Πέμπτη, Οκτωβρίου 07, 2010

Άννα μη κλαις...

Έλαβα μέσω email και αναδημοσιεύω χωρίς κανένα σχόλιο το παρακάτω κείμενο. Ελπίζω να το απολαύσετε (ή να κλάψετε, εξαρτάται από το σε τι διάθεση βρίσκεστε):


Άννα: ελληνικά υπουργού ΠΔΒΜΘ, κ. Άννας Διαμαντοπούλου

*ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ, καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης στο Ιόνιο
Πανεπιστήμιο.*
*ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ*
Η Υπουργός ΠΔΒΜΘ κ. Άννα Διαμαντοπούλου ζήτησε όπως εντός τρίμηνης αποκλειστικής προθεσμίας συζητηθούν στους κόλπους της ακαδημαϊκής κοινότητας οι δελφικές εξαγγελίες της, προκειμένου να προχωρήσει με τους επιτελείς της το 2011 στη μεγαλόπνοη ίδρυση του Νέου Πανεπιστημίου. Το κείμενο της ομιλίας της στον ομφαλό της γης διανεμήθηκε, μάλιστα, επισήμως στους εμπλεκόμενους φορείς προς μελέτη και σχολιασμό. Λυπάμαι που το γράφω, αλλά η κ. υπουργός υπονόμευσε με το γραπτό της όσα έργα οραματίζεται να επιτελέσει για τη σωτηρία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν θα θίξω την ουσία των σχεδιαζομένων, μερικά εκ των οποίων παραβιάζουν ευθέως τη συνταγματική τάξη (όπως, λ.χ., η ευμέθοδη κατάργηση του αυτοδιοικήτου των ΑΕΙ), και τούτο διότι το προς συζήτηση κείμενο είναι σχεδόν ακατανόητο. Υπερβολές; Για να δούμε. Διευκρινίζω ότι ό,τι παρατίθεται εν συνεχεία εντός εισαγωγικών προέρχεται από την επίσημη γραφίδα της κ. Υπουργού.
«Το Ψηφιακό Σχολείο εν δράση». Ανορθογραφία βοώσα.
«Συγγραφή διπλωμάτων και πτυχιακών εργασιών». Τί είναι αυτό;
«Καταλήξαμε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο μπορούμε όλοι να πατήσουμε και να συνεχίσουμε». Λογικώς δυσπροπέλαστη η σημασία των γραφομένων.
«Έχει πολύ μεγάλη σημασία η εθνική συναίνεση γιατί δε χωράει να έχουν βάθος χρόνου και να γίνουν σεβαστά από όλες τις κυβερνήσεις». Ακατανόητος ο –και λόγω Δελφών– υπουργικός χρησμός.
«Οι Σύγκλητοι των Πρυτάνεων». Δεν υπάρχει τέτοιος θεσμός.
«Να μπούμε σε μια διαδικασία διαρκούς συνεδρίασης των Συγκλήτων, οι οποίες κατά τη διάρκεια του τρίμηνου διαλόγου –ο διάλογος δε θα είναι στο διηνεκές, θα ξεκινήσει τώρα και θα τελειώσει στο τέλος Δεκεμβρίου– να μπορούν συνεχώς να συμμετέχουν οι Σύγκλητοι και οι Σύνοδοι Προέδρων και Πρυτάνεων». Ας επιχειρήσει όποιος αντέχει (ακόμα και με συντακτική ανάλυση της περιόδου) να καταλάβει τί εννοείται πίσω από αυτές τις ατάκτως ερριμμένες στο χαρτί του υπουργικού κειμένου λέξεις.
«Το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα καθορισθούν αυτοί οι δύο πόλοι». Οι πόλοι, ως ορίζοντες ακρότατα όρια, μόνο να καθορίζουν μπορούν (έστω και κάποιο πλαίσιο), και όχι το όποιο πλαίσιο τούς όποιους πόλους του. Το όλο σύνταγμα δεν διεκδικεί, ασφαλώς, δάφνες ελληνοπρεπούς λόγου. «Το Συμβούλιο Διοίκησης, στο οποίο συμμετέχουν πανεπιστημιακές δυνάμεις από το Πανεπιστήμιο». Λαπαλισάδα!
«Των νέων μορφών-θεσμών, τους οποίους». Ασυμφωνία γένους.
«Και βεβαίως κατανοούμε όλοι ότι μιλούμε για εξωτερική πλέον αξιολόγηση και να τη συνδέσουμε με συγκεκριμένους δείκτες». Αοριστολογία παντρεμένη με σολοικισμό.
«Στην πιστοποίηση των Ιδρυμάτων από εμπειρογνώμονες με διεθνή σύνθεση». Ακυρολεξία.
«Υπό την ομπρέλα». Κομψό!
«Επειδή το μεγάλο στοίχημα της χώρας είναι η ανάπτυξη, ξέρουμε όλοι ότι η ανάπτυξη δεν έρχεται με νόμους». Συντετριμμένος ομολογώ ότι το αγνοούσα.
«Πάντα βέβαια μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος, για το οποίο πρέπει να ξέρουμε πολύ καλά στη συζήτησή μας τα όρια στα οποία μας επιτρέπει να κινηθούμε». Αυτό ας το θυμάται η κ. Υπουργός, διότι στο σημείο εκείνο ομιλεί περί «εδρών» (που εδώ και δεκαετίες έχουν καταργηθεί στα ΑΕΙ), ενώ λίγο παρακάτω ομιλεί για «τάξεις» (λες και το Πανεπιστήμιο είναι Δημοτικό Σχολείο).
«Και πάλι δεν είναι εύκολο μέσα από το πλαίσιο που θέτει το Σύνταγμα, αλλά είναι μία αδήριτη ανάγκη». Ποιά αδήριτη ανάγκη μάς παρωθεί, αλήθεια, σε αντισυνταγματικούς πειρασμούς;
«Τα Περιφερειακά Συμβούλια θα παίξουν έναν κυρίαρχο ρόλο σε αυτή την ιστορία των συγχωνεύσεων και των συνενώσεων». Φευ, «ιστορία»...
«Ένα από τα “εκ των ων ουκ άνευ” διακυβεύματα». Το μόνο που μπορεί να είναι “εκ των ων ουκ άνευ” είναι conditiones, ήτοι προϋποθέσεις. Όλα τα άλλα (μαζί και τα «διακυβεύματα») είναι άσχετες και κακόζηλες χρήσεις.
Θα μπορούσα να αντιγράψω πολλά ακόμα, αλλά και τούτα μόνο αρκούν. Αναμεμειγμένα δε με αταβιστικές επιβιώσεις φοιτητοπαραταξιακής ρητορικής των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης του ’74 (όπως, λ.χ., «Η ελληνική κυβέρνηση και ο ίδιος ο Έλληνας Πρωθυπουργός έχει δεσμευτεί σε όλα τα επίπεδα»· «Η μεγάλη αυτή αλλαγή έχει ήδη ξεκινήσει»· «Όπου εδώ πραγματικά μπαίνει ένα πρώτο δίλημμα»· «Που το έχουμε βάλει και στο νέο νόμο»· «Οι αλλαγές πρέπει να είναι πολύ βαθιές και να αφορούν το DNA της λειτουργίας των Πανεπιστημίων»· «Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται σε όλες τις χώρες να υπάρχει μία ραγδαία προσπάθεια συνένωσης ακόμα και πολύ μεγάλων Πανεπιστημίων»· «Και εδώ υπάρχει μία σειρά από ζητήματα»), αλλά και με κενές περιεχομένου γενικολογίες και αδόλεσχα στερεότυπα (όπως, π.χ., «Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε πρωτόγνωρες προκλήσεις»· «Η ηθική ευθύνη είναι αναντίλεκτα συλλογική»· «Οι ρόλοι τους είναι διακριτοί και απολύτως αναγκαίοι»· «Η διεθνοποίηση σημαίνει να δώσουμε περισσότερη Ελλάδα στον κόσμο και να ελκύσουμε περισσότερο κόσμο στην Ελλάδα»· «Διεθνοποίηση και εξωστρέφεια της ακαδημαϊκής διαδικασίας»· «Εσείς εκπροσωπείτε σήμερα τις δυνάμεις της διανόησης και της αλλαγής στη χώρα»), δημιουργούν ένα συνεχή βόμβο, που ταλαιπωρεί τον νου και ξεκάνει την υπομονή και του πλέον καλοπροαίρετου και ανεκτικού αναγνώστη. Τί να μελετήσεις; Τί να σχολιάσεις;
Μπορείς να μιλήσεις για όποια ουσία των εξαγγελιών της κ. Υπουργού, όταν ο τύπος, που τις περιβάλλει, δεν σου το επιτρέπει; Όχι, βέβαια! Και πώς, αλήθεια, θα πείσεις όσους σε παρακολουθούν ότι όντως μπορείς να επιφέρεις την οποιαδήποτε αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα, όταν δεν μπορείς να πεις στα ελληνικά αυτό που θέλεις και σκοπεύεις να κάνεις;
Αλίμονο...

Σάββατο, Αυγούστου 14, 2010

Αριθμοί, εικονική πραγματικότητα, κι ο βλάκας ο Heinz που δε θα ζήσει παραπάνω...!

Σήμερα το πρωί, είχα μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που μου έχουν συμβεί ποτέ.
Για να εξηγήσω το πως και το γιατί, πρέπει να διηγηθώ ένα μικρό ιστορικό εμπειριών, που αναμφίβολα ταιριάζει και σε πολλούς από εσάς.

Το 1996, αν θυμάμαι καλά, άκουσα για πρώτη φορά για το πρόβλημα του ασφαλιστικού. Θυμάμαι τον (από τότε αντιπαθή σε εμένα) Κ. Σημίτη, να λέει από την προεκλογική εξέδρα τα εξής (επί λέξει):

 "Σύντομα θα βρούμε μπροστά μας και το πρόβλημα του ασφαλιστικού. Το προσδόκιμο ζωής μας έχει αυξηθεί. Ζούμε περισσότερο!".

Μια φίλη δίπλα μου, σχολίασε: "Και τι θες να κάνουμε ρε Σημίτη, να πεθαίνουμε νωρίτερα για να σου βγουν τα νούμερα;".

Γέλασα, πολύ περισσότερο που ο Σημίτης το άκουσε (είμαστε ακριβώς δίπλα στην εξέδρα, λόγω της φύσης της δουλειάς που κάναμε τότε). Ο μεν Σημίτης εξεπλάγη από το σχόλιο της φίλης κι έχασε τον ειρμό του προσωρινά, εγώ δε συννέφιασα... Δεν ήταν καλά νέα αυτά, κι ο ωμός τρόπος που το είπε προϊδέαζε για άσχημες εξελίξεις στο μέλλον.

Οι εξελίξεις, βεβαίως ήρθαν και τις βιώνουμε όλοι.

Και από τότε, πιστεύω ότι ζούμε περισσότερο. Θες η πρόοδος της επιστήμης, θες η καλοπέραση (που 'ναι;) ο πληθυσμός γεμίζει όλο και περισσότερους γέρους.

Βέβαια, αφελής και βλαξ καθώς είμαι, δεν έκανα τον κόπο να κοιτάξω γύρω μου. Δηλαδή, που είναι όλοι αυτοί οι γέροι; Που τους έχουμε κρυμμένους; Παλιά οι άνθρωποι πέθαιναν νωρίτερα; Τι μας λένε πραγματικά τα νούμερα τελικά;

Ας δούμε τι λέει η Εθνική Στατιστική Αρχή:

Ο ακαθάριστος δείκτης θνησιμότητας, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, παρουσιάζει μικρή αλλά σταθερά ανοδική πορεία, που κυμαίνεται μεταξύ 8,9 θανάτων επί πληθυσμού 1.000 ατόμων το 1981, 9,3 το 1991, 9,5 το 2006 και 9,8 το 2007 (Πίνακας 5). Η άνοδος αυτή οφείλεται, κυρίως, στην αύξηση των θανάτων στις ηλικίες 75 ετών και άνω, εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού.
(http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ver-1/ESYE/BUCKET/A1605/PressReleases/A1605_SPO03_DT_MM_00_2007_01_F_GR.pdf)

Αν καταλαβαίνω καλά, αυτό σημαίνει ότι η θνησιμότητα αυξάνεται αντί να μειώνεται (στις μεγάλες ηλικίες). Ελαφρά βεβαίως, που αποδίδεται στους περισσότερους γέρους, που "αποχωρούν" ...ευκολότερα. Αλλά, πόσο ανέβηκε η μέση ηλικία θανάτου;

Η μέση ηλικία κατά το θάνατο, που το 1995 ήταν 71,8 για τους άρρενες και 77,6 για τις θήλεις, παρουσιάζει σταδιακή αύξηση 2 ετών συνολικά, φθάνοντας το 2007 τα 73,5 έτη για τους άνδρες και τα 79,7 για τις γυναίκες.(όπ.π).

Δυο χρόνια δηλαδή!
Μόνο δυο χρόνια μέσα σε μια δεκαπενταετία, παρά τα καλοριφέρ, τα κλιματιστικά, την καλύτερη διατροφή και βέβαια, πάνω απ' όλα τις νέες εξελίξεις στην Ιατρική. Τελικά, μόνο δυο χρόνια, άρα, να γιατί δε βλέπω τους γέρους να αυξάνονται....
Ναι, αλλά όλοι μας λένε ότι το προσδόκιμο επιβιώσής μας, έχει αυξηθεί αρκετά, και συμφωνεί και η Στατιστική Αρχή:

Το προσδόκιμο επιβίωσης, αυξήθηκε από 70,13 το 1970 σε 77,09 το 2006 για τους άνδρες και από 73,64 σε 81,97 για τις γυναίκες αντίστοιχα και προβλέπεται περαιτέρω αύξησή του...

Τι τρέχει;! Οι άντρες πεθαίνουν στα 73,5 ή στα 77,09; Μας δουλεύουν;

Τι γίνεται εδώ; Ποια μαγεία συμβαίνει στα νούμερα;
Οι πολιτικοί, και στην Ελλάδα και παντού μιλάνε για την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και τη συνδέουν άμεσα με το ασφαλιστικό θέμα.

Καμιά μαγεία δεν υπάρχει: το προσδόκιμο επιβίωσης, που πιπιλάνε σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ οι διάφοροι απατεώνες πολιτικοί για να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης, λέγεται προσδόκιμο επιβίωσης κατά τη γέννηση! Αυτός είναι ο πλήρης τίτλος του σχετικού δείκτη.

Καλά, και γιατί ανέβηκε το προσδόκιμο επιβίωσης ενώ δεν ανεβαίνει η αντίστοιχη μέση ηλικία κατά τον θάνατο αναλόγως; Η απάντηση τώρα, είναι απλούστατη. Όπως λέει κι Στατιστική Αρχή:

Ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας εμφανίζει συνεχή βαθμιαία πτώση, κατά έτος, και από 8,1 θανάτους επί 1.000 γεννήσεων ζώντων το 1995, έφτασε τους 3,8 θανάτους το 2005, τους 3,7 το 2006 και τους 3,5 το 2007 (όπ. π.)

Αυτό σημαίνει ότι, δεν ζούμε περισσότερο, απλώς επιβιώνουμε περισσότεροι κατά την βρεφική ηλικία.

Περισσότεροι Έλληνες επιβιώνουν! Τι σχέση έχει αυτό με το Ασφαλιστικό σύστημα; Η απάντηση είναι: ΚΑΜΙΑ! Αν περισσότερα βρέφη επιβιώνουν, απλώς κάποια στιγμή θα μπουν κι αυτά στην αγορά εργασίας, θα καταβάλλουν τις εισφορές τους και όταν έρθει η ώρα θα συνταξιοδοτηθούν, επιζώντας ίσως 2 με 2,5 χρόνια παραπάνω απ' ό,τι οι γονείς τους.

Ανακεφαλαίωση: Ή μας δουλεύουν ψιλό γαζί και μας περνάνε (δικαίως σε ό,τι με αφορά) για ηλίθιους, ή είναι ηλίθιοι οι ίδιοι που δεν βλέπουν ότι ΔΕΝ ζούμε περισσότερο κι ότι η αύξηση του προσδόκιμου επιβιώσης ΔΕΝ είναι επιχείρημα για το Ασφαλιστικό.

Χαιρετώ, πάω να συνεχίσω να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο για να το τιμωρήσω για τη βλακεία του.
Credits στον Paul Krugman που ένα σημερινό του post μου άνοιξε τα μάτια για να αρχίσω να ψάχνω...

Δευτέρα, Ιουλίου 12, 2010

Τι ΄χες Γιάννη;

"Έπεσε" το http://apografi.gov.gr.
Αυτή η χώρα είναι τόσο προβλέψιμη που φαντάζομαι δεν παραξενεύεται κανείς.

Κάποια στιγμή βέβαια, θα συνδέσουν μια συστοιχία servers στη σειρά, ώστε οι βάσεις δεδομένων να μην υπερφορτώνονται - φαντάζομαι 6-10 servers φτάνουν και περισσεύουν. Γιατί (μάλλον) δεν το έκαναν ήδη - ή δεν το έκαναν σωστά;

Ε, μωρέ, Ελλάδα είναι, άσε να δούμε πως θα πάει και βλέπουμε...

Την πράσινη ανάπτυξή σας μέσα!!!!

Πέμπτη, Ιουνίου 10, 2010

Κι ενώ εμείς...

...κοιτάμε από που θα κόψουμε, και που θα βρούμε καμιά γωνιά να ψοφήσουμε τουλάχιστον αξιοπρεπώς, ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman τραβάει τα μαλλιά του από την πανευρωπαϊκή ηλιθιότητα και προειδοποιεί την Αμερική να αποφύγει τον "Ευρωπαϊκό Μαζοχισμό".

Ο Krugman (μόνο αριστερός δεν είναι ε?) αρθρογραφεί συνεχώς γύρω από την κρίση και συνιστώ σε όλους να παρακολουθούν κάθε μέρα το blog του, για να ξέρουμε κι από κάποιον υπεύθυνο τι γίνεται (γιατί, άμα περιμένουμε από τον Παπακωνσταντίνου και την Κατσέλη, τη βάψαμε....).

Το σχετικό άρθρο του Krugman και το βασικό link του blog του.

Δευτέρα, Μαΐου 31, 2010

Άλλη μια φορά

Άλλη μια φορά, το Ισραήλ συμπεριφέρεται σαν τραμπούκος της γειτονιάς - κι άλλη μια φορά η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί προκλητικά.

Αυτή τη φορά έχουμε:

1. Πειρατεία. Αυτός ακριβώς είναι ο όρος για κατάληψη σκάφους σε διεθνή ύδατα χωρίς την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών. ("διεθνή ύδατα" κι όχι βεβαίως "διεθνή χωρικά ύδατα" όπως βλακωδώς γράφουν και λένε φωστήρες της ελληνικής δημοσιογραφίας).

2. Απαγωγή. Αυτό ακριβώς κάνει κάποιος, όταν μεταφέρει επιβάτες του πλοίου που έπεσε στα χέρια πειρατών, κάπου, χωρίς τη θέλησή τους. Το ότι στη συνέχεια τους απελαύνει από 'κει που οι ίδιοι οι απαγωγείς τους μετέφεραν, ξεπερνά τα όρια του γελοίου.

3. Δολοφονίες. Στα πλαίσια της πειρατικής επίθεσης προφανώς. Κι αν αντιστάθηκαν οι νεκροί, (με στειλιάρια απ' ό,τι φαίνεται), είχαν κάθε δικαίωμα να το κάνουν, όπως καθένας που δέχεται πειρατική επίθεση.

 1982 - Από τη σφαγή στα στρατόπεδα Σάμπρα
και Σατίλα. Ούτε και ' κει βρέθηκαν υπεύθυνοι...

Επ' αυτών (για την πειρατεία και τις συνέπειές της δηλαδή) δεν υφίσταται καμιά αμφιβολία, το ίδιο το Ισραήλ εξάλλου, επισήμως παραδέχθηκε ότι επιτέθηκε σε διεθνή ύδατα.

Υπάρχει όμως - κι αν κάνω λάθος διορθώστε με - και κάτι ακόμα: ένοπλη επίθεση εναντίον ελληνικού (και τουρκικού κλπ.) εδάφους. Νομίζω ότι, όταν ένα πλοίο πλέει εντός των χωρικών υδάτων μιας χώρας, υπόκειται στο νομικό καθεστώς της χώρας αυτής. Όταν όμως πλέει σε διεθνή ύδατα, ισχύει ο νόμος της χώρας της οποίας τη σημαία φέρει το πλοίο - δηλαδή είναι ελληνικό έδαφος, ή παναμαϊκό έδαφος κ.ο.κ.

Κι οι δυνάμεις του Ισραήλ, επιτέθηκαν επί ελληνικού εδάφους.

Γιωργάκη τι γίνεται; Πρωθυπουργεύεις ή περιμένεις από τον Erdogan να σώσει την τιμή της περιοχής;
Και - τώρα που το θυμήθηκα: που 'ναι ρε Γιωργάκη οι ευαισθησίες σου για τις ΜΚΟ που ήσουν λαλίστατος και υποστηρικτικότατος κάποτε;

Θα κάνεις τον πρωθυπουργό επιτέλους ή όχι;

Παρασκευή, Μαΐου 28, 2010

Ξεφτίλας συνέχεια....

Είχα γράψει τον Απρίλιο, για την ευτελιστική κατάσταση, όπου πρυτάνεις και κοσμήτορες Πολυτεχνείων, δίκην θεών, μοιράζουν μπακαλόχαρτα για βεβαιώσεις master...

Σήμερα, το Υπουργείο Παιδείας απαντά σε αντίστοιχη αναφορά του βουλευτή κ. Κεγκέρογλου:


Κι αναρωτιέται κανείς:  τόση ξεφτίλα πια; Το Υπουργείο Παιδείας τους αδειάζει αλλά αυτοί απτόητοι συνεχίζουν ενυπόγραφα να κοροϊδεύουν τους φοιτητές τους;

Μα, τόσο?!

Πέμπτη, Μαΐου 27, 2010

Διάλογος

- Τα 'μαθες τα νέα πατέρα;
- Κάτι άκουσα! - ρε τσογλάνι, για λέγεεεε!!!!

Τετάρτη, Μαΐου 12, 2010

Tell-oglu

Για όσους ψάχνουν το κατάπτυστο (από κάθε άποψη) κείμενο του Τέλλογλου, είναι στο blog των "πρωταγωνιστών", αλλά θα το βρείτε στα σχόλια:

Νέο σχόλιο

28/4/2010 10:20:31 πμ

Τάσος Τέλλογλου

Κατ αρχήν γραφω "βασικό κορμό" το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης "εθνικής ανάγκης" ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.

Το τι μας λέει αυτό για τον Τέλλογλου και τη συνολική ποιότητα του ανθρώπου (θεωρώ και κάθε έκφανσής του) είναι προφανές. Ή δεν είναι;

(H έμφαση δική μου)

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Αγαπητέ μου Γιώργο


Δε σου γράφω για να σε ειρωνευτώ, ούτε για να σε βρίσω.
Είδα και 'γω τον έρπητα στο χείλος σου - σημάδι έντονου άγχους - προχτές και το πήρα στα σοβαρά. Και σε λυπήθηκα. Επαναλαμβάνω ότι δεν σε ειρωνεύομαι.

Είναι φανερό ότι άλλα είχες υπόψη σου πριν 7 μήνες. Κι ακόμα και πριν 1-2 μήνες, άλλα σκεφτόσουν.
Αλήθεια, θυμάσαι τις "πρώτες 100 μέρες" που θα έκανες και το 'να και τ' άλλο, κι όλα θα άνθιζαν; Που' ν' τα τώρα... Που' ν' τα;

Που είναι η Ελλάδα που θα ξαναγεννιότανε, τα "χρήματα που υπάρχουν"; Μ' αυτά δεν πήρες εντολή;
Ο αλήστου μνήμης προκάτοχός σου, τα έκανε σκατά, μετά δήλωσε ότι θα τα μαζέψει τα λεφτά (από εμάς δηλαδή), και τελικά πήγε σπίτι του.

Αλλά εσύ; Πως κατάντησες τόσο γρήγορα με νεκρά όνειρα να ψελλίζεις θλιβερά τις σοσιαλδημοκρατικές σου καταβολές, κι ύστερα, ούτε κι αυτές...

Τι φαντάστηκες Γιώργο; Ότι τα κοινωνικά δίκαια μοντέλα στήνονται πάνω σε συμφωνίες κυρίων με τις "αγορές"; Αυτό σας λέγανε στη "Στοχόλμη"; Αυτά λέγατε στη σοσιαλιστική διεθνή;
Αυτές τις ανοησίες δίδασκες όταν έκανες διαλέξεις Κοινωνιολογίας;


Και τώρα που καταλήξαμε; Σε ψήφισαν για να μας οδηγήσεις στο δρόμο της καταστροφής και στη συνέχεια σε 'κείνον της πτώχευσης;
Γιατί, μη γελιέσαι καθόλου: ό,τι κάνετε αυτή την ώρα, οδηγεί στην πτώχευση - μόνο ηλίθιος δεν το καταλαβαίνει. Κόβεις μισθούς, αυξάνεις έμμεσους φόρους και μετά περιμένεις να εισπράξεις; Γιώργο, αν εσύ τρελάθηκες (που καθόλου δεν το αποκλείω) εμείς ακόμα κάπως τα κουτσοκαταφέρνουμε να σκεφτόμαστε. Ποιος κόπανος σε συμβουλεύει πρώτα να μας εξαντλήσεις και μετά να πτωχεύσουμε;

Για ποιον κερδίζεις χρόνο Γιώργο - για εμάς; Ή για τους Γερμανούς; Γιατί, αυτό που φαίνεται, το μόνο λογικό συμπέρασμα, είναι ότι εμείς μεν οδεύουμε στην καταστροφή, οι δε Γερμανοί χρειάζονται χρόνο για να δουν πως θα ξεφύγουν από την ευρω-παγίδα.


Εξελέγεις πρωθυπουργός της Ελλάδας - αλλά δεν είσαι πλέον. Τα κατάφερες να επαναλαμβάνεις απλώς ό,τι σου λένε τα αφεντικά σου - και να το λες κιόλας. Αυτό, είναι θράσος Γιώργο!! Αυτό είναι που σε υποβιβάζει ξανά σε Γιωργάκη. Όταν λες "εκχωρήσαμε την εθνική κυριαρχία", τότε από Γιώργος γίνεσαι Γιωργάκης, κι από Παπανδρέου γίνεσαι Τσολάκογλου.

Δε κατάλαβες Γιωργάκη: το ότι ο κόσμος δεν είναι όπως τον φαντάστηκες, δεν σε απαλλάσσει από το βάρος (το burden ε;) της πρωθυπουργίας σου. Την ζήτησες, την έλαβες, κι οφείλεις τώρα να τη σηκώσεις.
Αν θες πάλι να την εγκαταλείψεις, ο δρόμος είναι ανοικτός. Αλλά, κάντο! Κάντο! Μη παριστάνεις τον πρωθυπουργό που δε μπορεί να λάβει καμιά απόφαση για τη χώρα που τον εξέλεξε. Γελοιοποιείσαι Γιωργάκη (ακόμα και ως "Γιωργάκης") και γελοιοποιείς και 'μας. Κι αυτό το τελευταίο δεν το δικαιούσαι (δηλαδή "you are not entitled" ε;).


Αποδείχθηκες κοντός Γιωργάκη - κοντός και άχρωμος. Μόλις σε σφίξανε (γερά - δε λέω!) τα κακάρωσες. Αλλά, από που συνάγεται ότι το δικό σου κακάρωμα πρέπει να γίνει και δικό μας;
Πρωθυπουργός μας πια δεν είσαι - το ομολογείς και μόνος σου.
Άρα τι σου οφείλουμε; Μπας και μας δάνεισες και συ και δεν το ξέρουμε;

Μη ρωτάς ηλιθιωδώς "τι προτείνουμε". Την χρεωκοπία (a.k.a. default) με ταυτόχρονη εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα Γιωργάκη. Με ταυτόχρονη αναδιοργάνωση του κράτους εκ βάθρων Γιωργάκη, και τότε - και μόνον τότε! -κράτα τα μέτρα που πήρες!
Γιατί ανατριχιάζεις; Δε τρομάζεις που έγινες καρικατούρα πρωθυπουργού, τρομάζεις που θα σου κόψουν την καλημέρα τα αφεντικά σου; Βρε την ηγεσία της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας, για κλάματα κατάντησε...


Άκου δω Γιωργάκη: ή θα κάνεις τον πρωθυπουργό, ή θα την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια - άλλη λύση δεν έχεις.

Κι εδώ που τα λέμε, γιατί κάθεσαι ακόμα; Ό,τι και να σου πούμε - εμείς, οι ιδιοκτήτες αυτής της χώρας - εσύ απαντάς ότι "ναι μεν, αλλά οι δανειστές μας λένε ότι...". Άρα, απλώς μεταφράζεις.

Δε λέω, χρειάζεται κι η μετάφραση.
Αλλά κάτι λίγα Αγγλικά, κάτι ψιλά Γαλλικά, Γερμανικά, κλπ., τα ξέρουν κι άλλοι. Και θα μας έρθει - μέρες που είναι - πιο φτηνά Γιωργάκη, να φύγεις από τη μέση, να μιλάμε απευθείας με τους "δανειστές μας", δεν χρειαζόμαστε έναν αγχωμένο και γεμάτο ενοχές διερμηνέα. Πολύ ακριβός είσαι για σκέτη μετάφραση αδερφέ μου...

Άντε με το καλό στο καγιάκ, κι άσε να τραβήξει κουπί κανένας άλλος στη δικιά μας βάρκα. Γιατί σε λίγο καιρό, εσένα μεν σε βλέπω με έλκος, καρδιά κλπ. (γιατί δε σε θεωρώ γαϊδούρι - ανεπαρκή σε θεωρώ), και εμάς στα ψυχιατρεία. Και μπορεί να μη φταις που είσαι λίγος Γιωργάκη, αλλά δε φταίμε κι εμείς να ανεχόμαστε την ανεπάρκειά σου και να πληρώνουμε τις συνέπειές της.

Καληνύχτα και καλή ξεκούραση,

Heinz

Y.Γ.: Γιωργάκη - χωρίς παρεξήγηση. Σε είδα που κατέθεσες λουλούδια στον τάφο των τριών αδικοχαμένων ανθρώπων - καλά έκανες. 
Να υποθέσω ότι το ίδιο είχες κάνει και στο σημείο θανάτου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Ότι το ίδιο θα κάνεις αν η φιλότιμη αστυνομία μας, σκοτώσεις (κατά λάθος) και κανέναν διαδηλωτή; Ότι ασχολήθηκες με τη γυναίκα που της έσπασαν αναίτια τη γνάθο στα Εξάρχεια;
Γιατί, αλλιώς...

Κυριακή, Μαΐου 02, 2010

Μας δουλεύουν.

Βαρέθηκα τις ηλιθιότητές τους - βαρέθηκα να με περνάνε και για ηλίθιο και 'μένα κι όλους!

Υπολογισμοί, 500 ευρώ εδώ, 8% κόψιμο επιδομάτων, τρεις το λάδι τρεις το ξύδι και τρίχες κατσαρές!

Άκουσε κανείς τη φράση ενιαίο μισθολόγιο; Το άκουσε κανείς;

ΟΧΙ!!!

Άρα δούλεμα χοντρό κι αλύπητο - περί αυτού πρόκειται...

Να παν να δουλέψουν κανέναν άλλο - όχι εμάς όμως πλέον!

Δευτέρα, Απριλίου 26, 2010

Ερωδιός


Τι να γράψω? Αφού η τρέλα πάει σύννεφο...

Τραβάω καμιά φωτογραφία, όταν πηγαίνω να ηρεμήσω στους βάλτους...

Σάββατο, Απριλίου 24, 2010

Νέος όρος

Eurohackers!

Πώς σας φαίνεται?

Κυριακή, Απριλίου 18, 2010

Έχω μια απορία....

Επειδή τα γαλλικά μου είναι επιπέδου πολύ κακού μαθητή του Λυκείου (αυτό που ήμουν δηλαδή), έχω την εξής απορία:

Οι Ευρωπαίοι λένε τη φράση "savoir vivre" ή τη φράση "sans voir vivre";

Πως το λένε ακριβώς; Ας με βοηθήσουν οι Γαλλόφωνοι αναγνώστες παρακαλώ διότι τα Γαλλικά μου είναι για κλάματα...

Υ.Γ. Προσοχή, ΔΕΝ είμαι καλός άνθρωπος ;-)

Τετάρτη, Απριλίου 14, 2010

Το χάσανε κι οι πρυτάνεις....

Ζήλεψαν οι πρυτάνεις των ελληνικών Πολυτεχνείων τη δόξα των ιδιοκτητών των κακόφημων κολεγίων κι είπαν να τους μιμηθούν!!

Έτσι, μοιράζουν βεβαιώσεις master στους αποφοίτους των σχολών τους, εντελώς αυθαίρετα!!!

Δείτε χάλια:

Ξαναδείτε χάλια:



Η κατάσταση είναι για γέλια। Οι πρυτάνεις δε σέβονται ούτε τα εκλεκτορικά σώματα που τους εξέλεξαν ως ΔΕΠ, ούτε βεβαίως εκείνα που τους τοποθέτησαν στον πρυτανικό θώκο.

Χωρίς να υπάρχει αναγνώριση των πολυτεχνικών διπλωμάτων ως masters από κανέναν - ούτε βεβαίως από το ΑΣΕΠ - προσπαθούν να επιβάλουν με το "έτσι θέλω" την "αναβάθμιση" των σχολών τους, ουσιαστικά γελοιοποιώντας τες. Γιατί, δεν γελοιοποιούνται μόνο οι ίδιοι (κάτι που ΔΕΝ είναι δικαίωμά τους), αλλά γελοιοποιούν και τα ελληνικά Πολυτεχνεία. Με δυο λόγια, τα ελληνικά Πολυτεχνεία δεν απονέμουν διπλώματα καθόλου, απονέμουν μόνον masters.

Κατ' επέκταση τότε (κι απολύτως λογικά) οι Ιατρικές σχολές που είναι 6+6 χρόνια, πρέπει να απονέμουν απ' ευθείας διδακτορικά...

Και καλά.... Δεν υπάρχει κάποιος να τους χώσει στη φυλακή; Μόνο οι κόκκινες Ferrari και το πιάνο με ουρά στο Πάντειο ήταν πρόβλημα και τούτο 'δω είναι ασήμαντο; Μα, ακριβώς την ίδια κοροϊδία που πουλάνε τα κολέγια στους σπουδαστές τους, πουλάνε αυτή την ώρα και τα Πολυτεχνεία στους δικούς τους! Το ελληνικό κράτος κοροϊδεύει ξεδιάντροπα τους φοιτητές που το εμπιστεύονται!!

Ήμαρτον δηλαδή!!

Εγώ προτείνω, να στείλουμε τους συγκεκριμένους πρυτάνεις για διευθυντές σπουδών στα κολέγια - και το λέω σοβαρά: να κάνουν τις πονηριές τους εκεί, που υπάρχει ανάγκη κιόλας και να μην ξεφτιλίζουν την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, που το μόνο που δε χρειάζεται είναι κουτοπόνηρους διοικητικούς και διδάσκοντες.

Μακάρι να πάνε παρέα με τον Καρκανιά, στο κάτω-κάτω, πολύ καλύτερα θα κλαίγονται για τα "όσια και τα ιερά" απ' ό,τι αυτός!!!

Και να πάρουνε επιστημονικούς συμβούλους (γιατί αυτοί που υπογράφουν τέτοια κείμενα ΔΕΝ είναι επιστήμονες) από το ΤΕΕ - που βρίσκεται πίσω από αυτή τη νέα, μαζική γελοιοποίηση της ελληνικής Παιδείας। Αφού κατέστρεψαν οι φωστήρες μπετατζήδες του ΤΕΕ όλη την Ελλάδα, αποφάσισαν τώρα να περιλάβουν και την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ποιος τους το επιτρέπει;;;!!

Πέμπτη, Απριλίου 01, 2010

Χωρίς λόγια...


Όχι, δεν είναι μοντάζ - ούτε επεξεργασμένη...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Τετάρτη, Μαρτίου 31, 2010

Glock 9mm (κι άλλα 150mm πόσο κάνει?)

Δεν αντέχω άλλο, θ' αρχίσω να γίνομαι χοντρά χυδαίος - εξάλλου κι ο Αριστοφάνης "δικός μας" δεν ήτανε;

Το πρωί ακούσαμε ότι η νεοσύστατη ομάδα ΔΙΑΣ, συνέλαβε (γκαγκαν-γκαγκαάάάνννν) ένοπλο ληστή που πήγε να ληστέψει μια τράπεζα.

Ο τηλεοπτικός ρεπόρτερ, ενώ η κάμερα έπαιρνε πλάνα από την έξοδο της τράπεζας, όπου φαινόταν κι ένα όπλο, απεφάνθη:

- "Το όπλο του ληστή που βλέπουμε , είναι Glock 9mm".

- Λες: που το βρήκε ο π..στης το Glock; Τόσο χύμα πια έχει γίνει η κατάσταση, όποιος θέλει αγοράζει κι ένα Glock;

Ακολουθεί και ρεπορτάζ με τις τιμές, στην ίδια εκπομπή:

- 1000 με 2000 ευρώ τα πιστόλια, 500-600 τα Καλάσνικωφ στην Αθηναϊκή αγορά.

- Λες: Άκου ρε πράγματα, που να βγούμε έξω από το σπίτι. Δυο χιλιάδες άνδρες στο ΔΙΑΣ, θα φτάσουνε άραγε, ή να τους κάνουμε 10,000 για πιο σίγουρα;

Το βράδυ στο δελτίο ακούς:

- Ο ληστής, με ΑΕΡΟΒΟΛΟ προσπάθησε να ληστέψει τη τράπεζα, αλλά οι άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ, κλπ. κλπ.

- Λες: 9mm το ...Glock, κι άλλα 150mm, σύνολο 159!!!

Τι είναι 150mm, δηλαδή 15 πόντοι; Ε....!!!!

Παρασκευή, Μαρτίου 26, 2010

Ο ευφραδής ευτραφής τι κάνει;

"Έλληνας γεννιέσαι δε γίνεσαι ποτέ,
το αίμα σου θα χύσουμε γουρούνι Αλβανέ".

Ορίστε; Στο κέντρο της Αθήνας, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2010, 100 μέτρα από την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία;

Τι λε ρε Βαγγέλα, θα τρελαθούμε;;;;;



Ο ευφραδής ευτραφής υπουργός Εθνικής Άμυνας (συνταγματολόγος κλπ. κλπ.) καθαίρεσε ατιμωτικά όλη την ηγεσία της ΔΕΔ (Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων) ή ακόμα σκέφτεται να τους "αντικαταστήσει στην επόμενη κρίση";

Γιατί, αν δεν υπάρξει ατιμωτική καθαίρεση της ηγεσίας της ΔΕΔ, θα χρεωθεί ο ίδιος προσωπικά - απολύτως ορθά - τα πάντα.

Κουνήσου Βαγγέλα άμεσα, εκτός κι αν ο ρόλος σου περιορίζεται στο πως να πασάρουμε ...στραβά υποβρύχια στους ...Σομαλούς!

Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας πολίτης.

Υ.Γ. Οι άλλοι, της "αντιρατσιστικής κίνησης" ζητάνε "να τιμωρηθούν οι στρατιωτικοί που ήταν στην παρέλαση" - τρίχες!!!

Υ.Γ.2. Θα σημειώσω εδώ ότι, το καλοκαίρι του 1988, στρατιώτες της ΔΕΔ, έβγαζαν παράνομα λεπτομερές τοπογραφικό του επιτελείου (ΓΕΕΘΑ), για ...ανεξήγητους λόγους. Μετά από έρευνα της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών τότε, την πλήρωσαν οι φαντάροι (που εκτελούσαν διαταγές απλώς) και μετακόμισε (ή διαλύθηκε δε θυμάμαι πια) η 3η ΜΕΔ (μεραρχία ειδικών δυνάμεων) που ήταν στην Αττική. Διαψεύσεις δεν δεχόμεθα και μη με τσιγκλήσετε γιατί θα βγάλω όλη την ιστορία στον αέρα, λεπτομερώς.

Κυριακή, Μαρτίου 21, 2010

X-factor, Impact factor, κλπ.

Μια νέα μόδα έχει τα τελευταία χρόνια εμφανιστεί στην ακαδημαϊκή κοινότητα: λέγεται "impact factor".

Τι είναι 'τούτο το φρούτο;

Λοιπόν, να τι είναι:

Παίρνουμε ένα περιοδικό, από αυτά που δημοσιεύουν επιστημονικές ανακοινώσεις.

1. Τραβάμε γραμμή κλάσματος.
2. Στον παρανομαστή αθροίζουμε τον αριθμό των ανακοινώσεων που δημοσιεύτηκαν στο συγκεκριμένο περιοδικό, μέσα σε μια χρονιά (π.χ. στο 2007).
3. Στον αριθμητή αθροίζουμε όλες τις αναφορές που έχουν γίνει σε αυτά τα άρθρα, και βγάζουμε τελικά το impact factor.

Π.χ. στο περιοδικό "Τα επιστημονικά κουμπιά της Αλέξαινας", δημοσιεύτηκαν μέσα στο 2007, 50 άρθρα. Το 2008, υπήρξαν 80 αναφορές σ' αυτά τα άρθρα συνολικά (από άλλα, νεώτερα άρθρα). Άρα, το impact factor του περιοδικού αυτού, είναι 80/50=1,6.

Όσοι γνωρίζουν ελάχιστα από στατιστική, θα έβαζαν τα γέλια. Δηλαδή μιλάμε για χοντρά γέλια!!!

Αλλά, το σύστημα αυτό, που εφηύρε και δεόντως προπαγανδίζει κάποια εταιρεία Thomson Reuters, έχει πολύ sex appeal στην επιστημονική κοινότητα..!!

Τώρα, ή η διεθνής επιστημονική κοινότητα έχει καταληφθεί από πρωτοφανή βλακεία (καθόλου απίθανο) ή κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο, γίνεται.

Καταρχήν, για τη βλακεία: το κλάσμα αυτό, δεν αντιπροσωπεύει τίποτε! Ξαναλέω: τίποτε. Η όλη ιδέα, δεν είναι καν πρωτότυπη. Στην Ελλάδα π.χ. την έχει εφαρμόσει εδώ και χρόνια η AGB (αυτή ντε, με τα μηχανάκια τηλεθέασης). Βέβαια, η AGB δεν ισχυρίζεται ότι εξάγει μετρήσεις ποιότητας. Απλώς, λέει ότι μπορεί να μετρήσει πόσοι βλέπουν την κάθε εκπομπή. Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι, αυτό που βλέπουν οι πιο πολλοί, είναι συνήθως κάποιο πρωϊνάδικο, μεσημεράδικο, κλπ.
Που το ξέρουμε; Μα, μας το λέει η AGB.
Α - μάλιστααααα... Και ποιός ελέγχει την AGB; Κανένας.

Αλλά, και τίμια να κάνει τη δουλειά της η AGB - ας το δεχθούμε. Ποιος θα ισχυριστεί ότι η πληροφόρηση που δίνεται από τις πρώτες σε θεαματικότητα εκπομπές είναι ποιοτική - ακριβής - σημαντική; Κανείς. Κι άμα ρωτήσουμε την "επιστημονική κοινότητα", θα μας ειρωνευτεί δεόντως - και μάλλον δικαίως.

Άρα, ό,τι βλέπουν οι πιο πολλοί, δεν μπορεί να είναι κριτήριο.

"Ωραία" λέει κάποιος, "αλλά η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν είναι απλοί τηλεθεατές - είναι ...επιστήμονες!!!".
Μη ξεράσω τώρα....
Τι έχουν δηλαδή οι επιστήμονες διαφορετικό από τους υπόλοιπους; Να μου το αποδείξουν (με επιστημονικές μεθόδους), να το δεχθώ. Αλλιώς, ξανακαθίστε (συνάδελφοι) και κάνετε ησυχία παρακαλώ, να συνεχίσω.

Λοιπόν, για να χρησιμοποιήσω μια κλασική - κι εξόχως αυθαίρετη μέθοδο - "by generalization" (γενικεύοντας), ό,τι διαβάζουν οι πιο πολλοί, είναι το πλέον αξιόλογο (άξιον λόγου). Άρα, οι τσόντες είναι καλύτερες από τον Bergman π.χ. και ο Ιούλιος Βερν, αξιολογότερος από τον Weber κ.ο.κ.
(Καθίστε κάτω λέω... Ψυχραιμία, με τα όσια και τα ιερά της φυλής συνάδελφοι...).

Και - by generalization επίσης - μια κι ο κύριος όγκος των άρθρων δημοσιεύεται στην αγγλική, όσοι γράφουν/διαβάζουν αγγλικά, ή έστω μόνο αγγλικά, είναι σημαντικότεροι, από όσους μιλάνε και γράφουν σε άλλες γλώσσες (να που τελικά, δικαιώνεται η Διαμαντοπούλου). Γιατί, έχουν πληρέστερη, σφαιρικότερη, και άρα (με επαγωγή) καλύτερη πληροφόρηση.

Ελπίζω ότι δεν χρειάζεται να αναλύσω την έκταση της βλακείας που αποκαλύπτει μια απλή λογική ανάλυση της αναφοράς στο impact factor ως κριτηρίου αξιολόγησης (όποιας αξιολόγησης). Αν χρειάζεται, πρέπει να σας δει ειδικός.

Και πάμε στο βαθύτερο αίτιο (όπως το βλέπω). Αν λοιπόν, η ανοησία είναι προφανής, τότε προς τι οι εμμονές στο impact factor;

Λέγεται: μετακύλιση ευθύνης.

Σκεφτείτε το εξής: κάποιος ξεκινάει να εκπονήσει μια διδακτορική διατριβή. Ορίζεται μια τριμελής επιτροπή, για να τον επιβλέπει επιστημονικά και να τον καθοδηγεί (στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ...σοφίας). Μετά από λίγο, η επιτροπή του ξεκαθαρίζει ότι πρέπει να κάνει και κάποιες σχετικές δημοσιεύσεις, ανακοινώσεις σε επιστημονικά συνέδρια, κλπ.

Το επιχείρημα, είναι κατά λέξη το εξής:

- "Όταν θα έρθει η ώρα που θα παρουσιάσεις τη διατριβή σου, εμείς (σ.σ. οι υπεύθυνοι επιβλέποντες) θα μπορέσουμε να ισχυριστούμε ότι κι άλλοι, που δε σε ξέρουν, έκριναν το έργο σου θετικά, κι άρα, υπάρχει μια ευρύτερη αποδοχή που δικαιώνει την επιλογή μας να σου επιτρέψουμε να υποστηρίξεις τη διατριβή σου".

Εκπληκτικό! Βέβαια, ο ατυχής υποψήφιος δικαιούται (λογικά) να ρωτήσει:

- "Μήπως τότε, να χέσω τη διατριβή, και να βγάλω 5-10 άρθρα και να με χρίσετε δόκτωρα έτσι, με τη μια;".

Κι ακόμα:

- "Αν η δική σας επιστημονική κρίση, είναι a priori ανεπαρκής και χρειάζεστε την υποστήριξη κάποιων άλλων, τότε τι σας θέλω; Και την αξία της κρίσης αυτών των άλλων, ποιος τη διασφαλίζει; Μήπως κι αυτοί είναι ανεπαρκείς; Και που τελειώνει η ιεραρχία της υποστήριξης της αξιοπιστίας καθενός από εσάς;".

Δυστυχώς, αυτά τα - εξόχως ορθολογικά - ερωτήματα, ο υποψήφιος διδάκτορας δεν τα θέτει, διότι κωλώνει (και καλά κάνει δηλαδή...). Μόλις δε γίνει ...δόκτωρ, αντιγράφει και τον τρόπο σκέψης που μέσα του αμφισβητούσε, όσο ήταν υποψήφιος...

Όπως είπα ήδη, το έργο λέγεται "μετακύλιση ευθύνης" και είναι, λίγο- πολύ παλαιότατο, από την εποχή του Αριστοτέλη (του ορθολογισμού δηλαδή) και πέρα.

Από κάτω, κρύβεται μια καθαρά θρησκευτικού τύπου δοξασία, που την παρουσιάζω επιγραμματικά:

  1. Υπάρχει κάποια (αντικειμενική) αλήθεια.
  2. Το ότι δεν την έχουμε ακόμα γνωρίσει, δεν αναιρεί την ύπαρξή της.
  3. Την αλήθεια αυτή, αφού υπάρχει, πρέπει να την ανακαλύψουμε. Δεν υπάρχει θέμα εφεύρεσης εδώ.
  4. Μέχρι να ανακαλύψουμε την Αλήθεια, ανακαλύπτουμε αλήθειες.
  5. Μόλις ανακαλύψουμε αυτή την Αλήθεια, τότε θα έχουμε τον αδιαμφισβήτητο τρόπο να αξιολογούμε τα πάντα.
  6. Εν τω μεταξύ, εργαζόμαστε με τις μερικές μας αλήθειες, ώστε να αξιολογούμε - πάντα αντικειμενικά - ό,τι μπορούμε να κωδικοποιήσουμε.
  7. Άρα, η αξιολόγηση εναποτίθεται σε έναν αντικειμενικό κώδικα, που απαρτίζεται από μερικές αλήθειες, αλλά πάντως αλήθειες που υπερβαίνουν την κριτική των ανθρώπων.
  8. Κάθε άλλη αξιολόγηση οδηγεί σε αναληθή συμπεράσματα.
  9. Η ευθύνη ανήκει πλέον στους αντικειμενικούς μηχανισμούς αξιολόγησης.
Όλα τα παραπάνω, μπορούν άνετα να απορριφθούν χωρίς δεύτερη συζήτηση, με ένα από τα παλιά εργαλεία του ορθολογισμού, που λέγεται reductio ad absurdum (στο περίπου, "αναγωγή σε άτοπο"). Βαριέμαι και να το κάνω, το θεωρώ στοιχειώδες.

Αυτό που μένει (συνάδελφοι) είναι η σκέτη πίστη. Η σκέτη ανάγκη σε πίστη. Αν έχετε κάποιο τέτοιο πρόβλημα (όλοι έχουμε εξάλλου), κάπου στη γειτονιά σας θα υπάρχει κάποια εκκλησία - δε μπορεί, στην Ελλάδα ζούμε. Άντε με την ευχή μου να βρείτε τον πνευματικό, να σας λύσει το πρόβλημα.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι οι παπάδες, λένε πως "η πίστη είναι θέμα επιλογής, που ο Θεός την παραχώρησε (την επιλογή) στους ανθρώπους".
Ακόμα κι οι παπάδες δηλαδή, βλέπουν το παράδοξο της αποποίησης της ευθύνης από τον Άνθρωπο χάριν κάποιας Αλήθειας, και (γρήγορα - γρήγορα) του ρίχνουν στην πλάτη το βάρος της επιλογής: αυτό δηλαδή, από το οποίο κανείς δεν μπορεί - και δεν δικαιούται - να διαφύγει.

Φτου!!! Χειρότεροι κι από τους παπάδες γινόμαστε;

Υ.Γ.: Από κοντά πάει κι νέα "βιομηχανία έκδοσης πιστοποιήσεων", που ανθεί...
Υ.Γ.2: Δεν αφορά εμένα. Υπήρξα τυχερός ως προς τη δική μου επιτροπή.

Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010

Απορία...

Η Τζούλια Αλεξανδράτου (την έμαθα κι αυτήν ήθελα δεν ήθελα...), είπε δημόσια ότι "της προσφέρθηκαν πολλά λεφτά για να κάνει αυτό που κάνουν όλοι, on camera).

Το Υπουργείο Οικονομικών το άκουσε; Τα δήλωσε τα λεφτά αυτά;

Μη γελάτε βρε, δεν κάνω πλάκα. Καλύτερα δηλαδή π..τάνα παρά επιστήμονας σε αυτή τη χώρα;

Τετάρτη, Μαρτίου 17, 2010

Επάγγελμα με παρελθόν, παρόν και μέλλον!!!

Απόσπασμα του Νόμου ΥΠ'ΑΡΙΘ. 3833/2010

Προστασία της εθνικής οικονομίας - Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης.

Άρθρο 11 Περιορισμός προσλήψεων για τα έτη 2011 έως και 2013

1. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2013, ο αριθμός των ετήσιων προσλήψεων και διορισμών του μόνιμου προσωπικού και του προσωπικού με σχέση εργασίας αορίστου χρόνου στους φορείς της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 3812/2009, δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος συνολικά από το λόγο ένα προς πέντε (μία πρόσληψη ανά πέντε αποχωρήσεις), στο σύνολο των φορέων. Οι αποχωρήσεις υπολογίζονται την 31η Δεκεμβρίου του αμέσως προηγούμενου έτους και αφορούν στο σύνολο του έτους αυτού. Στον υπολογισμό του αριθμού του προς πρόσληψη προσωπικού στο σύνολο των φορέων, συνυπολογίζεται και ο υποχρεωτικός διορισμός των αποφοίτων της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και της Σχολής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και ο υποχρεωτικός διορισμός που διενεργείται βάσει ειδικών διατάξεων.
2. Ειδικά για το εκπαιδευτικό προσωπικό, όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, τα Σώματα Ασφαλείας, το Λιμενικό Σώμα, καθώς και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του τομέα υγείας, ο λόγος αυτός ορίζεται σε ένα προς ένα (μία πρόσληψη ανά μία αποχώρηση).
3. Από τη ρύθμιση αυτή εξαιρούνται: α) οι μετακλητοί υπάλληλοι, β) το μη πολιτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων, γ) οι προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού νέων νοσηλευτικών μονάδων, δ) επιτυχόντες του Α.Σ.Ε.Π. και των φορέων, των παραγράφων 2 και 3 του προηγούμενου άρθρου.

Συμπέρασμα: το επάγγελμα με μέλλον είναι στρατιωτικός. Τι να τα κάνεις τα σχολειά, ακόμα και τα Πανεπιστήμια; Αξιωματικούς χρειαζόμαστε - το εκ των ων ουκ άνευ του σπουδαίου κράτους μας - και τίποτα γιατρούς επίσης, μη ψοφήσουν κι όλοι οι υπήκοοι και μετά, ποιος θα πληρώνει φόρους;

Πέμπτη, Μαρτίου 11, 2010

Αν καταλαβαίνω σωστά...

Η φωτό δική μου: ο Γιώργος (ΓΑΠ) στο προαύλιο της Budesbank.
(να τη στείλω στο Focus?)


...όλα τα κράτη είναι χρεωμένα και έχουν πρόβλημα. Αυτό, συμπεριλαμβάνει και τις ισχυρές οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και τις Η.Π.Α.

Αυτό, δημιουργεί ένα παράδοξο: αν χρωστάγανε ο ένας στον άλλο, κάποιος (ή κάποιοι) θα έπρεπε να έχει πλεόνασμα. Βάλτε το κάτω, με ένα παράδειγμα 5 φίλων που δανείζει ο ένας στον άλλο και θα δείτε: δεν βγαίνουν τα μαθηματικά - κάποιος πρέπει να μη χρωστάει αλλά να του χρωστάνε.

Τι γίνεται;

Η απάντηση είναι απλή: όλα τα κράτη χρωστάνε στις τράπεζες.

Μια στιγμή: οι τράπεζες, παντού λειτουργούν υπό κρατικές εγγυήσεις. Αν μια κυβέρνηση αποσύρει την εγγύησή της από μια τράπεζα, η τράπεζα βυθίζεται αύτανδρη και ακαριαία.
Και δεν είναι μόνον οι χρηματικές εγγυήσεις, είναι και οι νομικές φαντάζομαι: ότι το κράτος, θα κυνηγήσει όποιον ληστέψει την τράπεζα, όποιον παίρνει δανεικά κι αγύριστα, όποιον καταχράται τα κεφάλαιά της κλπ.

Άρα, γιοκ κράτος = γιοκ τράπεζα (κάνω κάπου λάθος;). Το ίδιο ισχύει και για όποια επιχειρηματικότητα γενικά.

Πως είναι τότε δυνατόν, οι τράπεζες να στραγγαλίζουν τα κράτη; Δηλαδή, έχω έναν προστάτη που είναι εκ των ων ουκ άνευ, και είμαι de facto και de jure προτεκτοράτο, κι αρχίζω να σφίγγω το λαιμό του προστάτη μου, κι αυτός λέει "δείξε έλεος!".
Αντί να πει "κάτσε καλά μη σου κόψω τον κ*λο"!!!

Κι εδώ που τα λέμε, το χρήμα - εξ ορισμού - ανήκει στα κράτη. Καταλήγει στις τράπεζες μεν, αλλά τα κράτη κρατάνε το δικαίωμα να το εκδίδουν και να το προσδιορίζουν - και τελικά να χειρίζονται την ισοτιμία του όπως θέλουν - ή και να τα αντικαθιστούν.
(Εδώ φαίνεται να υπάρχει μια σύγχυση των εννοιών χρήμα και νόμισμα. Καμιά σύγχυση: όταν η νομισματική πολιτική είναι ο κανόνας, για το νόμισμα θα μιλάμε).

Άρα, το πρόβλημα είναι πολιτικό: έχει αναχθεί σε θρησκευτική πίστη η μη παρέμβαση του κράτους στις λειτουργίες της αγοράς. Ο "παρεμβατισμός" - λέει "εμποδίζει την ανάπτυξη του υγιούς ανταγωνισμού". Γιατί; Γιατί έτσι!!

Και λες: "Είναι υγιές κάθε κράτος", (σ.σ. κράτος στα ελληνικά σημαίνει απλώς "δύναμη"), "να μη μπορεί να κινηθεί αν δεν ακουμπάει τους υπέρογκους τόκους στις τράπεζες, που ζουν μόνον επειδή τις σκεπάζει με την στέγη του";

Η αυτονόμηση του τραπεζικού κεφαλαίου, γέννησε ένα πολύπλοκο τέρας, το τραπεζικό κεφάλαιο, που δεν έχει κανένα παραγωγικό χαρακτήρα και μπορεί να ζει με βάση τα χρέη: η πηγή των τραπεζών είναι τα χρέη - όχι οι επενδύσεις! Αυτό, έχει φύγει πολύ μακρύτερα του "παλιού καλού" (κατ' άλλους "βδελυρού") κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού (ΚΜΚ) των Μαρξ-Ένγκελς κι έχει φτάσει στο επίπεδο του σουρεαλισμού.

Μέχρι οι κυβερνήσεις να αποφασίσουν ότι ο ρόλος τους είναι να κυβερνούν, το σύστημα θα παράγει κρίσεις απανωτές!

Αλλιώς, ας δώσουν την διακυβέρνηση στους τραπεζίτες, να αρχίσουν (οι τραπεζίτες) να πηδάνε από τα παράθυρα (θα συμβεί στα σίγουρα...).

Υ.Γ. 1. Μετά από ορθή υπόδειξη φίλου: όταν γράφω "τράπεζες" εννοώ τα hedge funds ή αλλιώς investment banks.
Υ.Γ. 2 Το post θα μπορούσε άνετα να ονομάζεται "Σουρεαλιστικός Καπιταλισμός".

Δευτέρα, Μαρτίου 08, 2010

Norbert Wiener κι ελεύθερη αγορά

Ο Wiener δεν ήταν ...κομμουνιστής - ούτε καν σοσιαλδημοκράτης. Ήταν ένας μαθηματικός, πατέρας της σύγχρονης Κυβερνητικής, διάσημος ερευνητής κλπ.
Το πιο γνωστό έργο του είναι το "Cybernetics - or control and communication in the animal and the machine".
Η έκδοση που έχω στα χέρια μου, είναι η δεύτερη, από το M.I.T., το 1961 -το έργο πρωτοκυκλοφόρησε το 1948, και πάλι από το ίδιο ίδρυμα. Παρότι το έργο είναι πλέον "κλασικό", λίγοι μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τα μαθηματικά που περιέχει, οπότε πολλοί το αναφέρουν αλλά λίγοι το μελετάνε.
Ο γράφων ομολογεί ταπεινά (και ανερυθρίαστα) την ανικανότητά του με τα ολοκληρώματα κι άλλα μυστήρια ιερογλυφικά που αραδιάζει ο Wiener, π.χ.


οπότε δεν διεκδικώ δάφνες ερμηνείας - ή έστω κατανόησης - όλων όσων ο Wiener παραθέτει.

Αλλά, μπορώ να διαβάσω αγγλικά: Α- χα! (δε πήγανε τελείως τζάμπα τα "apple! alligator!", από την πρώτη δημοτικού).

Εκεί μέσα λοιπόν, στις σελίδες 158 - 161, ο Wiener λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Για να γίνουν κατανοητά, μια μικρή παρουσίαση της ιδέας του αναδραστικού ελέγχου:

Κάθε σύστημα έχει είσοδο και έξοδο. Λαμβάνει είσοδο από το περιβάλλον του (έχει αισθητήρες), και παράγει έξοδο. Δηλαδή, αντιδρά ανάλογα με την είσοδο που λαμβάνει με βάση κάποιο δικό του, εσωτερικό κριτήριο. Το κριτήριο αυτό, μπορεί να είναι ακατανόητο για έναν εξωτερικό παρατηρητή (π.χ. στα συστήματα που ονομάζουμε "μη-τετριμμένα").
Στην περίπτωση π.χ. των κοινωνικών συστημάτων, θεωρούμε ότι το κριτήριο αυτό αφορά την ταυτότητα των συστημάτων αυτών.

Αυτό σημαίνει όμως κι άλλα πράγματα:
  1. Το σύστημα βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται. Αν το περιβάλλον ήταν σταθερό, οι αισθητήρες θα ήταν άχρηστοι.
  2. Το σύστημα έχει στη διάθεσή του εναλλακτικούς τρόπους δράσης (δηλ. εναλλακτικές εξόδους). Αν μόνον με έναν τρόπο το σύστημα μπορούσε να ενεργεί, τότε δεν υπήρχε ανάγκη να διαβάζει την είσοδό του.
  3. Φιλοσοφικά μιλώντας, μπορούμε να ανάγουμε το σύστημα σε ένα "απλό" ΕΑΝ:

Το "ΕΑΝ" βεβαίως δεν είναι ποτέ κάτι απλό - αντίθετα είναι η βάση της περιπλοκότητας.

Το θέμα είναι ότι, το ΕΑΝ υπονοεί έναν στόχο. Ο στόχος μπορεί να μεταβάλλεται, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος στόχος.

Ο βρόχος ανατροφοδότησης σημαίνει ότι: το σύστημα διαπιστώνει μια κατάσταση πραγμάτων (είσοδος), προσπαθεί να την αλλάξει (έξοδος), βλέπει τα αποτελέσματα της ενέργειάς του (ανατροφοδότηση) και δώστου πάλι από την αρχή. Και η μηχανή αυτή, που κυνηγάει έναν στόχο, και δουλεύει με ανατροφοδότηση λέγεται ομοιοστατική μηχανή: αυτό που μένει όμοιο (σταθερό) είναι ο στόχος.

Η θεωρία αυτή, αρκετά απλή εκ πρώτης όψεως, προκάλεσε και τη μεγάλη σύγκρουση με τον συμπεριφορισμό (τη θεωρία Stimulus - Response, ή "θεωρία των εξαρτημένων αντανακλαστικών"). Οι συμπεριφοριστές ποτέ δεν κατάλαβαν, πόσο περίπλοκο πράγμα μπορεί να είναι το "ΕΑΝ".


Απολαυστικό βίντεο για το τι πέτυχε τελικά ο Pavlov:



Το θέμα λοιπόν, για να αποφασίσουμε αν υπάρχει σύστημα ή όχι, οπότε στην πρώτη περίπτωση έχουμε ένα ΕΑΝ και στην άλλη όχι, είναι το αν υπάρχει στόχος.

Ο Wiener λοιπόν, λέει:

"Υπάρχει μια δοξασία, αυτή τη στιγμή σε πολλές χώρες, που έχει αναχθεί σε άρθρο πίστης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι μια ομοιοστατική διαδικασία: ότι σε μια ελεύθερη αγορά, η ατομικότητα των δρώντων, που καθένας προσπαθεί να πουλήσει όσο ακριβότερα γίνεται και να αγοράσει όσο το δυνατόν φθηνότερα, θα έχει σαν αποτέλεσμα μια δυναμική ισορροπία των τιμών και θα καταλήξει στο μέγιστο κοινό καλό.
....
Δυστυχώς, τα στοιχεία, έτσι όπως είναι, εναντιώνονται σε αυτή την απλουστευμένη θεώρηση. Η αγορά είναι ένα παιχνίδι, που ήδη έχει έναν εξομοιωτή του στο οικογενειακό παιχνίδι Monopoly. Κατά συνέπεια [σ.σ. η αγορά] είναι αυστηρά θέμα της γενικής θεωρίας παιγνίων, όπως αναπτύχθηκε από τους Von Neumann και Morgenstern.
...
Τελικά, ακόμα και ο πλέον ευφυής και χωρίς φραγμούς παίκτης, πρέπει να περιμένει τα ερείπια.
...
Δεν υπάρχει καμία ομοιόσταση. Έχουμε εμπλακεί σε επιχειρηματικούς κύκλους έκρηξης και αποτυχίας, σε διαδοχές δικτατορίας και επανάστασης, σε πολέμους που όλοι χάνουν..."
(Η ελεύθερη μετάφραση και η έμφαση, δικές μου).

Το συμπέρασμα είναι: η ελεύθερη αγορά δεν έχει στόχο. Δεν έχει ΕΑΝ. Δεν έχει ανατροφοδότηση.
Κάθε μια εταιρία, ναι, είναι ένα ομοιοστατικό σύστημα. Η ιδέα της ελεύθερης αγοράς - όχι!
Κάθε τι άλλο, είναι απλώς μια βλακώδης ιδέα.

Φιλιά,

Heinz

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ - Το γνήσιο κείμενο του Wiener


In connection with the effective amount of communal information, one of the most surprising facts about the body politic is its extreme lack of efficient homeostatic processes. There is a belief, current in many countries, which has been elevated to the rank of an official article of faith in the United States, that free competition is itself a homeostatic process: that in a free market the individual selfishness of the bargainers, each seeking to sell as high and buy as low as possible, will result in the end in a stable dynamics of prices, and with redound to the greatest common good. This is associated with the very comforting view that the individual entrepreneur, in seeking to forward his own interest, is in some manner a public benefactor and has thus earned the great rewards with which society has showered him. Unfortunately, the evidence, such as it is, is against this simple-minded theory. The market is a game, which has indeed received a simulacrum in the family game of Monopoly. It is thus strictly subject to the general theory of games, developed by von Neumann and Morgenstern. This theory is based on the assumption that each player, at every stage, in view of the information then available to him, plays in accordance with a completely intelligent policy, which will in the end assure him of the greatest possible expectation of reward. It is thus the market game as played between perfectly intelligent, perfectly ruthless operators. Even in the case of two players, the theory is complicated, although it often leads to the choice of a definite line of play. In many cases, however, where there are three players, and in the overwhelming majority of cases, when the number of players is large, the result is one of extreme indeterminacy and instability. The individual players are compelled by their own cupidity to form coalitions; but these coalitions do not generally establish themselves in any single, determinate way, and usually terminate in a welter of betrayal, turncoatism, and deception, which is only too true a picture of the higher business life, or the closely related lives of politics, diplomacy, and war. In the long run, even the most brilliant and unprincipled huckster must expect ruin; but let the hucksters become tired of this and agree to live in peace with one another, and the great rewards are reserved for the one who watches for an opportune time to break his agreement and betray his companions. There is no homeostasis whatever. We are involved in the business cycles of boom and failure, in the successions of dictatorship and revolution, in the wars which everyone lose which are so real a feature of modern times.

Naturally, von Neumann's picture of the player as a completely intelligent, completely ruthless person is an abstraction and a perversion of the facts. It is rare to find a large number of thoroughly clever and unprincipled persons playing a game together. Where the knaves assemble, there will always be fools; and where the fools are present in sufficient numbers, they offer a more profitable object of exploitation for the knaves. The psychology of the fool has become a subject well worth the serious attention of the knaves. Instead of looking out for his own ultimate interest, after the fashion of von Neumann's gamesters, the fool operates in a manner which, by and large, is as predictable as the struggles of a rat in a maze. This policy of lies—or rather, of statements irrelevant to the truth—will make him buy a particular brand of cigarettes; that policy will, or so the party hopes, induce him to vote for a particular candidate— any candidate—or to join in a political witch hunt. A certain precise mixture of religion, pornography, and pseudo science will sell an illustrated newspaper. A certain blend of wheedling, bribery, and intimidation will induce a young scientist to work on guided missiles or the atomic bomb. To determine these, we have our machinery of radio fan ratings, straw votes, opinion samplings, and other psychological investigations, with the common man as their object; and there are always the statisticians, sociologists, and economists available to sell their services to these undertakings.

Luckily for us, these merchants of lies, these exploiters of gullibility, have not yet arrived at such a pitch of perfection as to have things all their own way. This is because no man is either all fool or all knave. The average man is quite reasonably intelligent concerning subjects which come to his direct attention and quite reasonably altruistic in matters of public benefit or private suffering which are brought before his own eyes. In a small country community which has been running long enough to have developed somewhat uniform levels of intelligence and behavior, there is a very respectable standard of care for the unfortunate, of administration of roads and other public facilities, of tolerance for those who have offended once or twice against society. After all, these people are there, and the rest of the community must continue to live with them. On the other hand, in such a community, it does not do for a man to have the habit of overreaching his neighbors. There are ways of making him feel the weight of public opinion. After a while, he will find it so ubiquitous, so unavoidable, so restricting and oppressing that he will have to leave the community in self-defense.

Thus small, closely knit communities have a very considerable measure of homeostasis; and this, whether they are highly literate communities in a civilized country or villages of primitive savages. Strange and even repugnant as the customs of many barbarians may seem to us, they generally have a very definite homeostatic value, which it is part of the function of anthropologists to interpret. It is only in the large community, where the Lords of Things as They Are protect themselves from hunger by wealth, from public opinion by privacy and anonymity, from private criticism by the laws of libel and the possession of the means of communication, that ruthless-ness can reach its most sublime levels. Of all of these anti-homeo-static factors in society, the control of the means of communication is the most effective and most important.

Πέμπτη, Μαρτίου 04, 2010

Focus στο άρθρο του Focus

Σήμερα διάβασα την μετάφραση του διαβόητου άρθρου του γερμανικού Focus.

Καιρό είχα να γελάσω έτσι, από την καρδιά μου δηλαδή. Το εκτύπωσα και το μοιράζω σε γνωστούς και φίλους κι όλοι αντιδρούν ανάλογα: γέλια.

Ο αρθρογράφος έστησε ένα έξυπνο και γλαφυρό άρθρο. Εντάξει, δεν είναι και Αριστοφάνης - ούτε καν Λαζόπουλος (!!!) - αλλά βγάζει γέλιο, είναι αρκετά οξυδερκές και νομίζω πολύ ακριβές. Περιγράφει την Ελλάδα. Και συνιστώ σε όλους να το διαβάσουν, για να καταλάβουμε τι μας χωρίζει από τους Γερμανούς. Όσοι θέλουν να εμβαθύνουν στο θέμα της βασικής διάκρισής μας από τους Σάξονες γενικότερα, μπορούν να διαβάσουν και το κλασικό έργο του Max Weber.

Όταν όμως κάποιος μας περιγράφει κάτι τι, δυο (τουλάχιστον) πληροφορίες παίρνουμε: η πρώτη είναι, αυτό το οποίο ο αφηγητής περιγράφει (για την ακρίβεια, προσλαμβάνουμε το αφήγημα - όχι το πράγμα καθ' εαυτό).
Η δεύτερη πληροφορία όμως, εξίσου σημαντική, αφορά τον ίδιο τον αφηγητή: μαθαίνουμε για αυτόν τον ίδιο. Δηλαδή, τι βλέπει, τι επιλέγει να βλέπει. Κι έτσι μαθαίνουμε και τι επιλέγει να μην βλέπει - αυτό που η Κυβερνητική β' τάξης αποκαλεί το "τυφλό σημείο".

Το τυφλό σημείο του αρθρογράφου, είναι ακριβώς το μάτι του: βλέπει τα πράγματα σαν Γερμανός. Αυτό σημαίνει ότι αδυνατεί να κατανοήσει τα φαινόμενα που περιγράφει. Βλέπει μια κατάσταση αποδιοργάνωσης, και δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτός είναι που το βλέπει έτσι, και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους (εξαιρετική ομιλία του Heinz von Foerster επ' αυτού, εδώ).


Το πράγμα όμως πάει πολύ βαθιά. Όπως το αντιλαμβάνομαι, έχουμε εδώ μια σύγκρουση Niklas Luhmann και Pierre Bourdieu. Στο ελληνικό μου καύκαλο μέσα, ο (Γερμανός) Luhmann στο ρόλο του "Έλληνα", ο (Γάλλος) Bourdieu στο ρόλο "Γερμανού". Και να γιατί:

- Ο Bourdieu, σε πολλές αναφορές του, θεωρεί ότι υπάρχει το "συμβολικό κεφάλαιο", που αναλύεται σε οικονομικό κεφάλαιο, κουλτούρα και κοινωνικό κεφάλαιο. Κι επαναλαμβάνει συχνά ότι σε τελική ανάλυση, κάθε μορφή κεφαλαίου στηρίζεται στη δυνατότητά της να μετασχηματιστεί σε οικονομικό κεφάλαιο [1, 2]. Τίποτα το αξιοπερίεργο εδώ, ο Bourdieu ακολουθεί μια μακρά σειρά μαρξιστών και νεο-μαρξιστών κοινωνιολόγων. Ο ίδιος μιλάει για την "ωμή δύναμη" ("brutal force" [2]) που τελικά αναδομεί συνεχώς την κοινωνία κι αναπαράγει το μοντέλο της ταξικής διαστρωμάτωσης (κακεντρεχές σχόλιο: άδικο έχει μετά η Αλέκα;). Δηλαδή, το νόημα ξεπηδά από την οικονομική διάρθρωση. Αυτή το έχει εκ των προτέρων διαμορφώσει κι αυτό με τη σειρά του την αναπαράγει.

- Αντίθετα, ο "Γερμανούχτερ" Luhmann, προτείνει μια εντελώς άλλη οπτική: κάτω από τα επιφαινόμενα (δηλ. την κοινωνική οργάνωση), βρίσκεται το νόημα (λέει). Το νόημα δεν είναι φανερό σε κάποιον εκτός του συστήματος κι αυτό που τελικά έχει σημασία, είναι η δυνατότητα αναπαραγωγής του κοινωνικού συστήματος (αυτοποίηση), δηλαδή η δυνατότητά του να παράγει συνεχώς νόημα. Το οικονομικό κεφάλαιο έτσι, αποκτά ουσιαστική διάσταση μόνον ως συμβολικό κεφάλαιο - τίποτε περισσότερο. Δηλαδή, μόνο στο επίπεδο ενός νοήματος (που αποτελεί τον ενδιάμεσο μεταξύ των ανθρώπων) το χρήμα έχει σημασία. Κι έτσι, η κοινωνική οργάνωση στη βάση μιας εγγενούς (!!!!) έλξης προς το χρήμα, είναι απλώς παράλογη. Πρώτα το χρήμα νοηματοδοτείται, μετά αποκτά ισχύ.

Η διαφορά δεν είναι ασήμαντη. Η θεωρία του Luhmann [3] εξηγεί άνετα τους βομβιστές αυτοκτονίας, τον θρησκευτικό φανατισμό, την εμμονή σε "παράλογες" συμπεριφορές κλπ. Αντίθετα, η θεώρηση του Bourdieu, ακόμα και με το habitus, αδυνατεί να προσφέρει ικανοποιητικές εξηγήσεις αυτών των φαινομένων.
(κακό σχόλιο: "Πολλές φορές έχω την παραίσθηση πως βλέπω τον Luhmann να κοιτά πάνω απ΄ τον ώμο του Bourdieu την ώρα που ο τελευταίος γράφει και να μειδιά...).

Τι λέει λοιπόν τελικά ο αρθρογράφος του Focus; Λέει ότι δεν καταλαβαίνει τους Έλληνες!!!
Και πράγματι, η συμπεριφορά των Ελλήνων είναι απολύτως ακατανόητη (ή απλώς εντελώς ανόητη) αν κάποιος παραμείνει στον Bourdieu.
Σε ό,τι με αφορά ωστόσο - και σέβομαι πολύ τον Bourdieu ως επιστήμονα - το να μένει κάποιος εκεί, είναι επιλεκτική τύφλωση.

Μελετώντας τον Luhmann - κάτι που συνεχίζω να κάνω, και που ευτυχώς δεν έχει τελειωμό - και παίρνοντας ανάποδα τη βιβλιογραφία του, κατέληξα στον Ηράκλειτο - δεν τον επέλεξα εγώ, ο Luhmann κι οι προκάτοχοί του τον επέλεξαν:

οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως διαφερόμενον ἑωυτῶι συμφέρεται· παλίντονος ἁρμονίη ὅκωσπερ τόξου καὶ λύρης.
(Δεν καταλαβαίνουν πως κάτι που έχει μέσα του αντίθετες τάσεις, συμφωνεί με τον εαυτό του. Αρμονία αντιθέτων τάσεων, όπως του τόξου και της λύρας).

ἁρμονίη ἀφανὴς φανερῆς κρείττων.
(Η κρυμμένη αρμονία είναι ισχυρότερη από την φανερή).

Τις προάλλες συζητούσα με κάποιον φίλο, που τον σέβομαι πολύ. Στο τέλος με είπε "ρατσιστή". Να τι έγινε:

Ισχυρίστηκα ότι, στην ελληνική κουλτούρα, είναι κατανοητό να σφάζεις τον εχθρό. Κι ο εχθρός παραμένει εχθρός και νεκρός. Π.χ., είναι κατανοητό γιατί στον Εμφύλιο αποκεφάλισαν τον Άρη και τον Έλατο, γιατί οι Τούρκοι έφτιαχναν τοίχους με κεφάλια Αρμενίων, κάτι που έκαναν και οι Σέρβοι στη Βοσνία, κλπ. Κατανοητόν, αν και απεχθέστατο.
Το νόημα είναι: το πτώμα του εχθρού μου, συνεχίζει να είναι το σύμβολο του εχθρού μου.

Αλλά, είναι ακατανόητη η χρηστική πρόσληψη του πτώματος, που εμφάνισαν οι Γερμανοί, στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με τα πτώματα των Εβραίων "εχθρών τους".

Εδώ, πρόκειται για χάσμα κουλτούρας. Υπάρχει δηλαδή κάτι εγγενές στην κουλτούρα τους. Αυτό είπα και με είπε ρατσιστή.

Το ξαναλέω λοιπόν. Γινόμαστε Έλληνες (ή Γερμανοί ή ο,τιδήποτε άλλο), μέσα από αφηγήσεις. Αυτές δεν είναι απαραίτητο να είναι ρητές - καθόλου μάλιστα. Σε συμπεριφορές γύρω μας, καθώς ζούμε και μεγαλώνουμε μαθαίνουμε τον κόσμο, αλλά για την ακρίβεια: εσωτερικεύουμε την περιγραφή του κόσμου που το περιβάλλον μας μας δίνει (μαζί με τη γλώσσα μας και τους μηχανισμούς της - τι επιτρέπει και τι δεν επιτρέπει να διαμορφωθεί ως λόγος/σκέψη).
Γενετικά αυτό είναι άσχετο (εκτός φυσικά από τις περιπτώσεις κάποιας γενετικής ή άλλης ανωμαλίας, τυφλότητα, κώφωση κλπ.). Αλλά κοινωνικά είναι το παν. Γιατί δεν γεννιόμαστε ούτε καν άνθρωποι - γεννιόμαστε μόνον με την δυνατότητα να γίνουμε άνθρωποι. Αλλά για να γίνει αυτό, χρειάζονται άλλοι άνθρωποι γύρω μας. Κι έτσι γινόμαστε τελικά άνθρωποι, ως άνδρες ή γυναίκες, Έλληνες ή Γερμανοί.

Το να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τη σημασία που έχει η κουλτούρα (μ' αυτή ακριβώς την έννοια), είναι το τυφλό σημείο μας. Π.χ. κάποιος μεγαλωμένος στην Ελληνική επαρχία, που ποτέ δεν διάβασε την Αντιγόνη, ποτέ δεν άκουσε για τον Έκτορα, ακόμα και τελείως αγράμματος κυριολεκτικά να είναι, καταλαβαίνει αμέσως τη σημασία του να κάνεις τους ανθρώπους σαπούνια. Υπάρχει ένα διανοητικό φράγμα εδώ, αυτό που δημιουργεί την έννοια του αδιανόητου, και το φράγμα αυτό αναπαράγεται συνεχώς μέσα από αφηγήσεις, από συμπεριφορές ενσωματωμένες στην κουλτούρα, έθιμα και τελετές, κλπ.

Δηλαδή, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ για τον Όμηρο και το έργο του, ο Ομηρισμός είναι χύμα γύρω μας. Ακόμα κι αν δεν τον ξέρουμε, τρυπώνει ύπουλα σε κάθε συναλλαγή μεταξύ Ελλήνων. Όχι επειδή το επιλέξαμε. Απλώς χώθηκε στην αφήγηση (και αρχικά τα Ομηρικά έπη ήταν απλώς αφηγήματα) κι έκτοτε αναπαράγεται.

Να πουλήσουμε λοιπόν την Ακρόπολη, ναι! Κανένα ρόλο δεν έχει ως κτίριο - αυτό δεν καταλαβαίνουν οι Γερμανοί. Και στη Γερμανία να την πάμε την Ακρόπολη, δώρο π.χ,, πάλι Έλληνες θα παραμείνουμε. Αυτό που έχουμε (καλό ή κακό) βρίσκεται στην κουλτούρα της κοινωνίας αυτής κι αναπαράγεται (αθέλητα) επί αιώνες.
Κι όσο και να χτυπιούνται, αυτό που αναπαράγεται σε τούτη την κουλτούρα, έχει βαθιές αναρχικές ρίζες:

Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης:

Χορός
πῶς δ᾽ οὐχὶ ταρβεῖς τοιάδ᾽ ἐκρίπτων ἔπη;

Προμηθεύς
τί δ᾽ ἂν φοβοίμην ᾧ θανεῖν οὐ μόρσιμον;

Χορός
ἀλλ᾽ ἆθλον ἄν σοι τοῦδ᾽ ἔτ᾽ ἀλγίω πόροι.

Προμηθεύς
ὁ δ᾽ οὖν ποιείτω· πάντα προσδοκητά μοι.

Χορός
οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί.

Προμηθεύς
σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντ᾽ ἀεί.
ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.
δράτω, κρατείτω τόνδε τὸν βραχὺν χρόνον,

ὅπως θέλει· δαρὸν γὰρ οὐκ ἄρξει θεοῖς.

Μετάφραση (Ι. Γρυπάρη):


Χορός
Και δε φοβάσαι εσύ να πετάς τέτοια λόγια;

Προμηθέας
Τι να φοβούμαι, αφού δεν μπορεί να πεθάνω;

Χορός
Μα ίσως και σ' άλλους πιο σκληρούς σε ρίξει μόχτους.

Προμηθέας
Ό,τι έχει ας κάμει, κι όλα εγώ τα περιμένω.

Χορός
Είναι σοφοί, μπρος στην Αδράστεια (σ.σ. τη Μοίρα) όσοι σκύβουν.

Προμηθέας
Σέβου, προσκύνα, χάιδευε πάντα σου εκείνον
που κρατά την αρχή· μα εγώ το Δία πιο λίγο
ψηφώ κι απ' το μηδέν· ας κυβερνά κι ας κάνει
της κεφαλής του, όσος καιρός του μένει ακόμα·

γιατί δε θα 'ναι των θεών κύριος για πάντα.
Το πως, και με πόσους τρόπους η θέση αυτή του Προμηθέα έχει επιβιώσει μέσα στην ελληνική καθημερινή συναλλαγή μέχρι σήμερα, δεν χρειάζεται νομίζω να το περιγράψω. Ξεκινάμε από το "εγώ αφεντικό δε βάζω στο κεφάλι μου" και φτάνουμε έως γλαφυρές περιγραφές που εμπλέκουν ...μάντρες, ανατομικές ορολογίες και ...αέρια.

Ναι, ίσως έχει πλάκα. Και ναι, ίσως είναι δυσλειτουργικό σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον.
Αλλά, το γιατί οι οικονομικοί δείκτες είναι μετρήσεις ευτυχίας των ανθρώπων, παραμένει να αποδειχθεί - κι ας κλαίνε μερικοί Γερμανοί.

Κι έτσι, λέω: "είμαι Έλληνας". Ούτως ή άλλως, εδώ μεγάλωσα, εδώ έγινα άνθρωπος (από απλός βιολογικός οργανισμός) και μόνον έτσι μπορώ να βλέπω τον κόσμο....

Υ.Γ. 1. Και, για μη ξεχνιόμαστε: όποιος μεγαλώνει στην Ελλάδα, Έλληνας γίνεται κι ας είναι από Αλβανούς ή ό,τι άλλο.
Υ.Γ. 2. Ένας φίλος φιλόλογος, μου διηγήθηκε σήμερα το εξής: όταν απόκτησε παιδί, τους πρώτους μήνες το έβαζαν με τη γυναίκα του ανάμεσά τους το βράδυ. Η γιαγιά του (του φίλου μου), αγράμματη τελείως, του λέει: "Μη το παίρνετε το μωρό μαζί σας. Ο ύπνος είναι μισός θάνατος". Κόκκαλο ο φίλος, που ακούει τη γιαγιά του να επαναλαμβάνει τον Ηράκλειτο. "Που το άκουσες αυτό γιαγιά;", ρωτάει. "Οι παλιοί έτσι λέγανε.." απαντάει η γριά.
Υ.Γ. 3. Προφανώς και είμαι της "γερμανικής σχολής σκέψης". Γι' αυτό και εκτιμώ (και) τους Έλληνες.
Υ.Γ. 4. (μεγάλη και τελευταία κακία): Γιωργάκη δεν έμενες καλύτερα να καθαρίζεις παράθυρα στη ...."Στοχόλμη";

[1] Bourdieu Pierre, 1986, The Forms of Capital στο Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education, Richardson, J. G., (ed.), New York/Westport/London, Greenwood Press: 241-258.
[2] Bourdieu Pierre, 1989, Social Space and Symbolic Power, Sociological Theory, vol. 7 (1): 14-25.
[3] Luhmann Niklas, 1995, Social Systems, Stanford University Press.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 02, 2010

Ευρωπαϊκή Ένωση - Σοβιετική Ένωση, σημειώσατε Χ


Προσπάθησα πολύ να καταλάβω τι γίνεται με την οικονομική κρίση. Εντάξει, τις διαδικασίες τις κατάλαβα, τι είναι το spread κάπως το 'χω πιάσει, και η πείνα όσο να 'ναι δε θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβεις τι σημαίνει...

Αλλά και πάλι μένω ενεός (κν. ξερός). Υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει;

  • Οι παραγωγικές υποδομές υπάρχουν άθικτες.
  • Οι πρώτες ύλες δεν εξαντλήθηκαν.
  • Ενεργειακό ζήτημα δεν υπάρχει.
  • Η τεχνογνωσία δεν χάθηκε.
  • Η γνώση (για όσους μιλάνε για "οικονομία της γνώσης") υφίσταται και διαχέεται.
  • Οι επικοινωνίες λειτουργούν, αυξάνονται και πληθύνονται.
  • Έκτακτες ανάγκες λόγω μη αναμενόμενων καταστροφών δεν υπάρχουν.
  • Πόλεμος (ακόμα) δεν έγινε.
  • Πανούκλα δεν έπεσε.
Τότε που διάολο είναι τα λεφτά; Υπάρχει κάτι που μου διαφεύγει;

Γιατί, όλα δείχνουν ότι δεν δικαιολογείται οικονομική κρίση. Αλλά πάλι, όλοι γι' αυτό μιλάνε...

Φοβάμαι ότι και πάλι πιανόμαστε στον ύπνο - ή μάλλον η τυφλότητά μας δε λέει να μας αφήσει (ή να την αφήσουμε εμείς).

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κουνάει το δάκτυλο απειλητικά στους "PIGS" (Portugal, Italy, Greece, Spain) γιατί οι οικονομικοί τους δείκτες έχουν φτάσει εκτός ορίων.
Ποιών ορίων όμως; Αυτό είναι εύκολο: των ορίων που ορίζονται από τις συνθήκες (Λισσαβώνα, Μάαστριχτ παλιότερα).

Μάλιστα. Αυτό το καταλαβαίνω. Υπάρχουν κάποια όρια, τα ξεπεράσαμε, μας λένε να συμμαζευτούμε.

Φτου! Και πάλι μπλέχτηκα: γιατί τίθενται αυτά τα όρια;
Εντάξει, γιατί έτσι συμφωνήσαμε! Ναι, αλλά εδώ που τα λέμε, παντρεύεσαι και κάνεις παιδιά, παίρνεις όρκους και τα σχετικά κι αν δεν κάτσει, χωρίζεις (εκτός κι αν είσαι ατυχής Καθολικός). Δηλαδή, όταν συμφώνησα, η κυρία (τότε δεσποινίς) ήταν συμπαθής και πολλά υποσχόμενη, αλλά σταδιακά, είτε γιατί φταίει αυτή είτε γιατί φταίω εγώ, διαπίστωσα ότι δεν πάει άλλο. Και γίνομαι και 'γω δυστυχισμένος, γίνεται κι αυτή. Τι να κάνουμε; Χωρίζουμε. Ή επανακαθορίζουμε τη σχέση μας (αν μπορούμε).

- "ΟΧΙ!!" λέει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, "θα συνεχίσεις όπως συμφωνήσαμε".

Τώρα κάποιοι λένε "και ποιος τους ρώτησε τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, να πάνε να γαμ...". Λογικό μεν, άδικο δε: ΔΕΝ φτιάχνει η Ευρ. Επιτροπή τις συνθήκες, αυτή ασχολείται μόνο με την τήρησή τους - αυτή είναι η δουλειά τους και γι' αυτό πληρώνονται. Δεν φταίνε οι άνθρωποι, ειλικρινά το πιστεύω. Φυλάνε τα "ιερά κιτάπια" που άλλοι γράφουν.

Τότε ποιος φταίει; Προφανώς οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών μελών: αυτοί φτιάχνουν τις συνθήκες, αυτοί τις διατηρούν, αυτοί είναι αρμόδιοι για την αναθεώρησή τους.

Κι εδώ είναι το ζητούμενο: η κρίση δεν είναι οικονομική, η κρίση είναι βαθιά και αποκλειστικά πολιτική.

Το ότι υπογράφονται συνθήκες είναι σχετικά λογικό: κοινή νομισματική πολιτική, υπονοεί κάποια "διϋποκειμενικότητα" μεταξύ των υποκειμένων που αποτελούν το "κοινό", δηλαδή των κρατών μελών. Και δημιουργούνται ρυθμιστικοί (κανονιστικοί) μηχανισμοί, με συστήματα κανόνων (συνθήκες) και συστήματα ελέγχου (την Ευρ. Επιτροπή), ώστε να μπορέσει από τα "μέρη" να αναδυθεί το "όλον": η Ευρωζώνη.

Ναι, αλλά: οι κανόνες, δεν είναι διαχρονικοί, δεν είναι θέσφατα και δεν είναι οι "Δέκα Εντολές". Δεν είναι η θεϊκή αλήθεια - ο δρόμος για τον Παράδεισο.
Δεν είναι καν αλήθειες... Απλώς, στη φάση που συμφωνήθηκαν, το περιβάλλον (το παγκόσμιο περιβάλλον) ήταν τέτοιο που οι κανόνες αυτοί φαινόταν ότι μπορούσαν να τηρηθούν χωρίς την καταστροφή της Ευρώπης, χωρίς οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες να βυθιστούν στη φτώχεια και τη δυστυχία (εκτός κι αν κάποιος ισχυριστεί - π.χ. ΚΚΕ - ότι από την αρχή το σχέδιο ήταν να καταστρέψουν κάθε ανάπτυξη και ευημερία και να γεμίσουν την Ευρώπη ανέργους).

Τώρα όμως το περιβάλλον άλλαξε. Λίγο οι Αμερικάνοι με τις εξυπνάδες τους (βλ. παλαιότερο post) λίγο κι οι Ευρωπαίοι που αγοράζανε τα θαλασσοδάνεια των Αμερικάνων, η βάρκα μπάζει νερά και μάλιστα άφθονα... Και τώρα είναι που χρειάζεται η ευελιξία. Το περιβάλλον άλλαξε, άρα κι οι κανόνες πρέπει να αλλάξουν.

Για το θέσω αλλιώς: Ή ο στόχος είναι η διατήρηση της Οικονομικής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) και γι' αυτό βάζουμε κανόνες, ή ο στόχος είναι η διατήρηση των κανόνων.

Και νομίζω ότι βρισκόμαστε στο δεύτερο: να διατηρήσουμε τις συνθήκες και να πάει να γαμ... η προοπτική της ΟΝΕ (και της ενιαίας ευρωπαϊκής κοινωνίας).

Δυο περιπτώσεις ακόμα ξέρω που ιστορικά θεοποιούν τους κανόνες:

- Η πρώτη περίπτωση είναι η Εκκλησία. Βεβαίως, η Εκκλησία καλά κάνει. Έχει διατυπώσει κάποιους κανόνες, τους βάφτισε "θεόπνευστους", οπότε τους έκανε αληθείς σε κάθε χώρο και χρόνο και καθάρισε. Αυτό είναι: παίρνεις και σώζεσαι, ή δεν παίρνεις και άι στην κόλαση! Καθαρά πράγματα - ούτε τους λογικούς παριστάνουν, ούτε τους ευφυείς.

- Η δεύτερη είναι (ήταν) η Σοβιετική 'Ενωση: έβαζε κάτω κάτι δεκάχρονα, δεκαπεντάχρονα, εικοσάχρονα πλάνα (και βάλε) και προχωρούσε απτόητη να τα υλοποιήσει (να τα κάνει αληθή δηλαδή). Έβγαζε LADA για 10 χρόνια το ίδιο μοντέλο, ας έκανε ο υπόλοιπος κόσμος ό,τι ήθελε: το συγκεκριμένο μοντέλο LADA, άμα δεν περνάγανε τα 10 χρόνια, δεν σταμάταγε να παράγεται με τίποτα!!! Ούτε αλλαγές, ούτε προσθήκες, ούτε τίποτα! Εκεί με το ζόρι και σ' όποιον αρέσει! Και γιατί παρακαλώ; Γιατί, αυτοί που σχεδίασαν το συγκεκριμένο μηχάνημα, είχαν οριστεί εκεί από το Κόμμα, που δεν έκανε ποτέ λάθος γιατί είχε στα χέρια το αλάνθαστο (όρα: "θεϊκό") εργαλείο του ιστορικού υλισμού, οπότε κάτι παραπάνω ήξερε από τους μαλάκες τους Ευρωπαίους και τους Γιαπωνέζους, που αλλάζαν τα μοντέλα κάθε χρόνο... Τα βασικά στην Σοβιετική Ένωση ήταν: (1) Η τήρηση των θεωριών που ήταν αληθείς σε κάθε χώρο και χρόνο και (2) η τήρηση του προγραμματισμού που προέκυπτε από τις θεωρίες αυτές. Το φινάλε αυτής της λογικής, το ξέρουμε όλοι.

Και ξαφνικά, τσουπ! η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ίδιο σύστημα με τους Σοβιετικούς.
Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα έχει την αληθή θεωρία της, δηλαδή την "ελεύθερη οικονομία" (εννοούν "ανεξέλεγκτη") και τον προγραμματισμό που προκύπτει από αυτή την θεωρία, δηλαδή τις συνθήκες που η Ευρ. Επιτροπή επιβάλει να τηρούνται. Και δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Γιατί απλώς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες (σε αντίθεση με τον Ομπάμα), επιμένουν ότι η πραγματικότητα είναι όπως την έβλεπαν πριν κάποια χρόνια. Κι όσο επιμένουν, τόσο οι πολίτες της Ευρώπης θα πεθαίνουν.

Γι' αυτό το πρόβλημα, δεν είναι οικονομικό: είναι πολιτικό και μόνον πολιτικό.

Υ.Γ. : Στο παραπάνω κείμενο πήρα σαν δεδομένο ότι οι κυβερνήσεις δεν θέλουν το κακό των πολιτών τους, κι ότι η ανάπτυξη είναι κάτι που γενικά ευνοεί όλους.
Δεν σημαίνει ότι ασπάζομαι αυτές τις θέσεις: σημαίνει απλώς ότι, κι έτσι να το πάμε, πάλι στα ίδια καταλήγουμε...

Η φωτογραφία δική μου, από την Αγ. Πετρούπολη, πρώην Λένινγκραντ, πρώην Αγ. Πετρούπολη - η πόλη που έβλεπε τις αλήθειες και τις εξουσίες να περνούν....

Κυριακή, Ιανουαρίου 03, 2010

On a certain blindness in human beings*

Existence is a selective blindness.
Use 'blindness' as paradigmatic of any sense, e.g. 'deafness', 'tastelessness' etc.
We notice one side of the thing-boundary at the expense of paying less attention to the other side.
...
Were we to pay equal attention to both sides, we would have to attribute to them equal value, and then the thing-boundary would disappear.
...
You cannot have it both ways. Either you can see an apparent universe by being selectively blind, or you can see it all equally in which case it must disappear and so must you. Since both in reality are equally possible, but no more than possible, (the laws of form are not more than the laws of the possible), there is really nothing to choose between them.

London, 04:29 14/02/1997
[George Spencer-Brown, 'Laws of Form' (5th. edition), 2009(1969)] - η έμφαση δική μου.

Το Laws of Form ξανα-μανα-κυκλοφόρησε. Να το διαβάσετε, κι αν ακόμα δεν σας αρέσουν τα Μαθηματικά (ούτε και εμένα μου αρέσουν). Πρόκειται για μια άλγεβρα των διακρίσεων, την πρώτη που εμφανίστηκε απ' όσο γνωρίζω, κι έχει επηρεάσει τρομερά τη σκέψη πολλών σύγχρονων στοχαστών (αλλά ελάχιστων Μαθηματικών...).

Αλλά εγώ, θέλω να μιλήσω για την Θάλεια Δραγώνα και τον Αρκούδο. Ο τελευταίος, είναι ο κολλητός μου, η προηγούμενη είναι η γνωστή ακαδημαϊκός που της την έπεσε ο ΛΑΟΣ.

Βεβαίως, για να είμαστε καθαροί από την αρχή, είμαι μεταξύ αυτών που συνυπέγραψαν το κείμενο στήριξής της - αν κι αμφιβάλλω αν η Δραγώνα χρειαζόταν τη δική μας στήριξη... Και το έκανα συνειδητά - αλλά όχι επειδή συμφωνώ μαζί της.

Και πάμε στον Αρκούδο τώρα:

Απόγευμα του Ιουνίου του 2009 και περπατάμε με τον Αρκούδο στις όχθες του Νέβα στην Αγ. Πετρούπολη. Έχουμε πάει μαζί για ένα συνέδριο, ...ξεφωνίσαμε την ανακοίνωσή μας, ντερλικώσαμε στη συνέχεια τα Στρογκανώφ μας (Νιέφσκυ 88 είναι ένα συμπαθέστατο και φτηνό μπιστρό - θα γράψω ένα ταξιδιωτικό για το πάλαι ποτέ Λένινγκραντ άλλη φορά) και κόβουμε βόλτες, πρησμένοι από τη μπύρα στις όχθες του ποταμού, κάπου εκεί που βρίσκεται το παλάτι του μηχανικού δε-θυμάμαι-πως-τον-λενόφσκι....

Ο Αρκούδος, πανευτυχής ακαδημαϊκώς τε και στομαχικώς, ρεύεται μακαρίως - και (άρα) αποφασίζω να του τη σπάσω.

- "Δε μου λες ρε", λέω "αυτό το ότι δεν πρέπει να χωρίζουμε τους πολιτισμούς σε ανώτερους και κατώτερους, το πιστεύεις;".
- "Άντε γαμήσου ρε μαλάκα μεσημεριάτικα" απαντάει με τα γνωστά αντανακλαστικά του.

Πάει να γλυτώσει. Αλλά έλα που μ' έχει καβαλήσει ο διάολος (και τι διάολος ε? Ρασπούτιν!)

- "Όχι ρε μαλάκα λέγε", επιμένω "εσείς οι κοινωνικοί επιστήμονες" (αυτό είναι που του πατάει πάντα τον κάλο), "όλο μαλακίες λέτε και τις πιστεύετε κιόλας!".

Ακούγεται ένας υπόκωφος βρυχηθμός (σημάδι ότι βρήκα κέντρο) και αρχίζουν να τρέμουν τα μούσια του...

- "Τι θες ρε γελοίε την ώρα που χωνεύω ε;!" (φτύνει μερικές σάλτσες Στρογκανώφ). "Τώρα θα μας πεις να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε ε;! Α, στο διάολο που νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα μερικοί!!!"
- "Θα απαντήσεις ή θα έχουμε παράσταση ρε;" επιμένω.
- "Ε, ναι ρε μαλάκα, ναι!!! Το να χωρίζεις τους πολιτισμούς σε ανώτερους και κατώτερους είναι χωρίς νόημα, είναι μια ρατσιστική μαλακία. Μη με πρήζεις να σου εξηγώ, αφού τα ξέρεις" καταλήγει (με τρίπλα πονηρή, ώστε να με κολακεύσει και να μπορέσει να χωνέψει ήσυχος). Αμ δε!

- "Δηλαδή αυτό είναι σωστό ε; Δηλαδή, έτσι έχουν τα πράγματα, δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι πολιτισμοί ε;" ξαναρωτάω γλυκά.

Με κοιτάει απορημένος. Δε μπορεί να καταλάβει αν ξαφνικά έγινα οπαδός του ΛΑΟΣ ή έχω πάθει εγκεφαλικό. Κουνάει το κεφάλι του:

- "Που το πας ρε μαλάκα, πες το να τελειώνουμε", λέει παραιτημένος.
- "Το πάω στο ότι είσαι ρατσιστής του κερατά" του λέω γελώντας χαιρέκακα "και μάλιστα επικίνδυνος γιατί δεν το ξέρεις κιόλας".

Ακόμα κι η Αικατερίνη η Μεγάλη (που χάρισε το παλάτι στον γκόμενο-μηχανικό) θα κώλωνε - αλλά όχι ο Heinz ladies and gentlemen!! Γουρλώνει τα μάτια του και πάλι, και αποφαίνεται ξεφωνίζοντας και χοροπηδώντας επί τόπου (απολαυστικότατο θέαμα):

- "Ε - είσαι ΗΛΙΘΙΟΣ!!!!".

Με παίρνουν τα γέλια - δε μπορούσα δυστυχώς να κρατηθώ. Ηρεμεί, νομίζοντας ότι ήταν ένα ακόμα ιδιαίτερα βλακώδες αστείο μου. Αλλά, δεν ήταν:

- "Άκου Αρκούδο να δεις τι λέω. Όταν λες αυτό το πράγμα, επαναλαμβάνεις ένα από τα συμπεράσματα του δυτικού επιστημονικού πολιτισμού. Όταν δηλώνεις τη βεβαιότητά σου για κάτι τέτοιο, δηλώνεις τη βεβαιότητά σου για το αλάθητο του πολιτισμού αυτού - από τον οποίο προέρχεσαι. Και τότε, γίνεσαι ρατσιστής".

Πολλά μπορεί κανείς να χρεώσει στον Αρκούδο - αλλά όχι έλλειψη επιστημονικής ευφυΐας. Μένει ξερός και με κοιτάει άφωνος. Συνέρχεται σχετικά γρήγορα - βλέπω την πονηρή λάμψη στα μάτια του:

- "Αυτό," λέει υπεροπτικά "είναι σόφισμα!"
- "Όχι ρε," απαντάω" "δε θα μου κάνεις τρίπλες με μαγικές λέξεις εδώ. Δεν είναι σόφισμα και το ξέρεις, είναι απλώς ψόφισμα της αντικειμενικότητάς μας".

Φυσάει και μουγκρίζει και δε μπορεί να το χωνέψει. Στο μεταξύ έχουμε φτάσει στη γέφυρα που περνάμε πάλι στη λεωφόρο Νιέφσκυ και τον πιάνω για να μην τον πατήσει κανένας Ρώσος με 7μετρη λιμουζίνα - τόσο τα έχει χάσει.

Η κουβέντα κράτησε έξι μήνες. Πείστηκε ότι έχω δίκιο. Αλλά βέβαια, ποιο είναι το κέρδος;
Το να παριστάνουμε ότι δεν είμαστε προϊόντα του πολιτισμού μας, είναι μεν χαριτωμένο, αλλά απολύτως ανέλπιδο και τελικά ανούσιο.

Το να το γνωρίζουμε όμως, και να μπορούμε να αναγνωρίζουμε την τυφλότητά μας, αυτό ίσως είναι κάτι. Εκεί - πιστεύω - πρέπει να αναζητήσουμε τη διαφορά μας από το κάθε ΛΑΟΣ, στην ικανότητά μας να βλέπουμε κι απ' τις δυο πλευρές του ορίου. Μόνο το να πηγαίνουμε στην αντίθετη πλευρά, απλώς ενισχύει το όριο, άρα και την άλλη πλευρά.

Υ.Γ.: Το μάτι δεν μπορεί να δει το μάτι.

*Ο τίτλος, από ένα άρθρο του William James