καιρό. Από την εποχή του Kuhn και της ανάδυσης της επιστημολογίας - παράλληλα και με τις θέσεις του Popper - o μύθος αυτός έχει καταπέσει. Μπορώ να παρουσιάσω λίστα έργων πληροφορικής που έχουν αποτύχει και μάλιστα άσχημα, ακριβώς επειδή στηρίχθηκαν σ' αυτό το δόγμα (γιατί, αυτό είναι μόνον). Θα αναφέρω μόνον εδώ την αποτυχία του έργου της ενοποίησης των πληροφορικών συστημάτων υπηρεσιών υγείας στη Μεγ. Βρετανία, που έκλεισε ως αποτυχία το Δεκέμβρη του 2009, αφού πρώτα σπατάλησε 12,5 δις λίρες! (πηγή: IEEE Spectrum, Dec. 2009).
- Η δε καθολικότητα, σηματοδοτεί την πλέον ανεδαφική αντίληψη σε οποιοδήποτε πεδίο. Ο (ένας) παρατηρητής, γίνεται ο "καθένας", γίνεται "όλοι" και άρα η όποια θεωρία γίνεται οικουμενική και αληθής. Η ιδέα αυτή, εκτός του είναι δυσλειτουργική και ατελέσφορη, μπορεί δυνητικά να γίνει και απεχθής (βλ. Ναζί, Σοβιετικοί κλπ.). Και για να μη πάμε μακριά, κάθε θρησκεία εκεί στηρίζεται. Το πλέον δυσκοίλιο δε και ιεραρχικό θρησκευτικό δόγμα, λέγεται εύστοχα, "καθολικισμός". Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι εμείς υπηρετούμε την επιστήμη που αυτή την ώρα εκδηλώνεται σαν κύρια έκφραση του μοντερνισμού. Και ο μοντερνισμός, ξεκίνησε ακριβώς από την αντίθεση στην ιδέα ότι κάπου υπάρχει κάποιος που αυθεντικά περιγράφει τα πράγματα (και μη μου πείτε για μεταμοντερνισμό γιατί θα πάθω αλλεργικό σοκ: κι αυτό μοντερνισμός είναι!).

5. Λες: "Τα περί "εργαλειοποίησης" των επιστημών γενικότερα
αφορούν σε καιροσκόπους ή ημιμαθείς "τεχνοκράτες" (συνήθως πολιτικούς κατά
βάση), όχι σε επιστήμονες".

ΟΚ, είμαι λοιπόν καιροσκόπος και ημιμαθής. Και παρέα με εμένα είναι ο Husserl, ο Hegel, ο Heidegger, o Wittgenstein, ο Popper, o Bourdieu, o Luhmann. Αλλά αυτοί είναι φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι άρα μάλλον δεν είναι επιστήμονες... Ωραία λοιπόν. Έλα όμως που είναι και ο Norbert Wiener ("The human use of human beings"), o Heinz von Foerster ("Cybernetics of Cybernetics"), αλλά κι ο ίδιος ο Shannon (δες το κείμενο του Weaver στην κοινή έκδοσή τους το 1949 - θα σου ΄λεγα κι ένα δικό μου paper για την εντροπία, αλλά εγώ είμαι μαρίδα, οπότε δες καλύτερα τους καρχαρίες ;-).
Βεβαίως και η επιστήμη είναι εργαλείο και μόνον αυτό - κανέναν δεν θα βρεις που να ασχολείται με τα περιβαλλοντικά προβλήματα στον Άλφα του Κενταύρου. Γιατί όμως? Γιατί απλώς, δεν ορίζονται σαν πρόβλημα. Από ποιον άραγε? Μα, από την κοινωνία ως όλον. Η επιστήμη είναι ένα ξεχωριστό σύστημα, που προκύπτει στα πλαίσια μιας διαδικασίας *λειτουργικής* διαφοροποίησης της κοινωνίας. Έχει αναλάβει το ρόλο της μεταφοράς "πραγμάτων", από το πεδίο του "αδύνατου" στο πεδίο του "δυνατού" (αυτό και μόνο αρκεί για να καταλάβεις ότι οι θεωρίες είναι χωρο-χρονικά προσδιορισμένες). Και ποιος είναι αυτός που δίνει ερεθίσματα στην επιστήμη για το που να στραφεί? Ασφαλώς η κοινωνία. Πρόσεξε: ΔΕΝ λέω ότι η κοινωνία υπαγορεύει στην επιστήμη τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα. Λέω ότι η σύζευξη επιστήμης/κοινωνίας είναι που το καθορίζει - η αυτονομία της επιστήμης δεν καταλύεται.

6. Η ιδέα λοιπόν των "θετικών σχολών", είναι δυστυχώς μια ατυχία. Και επιστρέφω στο (1): την ώρα που όλη η κοινωνία στηρίζεται στις πλάτες των πληροφορικών για να προχωρήσει, αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να συρθούμε έξω από τον χώρο της σαφώς προσδιορισμένης λογικής και να δούμε την επιστήμη μας, όχι ως "επιστήμη των υπολογιστών", αλλά ως "επιστήμη της πληροφορίας" (όπως π.χ. έκανε ο Shannon και όπως επισημαίνει ο Tarski). Η διαφορά βεβαίως είναι τεράστια και ο κόπος που απαιτείται τρομακτικός. Αλλά, είμαστε πολύ άτυχοι, να βρισκόμαστε στο κέντρο των εξελίξεων... Στο καθένα αρέσει ένας κόσμος απλός και σαφώς ταξινομημένος - classification και ξερό ψωμί, ναι! Έλα όμως που οι κλάσεις είναι ρευστές?

Heinz von Foerster (Βιολόγος, μαθηματικός, κυβερνητιστής, διευθυντής του Biological Computer Laboratory, Univ. of Urbana - O άνθρωπος που έθεσε πρώτος τη μαθηματική θεωρία των νευρωνικών δικτύων):
"The hard sciences are hard because they deal with soft problems while the soft sciences are soft because they deal with hard problems".

PS: "bad horse! bad horse! bad horse! bad..."

:-)

Ομιλία του Δημήτρη Καζάκη στη Μυτιλήνη




O συγκροτημένος  επιστημονικός λόγος, έχει κάτι το αφόρητα εκνευριστικό: δεν σου αφήνει περιθώρια απόρριψης. Αυτό δεν έχει να κάνει με το falsification του Popper - εκείνος μιλούσε για θεωρίες ως εργαλεία.

Ο Καζάκης λοιπόν, κατάφερε να με εκνευρίσει. Όσο κι αν ήθελα να βρω κενά στις θέσεις του δεν μπόρεσα να τα καταφέρω. Κι αυτό μου δημιούργησε τελικά μια απελπισία... Φαίνεται ότι όπως έχουν τα πράγματα η καταστροφή είναι αναπόφευκτη. Κι αυτό με εξοργίζει απίστευτα.

Ενσωμάτωσα το video που βγήκε από την ομιλία του στη Μυτιλήνη. Δείτε το και αν θέλετε πείτε μου τις απόψεις σας....

Δευτέρα, Ιουλίου 04, 2011

Άλλο ο πολίτης, άλλο ο πωλητής

Έχουν καταντήσει γελοίοι οι ΠΑΣΟΚοι.
Πότε καταγγέλουν τους αγανακτισμένους σαν Γκοτζαμάνηδες και πότε σαν φασίστες.

Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Μετενσαρκώσεις του Λαμπράκη;
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης έστελνε αφιονισμένους ΜΑΤατζήδες κατά χιλιάδες εναντίον των πολιτών;

Να σταματήσει το παραμύθι, ούτε δημοκράτες είναι, ούτε καν πολίτες.

Πολίτες είμαστε εμείς· αυτοί είναι πωλητές.

Κυριακή, Ιουνίου 26, 2011

Απλή αριθμητική

Ας πούμε μια ...φανταστική ιστορία:

Πάω να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή. Επειδή έχω βίτσιο, η μηχανή κοστίζει 2,000 - 3,000 €.
Ο πωλητής μου λέει:

- Θα πληρώσετε μετρητά ή με κάρτα;
- Μετρητά.

Επειδή με ξέρει, κι είμαι παλιός πελάτης, συνεχίζει χαμηλόφωνα:

- Κοίτα, άμα δε θέλεις απόδειξη, σου κόβω τον ΦΠΑ.

Κάνω το λογαριασμό, στις 2,000€ είναι 460€ το κέρδος μου. Αν πάρω την απόδειξη, το κράτος μου εγγυάται το πολύ 300€.

Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;

Φανταστική ιστορία λέμε βεβαίως, σιγά μη συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα.
Αν συνέβαιναν όμως, το Υπουργείο Οικονομικών θα λάμβανε μέτρα, έτσι δεν είναι;

Πέμπτη, Ιουνίου 16, 2011

Φτάνει Γιώργο - αμάν!!


Και πάλι αμάν!
Δηλαδή, τι άλλο πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν κάνεις για τη δουλειά;

Πως να το πούμε δηλαδή; Γελοιοποιήσαι - αλλά αυτό είναι προσωπικό σου ζήτημα. Γελοιοποιείς όμως και τη χώρα, και τους θεσμούς και την ίδια την Προεδρία της Δημοκρατίας. Πίτ-μπουλ θ' αμολήσει ο Παπούλιας στην αυλή του, εκπαιδευμένα να σου ορμάνε μόλις σε βλέπουν - να μου το θυμηθείς.

Εδώ πια, δεν μπαίνει θέμα πολιτικής και ποια είναι η καλύτερη. Μπαίνει θέμα ελλειμματικής προσωπικότητας, ενός ανθρώπου καταφανώς ανίκανου να διαπιστώσει τι συμβαίνει γύρω του, μπρος του, πίσω του, και προφανώς μέσα του. Με δυο λόγια, είσαι ούφο!!

Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι εκτελείς διατεταγμένη υπηρεσία, ότι στόχος σου είναι να καταστρέψεις την κοινωνία και να ξεπουλήσεις τη χώρα, ε, ακόμα και για κάτι τέτοιο, πάλι εντελώς ανίκανος είσαι. Δεν είναι τελικά θέμα γενικότερης κρίσης, συμπεριφοράς αγορών, συσχετισμών στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο κλπ.

Είναι απλώς θέμα ενός ανθρώπου που είναι αποδεδειγμένα απολύτως ανίκανος να σκεφτεί, ώστε είτε:

1. Να διορθώσει την αλυσίδα σ' ένα ποδήλατο, ή
2. Να ακολουθήσει τις απλές εντολές των εκτός Ελλάδας προϊσταμένων του, ή
3. Να εμπνεύσει μια κοινωνία που έχει απηυδήσει από τη αθλιότητα και τη διαφθορά ή
4. Να φέρει ένα πολύ βαρύ επώνυμο...

Δηλαδή, αν δεν σ' έλεγαν Παπανδρέου, πως θα ζούσες; Προσωπικά δεν θα σ' εμπιστευόμουν ούτε για κλητήρα. Δε ξέρω, στην φαντασία σου μπορεί να είσαι ο Ιβανόης ή ο Τσε. Μια όμως και η πραγματικότητα αποτελεί τον τελικό κριτή των επιλογών μας, συμπεραίνουμε ότι όλες ανεξαίρετα οι επιλογές σου δείχνουν μια σαφή, καθαρή, κρυστάλλινη βλακεία... Ή,  μια μορφή αυτισμού...

Και οι μεν άνθρωποι με ειδικές ανάγκες έχουν δικαιώματα αναφαίρετα, αλλά δεν κάνεις κάποιον εμφανώς καθυστερημένο πρωθυπουργό - ακόμα κι αν τον λένε "Παπανδρέου".

Τετάρτη, Ιουνίου 15, 2011

Αποκλειστικό!

Μια ευφυής ανάλυση του αποψινού (15/06/2011) σοβαρότατου διαγγέλματος του πρωθυπουργού:


Παρασκευή, Μαΐου 27, 2011

Κόκκινες γραμμές και αντιπροσωπευτική δημοκρατία

Διάβασα το κείμενο με τίτλο "Ποιοι είμαστε", στο site που ονομάζεται Πραγματική Δημοκρατία.
Ομολογώ ότι δεν είδα κάτι άγνωστο, οι απόψεις αυτές είναι διαδεδομένες, αλλά πάντως ξαφνιάστηκα: δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είναι τόσο διαδεδομένες. Και, δεν κρύβω ότι το χάρηκα...

Ένα απόσπασμα:
Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.


Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων
Βέβαια, καμιά συγκεκριμένη επιχειρηματολογία δεν παρατίθεται, ως προς το γιατί αυτά τα δικαιώματα "πρέπει" να προστατεύονται. Υποθέτω ότι οι συντάκτες το θεωρούν προφανές - μια μορφή γενικής αλήθειας που ισχύει στη σύγχρονη εποχή. Είναι όμως έτσι;

Η κυβέρνηση λέει καθαρά ότι δεν είναι έτσι - δηλώνει ότι δεν υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" και έμπρακτα ξεκαθαρίζει ότι αυτά τα δικαιώματα είναι διαπραγματεύσιμα μπροστά στο "μέγιστο αγαθό της διάσωσης της χώρας". Γιατί - λέει - αν δεν υπάρχει χώρα, πως μπορεί να υπάρχουν δικαιώματα;

(Να σημειώσω εδώ ότι ο ΓΑΠ έχει πτυχίο Κοινωνιολογίας, γεγονός που αποτελεί ακαταμάχητο επιχείρημα υπέρ της απαξίωσης των πτυχίων στις Κοινωνικές Επιστήμες, δυστυχώς...).

Ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή: εν αρχή ήν η πόλις. Μια χωρικά προσδιορισμένη ολότητα, με ένα κοινωνικό σύστημα τα μέλη του οποίου είχαν συγκεκριμένα δικαιώματα - προνόμια σε σύγκριση με όσους δεν ήταν "πολίτες". Η πόλις, σιγά-σιγά (μιλάμε για τον Μεσαίωνα ε?) αυτονομήθηκε, δίνοντας έναν τριμέτωπο αγώνα, εναντίον των βασιλέων, των φεουδαρχών και της εκκλησίας. Ο θεσμός του πανεπιστημίου (universitas) αναδύεται σε σύμβολο της αυτονομίας της και συμβολικά αντικαθιστά τον καθεδρικό ναό της πόλης: συνακόλουθα, η λειτουργία αυτο-αναπαραγωγής της πόλης (οι συντεχνίες διδάσκουν την τέχνη τους σε νέους πολίτες) γίνεται βασικό κομμάτι της ύπαρξής της.

Για να μη τα πολυλογούμε, η ανάδυση του εθνικού κράτους έρχεται και καταλύει την αυτονομία των πόλεων. Αλλά, δεν μπορεί να διαγράψει τη μνήμη των προνομίων, πράγμα που οδηγεί στην αστική επανάσταση και στην ιδέα της "δημοκρατίας".

Βέβαια, το οικονομικό σύστημα που παράλληλα αναδύεται, εμπεριέχει αντιφάσεις που προκαλούν προβλήματα. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τρεις άνθρωποι γράφουν σχεδόν παράλληλα γύρω από αυτό: ο Κάρολος Ντίκενς περιγράφει τη φαινομενολογία του συστήματος, ο Ιούλιος Βερν την ενδεχομενικότητά του και βέβαια ο Καρλ Μαρξ την αυτοποιητική του λειτουργία. Η ίδια η ιδέα της "δημοκρατίας" κινδυνεύει - πολύ χαρακτηριστικά ο Τζακ Λόντον γράφει τη "Σιδερένια Φτέρνα", ενώ στη φεουδαρχική Ρωσία ξεσπά η επανάσταση των μπολσεβίκων (αφού έχει βέβαια προηγηθεί η Παρισινή Κομμούνα).

Ακολουθεί η κρίση του 29-30 και το New Deal, και, μετά και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (που έλυσε προσωρινά πολλά από τα προβλήματα του συστήματος) η ιδέα του "κοινωνικού κράτους".

Να τα ξαναδούμε όλα στα γρήγορα: το ερώτημα ήταν πάντα "ποιος ασκεί την εξουσία". Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ένα σύστημα διακυβέρνησης εγγενώς ανάπηρο, προσπαθεί να επιβιώσει μοιράζοντας προνόμια (όπως και όταν μπορεί) και καταλήγει στο κοινωνικό κράτος. Το καθεστώς δηλαδή, προσπαθεί να μην τεθεί το ερώτημα της αξιολόγησής του και χειραγωγεί (όσο μπορεί) το οικονομικό σύστημα, μπαλώνοντας τις ασυνέχειες που το τελευταίο δημιουργεί. Δημιουργείται έτσι μια δυναμική ισορροπία όπου το σύστημα διακυβέρνησης  αναλαμβάνει το ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στο οικονομικό σύστημα και στην κοινωνία ως όλον. Αυτή είναι η ιδέα του κοινωνικού κράτους: να διατηρήσει την αυτονομία του οικονομικού συστήματος και ταυτόχρονα να εκτονώσει την πίεση που ασκείται στην κοινωνία από το πρώτο. Ομολογουμένως, δύσκολη δουλειά.

Η στάση λοιπόν της κυβέρνησης του ΓΑΠ, δημιουργεί το εξής βαθύ πρόβλημα: αίρει την νομιμοποίηση του κοινωνικού κράτους χάριν "της χώρας". Αλλά, ο ΓΑΠ (with a mental GAP), ξεχνά ότι έτσι απονομιμοποιείται η ίδια η ιδέα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το σύστημα διακυβέρνησης, αυτό ή όποιο άλλο, δεν είναι κάτι υπερβατικό: είναι ένα εργαλείο, και ειδικά στην περίπτωση του κοινωνικού κράτους αυτό είναι ξεκάθαρο. Ο GAP λοιπόν, δυναμιτίζει συστηματικά και ανεύθυνα όλο το κοινωνικό πλαίσιο - το ίδιο κάνουν κι όλοι οι νεοφιλελεύθεροι απανταχού.

Κάθε ευφυής άνθρωπος λοιπόν, ακόμα κι ενστικτωδώς, προσλαμβάνει την πολιτική αυτής της κυβέρνησης σαν κατάλυση της δημοκρατίας. Τι να κάνουμε, δεν ζούμε στην εποχή που το δικαίωμα στην ψήφο ήταν προνόμιο: τώρα είναι εκ των ων ουκ άνευ (αδιανόητη η αναίρεσή του) και η αποδοχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίνεται με μέτρο την επιτυχία στη διαχείριση του κοινωνικού κράτους. Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο (που δεν παράγει τίποτε και διστάζω να το χαρακτηρίσω μέρος του καπιταλισμού, αυστηρά μιλώντας), επιτίθεται στο κοινωνικό κράτος μέσω των κυβερνήσεων που πιέζει: μετατοπίζει το "επενδυτικό ρίσκο" (που κανονικά βαρύνει το ίδιο), μετατρέποντάς το σε πολιτικό ρίσκο δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Αλλά αυτό βέβαια, διαλύει τη δημοκρατία (που καταρχήν επέτρεψε την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου).

Άρα: το "δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές" που επικαλείται η κυβέρνηση του GAP, απειλεί όχι μόνο την ύπαρξή της, αλλά και την ύπαρξη του συστήματος που την ανέδειξε ως κυβέρνηση. Η δημοκρατία έχει το μειονέκτημα ότι δεν επιβάλλεται - πρέπει να είναι αποδεκτή. Και η στάση του GAP, κάνει την ιδέα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας απαράδεκτη και δημιουργεί την εικόνα ενός αποτυχημένου μοντέλου (αφού δεν υπερασπίζεται το κοινωνικό κράτος).

Όχι βέβαια πως δεν υπάρχουν άλλες λύσεις...

Δευτέρα, Μαΐου 23, 2011

Χρόνος & Κρίση



Ναι, καλά, αναμφίβολα θα 'θελα να γράψω κάτι εξαιρετικά μακροσκελές και βαθυστόχαστο, που θα λεγόταν ας πούμε "Είναι και Χρόνος", αλλά πρόλαβε και το 'γραψε κάποιος άλλος (άκου θράσος που έχουν μερικοί!!!) οπότε ξέμεινα με κάτι υπόλοιπα.... Ή κάτι πιο γενικό, με τίτλο...  ...μμμμ - για να δούμε..., "Κριτική του καθαρού Λόγου" ας πούμε, αλλά πάλι κάποιος ξεφύτρωσε και μου στέρησε τη δόξα... Τελοσπάντων, πορευόμαστε με ό,τι έχουμε...

Πέρα όμως από την πλάκα:

Αυτό που με τρομάζει στις μέρες που ζούμε, δεν είναι η οικονομική κρίση, ούτε η πολιτική, ούτε η κρίση αξιών κοκ. Ο πανικός μου δημιουργείται από το πρόβλημα του χρόνου. Να εξηγήσω τι εννοώ, μη κατηγορηθώ ότι το ρίχνω στα βαθυστόχαστα.

Η ίδια η ιδέα του χρόνου, ως ανεξάρτητη μεταβλητή από κάποιον παρατηρητή, μου φαίνεται τελείως παράλογη. Δηλαδή, αυτή η γραμμικότητα που "υπάρχει" στον χρόνο, θεωρώ ότι είναι μια κατασκευή. Πολύ σημαντική, πολύ πρακτική (γενικά μιλώντας αλλά όχι πάντα). Το "ποτάμι του χρόνου" είναι ένα νοητικό πλαίσιο που επιτρέπει την τακτοποίηση της εμπειρίας.

Το παρελθόν είναι πάντα απροσπέλαστο (σκεφτείτε ωστόσο πως, όταν βλέπουμε τον ήλιο ή τ' αστέρια, βλέπουμε το "παρελθόν" τους). Σε ό,τι αφορά τους παρατηρητές πάντως, το παρελθόν συμβολίζει τη γνώση. Η προηγούμενη εμπειρία έχει τακτοποιηθεί, έχει ταξινομηθεί, έχει δηλαδή νοηματοδοτηθεί. Βεβαίως, βρίσκεται σε μια κυκλική διεργασία συνεχούς ανασυγκρότησης - το νόημα δεν αποτελεί μια σταθερά σε οποιαδήποτε εκδοχή του, αλλά μια μεταβλητή που συνδέεται με την εμπειρία και την κάνει να είναι. (Μμμμ, πως το λέμε αυτό απλούστερα;). Δηλαδή βιώνεις κάτι και ταυτοχρόνως το βίωμα αποκτά νόημα. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει σημασία στο γεγονός, δεν γίνεται εμπειρία: οι εκατοντάδες ή χιλιάδες άνθρωποι που σκοντάφτουμε πάνω τους κάθε μέρα στο δρόμο, προφανώς δεν καταγράφονται στο σύνολό τους.

Εδώ βέβαια, μιλάμε για ένα συγκεκριμένο τύπο παρατηρητή: αυτόν που έχει αυτοαναφορικότητα, αυτοσυνείδηση, που προσλαμβάνει τον εαυτό του σαν μια ολότητα, διακριτή από ο,τιδήποτε άλλο. Μιλάμε για εμάς.

Όσο για το "μέλλον", αυτό κι αν είναι απροσπέλαστο... Κι όμως, το μέλλον είναι εξίσου σημαντικό για τον παρατηρητή: περιγράφει τις προσδοκίες του. Το μέλλον είναι το που πιστεύουμε ότι θα πάνε τα πράγματα και δρούμε ανάλογα με αυτή την πίστη (δεν βρίσκω ακριβέστερη λέξη από την "πίστη"). Δηλαδή, αν το μέλλον που προβλέπουμε μας βολεύει, συνεχίζουμε τη δράση μας όπως είναι, αλλιώς την τροποποιούμε ώστε να δεσμεύσουμε το μέλλον στα πλαίσια των προσδοκιών μας.
(Το γεγονός ότι ποτέ το μέλλον δεν εμφανίζεται όπως το προβλέπαμε, το αφήνω στην άκρη: γινόμαστε ό,τι γινόμαστε, στην προσπάθειά μας να γίνουμε ό,τι θέλουμε να γίνουμε).

Ανακεφαλαιώνοντας: ζούμε, βιώνουμε, δρούμε πάντα εδώ-και-τώρα. Επιλέγουμε τη δράση μας στοχεύοντας σε ένα εκεί-και-τότε (μέλλον), στηριγμένοι στην εμπειρία μας (παρελθόν). Και, εμείς οι ίδιοι, συνδέουμε τις εμπειρίες μας με γραμμές νοήματος - κι έτσι αναδύεται η ιδέα του χρόνου.

Να το ...ζωγραφίσω:

(συγγνώμη για τ' αγγλικά στο σχήμα, αλλά έτσι το έκανα αρχικά για κάποιο άρθρο, μη το μεταφράσω γιατί βαριέμαι...)

Αν η ουσία δεν έγινε κατανοητή ακόμα, να το πω στα ίσα: το μέλλον, είναι ζωτικό γιατί καθορίζει το πως δρούμε εδώ-και-τώρα.

Άρα, φτάνουμε σ' αυτό που με φοβίζει:

Ποτέ πριν, δεν έχω βιώσει μια τόσο εκτεταμένη, διάχυτη αδυναμία να σχεδιαστεί κάποιο μέλλον. Ούτε εγώ, ούτε το κοινωνικό μου περιβάλλον δείχνει να σχεδιάζει με στόχους που μπορεί να εκτείνονται πέρα από ένα μήνα (και πολύ λέω νομίζω). Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί αύριο - κι αυτό είναι κυριολεξία. Δηλαδή, η μνήμη μας, το παρελθόν μας δεν μας βοηθάει να πλέξουμε ένα νοηματικό δίχτυ ας πούμε, που θα συμπεριλάβει την εμπειρία μας αλλά και τις προσδοκίες μας και θα μας οδηγήσει να δράσουμε εδώ-και-τώρα. Σαν συνέπεια, έχουμε περιπέσει σε ένα καθεστώς αδράνειας. Αυτό είναι που με πανικοβάλλει. Όχι η αδράνεια καθεαυτή - "per se" που λέμε άμα κάνουμε τους καμπόσους ;-) - η αδράνεια θα μπορούσε να είναι μια προσωρινή επιλογή με συγκεκριμένο νόημα,  αλλά η αδυναμία επιλογής.

Και το φαινόμενο είναι μάλλον γενικότερο: και η κυβέρνηση, και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση - όπως τουλάχιστον εκδηλώνεται ως σύστημα διακυβέρνησης, βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Κανείς δεν σχεδιάζει μέλλον  - απλώς προσπαθούν να ξεφύγουν από το εδώ-και-τώρα, αλλά χωρίς κανένα συγκεκριμένο εκεί-και-τότε: δεν θέλουμε αυτό που ζούμε (τρελοί είμαστε?) αλλά δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες.

Κι αυτό είναι που με πανικοβάλλει... Ναι ξέρω, ξέρω, αυτό το λένε "κατάθλιψη". Και τι να κάνω, να πάω στον ψυχίατρο; Δεν είναι κακή ιδέα, αλλά μου θυμίζει λίγο την προοπτική της επιμήκυνσης του χρέους. Το πρόβλημα που βλέπω (νομίζω πως) είναι πραγματικό. Νομίζω δηλαδή ότι σωστά ερμηνεύω αυτό που βλέπω γύρω μου.

Δε ξέρω πόσο θα κρατήσει. Ούτε το πως θα βγει. Ο φασισμός βρίσκεται προ των πυλών και κάποιοι σωτήρες πιθανόν να φτιασιδώνονται ήδη για τη δημόσια εμφάνισή τους. Εν τω μεταξύ, ο Loverδος, λέει τα δικά του, κι ο Γιωργάκης κοιτάζει σαν παγιδευμένος λαγός...



Υ.Γ.: Με μια κουβέντα: ο χρόνος έχει παγώσει και μας παγιδεύει σαν έντομα στο κεχριμπάρι.

Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011

Το βλέμμα του Ocalan

Αυτό είδα σήμερα το πρωί στο πρόσωπο του Strauss-Kahn όπως τον μετέφεραν με χειροπέδες στο αυτοκίνητο της αστυνομίας -το βλέμμα του Ocalan.



Αυτό το βλέμμα του ανθρώπου που τον έχει αρπάξει μια τυφλή μηχανή και τίποτε πλέον που να τον αφορά προσωπικά δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχό του.
Οι φωτογράφοι που τον αντιμετώπιζαν με δέος, προσπαθούν τώρα να καταγράψουν αυτό το βλέμμα που συμβολίζει την πτώση του ισχυρού - αυτού που ξέχασε για τα καλά την θνητότητα και κάτι απρόβλεπτο τον προσγείωσε μέσα σε ώρες...
Ομολογώ ότι αρχικά αντέδρασα με κακία. Σκέφτηκα "να δούμε τώρα ποιος είναι βυθισμένος στα σκατά" - να δούμε αν ο Γιωργάκης θα τον αποκαλεί ακόμα "ο φίλος μου Ντομινίκ"... Αλλά μόλις είδα αυτά τα μάτια...

Μια ζωή ολόκληρη, λυσσώδους προσπάθειας, σχεδιασμού, μηχανορραφιών ναι, αδίστακτων συμφωνιών και κόλπων στο ψηλότερο δυνατό επίπεδο (αυτό της παγκοσμιοποίησης), μια καλά σχεδιασμένη πορεία διαλύεται και καταρρέει. Η εικόνα που χτίστηκε μέσα σε δεκαετίες σκορπίζει σε ώρες. Η ενέργεια που επενδύθηκε χωρίς φειδώ για να πετύχει υπερφίαλους προσωπικούς στόχους πήγε χαμένη...

Ναι, βεβαίως, και παρασιτικός ήταν ο ρόλος του, και βλαπτικός (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά) και αντιπαθής ήταν και αδίστακτος και ανελέητος και ό,τι άλλο μπορεί να πεις κανείς - και δικαίως. Αλλά, αυτή η ξαφνική πτώση, με το περιτύλιγμα της γελοιοποίησης, τον πανικό στα μάτια, τη μεταφορά υπό το φως των προβολέων και όλο το σχετικό πλαίσιο, μου χάλασε τελείως το κέφι και μου 'κοψε τελείως τη διάθεση για αστειάκια και πονηρά ανεκδοτάκια.

Προφανώς, αν είναι ένοχος πρέπει να πληρώσει. Αλλά βέβαια, η ενοχή του για τη σημερινή κατάσταση στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, δεν θα περάσει από την αίθουσα κανενός δικαστηρίου. Ο επιτυχημένος βιαστής της παγκόσμιας κοινωνίας, θα δικαστεί σαν αποτυχημένος βιαστής μιας καμαριέρας...

Κυριακή, Απριλίου 17, 2011

Γιώργος

Γνώρισα το Γιώργο το 1981 ή 82. Σε μια συναυλία στη σχολή, καθόμουν και παρακολουθούσα και βλέπω ένα τύπο κοντό, με στρατιωτικό τζάκετ, κιθάρα στο χέρι, περπάτημα βαρύ και μάγκικο, μαλλί μέχρι τον ώμο και μούσι - και Κνίτη επιπλέον - να ανεβαίνει στη σκηνή και να τραγουδάει ένα τραγούδι που δεν είχα ξανακούσει:

"Να πάψουν πια οι κιθάρες
έχει η πατρίδα πένθος.
Σκοτάδι πέφτει στη γη μας,
μας σκότωσαν τον αντάρτη
Μανουέλ Ροδρίγες.
Τα χρώματα μας κλαίνε.
Ας βουβαθούμε."

[Στίχοι: Pablo Neruda & Δανάη Στρατηγοπούλου
Μουσική: Χρήστος Λεοντής]


Εμφανώς είχε μπερδέψει το τραγούδι με το ξεφωνητό. Δηλαδή, εννοώ ότι δεν χρειαζόταν μικρόφωνο, τραγουδούσε τόσο δυνατά που έσπαγαν τ' αυτιά μας. Ευτυχώς που δεν ήταν και φάλτσος γιατί θα σαλτάραμε όλοι... Το άγριο ξεφωνητό περιτύλιγε το εξίσου άγριο (αν όχι βάρβαρο) σφυροκόπημα της κιθάρας του. Τα ακόρντα ακούγονταν σωστά αλλά χτυπούσε τις χορδές τόσο δυνατά, που το τρίξιμο που έβγαινε σκέπαζε την αρμονία...
Όλο μαζί το θέαμα, παρέπεμπε σε κάποιον που τον είχανε κλεισμένο χρόνια σε ένα μπουντρούμι και ξαφνικά του είπαν "θα τραγουδήσεις όσο πιο δυνατά μπορείς, αλλιώς θα μείνεις όλη τη ζωή σου μέσα!!!". Έτσι, έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε.

Κάτι υπήρχε κλεισμένο μέσα του - το καταλαβαίνω τώρα - και πάλευε συνέχεια να βγει στο φως.

Ό,τι κι αν ήταν αυτό, μάλλον δεν ήταν η μουσική.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Γιώργος αποδείχθηκε ένας καλός και ζεστός φίλος, καλόκαρδος και πλακατζής άνθρωπος, ευφυής και ακούραστος μάνατζερ μουσικών, αλλά ως μουσικός ο ίδιος ήταν σκέτη τραγωδία.

Όσο περισσότερο αποζητούσε την μουσική, τόσο αυτή τον απόδιωχνε. Κι όσο έβλεπε ότι δε τα κατάφερνε, τόσο μάζευε τις δυνάμεις του ξανά, ακούραστος, απτόητος και δώστου πάλι από την αρχή.  Στην αρχή ψιλογελάγαμε μαζί του, εμάς βλέπεις ο Θεός μας είχε ρίξει λίγο ταλέντο. Όχι πολύ είναι η αλήθεια, τίποτε το εξαιρετικό, μόνο όσο χρειαζόταν για να παριστάνουμε τους μουσικούς με κάποια αξιοπρέπεια (σε μετρημένα βέβαια πλαίσια), αλλά κυρίως για να μη κουραζόμαστε μελετώντας και προσπαθώντας ώρες ατέλειωτες.

Το αντίθετο ακριβώς από το Γιώργο: μελετούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ, προσπαθούσε σκληρά, τα δάχτυλά του πληγώνονταν από τις χορδές κι η φωνή του έκλεινε από το ξεφωνητό. Αλλά, το αποτέλεσμα ήταν για κλάματα... Στην αρχή μαθητής του Φάμπα, μετά του Ασημακόπουλου, εκατοντάδες παρτιτούρες σκόρπιες στο δωμάτιο, ανάκατες με ρούχα καθαρά και φορεμένα, κείμενα της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, κιτρινισμένα αντίτυπα του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ μπερδεμένα με πολυδιαβασμένα τεύχη του ΤΙΡΑΜΟΛΑ, του ΣΕΡΑΦΙΝΟ και του ΜΠΛΕΚ, κι ο Γιώργος στη μέση, σε μια καρέκλα, πατώντας στο καινούργιο του "υποπόδιο" (που πολύ το καμάρωνε) με την κιθάρα στα χέρια, μπροστά στο αναλόγιο. Ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, εκεί!! Κι οι χορδές πάντα να τρίζουν ειρωνικά "τζζζζ! τζζζ!" και να κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει.

- Ρε συ, βελτιώθηκε το τρίξιμο ε; (ρώταγε).
- Βελτιώθηκε Γιώργο, βέβαια, φαίνεται! (του απαντούσα)

Όσο χάλια κι αν ακουγότανε, όσο μάταιη κι αν ήταν η προσπάθειά του, σε κανέναν μας δεν πήγαινε η καρδιά να του πει καθαρά, ότι μάλλον λάθος δρόμο είχε πάρει. Σε όλα τα συγκροτήματα που φτιάξαμε ήταν πάντα μέσα. Πότε κιθάρα έπαιζε, πότε μπαγλαμά (αν παριστάναμε τους ...ρεμπέτες βεβαίως), πάντα τραγουδούσε γκαρίζοντας (κανείς δεν μπορούσε να τον πείσει να μη φωνάζει έτσι) αλλά ποτέ δεν τον αφήσαμε. Ήταν αγαπημένος όλων μας και κανείς δεν ήθελε να τον κακοκαρδίσει.

Βέβαια, η τρέλα του μας πήγε μέχρι το Λυκαβηττό για συναυλίες - το είπα ήδη: ήταν εξαιρετικός μάνατζερ, κι αν το έκανε επαγγελματικά, θα είχε βγάλει μάλλον πολλά λεφτά. Αλλά τον καταδυνάστευε ο απελπισμένος έρωτας της μουσικής. Θυμάμαι μια φορά να περπατάμε στο δρόμο και να μου λέει:

- Έχω έναν ήχο στο μυαλό μου, κάτι σαν φλάουτο αλλά πιο γεμάτο, πιο πλούσιο ήχο. Δε ξέρω πως να τον πετύχω.

Μου 'δωσε την εντύπωση ότι έψαχνε κάτι σαν νέυ, αλλά τότε αγνοούσα το όργανο αυτό - αν το ήξερα θα του το πρότεινα...

Με τα χρόνια χαθήκαμε τελείως. Την τελευταία φορά που έμαθα γι' αυτόν, ασχολούνταν με εμπόριο γεωργικών μηχανημάτων και σκέφτηκα ότι γλύτωσε επιτέλους από τον απελπισμένο μονόπλευρο έρωτα της μουσικής.

Αυτές τις μέρες στο Facebook, πέτυχα μια αναφορά στο όνομά του, ότι πέθανε λέει, στις 31 Αυγούστου 2010. Τον ανέφερε σαν στιχουργό. Σκέφτηκα, "συνωνυμία θα είναι - σιγά μην πέθανε ο Γιώργος!". Αλλά, βρήκα παλιούς φίλους, που κι αυτοί δεν είχαν νέα του για χρόνια, αλλά είχαν το τηλέφωνό του.

Τελικά επιβεβαίωσα ότι πρόκειται για τον ίδιο...
Απ' ό,τι είδα, έγινε στιχουργός (αλλά όχι ως επάγγελμα) κι ο στίχος του που άκουσα με ταξίδεψε πολύ μακριά. Ξέραμε ότι σκάρωνε κάποιους στίχους από τότε, αλλά κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς έγραφε, βυθισμένος όπως ήτανε στην προσπάθεια να κατακτήσει μια αχάριστη ερωμένη - τη μουσική. Κι όμως, η σύντροφός του, η γλώσσα, του είχε ήδη χαριστεί απλόχερα, άργησε μόνο λίγο να το καταλάβει κι αυτός.

Καλό σου ταξίδι φίλε μας Γιώργο, σ' αγαπώ.

Το παρακάτω τραγούδι, σε στίχους του Γιώργου, το μοναδικό που έγινε γνωστό:






Δευτέρα, Μαρτίου 14, 2011

Χωρίς κόκκινες γραμμές;

Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον, και - το ομολογώ - με αυξανόμενη ιλαρότητα τις εκδηλώσεις αποδοκιμασίας των διαφόρων κυβερνητικών στελεχών, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό, με τελευταίο το επεισόδιο Lover-δου...



Βεβαίως και ΔΕΝ συμφωνώ με επιθέσεις τύπου Χατζηδάκη!!

Αυτό που έχει ενδιαφέρον όμως, πέρα από την πλάκα αλλά και τη δικαιοσύνη του θέματος, είναι ότι η κυβέρνηση των ηλιθίων δεν καταλαβαίνει τούτο:  όταν ισχυρίζεσαι σε όλους τους τόνους, ότι "δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές" (όρια), τότε όλοι θεωρούν ότι δεν υπάρχουν όρια!!

Και οι υπεύθυνοι για την κατάλυση των ορίων, βιώνουν τις συνέπειες αυτού που προκάλεσαν...


Παρασκευή, Φεβρουαρίου 25, 2011

Έλλειμα ευφυΐας στην ΕΛΑΣ

Μια απόλυτα ειρηνική (έως ύπνου) διαδήλωση, η ΕΛΑΣ κατάφερε να την κάνει κλασική περίπτωση επεισοδίων.
Τέτοια βλακεία είναι πρωτοφανής - άραγε τα μέτρα του ΔΝΤ τους οδήγησαν να μετατάσσουν μηχανοδηγούς του ΟΣΕ σε θέσεις αστυνομικών διευθυντών;
Ήμουν εκεί - συνεχώς και μπροστά - και ξέρω ότι δεν υπήρξε καμιά πρόκληση.




Ένας φοιτητής διαγνώστηκε με κάταγμα στο κρανίο, και ο υπεύθυνος χειρουργός του Νοσοκομείου Μυτιλήνης που τον εξέτασε, διαπίστωσε ότι "υπήρχε πρόθεση πρόκλησης θανάτου", από τον φωστήρα αστυνομικό που τον κτύπησε. Επαναλαμβάνω, απολύτως απρόκλητα.

Γιωργάκη, να χαίρεσαι τη θητεία σου. Αλήτη.

update:

Αντίδραση κι από την ΠΟΣΔΕΠ για το συγκεκριμένο γεγονός.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 19, 2011

Όλγα Τρέμη - Αννίτα Πάνια, σημειώσατε 2!

Την Όλγα Τρέμη την παρακολουθώ κάθε βράδυ. Με επισκέπτεται σπίτι στις 8 - ναι, βλέπω τις ειδήσεις στο MEGA. Μαζί, ψωνίζω και Πρετεντέρη, που σχολιάζει επί παντός του επιστητού, με ύφος καλομαθημένου μπόξερ που το τάισαν  ληγμένα Friskies. Μα σοβαρά τώρα, ύφος είναι αυτό που έχει αυτός ο τύπος; Σαν στερημένη, γηραιά - πλην εισέτι αχόρταγος - κυρία των βορείων προαστίων που αντιμετωπίζει ένα προσωπικό μέλλον στο οποίο η (πάντα πολυπόθητη) σεξουαλικότητα, είναι πλέον ξεθωριασμένη ανάμνηση...
Αλλά τελοσπάντων, λίγο με νοιάζουν τα προβλήματα του Πρετεντέρη (aka Ντερμπεντέρη) και η προφανής ξινίλα της ζωής του, σεξουαλικής ή άλλως. Το θέμα, είναι η Αννίτα Πάνια και η Τρέμη.

Την Πάνια λοιπόν, την θεωρούσα κάτι σαν τσόλι. Ένα απόβρασμα, ό,τι χειρότερο έχει να παρουσιάσει όχι μόνο η τηλεόραση της Ελλάδας, αλλά ο τόπος μας συνολικά. Περιθωριακή, αγράμματη, αδίστακτη, πιάνει την ανθρώπινη δυστυχία και την κάνει χρήμα (για την ίδια) και θεαματικότητα (για κάποιους ανόητους). Ανθρώπινα ναυάγια παρελαύνουν στο studio της, προσωπικές στιγμές γεμάτες πίκρα κι απαξίωση, εκτίθενται στο φιλοθεάμον κοινό, με την Αννίτα πότε να πανηγυρίζει και πότε να ειρωνεύεται - πάντα απροκάλυπτα. Θλιβερά ευρήματα, πότε κύμβαλα που κοπανάει όταν οι καλεσμένοι της περιγράφουν τα βιώματά τους, πότε σκυλάδικα τραγούδια και ...φιλόδοξοι ερμηνευτές, που όσο πιο φάλτσοι (δεν μιλάμε βέβαια για ποιότητα) και γελοίοι είναι, τόσο περισσότερο τη χαροποιούν.

Κι από την άλλη η Τρέμη. Σοβαρή, anchor woman επιπέδου, ειλικρινής (έκανε πλαστική και δεν το έκρυψε), με άποψη, που ενημερώνει κάθε βράδυ εκατομμύρια πολιτών.
Πλαισιωμένη βέβαια από το ξινισμένο ύφος του προαναφερθέντος μπόξερ και τον "πως-κατάντησα-τόσο-ξεφτίλας" Παύλο Τσίμα (Τσίμας, με "μ", όχι όπως "τσίπα", που προφανώς γράφεται με "π". "Τσίμας", όπως λέμε "προσπαθώ να ελιχθώ τσίμα-τσίμα, ανάμεσα στον απόλυτο πρετεντερισμό και τη λησμονημένη νεότητά μου - θα με συγχωρήσουν τα αφεντικά που κάποτε έκανα τον προοδευτικό;").

Και η Τρέμη, στη μέση αλλά και στο κέντρο με κάθε έννοια: μαέστρος! Μέχρι - δυστυχώς - που παρακολούθησα τα σχετικά με την "κατάληψη" του κτιρίου της Νομικής από 300 μετανάστες. Εκεί πια, η αγαπημένη μου Όλγα (καλά, μη το παραχέζουμε, που λέει ο λόγος "αγαπημένη"), έβγαλε όλη την ιερή της αγανάκτηση, για το άσυλο, για τους ανεύθυνους που στηρίζουν τους μετανάστες και ξεσπάθωσε. Χαρά ο Πρετεντέρης, ψιλοαμηχανία (σαν ψευτοπαρθένα) ο Τσίμας, αλλά η γραμμή, γραμμή: το άσυλο να καταργηθεί τώρα. Να μπουν τα ΜΑΤ τώρα! Και να απολογηθεί ο πρύτανης του Καποδιστριακού που "έτρεχε στα θέατρα" την ώρα που εάλω η Πόλις! Και δώστου επιθέσεις και ειρωνείες στον Πρύτανη. Μετά 2-3 24ωρα, είδα τον ίδιο Πρύτανη, που ήταν μειλίχιος και ήρεμος όταν η Όλγα (μας) τον κατακεραύνωνε, να παίρνει το αίμα του πίσω, πάντα με την ίδια ηρεμία, υποδεικνύοντας σαφώς και στην anchor woman και στις διακοσμητικές ορντινάντσες της ότι είχαν (οι του MEGA) άγνοια του πλαισίου, των διεργασιών που βρίσκονταν σε εξέλιξη, και εν τέλει άδικο στις επιθέσεις τους. Τόσο η Όλγα, όσο και οι γλάστρες Πρετεντέρης-Τσίμας, έκαναν το χέσιμο (ακαδημαϊκό μεν, συγκροτημένο και ευγενές, πλην αναμφισβήτητα χέσιμο), γαργάρα. Κατάπιαν δηλαδή τον δημόσιο τηλεοπτικό ευτελισμό τους, και συνέχισαν απτόητοι προς νέους ενημερωτικούς στόχους.

Και τότε θυμήθηκα την Αννίτα και το κύμβαλο: τουλάχιστον εκείνη, είναι αυτό που είναι. Κρατάει ένα κύμβαλο και το κοπανάει, παριστάνει το τσόλι, και μπορεί κιόλας να είναι. Δεν παριστάνει όμως το τσόλι που προσπαθεί να μεταμφιεστεί σε anchor woman. Και - τουλάχιστον - εκτίμησα την ειλικρίνειά της. Σκέφτηκα μάλιστα, πόσο απαραίτητη είναι - χρειάζεται μια Πάνια, για να μπορεί να επιβιώνει μια Τρέμη ως αρνητικό της. Η Τρέμη δηλαδή κυρίως, είναι που χρειάζεται την Αννίτα. Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται η Όλγα, είναι ο Πρύτανης. Εκεί η σύγκριση είναι συντριπτική - ήττα εντός έδρας (δηλ. on camera) και μάλιστα από έναν άσχετο με το άθλημα της τηλεόρασης.

Κι είδα την Όλγα με άλλο μάτι. Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν ποτέ και ψηλά στην εκτίμησή μου. Θυμάμαι τη ξεφτίλα με τη τσόντα του Ζαχόπουλου κλπ. κλπ. και βέβαια την καθημερινή πρακτική της. Αλλά τους τελευταίους μήνες, έχει πια χάσει κάθε φραγμό - θεωρεί περιττά μάλλον τα προσχήματα και ξεδιπλώνει αδίστακτα τη Πάνια που έχει μέσα της. Για την ακρίβεια, η Όλγα Τρέμη είναι η Αννίτα Πάνια, αλλά σε μια εκδοχή πονηρή, κρυμμένη και εξωραϊσμένη. Δυστυχώς, δε μπορεί πια να το κρύψει.

Θάλεγα μάλιστα να αλλάξουν θέσεις. Αναμένω από την αδίστακτη και απροκάλυπτη Αννίτα, πολύ καλύτερες (και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες) συνεντεύξεις από εκείνες που κάνει η Όλγα. Άσε δηλαδή που άμα ξοδέψει όσα η Τρέμη για την εμφάνιση της, μάλλον η τελευταία θα πηδήξει αυτοβούλως από την Ακρόπολη...

Υ.Γ. Πολύ ενδιαφέρουσα σχετική παρέμβαση, που αδίστακτα συνυπογράφω (λες και το χρειάζεται...) του ΣΤΑΘΗ, εδώ.