Πέμπτη, Δεκεμβρίου 31, 2009

Ιστορικός - Ταξιδιωτικός Οδηγός


Νέες εκδόσεις της Σύγχρονης Εποχής (του επαναστατημένου λέγε-με-ΚΚΕ βιβλιοπωλείου).
Μέρες που είναι, με ζοφερό το μέλλον, λέω να γελάσει λίγο το χείλι μας.

Περιγραφή του βιβλίου (από τον εκδότη; από την Αλέκα; από το φάντασμα του Ιωσήφ; από το φάντασμα των μελλοντικών Χριστουγέννων;).

Όπως κι αν έχει, φαίνεται ότι στο ΚΚΕ διαθέτουν περίσσεια χιούμορ (ή σουρεαλισμού ίσως;).

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο με έμφαση δική μου:


Είναι άλλο πράγμα να μελετάς την Ιστορία του ΔΣΕ, και ειδικά τη δράση στο Γράμμο και στο Βίτσι, και άλλο πράγμα να συνδυάζεις τη γνώση της Ιστορίας του ΔΣΕ, τη ζωή και τη δράση του, με το βιβλίο και το χάρτη στο χέρι δίπλα και πάνω στα χαρακώματα όπου γράφτηκε η Ιστορία. Να έχεις μπροστά σου όχι μόνο τα ιστορικά ντοκουμέντα και τις καταγραμμένες μνήμες, αλλά και το χώρο που αυτά διαδραματίστηκαν, το θέατρο των μαχών, τις αποστάσεις, όλα εκείνα τα ζωντανά σημάδια που συνθέτουν το έπος του ΔΣΕ.

Δεν είναι υπερβολή να ομολογήσουμε πως μόνο κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις μπορείς να προσεγγίσεις και να συνειδητοποιήσεις την τιτάνια σύγκρουση που έγινε ανάμεσα σε δύο ριζικά διαφορετικούς στρατούς, ανάμεσα σε δύο ριζικά διαφορετικούς κόσμους.

Ο οδηγός αυτός δε φιλοδοξεί να γράψει την ιστορία του ΔΣΕ, αλλά να συμβάλλει στην προσέγγισή της και στη μελέτη της, κυρίως μέσα από την περιγραφή του χώρου.

Στις σελίδες του, οι μοναδικές ομορφιές της περιοχής δένονται με τις ομορφιές του αγώνα, βοηθώντας τους χρήστες του να βρουν το δικό τους δρόμο γνωριμίας με τη σύγχρονη ιστορία της περιοχής και ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του ΔΣΕ, που έχουν ταυτιστεί με τρόπο αξεχώριστο.
Η έκδοση είναι αφιερωμένη στους μαχητές και τις μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Λεπτομέρεια: το βιβλίο (αυτο)χαρακτηρίζεται "Ιστορικός - Ταξιδιωτικός Οδηγός".

Καλή Χρονιά σε όλους!! (άντε και στην Αλέκα...)

Σάββατο, Δεκεμβρίου 26, 2009

Βρέθηκε η λύση!!!

Νοιώθω μεγάλη ανακούφιση, που η κυβέρνηση βρήκε τη λύση για την πάταξη της φοροδιαφυγής!!

Αντικειμενικά κριτήρια - εξαιρετική ιδέα και κυρίως πρωτότυπη, με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα!!

Αφού μέχρι κι ο Ηλιόπουλος που το άκουσε, εξερράγη από ενθουσιασμό....


Σάββατο, Δεκεμβρίου 19, 2009

Merry Chrisis-tmas!!!

Τα οικονομικά δεν είναι ο τομέας μου - δύσκολα ξεχωρίζω τη διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο χορηγήσεων (το ίδιο με το "δανεισμού" δεν είναι;) και το το επιτόκιο καταθέσεων...
Αλλά είχα την τύχη να διαβάσω το εξαιρετικό βιβλίο "Η κρίση του 2008 και η επιστροφή των οικονομικών της ύφεσης" του P. Krugman (εκδόσεις Καστανιώτη).

Και έπαθα την πλάκα μου... Εντάξει, στα οικονομικά είμαι στόκος, αλλά από θεωρία συστημάτων κάτι ξέρω. Και ξέρω τι είναι ένας ρυθμιστικός μηχανισμός: γι' αυτό κι έπαθα την πλάκα μου.

Σας συνιστώ να το διαβάσετε - όλοι ανεξαίρετα. Κι αν βαριέστε (δεν είναι και μεγάλο), ξεκινήστε από το κεφάλαιο 7 και συνεχίστε μέχρι το τέλος (δηλαδή, καμιά 50αρια σελίδες), να μάθετε τι απίστευτο έγινε και φτάσαμε έως εδώ...

Να πω εδώ, χοντρικά, τι κατάλαβα.

Το βασικό πρόβλημα σε ένα τραπεζικό σύστημα, είναι ο εφιάλτης των μαζικών αναλήψεων. Δηλαδή, εμείς δίνουμε τα λεφτά μας στις τράπεζες, αλλά οι τράπεζες ποτέ δεν τα έχουν για να μας τα επιστρέψουν - όχι όλα μαζί τουλάχιστον (εννοώ το σύνολο των καταθέσεων όλων των καταθετών). Άμα πέσουμε όλοι μαζί στις τράπεζες και προσπαθήσουμε να σηκώσουμε όλα τα λεφτά μας, θα γίνει χαμός (εντάξει, τόσο ξέρουμε όλοι...).

Πάμε σ' αυτά που δεν ήξερα:

Για να μην κλαίμε λοιπόν, αποφασίστηκε το 1907 (Αμέρικα Αμέρικα) να γίνει ταξινόμηση των τραπεζών σε 2 βασικές κατηγορίες: εμπορικές (αυτές που ξέρουμε όλοι, με τα ΑΤΜ που καίνε κλπ.) και επενδυτικές. Δημιουργήθηκαν κεντρικές τράπεζες (η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα στις ΗΠΑ), με στόχο να ελέγχουν τις εμπορικές τράπεζες για να μην πέφτει το διαθέσιμο κεφάλαιό τους κάτω από ένα ποσοστό ασφαλείας. Ώστε, αν ξεκινούσε το φαινόμενο της μαζικής ανάληψης, να βλέπανε οι καταθέτες ότι υπάρχει το χρήμα και να σταματούσε ο πανικός - άρα κι οι μαζικές αναλήψεις.
Αυτά, για τις εμπορικές.

Αλλά για τις επενδυτικές, οι κανόνες ήταν άλλοι. Δεν μπορούν να δεχτούν καταθέσεις (κι εκεί είναι το πολύ χρήμα), αλλά μόνον "καταπιστεύματα": πάρε δηλαδή τα λεφτά μου, κάνε επενδύσεις να κερδίσουμε όλοι και μου τα επιστρέφεις μετά από 5-10-20 χρόνια...
Εκεί, εκ προοιμίου δεν υπάρχει η δυνατότητα της άμεσης ανάληψης, οπότε ο κίνδυνος των μαζικών αναλήψεων είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος.

Αλλά, πόσοι μπορούν να κάνουν τέτοιες "μακροπρόθεσμες επενδύσεις"; Ελάχιστοι (εγώ πάντως όχι). Κι όσο να 'ναι, αλλιώς είναι βάζεις τα λεφτά σου και να ξέρεις πως όποτε τα χρειαστείς είναι πρόχειρα, κι αλλιώς να τα δίνεις και να τα ξεχνάς.
Πίκρα οι επενδυτικές τράπεζες που βλέπουν όλο σχεδόν το χρήμα να κυκλοφορεί στις εμπορικές...

Να τι σκέφτηκε το 1984 η Lehman Brothers, επενδυτική τράπεζα (και στη συνέχεια το μιμήθηκαν όλοι - όπως κάθε καλή ιδέα):

Θα μου δώσεις τα λεφτά σου, και 'γω θα σου δώσω ένα χρεόγραφο, και το ρευστό θα το κάνω επενδύσεις. Αλλά, μια και φοβάσαι πως θ' αργήσεις να τα πάρεις πίσω, θα κάνω το εξής: Κάθε τόσο, ας πούμε κάθε μήνα ή και κάθε 'βδομάδα, θα οργανώνω μια δημοπρασία. Εκεί, αν θέλεις τα λεφτά σου πίσω άμεσα, θα βγάλουμε το χρεόγραφό σου στο σφυρί. Όποιος μας δώσει χαμηλότερο επιτόκιο, θα το πάρει.
Π.χ., αν έχω δανειστεί από σένα 10,000$, με επιτόκιο 5%, όποιος μου δώσει 4,9%, παίρνει το χρεόγραφό σου και σου δίνει 10,000$ αυτός, κι εγώ (η Lehman Brothers) θα σου δώσω και τους τόκους που σου αναλογούν μέχρι τότε. Κι είμαστε όλοι κερδισμένοι.
Αν τώρα - επειδή σε βλέπω διστακτικό - δεν βρεθεί κάποιος στη συγκεκριμένη δημοπρασία να θέλει το χρεόγραφό σου, δηλαδή η δημοπρασία αποβεί άγονη, τότε θα το κρατήσεις, αλλά το επιτόκιό του θα αυξηθεί κατά 15%, δηλαδή στο 5% που σου πληρώνω, θα προστεθεί κι άλλο 0,75%. Έτσι, για να παρηγορηθείς. Κι άμα δεν θες να το ξαναβάλεις σε δημοπρασία, το κρατάς για όλη την υπόλοιπη συμφωνημένη περίοδο, με αυτό το νέο επιτόκιο. Κι αυτό μπορεί να γίνεται συνέχεια.
Οπότε, κορόιδο είσαι να βάλεις τα λεφτά σου σε εμπορική τράπεζα; Και μ' αυτά τα γελοία επιτόκια που δίνουν;

Καθόλου κακή ιδέα, πράγματι.

Αλλά έτσι, οι ουσιαστικά ανεξέλεγκτες επενδυτικές τράπεζες, βρέθηκαν με πολύ χρήμα. Κι αποφάσισαν να τα 'κονομήσουν χοντρά. Πρώτη, το 2000, έσκασε η φούσκα του dot-com. Εντυπωσιασμένοι από την θεαματική άνοδο των Microsoft, Apple, Adobe, Macromedia πίστεψαν ότι κι άλλες τέτοιες εταιρείες θ' αναδυθούν κι όρμησαν να αγοράσουν μετοχές. Λίγες εταιρείες έτσι, αναδύθηκαν ισχυρές (όπως π.χ. η Amazon). Αλλά, η τεράστια πλειοψηφία αυτών των εταιρειών, ήταν απλώς προσπάθειες που δεν προχώρησαν ή απλώς απάτες. Μπαμ! η φούσκα, πάνε τα λεφτά (2000)!

Ζόρικη η φάση, αλλά φαίνεται ότι στην Αμερική, λένε ό,τι λέμε και στην Ελλάδα: "αγόρασε γη και δε χάσεις ποτέ".

Οπότε, άμεσα οι επενδυτικές τράπεζες γύρισαν στο real estate (ωραίο το νεοελληνικό, ε;). Πάρτε δάνεια για αγορά κατοικίας, πάρε κόσμε, χαμηλό αρχικό επιτόκιο (σας θυμίζει κάτι;), πολλές δόσεις. Υποθηκεύστε μόνο το ακίνητο που θα πάρετε κι είμαστε εντάξει!

Κι έτσι, η αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ, άρχισε να τρέχει μανιωδώς. Όλοι παίρνανε δάνεια κι αγόραζαν. Οι επενδυτικές έδειχναν κέρδη, οι μικροκαταθέτες παίρνανε τα χρεόγραφά τους έναντι των χρημάτων τους, οι ίδιοι αγόραζαν ακίνητα, όλα τέλεια.

Αλλά έτσι, η αξία των ακινήτων άρχισε να ανεβαίνει. Δηλαδή, πολύ! Τώρα, οι οικονομολόγοι και λοιποί συγγενείς, χρησιμοποιούν απ' ό,τι φαίνεται ένα κλάσμα: τιμή/απόδοση. Π.χ., παίρνεις ένα διαμέρισμα, 100,000$ και σου αποδίδει το μήνα (ως ενοίκιο) 1000$, άρα το κλάσμα είναι 100. Είναι ένας τρόπος για μετρήσουν (όσο κατάλαβα) την μεταβολή της σχέσης της αξίας πρόσκτησης προς την αξία χρήσης. Το κλάσμα αυτό για τα ακίνητα άρχισε να ανεβαίνει πολύ γρήγορα. Δηλαδή, οι αξίες των ακινήτων ανέβαιναν, πολύ γρηγορότερα, από τις τιμές των ενοικίων.
Κατά συνέπεια, όσοι έπαιρναν ακίνητα για εμπορική εκμετάλλευση άρχισαν να βρίσκονται σε δεινή θέση: δανείζονταν πολλά, και μετά τα λεφτά που τα ακίνητα τους απέδιδαν, δεν επαρκούσαν για την πληρωμή των δόσεων στο δάνειο (αουγκρρρρ....!!!).

Η συνέχεια δεν θέλει και καμιά τρομερή φαντασία... Οι δανειολήπτες δεν πλήρωναν τις δόσεις τους, η αξία των ακινήτων άρχισε να κατρακυλά (Μπαμ! η φούσκα...). Αν προχωρούσαν οι επενδυτικές τράπεζες σε κατασχέσεις, έπαιρναν τα ακίνητα μεν, αλλά αυτά άξιζαν λιγότερο πλέον από τα δάνεια. Χώρια τα λεφτά που θα εισέπρατταν οι δικηγόροι.
Τότε, οι επενδυτικές τράπεζες μπήκαν σε κρίση, κι ο κόσμος (οι "μικρο-επενδυτές") αποφάσισε ότι θέλει το ρευστό του. Αλλά πλέον, όλο και περισσότερες δημοπρασίες χρεογράφων, άρχισαν να αποβαίνουν άγονες. Έτσι βέβαια (θυμηθείτε το 15% επάνω στο αρχικό επιτόκιο) οι επενδυτικές τράπεζες άρχισαν να χρεώνονται όλο και περισσότερο (η πιο μεγάλη φούσκα απ' όλες, άρχισε να τρεμουλιάζει).

Και, μια ωραία ημέρα του καλοκαιριού του 2008, η Lehman Brothers βάρεσε κανόνι. Ακολούθησε ντόμινο κανονιών κι άλλων αντίστοιχων επενδυτικών τραπεζών. Και, πάνε τα λεφτά των αρχικών επενδυτών, πάνε και τα στεγαστικά δάνεια, πάνε και τα ακίνητα, τα πήρε όλα ο γέρο-διάολος...

Τώρα βέβαια, αυτό που περιέγραψα δεν αποκαλείται "πραγματική οικονομία". Η πραγματική οικονομία, είναι αυτή που αφορά τις εμπορικές τράπεζες. Αλλά, βρεθήκαμε σε μια κατάσταση που καθένας κοιτάει να κρατήσει το κεφάλαιό του, μέχρι να δει τι θα γίνει - κανείς δεν παίρνει ρίσκο - κι αυτό περιλαμβάνει τους πάντες.

Κι έτσι, βρέθηκε μπροστά μας, αυτό που ο Krugman ονομάζει "τα οικονομικά της ύφεσης". Κι εννοεί με δυο λόγια ότι, όταν τα πράγματα πάνε καλά, κοιτάμε να ανεβάσουμε την παραγωγή δηλ. την προσφορά. Αλλά, όταν πράγματα γίνονται άσχημα, τότε πρέπει να ανεβάσουμε τη ζήτηση. Το τι εννοεί είναι σαφές, είπαμε, διαβάστε το βιβλίο του (πρέπει να το διαβάσουν προσεκτικά κι οι ΠΑΣΟΚοι).

Η ουσία που εγώ καταλαβαίνω: οι επενδυτικές τράπεζες, κατάφεραν τελικά με κάποια κόλπα, να κάνουν ό,τι ακριβώς κι οι εμπορικές τράπεζες. Αλλά, χωρίς τον μηχανισμό ελέγχου πάνω απ' το κεφάλι τους. Και θεωρήθηκε όχι μόνον αποδεκτό (η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα ήξερε ακριβώς τι γινόταν) αλλά και ευφυές... Τα ωραία του νεο-φιλελευθερισμού.

Αν βγαίνει ένα ακλόνητο συμπέρασμα απ' αυτά (που τα ζούμε ακόμη) είναι ότι η ιδέα πως η αγορά είναι αυτορρυθμιζόμενη, είναι απλώς βλακώδης - μια θρησκευτικού τύπου δοξασία και μόνον. Τα αυτορρυθμιζόμενα συστήματα, έχουν στόχο. Η "αγορά" δεν έχει στόχο πέρα από το "το χρήμα να βγάζει χρήμα". Αυτός όμως δεν είναι - και ποτέ δεν ήταν - στόχος κάποιου κοινωνικού συστήματος. Και τα κοινωνικά συστήματα έχουν μηχανισμούς διακυβέρνησης (ελέγχου και διόρθωσης) με βάση τις εκάστοτε κοινωνικές προσδοκίες. Κι οι μηχανισμοί διακυβέρνησης, λόγω ...θρησκευτικών πεποιθήσεων, απεμπόλησαν την ουσία της φύσης τους, τον έλεγχο και τη διόρθωση. Και, μας πήρε και μας σήκωσε.

Κι η Ευρώπη δυστυχώς, δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει....

Τέλοοοοοος! (ουφ! πολλά έγραψα....).

Υ.Γ. Για την Ευρώπη και το εξόφθαλμο πρόβλημα διακυβέρνησής της, θα ακολουθήσει άλλο post, με μια μικρή σύγκριση Ευρωπαϊκής Ένωσης / Σοβιετικής Ένωσης (εκεί να δείτε γέλιο που ρίξουμε...)

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 07, 2009

Α ρε Λαμπράκη, επίτηδες το 'κανες ε????



Ο κ. Καρατζαφέρης έχει δίκιο: ο διαδηλωτής, όταν είδε τη μηχανή, έπρεπε να κάνει μισό βήμα πίσω.
Άλλωστε, είναι γνωστή η τακτική των αριστερών να ψάχνουν για ήρωες - και είναι ανελέητοι σ' αυτό!!

Άστε που, αυτό με τις μηχανές το συνηθίζουν...
Δε θυμάστε που και κάποιος Λαμπράκης, έκανε το ίδιο κόλπο; Αντί να κάνει μισό βήμα πίσω, έπεσε πάνω στο τρίκυκλο και δημιουργήθηκε ολόκληρη ιστορία.

Μα, είναι αίσχος...!!!! Αυτοί οι αναρχικοί ποτέ δεν σεβάστηκαν τίποτα!

Τετάρτη, Ιουνίου 24, 2009

Τα βλαμένα

Ο τίτλος είναι επίτηδες σε ουδέτερο γένος, αυτοί στους οποίους αναφέρεται δεν έχουν ξεπεράσει τη συναισθηματική ανωριμότητα - ούτε και τη διανοητική, η δυνατότητά τους για αφηρημένη σκέψη βρίσκεται ακόμα στο επίπεδο των γενικεύσεων, υποθέτω κάπου γύρω στα 8 χρόνια.

Μιλάω για την "Σέχτα Επαναστατών", μια ομάδα βασικά αμόρφωτων, αγράμματων, πλην ενόπλων. Ηλίθιοι πιτσιρικάδες που άφησαν το Playstation κι έπιασαν τα κουμπούρια, και μέσα στη θλιβερή και απολύτως προσωπική τους φαντασίωση, αυτοαναγορεύονται σε "αντάρτες πόλης".

Διαφωνώ - και διαφωνώ ριζικά - σε οποιασδήποτε μορφής διάλογο, με οποιονδήποτε αυτοαναγορεύεται σε κριτή, εισαγγελέα, δικαστή και δήμιο με την ...φώτιση του Αγ. Πνεύματος..!! Για τους ίδιους λόγους θεώρησα (πριν πολλά χρόνια) απαράδεκτη μια ανοικτή επιστολή που είχε δημοσιεύσει ο Γ. Βότσης (νομίζω τιτλοφορούνταν "Στο σύντροφο με το 45άρι") στην Ελευθεροτυπία για την 17Ν. Ελπίζω ότι ο Βότσης, αντικρύζοντας εκ των υστέρων τους αδελφούς Ξηρούς και τα λοιπά μαζώματα της οργάνωσης - ανέκδοτο, να κατάλαβε τι πεπονόφλουδα είχε πατήσει.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία π.χ. - δεν έχουμε κόκκινη Ρόζα, δεν είναι Γαλλία - δεν έχουμε Παρισινή κομμούνα, δεν είναι Ισπανία - δεν είχαμε ποτέ κίνημα αναρχικών κλπ. Είχαμε απλώς Ζαχαριάδη και Κολλιγιάννη, κλάψε με μάνα....
Κι η χούντα μας (συγκριτικά με Χιλή ή Τουρκία) της πλάκας ήτανε, κι η τρομοκρατία μας το ίδιο (κρατάω μιαν επιφύλαξη ίσως για τον ΕΛΑ).

Ξεκίνησα με τη διάθεση να ξετινάξω την προκήρυξή τους - είναι μνημείο ηλιθιότητας, ασυναρτησίας και τσαμπουκά τύπου shoot-em-up game. Αλλά ειλικρινά, βαριέμαι. Ελπίζω οι μπάτσοι να τους μαζέψουν σύντομα - κι αν πέρναγε από το χέρι μου θα έκανα ό,τι μπορώ, κι ας μην πάω τους μπάτσους καθόλου. Ας τους κλείσουν σε ένα άσυλο, κι ας τους ξεχάσουν εκεί - προσφέρομαι να τους εξασφαλίσω από ένα Playstation 3 στα δωμάτιά τους, να 'χουν να εκτονώνονται....

Δευτέρα, Ιουνίου 08, 2009

Συγκρίσεις

Δεκαοκτώ Οκτώβρη του '81, αχάραγα.

Τρέχω να φτάσω στο εκλογικό τμήμα που είμαι ορισμένος σαν εκλογικός αντιπρόσωπος.
Κουβαλάω ένα φάκελο με ψηφοδέλτια (μήπως ξεμείνουμε), κερί, βουλοκέρι, πέντε έντυπα ενστάσεων, το χαρτί του διορισμού μου, στυλό (δύο), το χαρτί με τα τηλέφωνα των εκλογικών υπευθύνων του "κινήματος".

Πάνω μου έχω τρία πακέτα τσιγάρα (συνεταιριστικής εταιρείας βεβαίως), καμιά 20αριά αυτοκόλλητα (με τον πράσινο ήλιο), μια μεταλλική καρφίτσα στο μπλουζάκι (με τον πράσινο ήλιο).

Μέσα μου έχω τρομερή ελπίδα. Μόλις έχω κλείσει τα 21, πρώτη φορά ψηφίζω. Θολά τα πράγματα στο κεφάλι μου, αλλά είμαι απόλυτα πεπεισμένος: Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση, όλα θα γίνουν - και μάλιστα γρήγορα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η νίκη μας θα είναι τεράστια. Δεν εννοώ την εκλογική - εννοώ την ηθική νίκη.

Από τη Δευτέρα, θα σαρώσουμε κάθε παλιά νοοτροπία που δίχαζε τους Έλληνες. Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τους αγροτοβιομηχανικούς συνεταιρισμούς, να αυξήσουμε τις συντάξεις, να καταργήσουμε τις εισαγωγικές στα ΑΕΙ. Οι Αμερικάνοι θα πάρουν πόδι, οι Ευρωπαίοι θα τα βρουν σκούρα, η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες - για πρώτη φορά!
Οι άνθρωποι που χάθηκαν στον εμφύλιο, που ξεψύχησαν στα ξερονήσια, που έπεσαν στο Πολυτεχνείο θα βρουν ανάπαυση.

Και τρέχω να προλάβω πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία - τίποτα δεν μπορούμε να αφήσουμε στην τύχη.

Ο δικαστικός αντιπρόσωπος με βλέπει και το μάτι του πέφτει στη μεταλλική πράσινη κονκάρδα - χαμογελάει διακριτικά... Ο κνίτης δίπλα μου, έχει φτάσει πρώτος (αυτά τα παιδιά τέλος πάντων....). Ο νεοδημοκράτης είναι μεγάλος (για εμάς, τότε...). Κι αντιπροσωπεύει ό,τι πολεμάμε να γκρεμίσουμε. Μας κοιτάει αλαζονικά και πιάνει κουβεντούλα με τον δικαστικό.

...

Νύχτα πια, όταν η κάλπη αναποδογυρίζεται επάνω στα θρανία κι αρχίζει το άνοιγμα των φακέλων, η καρδιά μου πάει στην Κούλουρη. Ο κνίτης έχει γίνει κίτρινος... Παρατηρώ τον νεοδημοκράτη όμως - κάνει το κορόιδο...

Τα ψηφοδέλτια βγαίνουν με ρυθμό 10 - Νέα Δημοκρατία, 3 - ΠΑΣΟΚ, 1 - ΚΚΕ.
Κάτω Καλαμάκι, πάνω στην παραλία βρισκόμαστε, στο παραδοσιακό κτίριο του Δημοτικού σχολείου που πήγαινα μικρός. Εκλογικό τμήμα σε συντηρητική περιοχή της Β' Αθηνών, και σα να μη φτάνει αυτό, ψηφίζει και το 20ο Αστυνομικό Τμήμα (του αεροδρομίου του Ελληνικού) με ειδικό εκλογικό κατάλογο.

Απ' έξω, στην Ποσειδώνος περνάνε ήδη αυτοκίνητα με σημαίες και κορνάρουν πανηγυρικά. Αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε τι σημαίες κρατάνε... Και πάνω στα θρανία, εκεί μέσα, η Νέα Δημοκρατία θριαμβεύει.

Ο δικαστικός αρχίζει να ανησυχεί. Λέει:

- "Προτείνω το εξής: θα αφήσουμε τα πάντα όπως είναι εδώ - δεν θα μείνει κανείς στην αίθουσα. Θα κλείσουμε την πόρτα και θα πω στον φρουρό να προσέχει. Θα πάμε στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου που έχει τηλεόραση να δούμε μια στιγμή τα συγκεντρωτικά και θα γυρίσουμε αμέσως. Συμφωνείτε όλοι;"

Συμφωνήσαμε. Ο νεοδημοκράτης είχε κάποιες ψιλοαντιρρήσεις αλλά δεν το τράβηξε πολύ...

Θρίαμβος - ήταν πραγματικός θρίαμβος. Μέσα μου, δεν υπήρχε τίποτε πια να μας σταματήσει από την βαθιά αλλαγή, που θα έκανε τους Έλληνες κυρίαρχους στον τόπο τους.

Σύνταξη πρακτικών, υπογραφές και τηλεγράφημα στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Φεύγω τρέχοντας και πάω σε έναν γνωστό που κατεβαίνει με το αυτοκίνητό του στο Σύνταγμα.
Σταματάμε στου Φιξ - αδιαχώρητο, δεν πάει παραπέρα. Στις 11 το βράδυ το κέντρο της Αθήνας έχει σηκωθεί στο πόδι. Τρελά πράγματα, πανηγυρίζουν με σημαίες του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του ΚΚΕ, της 4ης Διεθνούς (τροτσκιστές), του ΚΚΕ εσ... Βλέπω ένα αυτοκίνητο με σημαίες της Νέας Δημοκρατίας, έχει κλείσει τα παράθυρά του και κοιτάει να περάσει προς την Καλλιρρόης. Του χτυπάω το καπό, γυρνάει και με κοιτάει τρομαγμένος.

- "Αλλαγή ρε φίλεεεεε!!!" του λέω γελώντας. Χαμογελάει και σηκώνει τους ώμους του...

---------------------------------------

Χτες, 7 Ιούνη του 2009, πήγα με το γυιο μου να ψηφίσει για πρώτη φορά - ψηφίζουμε στο ίδιο τμήμα (προφανώς). Δεν είχα χαρά, ούτε ελπίδα, απλώς έκανα αυτό που όφειλα να κάνω.

Αλλά, ο 19χρονος γυιός μου, δεν είχε ούτε κι αυτός....

Παρασκευή, Μαΐου 22, 2009

But if not - then NOT!!!

Στο κλασικό (αν κι όχι τρομερά ενδιαφέρον - τουλάχιστον με σημερινούς όρους) έργο του Lewis Mumford "The culture of cities", ο συγγραφέας παραθέτει τον όρκο που έδιναν οι ευγενείς της Μεσαιωνικής Αραγωνίας, στον νέο βασιλιά τους:


"We, who are as good as you, swear to you, who are not better than we, to accept you as our king and sovereign lord, provided that you observe all our liberties and laws; but if not, then not"
(Lewis Mumford, 1938, The culture of cities: 78).

Διότι έτσι πάει: "but if not, then not"!
Αλλά στην Ελλάδα του Μεγαλέξαντρου, πάει "but if not, then so be it"!

Αμ δε όμως! (για τις εκλογές λέω ε?)

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009

Καλή Ανάσταση!

...σε όλους, όπως κι αν την αντιλαμβάνονται.

(η φωτό δική μου, έχω πάρει τα όρη με τη μηχανή....)

Δευτέρα, Απριλίου 13, 2009

Ο Τσάκαλος

Λοιπόν, αυτή η ιστορία του μαθητή του ΟΑΕΔ που πυροβόλησε τους άλλους κι αυτοκτόνησε, ξέθαψε από τη μνήμη μου τον Τσάκαλο...

Στο σχολείο που πήγαινα, υπήρχαν κλίκες, ομαδούλες, όλα τα καλά, που δεν λείπουν από κανένα σχολείο (ή κανένα κοινωνικό οργανισμό).
Εγώ συμμετείχα στην κλίκα του μπάσκετ. Μόλις χτύπαγε διάλειμμα, τις μπάλες και στις μπασκέτες -συνεχώς!

Βέβαια, δεν ήταν τόσο απλό. Την εποχή εκείνη - όπως και σήμερα - τα σύμβολα δίνανε και παίρνανε. Η μπάλα σου (έπρεπε να έχεις και τη δική σου μπάλα) έπρεπε να είναι κάποιας καλής μάρκας. Κατά προτίμηση Super K (μιλάμε για την εποχή του 1974-76 ε?).
Και η φόρμα, ή Adidas ή Puma, ή All Star (Nike δεν υπήρχε τότε).
Και το μπλουζάκι το ίδιο, και το σορτσάκι το ίδιο, και τα παπούτσια κι η πετσέτα και ο σάκος που τα κουβάλαγες, όλα κάποιας καλής μάρκας.

Πληρώνανε οι γονείς μας χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί - κι άλλωστε τι υπήρχε για να καταλάβουν; Το θέμα είναι ότι, αν δεν είχες αυτά τα σύμβολα, ήσουν στο περιθώριο και καλή ψυχή - δεν είχες επιλογές. Η γειτονιά βέβαια ήτανε τέτοια που όλοι λίγο-πολύ, μπορούσαν να τ' αγοράσουν και πάνω-κάτω είμαστε όλοι στα ίδια από ...παράσημα...

Κάποτε, στη μέση της χρονιάς, εμφανίστηκε ένας καινούργιος μαθητής. Πουλόβερ πλεγμένο στο χέρι, τζιν άγνωστης μάρκας, παπούτσια φθαρμένα. Φιλικός με όλους, προσπάθησε να ενταχθεί. Αλλά όλοι τον απέφευγαν. Εγώ, που με θεωρούσαν οι άλλοι λίγο αλαφροΐσκιωτο, του μιλούσα όσο μπορούσα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ενδιαφερόμουν ιδιαίτερα, απλώς προσπαθούσα να είμαι ευγενικός μαζί του...

Σ' ένα διάλειμμα, κι ενώ έχουμε χωριστεί σε πεντάδες κι ετοιμαζόμαστε να πουλήσουμε μούρη στις συμμαθήτριες, εμφανίζεται ο τύπος (ξεχνάω τ' όνομά του) στο γήπεδο, χαμογελαστός και πηδούσε επιτόπου για προθέρμανση. Λέει:

- Λοιπόν, τι παίζουμε παιδιά?

Το θέαμα ήταν από τα απίστευτα για εμάς: φόρμα απ' αυτές που ξέβαφαν στο πρώτο πλύσιμο κι είχε γίνει μωβ (από μπλε). Παπούτσια Sportex. Το παντελόνι της φόρμας στερεωμένο με ζώνη - το λάστιχό του είχε ξεχυλώσει μάλλον. Ο Λ., ένα από τα πειραχτήρια της παρέας, τον περιεργάζεται επιδεικτικά καθώς εκείνος χοροπηδάει και κάνει τροχάδην επί τόπου και λέει:

- Καλώς τον Τσάκαλο!!!

Και του 'μεινε για πάντα- ο "Τσάκαλος". Έτσι τον φωνάζαμε παντού και πάντα. Κι αυτός χαμογελαστός απαντούσε.

Έπαιξε μαζί μας εκείνη τη μέρα, κι όλες τις επόμενες. Δε λέω, καλές οι φίρμες και τα επώνυμα ρουχαλάκια (είπα ότι φοράγαμε όλοι και πετσετένια περικάρπια για να σκουπίζουμε τον τίμιο ιδρώτα μας;), αλλά ο Τσάκαλος πολεμούσε σαν τσακάλι: δεν του 'παιρνες τη μπάλα με τίποτα. Ούτε φάουλ τον τρόμαζε, ούτε τρικλοποδιές. Αγκάλιαζε την μπάλα και δεν την άφηνε μέχρι να βεβαιωθεί ότι θα πάει σε συμπαίκτη του. Καταϊδρωμένος, κόκκινος και λαχανιασμένος, την έσφιγγε στο στήθος του κι έγερνε πάνω της για την προφυλάξει. Ξεφυσούσε και πηδούσε σαν κατσίκι.
Δεν ήταν σωματώδης, αλλά το νεύρο του ήταν απίστευτο. Έκανε απίθανες ασκήσεις στο μονόζυγο και κάναμε ότι δεν τον βλέπαμε. Κι ήταν πολύ καλός μαθητής (α, όλοι μας πηγαίναμε και στα σχετικά επώνυμα φροντιστήρια καθότι υποψήφιοι...) χωρίς βοήθεια.

Αλλά, ποτέ δεν τον εντάξαμε, ποτέ κανείς δεν τον πήρε τηλέφωνο για βόλτα. Ο χώρος της συνύπαρξής μας μαζί του ήταν το σχολείο -πέρα απ' αυτό τίποτα απολύτως. Τον σχολιάζαμε γελώντας - όχι μπροστά του βέβαια - κι ήτανε ας πούμε ο "τρελός του χωριού".

Μια μέρα, δεν ξανάρθε. Βγήκε η φήμη ότι άλλαξε σχολείο, για κάποιον άγνωστο λόγο. Μετά, ότι είναι άρρωστος πολλές βδομάδες και μόλις γίνει καλά θα ξανάρθει. Αλλά δεν ξανάρθε, και τον ξεχάσαμε.

Το ίδιο καλοκαίρι, έμαθα από τους μεγάλους ότι μια μέρα, σηκώθηκε να 'ρθει στο σχολείο, κι αντί να 'ρθει, αυτοκτόνησε. Μου εξήγησαν ότι "είχε πρόβλημα δεν το καταλάβατε?"....

Σάββατο, Μαρτίου 28, 2009

Τα κατα Μπαμπινιώτην...

Ο κ. Μπαμπινιώτης, μιλώντας την Πέμπτη στον ραδιοφωνικό σταθμό City 99.5 πρότεινε ένα σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κατά το οποίο περιφερειακά τεστ σε κάθε τάξη του Λυκείου και εξετάσεις μετά το Λύκειο θα μετράνε κατά το ήμισυ για την πρόσβαση στα ΑΕΙ.

Ο ίδιος, πάντως, δήλωσε ότι θεωρεί ιδανικό σύστημα αυτό με μόνο κριτήριο τη σχολική βαθμολογία. «Η επίδοση του μαθητή τρία χρόνια στο Λύκειο δεν μετράει σε τίποτα, γι’ αυτό και ο μαθητής δεν μετράει το σχολείο του», είπε χαρακτηριστικά.

Εξάλλου, ο κ. Μπαμπινιώτης τάχθηκε υπέρ της άποψης για μειωμένη ύλη, λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα και περισσότερα επιλογής, καθώς και αναμόρφωσης του περιεχομένου σπουδών. Επίσης, υπολόγισε ότι οι αλλαγές στο Λύκειο θα χρειαστούν μία πενταετία, ενώ οι αλλαγές στο εξεταστικό άλλα τρία χρόνια. (από το δελτίο ειδήσεων)


Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς;

  • Την αποκοπή του ανθρώπου από την κοινωνική πραγματικότητα; Το γεγονός ότι αγνοεί ότι οι φροντιστές πλουτίζουν και οι γονείς φτωχαίνουν για μια ηλίθια διαδικασία (εισαγωγικές) είναι απίστευτο! Προτείνει δηλαδή να τα δίνουμε στους φροντιστές για τρία χρόνια κατ' ελάχιστον - κάποιοι γονείς μέχρι τώρα την έβγαζαν με δυο ή και με ένα χρόνο φροντιστηρίων. Μήπως ο Μπαμπινιώτης τα παίρνει από τους φροντιστές;
  • Την ασχετοσύνη του ανθρώπου με την έννοια του εφήβου; Τους καταδικάζουμε να χάσουν όλη την ανεμελιά και συνακόλουθα την δημιουργικότητά τους εν όψει των εισαγωγικών, και προτείνει να επεκταθεί η καταδίκη σε τριετή!
  • Την στοιχειώδη ιστορική του αγραμματοσύνη; Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει Έλληνας που ξεχνά τους λόγους για τους οποίους καταργήθηκε το προηγούμενο σύστημα - που μετρούσε τις βαθμολογίες δευτέρας και τρίτης Λυκείου. Μήπως οι λόγοι που το σύστημα εκείνο καταργήθηκε εξέλιπαν; Μήπως ο Μπαμπινιώτης απλώς έχει Alzheimers; Ή μήπως νομίζει ότι έχουμε εμείς;
Το 'χω γράψει κι εδώ κι αλλού, αναρίθμητες φορές: μόνο η κατάργηση της διαδικασίας των εξετάσεων για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει ριζικά την ελληνική κοινωνία - δηλαδή η ελεύθερη πρόσβαση σε ΑΕΙ/ΤΕΙ.
Το να ξέρεις Λατινικά κι Αρχαία, καθόλου δεν εγγυάται - ούτε κατ΄ ελάχιστον! - ότι θα γίνεις καλός δικηγόρος ή ψυχολόγος π.χ. Το να ξέρεις φυσική δεν εγγυάται με τίποτα ότι θα γίνεις ικανός πληροφορικός.
Μόνο το περιβάλλον του Πανεπιστημιακού Τμήματος μπορεί να κρίνει - σε μια ενιαία, συνεκτική πορεία μέσα στο Τμήμα - αν κάνεις ή δεν κάνεις για αυτό τον κλάδο.

Α! - και το να έχεις γίνει Πρύτανης και συγγραφέας best seller, καθόλου δεν εγγυάται ότι μπορείς να προσδιορίζεις τις ζωές γενεών Ελλήνων... Κάτσε 'κει και πούλα τα λεξικά σου, και άσε την κοινωνία να ζήσει (να παράγει και νέες λέξεις ντε, να βγάζεις και 'συ νέες εκδόσεις του best seller σου...).

Υ.Γ. Ξέρω τις αντιρρήσεις που υπάρχουν:
- Που θα μπουν, δεν χωράνε όλοι! Σε ένα θεωρητικό έτος στο τέλος του οποίου θα κρίνονται και αν αποτυγχάνουν θα μπορούν να δοκιμάζουν από την αρχή σε άλλο επιστημονικό πεδίο.
- Μα έτσι θα γίνουν πανεπιστημιακά φροντιστήρια! Και τώρα υπάρχουν. Αν πάμε έτσι δεν θα ξεκινήσουμε τίποτα και ποτέ. Ας ξεκινήσουμε από 'κει και προσπαθούμε μετά να καταστήσουμε τα πανεπιστημιακά φροντιστήρια άχρηστα.
- Ναι, αλλά το υπάρχον σύστημα είναι αντικειμενικό, ενώ ποιός θα ελέγχει τις πιθανές ύποπτες συναλλαγές μέσα στο Τμήμα; Οι ενδοτμηματικές εξετάσεις μπορούν κάλλιστα να γίνονται τυφλά, από ελεγχόμενη ενδοτμηματική επιτροπή. Το παρόν σύστημα εξάλλου ΔΕΝ είναι αντικειμενικό: είναι αφόρητα ταξικό - μόνο όποιος (με οποιονδήποτε τρόπο) μπορεί να βρει λεφτά για τα φροντιστήρια μπορεί να σπουδάσει το παιδί του.

Αφήστε το Λύκειο να ανθίσει (επιτέλους γαμώτο!!!!) Έρχονται στα Πανεπιστήμια οι "επιτυχόντες" και είναι κατά κανόνα απίστευτα στουρνάρια!!! Το βλέπει κανείς;!

Πέμπτη, Μαρτίου 19, 2009

Αλλαγή φύλου...

Ο υφυπουργός Οικονομίας κ. Θανάσης Μπούρας δήλωσε χθες (18/03/2009) στη Βουλή:

"O κ. Παπαθανασίου, εξήγησε - και νομίζω ότι δεν έχει αντίρρηση κανείς - που ήταν την περασμένη 'βδομάδα. Όσον αφορά για σήμερα που κατηγορήθηκε ότι έφυγε, θα συμφωνείτε πιστεύω ότι έπρεπε να υποδεχτεί τη νομπελίστα την κυρία Γκρούγκμαν, που μαζί της είχε συνάντηση με τον πρωθυπουργό".

Η νομπελίστα κυρία Paul Krugman:


O υπεύθυνος αλλαγής φύλου του Paul Krugman, η Υφυπουργάρα μας:



Παρατηρήστε τη γυναίκα από πίσω από τον φωστήρα μας, πως αντιδρά τη στιγμή αλλαγής φύλου του Paul Krugman:


Όλο το video, μονταρισμένο στην "Ελληνοφρένεια" του ΣΚΑΪ, εδώ:

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=114752&lsc=1

Έχω μια απορία: από που σκατά τους μαζεύουνε και τους υπουργοποιούνε - πανάθεμα την τύχη μας?!

Τετάρτη, Μαρτίου 18, 2009

Στην άλλη ζωή...




...θα τα κάνω όλα αλλιώς.

- Θα γίνω αστροναύτης, να δω πως είναι να βλέπεις τη Γη απ' το διάστημα. Να ανακαλύψω εξωγήινους και να βγω παραέξω από το πλαίσιο αυτού εδώ του κόσμου.
- Θα γίνω αστυνομικός να συλλαμβάνω τα καθίκια που πουλάνε όπλα ή ναρκωτικά...
- Θα γίνω πρωθυπουργός και θα αναμορφώσω τις φυλακές για να μην τσακίζουν τα καθίκια που θα συλλαμβάνω ως αστυνομικός.
- Θα γίνω ιππότης της ελευθερίας στη Λατινική Αμερική (όπως ο Γκεβάρα) και θα ελευθερώσω λαούς από την κυριαρχία των Βορειοαμερικάνων.
- Θα γίνω σπουδαίος ερευνητής και θα βρω τη θεραπεία για τον καρκίνο.
- Θα γίνω πρόεδρος των ΗΠΑ και θα καταργήσω τη θανατική ποινή.

Ούτε μπορώ να θυμηθώ πια τι όνειρα έκανα όταν ήμουν μικρός...
Αυτά θυμάμαι μόνο, αλλά μπορεί να ήταν χιλιάδες, 2-3 κάθε μέρα ίσως.
Έφτιαχνα ιστορίες πλήρεις, με το πλαίσιό τους, εμένα για ήρωα και τους άλλους να μου αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητά μου και εγώ να το δέχομαι με ταπεινότητα...

Καλύτερα είναι τώρα που τα 'χω συμμαζέψει? Δεν ξέρω...

(η φωτό, είναι από την νεότητά μου, όταν ήμουν 10-11 χρονών...!!)

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 26, 2009

Γεννηθήτω Όρασις

Ώστε το ΚΚΕ, αποφάσισε να ξεμπερδέψει με την ιστορία του Στάλιν μια και καλή. Όπως επισημαίνει ο Vrennus, o Στάλιν ("ατσαλένιος"), δεν πρωτοτύπησε - απλώς ακολούθησε την πεπατημένη.
Ωραία λοιπόν, αλλά δεν μπορώ να μην μιλήσω για αυτό που θεωρώ ότι είναι η ουσία του προβλήματος - η περίφημη διαδικασία της γενίκευσης.

Πίσω από την γενίκευση κρύβεται η Αλήθεια. Όταν δηλαδή πιστεύεις ότι υπάρχει αυτό που ονομάζουμε αλήθεια (Αλήθεια), ο δρόμος μέχρι τις εκτελέσεις γίνεται βραχύς. Ο Στάλιν, αλλά κι ο Χίτλερ, στάθηκαν πάνω στο βάθρο της Αλήθειας (όπως πολύ χαρακτηριστικά έκανε η Ιερά εξέταση πριν από αυτούς) κι αποφάσισαν να καθαρίσουν το σύστημα (την κοινωνία) από το Ψεύδος.
(Α, ναι! Αν υπάρχει Αλήθεια τότε αναπόφευκτα υπάρχει και Ψεύδος).

Δεχόμαστε λοιπόν την ύπαρξη της Αλήθειας, άρα και του Ψεύδους και κατά συνέπεια οικοδομούμε ένα ηθικό πλαίσιο. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, ταξινομούμε γενικεύοντας: από 'δω οι Αληθείς, από ΄κει οι Ψευδείς. Και στέλνουμε εκτός - ή έστω στο περιθώριο - του ηθικού μας πλαισίου τους Ψευδείς. Χαρακτηριστικό είναι ότι όποιος κάνει μια τέτοια διάκριση, διασφαλίζει για τον εαυτό του μια θέση στην πλευρά του "Καλού" [N. Luhmann]. Δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να ισχυρίζεται ότι τα κίνητρά του είναι κακά (Ψευδή).

Ζούμε δηλαδή σε έναν μεταφυσικό κόσμο, που θεοί του (δημιουργοί του) είμαστε εμείς οι ίδιοι: και αποφασίζουμε τι (ή ποιος) χωράει σ' αυτόν τον κόσμο και τι όχι.

Τα κατηγορήματα του φαινομένου, μπορούν να αποδίδονται σ' αυτό τούτο το αντικείμενο στη σχέση του προς τις αισθήσεις μας, όπως λ.χ. το κόκκινο χρώμα ή το άρωμα στο ρόδο - αλλά η απατηλή όψη δεν μπορεί ποτέ να αποδοθεί ως κατηγόρημα στο αντικείμενο, για το λόγο ότι αυτή προσνέμει στο αντικείμενο καθ' εαυτό ό,τι του αποδίδεται μόνο σε σχέση προς τις αισθήσεις ή γενικά προς το υποκείμενο
...
Αντίθετα, όταν αποδίδω το κόκκινο χρώμα στο ρόδο καθ' εαυτό, ..., χωρίς να προσβλέπω σε μια ορισμένη σχέση των αντικειμένων αυτών προς το υποκείμενο και χωρίς να περιορίζω σ' αυτό την κρίση μου, τότε ακριβώς γεννιέται η απατηλή όψη [Καντ Ιμμ.]


Τι λέει δηλαδή ότι ο ...ποιητής; Ότι, αν αποκόψουμε το προϊόν της παρατήρησης (το φαινόμενο) από τον παρατηρητή (εμάς), τότε γεννιέται η απατηλή όψη: η Αλήθεια. Και μαζί με αυτή την απάτη (που μια χαρά μπορεί να μας βολεύει) γεννιέται και ο πόλεμος εναντίον των "φορέων" του Ψεύδους: του Άλλου δηλαδή...

Βέβαια, το ΚΚΕ, σαν κάθε καλή θρησκεία, δεν έχει τέτοια προβλήματα. Ο καλός (και ΕΝΑΣ) Θεός, είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, άρα: ό,τι ίσχυε τότε ισχύει και τώρα (πανταχού παρών - η θεωρία μας δεν αλλάζει ΠΟΤΕ) και η θεωρία μας εξηγεί όλα τα φαινόμενα πλήρως ("και τα πάντα πληρών"). Κι αφού ο Θεός είναι ένας, όλες οι άλλες απόψεις είναι αναγκαστικά Ψευδείς - δε φταίει το ΚΚΕ, έτσι δουλεύει η πρωτόγονη μεταφυσική.

Αλλά, ο τρόπος αυτός σκέψης, συνήθως γαρνίρεται με πτώματα - όλων όσοι δεν μπορούσαν να δουν το Φως το Αληθινό.

Θα μπορούσα προφανώς να γράφω για αιώνες - για το πως η Αλήθεια δομεί τον κόσμο αλλά σε μια εκδοχή του μόνο, άρα περιορίζει τις επιλογές σε μια και μόνη επιλογή, κατά συνέπεια αποδομεί τον κόσμο σε μια μονήρη εκδοχή του και στη συνέχεια τον σφυρηλατεί για να τον προσαρμόσει εκεί κλπ. Προτιμώ όμως να κλείσω με μερικά αποσπάσματα από το έργο του Heinz von Foerster:

- Η αλήθεια είναι αιτία πολέμου.

- Η Γένεσις μας λέει ότι ο Θεός είπε "γεννηθήτω Φως και εγένετο Φως". Αλλά, αφού κανείς δεν ήταν εκεί για να το δει, πως μπορεί να υπήρξε Φως; Μπορεί ο Θεός να είπε "γεννηθήτω ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στο συγκεκριμένο φάσμα συχνοτήτων" και να έγινε έτσι, - αλλά αυτό κυρίες και κύριοι δεν είναι καθόλου ποιητικό και το απορρίπτω. Να σας πω λοιπόν, τι νομίζω ότι έγινε: ο Θεός είπε "Γεννηθήτω Όρασις" - και εγένετο Φως.

- Act always so as to increase the number of choices.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2009

Deja vu

Επειδή βαριέμαι να ξαναγράφω τα ίδια, διαβάστε - αν εσείς δεν βαριέστε - τι έγραψα πριν 3 χρόνια....

Τρίτη, Φεβρουαρίου 17, 2009

...την κρίση μου!!!

Λοιπόν για να είμαστε ξεκάθαροι: τα οικονομικά δεν είναι ο τομέας και δεν παριστάνω ότι είναι. Στην πραγματικότητα είμαι διαβόητα άσχετος για τις "οικονομικές πολιτικές", αλλά και για απλά πράγματα όπως τα επιτόκια δανεισμού και άλλα τέτοια, που μόνο γενικά αντιλαμβάνομαι τη σημασία τους. Κι επίσης, δεν αντιλαμβάνομαι τις αντιδράσεις των όσων (λένε ότι) αντιλαμβάνονται τα οικονομικά σε τούτη την κρίση...

Υποψιάζομαι όμως, ότι δεν φταίει η συγκεκριμένη άγνοιά μου που δεν καταλαβαίνω τους επαΐοντες. Ας δοκιμάσω λοιπόν μια προσέγγιση που (ίσως) την καταλαβαίνω....

Οι υπέρμαχοι της ελεύθερης οικονομίας, λένε συχνά ότι "η αγορά αυτορρυθμίζεται" και γι' αυτό δεν πρέπει να γίνονται παρεμβάσεις.

Συμφωνώ ότι τα ζωντανά συστήματα αυτορρυθμίζονται, αλλά: οι διαδικασίες αυτορύθμισης τους δεν είναι απαραίτητα προφανείς σε κάποιον παρατηρητή - είναι εσωτερικές, κλειστές προς το περιβάλλον διαδικασίες. Το περιβάλλον τις πυροδοτεί μεν, δεν τις καθορίζει δε. Αυτό δε θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβει κάποιος: διαφορετικά θα ζούσαμε σε έναν κόσμο που θα στέλναμε συγκεκριμένα σήματα και θα παίρναμε συγκεκριμένες απαντήσεις. Θα ζούσαμε δηλαδή σε έναν κόσμο χωρίς εκπλήξεις - αλλά, δεν είναι έτσι ο κόσμος.

Τα συστήματα, πράγματι λοιπόν αυτορυθμίζονται, αλλά με βάση κάποιους κανόνες, δικούς τους, εσωτερικούς, που συχνά είναι αόρατοι για έναν εξωτερικό παρατηρητή. Αλλά οι κανόνες, υποκρύπτουν κάποια στοχοθεσία (μια τελεολογία). Υπάρχει δηλαδή ένας στόχος (=τέλος) προς τον οποίο τείνουν κάποια συστήματα και, ανάλογα με τις συνθήκες και το πόσο εκτιμούν ότι έχουν πλησιάσει το στόχο τους, αυτορυθμίζονται (κι επίσης στην πορεία, μπορεί να αλλάζουν στόχο).

Έτσι μια εταιρεία, τράπεζα κλπ., μπορεί κάλλιστα να εξεταστεί σαν κυβερνητικό σύστημα -υπάρχει μια ανατροφοδότηση από τα αποτελέσματα των ενεργειών της, που την οδηγεί σε νέες επιλογές. Αλλά, στόχος της εταιρείας είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους.

Αντίθετα, στην ιδέα της "ευρείας αγοράς", αν αφήσουμε απ' έξω τους μηχανισμούς διοίκησης της κοινωνίας (δηλ. το κράτος), δεν μπορούμε να εντοπίσουμε που βρίσκεται ο βρόγχος ανατροφοδότησης.
Η πολιτική ηγεσία της κοινωνίας είναι αυτή που εκφράζει (...λέμε τώρα - αλλά τέλος πάντων...) τους στόχους της κοινωνίας (της οποίας η οικονομία αποτελεί υποσύστημα). Κατά συνέπεια, σκέτο το οικονομικό σύστημα, είναι αδύνατον να αυτορυθμιστεί - δεν υπάρχει ένας μηχανισμός για να καθορίζει στόχους και να ελέγχει την πορεία. Στην λεγόμενη (σουπερ-ντουπερ) ελεύθερη αγορά, τρέχουν άπειροι βρόγχοι ανατροφοδότησης (όλων όσοι δραστηριοποούνται οικονομικά) που κανένας δεν λαμβάνει υπόψη τις κοινωνικές ανάγκες (παρά μόνον σαν εμπορικές ευκαιρίες).

Συμπέρασμα: είναι αδύνατον να ξεπεραστεί η κρίση - που αποτελεί σύμπτωμα της οργανωτικής συγκρότησης - αν η (φερόμενη ως...) κοινωνική ηγεσία, δεν επιβάλει τη θέλησή της πάνω στις δυνάμεις της αγοράς.

(Αν κάπου κάνω λάθος, παρακαλώ ενημερώστε με).

Παρασκευή, Ιανουαρίου 30, 2009

Erdogan

Πριν από 15 περίπου χρόνια, σε μια εκδήλωση που είχε κάνει η ομάδα ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ, το θέμα ήταν "Η προοπτική της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση".
Τότε ακόμα, δούλευα σαν δημοσιογράφος.

Σε μια παρέμβασή μου εκεί, προσπάθησα να εξηγήσω ότι ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας ήταν κάτι μάλλον αδύνατο: το να ζητάς από κεμαλικό καθεστώς να εκδημοκρατιστεί, ισοδυναμούσε με αυτοκτονία, κι ήταν τουλάχιστον αφελές από την πλευρά μας να έχουμε την απαίτηση να αυτοκτονήσουν για να υπηρετηθούν οι δικές μας ευαισθησίες.
Είχα πει τότε ότι, "μόνο το τουρκικό ισλαμικό κίνημα - που δεν έχει σχέση με εκείνο της Αλγερίας π.χ. - μπορεί να εκδημοκρατίσει τη χώρα αυτή, κι αυτό γιατί από τη φύση του βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το κεμαλικό κράτος". Και ζήτησα από την ευρωομάδα του ΠΑΣΟΚ, να βγάλει στην Ευρώπη στέλεχη του κινήματος, όπως ο τότε δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης Tayip Erdogan.

Τι το 'θελα;
Κάποιοι εξ επαγγέλματος υπερασπιστές της "ελληνοτουρκικής φιλίας - αγάπες - λουλούδια - φιλάκια - κλπ.", έγιναν έξαλλοι. Οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ είπαν ότι ήταν "ενδιαφέρουσα ιδέα" (κν. "χέσε μας Heinz με τις ανοησίες σου", αλλά στο πιο ευγενικό). Και κάποιοι δημοσιογράφοι (...συνάδελφοι μπρρρρ....) έγραψαν στη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ότι κάποιος (ο γράφων) είπε "το και το" και "δεν βρέθηκε ούτε ένας ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ να τον βάλει στη θέση του, ίσως επειδή κι οι ιδιοι ήταν μαθημένοι στην εξουσία των αγιατολάδων" (εννοούσαν μάλλον τον Ανδρέα Παπανδρέου).
Ο δε Γιάννης Τζανετάκος (αξιοπρεπέστατος και σεβαστός εν γένει), μου επεσήμανε ότι "πρόκειται για μια θρησκεία με την οποία βρισκόμαστε σε πόλεμο" (μου κάθησε το ντολμαδάκι στο λαιμό από την έκπληξή και πήγα να ψοφήσω - ακόμα το θυμάμαι!!!).

Διατήρησα αταλάντευτα την ίδια γνώμη μέχρι σήμερα. Βέβαια, δεν είχα καμιά ...επιφοίτηση. Απλώς, έκανα τον κόπο να διαβάσω: όσα κείμενα του Μουσταφά Κεμάλ βρήκα (για να καταλάβω πως σκέφτεται το καθεστώς), την φιλολογία γύρω από τους Οθωμανούς (που τόσο απεχθάνονται οι κεμαλιστές), και φυσικά τα σχετικά με την τύχη του Ελληνισμού στη Μικρασία. Και παρακολουθούσα αδιάλειπτα τις ειδήσεις, μικρές ή μεγάλες, αναλύσεις, όλα τελοσπάντων.... Το ίδιο κάνω και τώρα.
Και συνειδητοποίησα ότι, η μοναδική δύναμη που είχε άμεσο συμφέρον να εκδημοκρατιστεί βαθιά η Τουρκία, ήταν το Ισλάμ. Απαξιωμένοι και κυνηγημένοι από τους εθνικιστές, κίνημα με κομματική κοινωνική πολιτική (φούρνους για τους φτωχούς, νοσοκομεία, ακόμα και δικό τους σύλλογο βιομηχάνων), συντηρητικοί ναι, αλλά όχι και έξαλλοι φονιάδες όπως οι κεμαλιστές, ήταν οι μοναδικοί που μπορούσαν - λόγω μαζικότητας - να σπρώξουν στη άκρη το βαθύ κράτος.

Τελευταίες ειδήσεις:

  • Λειτουργεί πλέον 24ωρος κρατικός ραδιοφωνικός στην κουρδική γλώσσα. Πρίν 15 χρόνια "δεν υπήρχε κουρδικό έθνος, ήταν ορεσίβιοι Τούρκοι, η κουρδική γλώσσα ήταν απλώς τουρκική διάλεκτος".
  • 28,000 Τούρκοι πολίτες έχουν υπογράψει κείμενο που ζητά την αναγνώριση της γεονοκτονίας των Αρμενιών. Ο εισαγγελέας τους παρέπεμψε, το δικαστήριο τους αθώωσε.
  • Ο Erdogan έσωσε την τιμή της Ευρώπης (αν είναι δυνατόν!!!) στο Νταβός, λέγοντας απλώς αυτά που κάθε οπαδός του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού όφειλε να πει.
  • Η υπόθεση Ergenekon συνεχίζει να ξηλώνει τους σκοτεινούς μηχανισμούς (το "βαθύ κράτος").
Παρόλ' αυτά, η καχυποψία εναντίον των Τουρκών ισλαμιστών καλά κρατεί. Τι να πει κανείς;
Η μεθοδολογική ασχετοσύνη στη γηραιά ήπειρο, όπου επικρατούν οι φαντασιώσεις μας έναντι των γεγονότων, θερίζει....

Δείτε επίσης την ανάλογη ανάλυση του Vrennus.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 08, 2009

Αν η Χαμάς είχε F-16...

Οι σχέσεις, μπορούν γενικά να μοιραστούν σε δυο κατηγορίες: συμμετρικές και συμπληρωματικές.

Συμμετρική σχέση: τραβάω μαχαίρι - ψάχνεις για όπλο.
Συμπληρωματική σχέση: τραβάω μαχαίρι - ψάχνεις για πανοπλία.

Σχέσεις του ενός ή του άλλου τύπου, μπορούν να εντοπιστούν παντού γύρω μας. Και δεν υπάρχει κάποια εγγύηση ότι οι σχέσεις παγιώνονται στον ένα από του δυο τύπους. Για παράδειγμα, μια ερωτική σχέση μπορεί να είναι συμμετρική, κι όταν ο ένας από δυο παραπατάει και βάζει τη σχέση σε κίνδυνο με οποιονδήποτε τρόπο, ο άλλος μπορεί να λειτουργήσει συμμετρικά ή συμπληρωματικά, ανάλογα με τη στιγμή και το νόημα που ο ίδιος παράγει.
Τέτοιες ευέλικτες σχέσεις, χαρακτηρίζονται συνήθως "ισότιμες και λειτουργικές".

Αλλά η λέξη "σχέση" (όταν σηματοδοτεί μια δομή) αναπόδραστα υπονοεί μιαν ιστορία. Υπονοεί τη μνήμη: τη μνήμη του ενός, τη μνήμη του άλλου, τη μνήμη της δυάδας απέναντι στο περιβάλλον της. Έτσι, αν ο ένας από τους δυο αποφασίσει να αντιδράσει με τον τρόπο x απέναντι στον άλλο, σημαίνει ότι υπάρχει ένα παρελθόν (μνήμη), που τον ωθεί προς τα εκεί.
Το αν το παρελθόν αυτό είναι "πραγματικό" ή αν ερμηνεύεται "σωστά", μικρή σημασία έχει: "if people define situations as real, then they are real at their consequences" (το θεώρημα του Thomas).

Στην περίπτωση Ισραήλ/Παλαιστίνιοι, η σχέση φαίνεται να είναι συμμετρική καταρχήν. Και οι δυο πλευρές, επιδιώκουν την δημιουργία πληγμάτων η μια στην άλλη, σε έναν συνεχή κύκλο αναπαραγωγής του ίδιου προτύπου (pattern). Κι έτσι η σχέση αυτή αυτοαναπαράγεται με μια βαθιά συντηρητική ποιότητα. Οι πάντες κάνουν τα πάντα για να μην σπάσει ο κύκλος της αυτοαναπαραγωγής.
Κάθε φορά που μια από τις δυο πλευρές τείνει προς την μετριοπάθεια, τότε τα λεγόμενα "ακραία στοιχεία" φαίνεται να επικρατούν στην άλλη πλευρά. Εκδήλωση αυτού του φαινομένου, ήταν η δολοφονία του Yitzhak Rabin από "φανατικούς σιωνιστές". Το ίδιο είναι και οι διαδοχικές εμφανίσεις όλο και πιο ακραίων οργανώσεων από την Παλαιστινιακή πλευρά.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα "συνωμοσίας" ή "σκοτεινών δυνάμεων" εδώ, που τάχα πυροδοτούν πότε το Ισραήλ και πότε τους Άραβες σε ακραίες επιλογές. Καταρχήν, μια τέτοια θεώρηση θα υπονοούσε αναπόφευκτα ότι Άραβες-Ισραηλινοί είναι ρομποτάκια που αντιδρούν προβλέψιμα σε συγκεκριμένα ερεθίσματα, ένα είδος σκυλιά του Pavlov.
Νομίζω ότι μάλλον, τα δυο συστήματα που συμμετέχουν στο σύστημα "μεσανατολικό ζήτημα", έχουν αναπτύξει μια συγκεκριμένη κοσμοαντίληψη, μέσα από την οποία, το μέλλον μπορεί να θεωρηθεί μόνο με την απειλή του άλλου εντός του. Έτσι, προσπαθούν στο εδώ και τώρα (και ποτέ βέβαια δεν βρίσκονται στο μέλλον - κανείς ποτέ δεν βρίσκεται εκεί), να εξαλείψουν την απειλή. Μ' αυτόν τον τρόπο, έχουν αναπτυχθεί και στις δυο πλευρές μηχανισμοί που αυτοαναπαράγονται, εξειδικευμένες διεργασίες που συνεχώς παράγουν και καταλύουν δομές, στο εσωτερικό των δυο πλευρών, με έναν στόχο: να αυξηθεί η δυνατότητα να προξενήσουν βλάβη στον άλλο.

Από την πλευρά του Ισραήλ, η διεργασία είναι εύκολη. Εξοπλίζεται συνέχεια, διασφαλίζει μια ευρεία διπλωματική υποστήριξη, ιδεολογικοποιεί το Ολοκαύτωμα και το εντάσσει σ' αυτή τη διεργασία, έχει το λαό του σε συνεχή κατάσταση επαγρύπνησης μέσα από την συνεχιζόμενη πολιτική των παράνομων εποικισμών.

Από τη πλευρά των Παλαιστινίων, τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Εξοπλίζονται φτωχά και στη ζούλα, προσπαθούν να κερδίσουν διπλωματική υποστήριξη ως θύματα (με μικρή ανταπόκριση) και απαντούν στα F-16 με τις "έξυπνες βόμβες" των φτωχών: τους βομβιστές αυτοκτονίας. Οι τελευταίοι, προκαλούν ρίγη αποτροπιασμού στη Δύση (που ξεχνάει τον "ηρωικό" Ιουδαίο Σαμψών) και μειώνουν την υποστήριξη. Δεν υποστηρίζουμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε...

Είναι λοιπόν, ανάγκη να σπάσει αυτή η συμμετρική σχέση. Και - ένας τρόπος - θα ήταν να ενισχυθεί. Ακούγεται περίεργο, αλλά δεν είναι: τι θα συνέβαινε αν οι Παλαιστίνιοι είχαν τις ίδιες προσβάσεις σε όπλα όπως και το Ισραήλ;
Η πρώτη σκέψη είναι ότι, το Ισραήλ θα εξαφανιζόταν ταχύτατα. Οι "φανατικοί μουσουλμάνοι" θα έβρισκαν την ευκαιρία που ήθελαν και, τέλος το κράτος του Ισραήλ.

Σε μια δεύτερη σκέψη όμως, δεν είναι τόσο απλό: αν οι Παλαιστίνιοι ήταν "κανονικά" εξοπλισμένοι, θα υπήρχαν "φανατικοί μουσουλμάνοι"; Θα είχε επιχειρήσει το Ισραήλ την εξόντωση των στρατοπέδων προσφύγων στη Σάμπρα και τη Σατίλα, ή αυτό που τώρα κάνει στη Γάζα; Ή - θα είχε φτάσει το Ισραήλ στο σημείο να διανοείται τέτοιες "επιχειρήσεις";

Η λογική απάντηση είναι όχι. Η συμμετρική σχέση θα ισορροπούσε τότε, άσχημη μεν, γενικά αναίμακτη δε. Και όταν το οικονομικό κόστος γινόταν δυσβάστακτο, η σχέση θα άλλαζε.

Σκεφτείτε το παρακαλώ. Μπορεί κάλλιστα να κάνω λάθος. Αλλά, μέχρι τώρα, δεν έχω δει ούτε Έλληνες ούτε Τούρκους "βομβιστές αυτοκτονίας", ούτε στρατόπεδα προσφύγων, από 'δω ή από 'κει (τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια).

Υ.Γ. Δεν υπερασπίζομαι μιαν "ισορροπία τρόμου". Αλλά, όπως έχουν τα πράγματα πλέον (εδώ και 30 χρόνια), ή η διεθνής κοινότητα θα αναλάβει ένοπλα τη διατήρηση της ειρήνης της περιοχής και να υπάρξει αυτστηρό εμπάργκο όπλων στο Ισραήλ, ή θα πρέπει το Ισραήλ να ξέρει ότι, οι επιθέσεις εναντίον των Παλαιστινίων και οι συνεχείς εποικισμοί θα έχουν μεγάλο κόστος για το ίδιο, από τους ίδιους του Παλαιστινίους.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 01, 2009

2009


Πολλές φορές αναρωτήθηκα σε τι διαφέρουμε από τα ζώα.
Στην "διαδικασία παραγωγής νοήματος", λέει η θεωρία. Ε καλά, το λέω και 'γω και κάνω πως δεν βλέπω το κενό: και που ξέρω - αφού δεν είμαι γάτα - τι νόημα (μπορεί ίσως να) παράγει μια γάτα; Ούτως ή άλλως, είμαι καταδικασμένος να βλέπω τα πράγματα μονόπλευρα - σαν άνθρωπος.

Αλλά, πάμε με αυτή την υπόθεση. Υποθέτω τότε, ότι αυτό που με διακρίνει από τα ζώα, δεν είναι η γνώση. Και τα ζώα έχουν γνώση. Το βασικό, είναι η επίγνωση: το ότι ξέρω ότι έχω γνώση, η γνώση της γνώσης μου δηλαδή.

Και, βασική επίγνωση είναι αυτή της ανθρώπινης υπόστασής μου.
Ας μη το μακρύνω πρωτοχρονιάτικα: αυτό που θέλω να πω είναι ότι, η επίγνωση της υπόστασής μου, με οδηγεί να ταυτίζομαι με τους άλλους, είτε Παλαιστίνιοι, είτε μετανάστες, είτε οι γύρω μου, φίλοι μου, παιδιά μου και βεβαίως (πρωτίστως) η σύντροφός μου.

Κι είναι αυτή η συντροφικότητα, που εύχομαι να απλωθεί φέτος, από τις ΗΠΑ μέχρι την Παλαιστίνη και το Ισραήλ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Κίνα, την Αφρική, τις φτωχογειτονιές όλου του κόσμου.

Αλλά και στο σπίτι κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

Συντροφευμένο 2009 σε όλους!


(η φωτό είναι δική μου, από το μετρό - προφανώς!)