Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

Ήπια παιδιά??

Στην Ελλάδα, το φρούτο εμφανίστηκε με την πρωθυπουργία Ράλλη. Ο εκλιπών, αναλαμβάνοντας καθήκοντα, παρουσίασε μια θεωρία, ότι θα προσπαθήσει να επιβάλλει το "ήπιο πολιτικό κλίμα". Ήταν καταφανώς μια προσπάθεια να αδειάσει τον Αν. Παπανδρέου που την εποχή εκείνη σήκωνε συνεχώς την ένταση για να συσπειρώσει κόσμο στο ΠΑΣΟΚ.

Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, να που βρισκόμαστε: στην ήπια σκέψη. Η σχέση γλώσσας - σκέψης, είναι γνωστή, ας μην επεκταθώ σ' αυτό.

Είναι όμως σχέση εξάρτησης:

- Αν εκφράζομαι (κατά συρροήν) ήπια, καταλήγω να σκέφτομαι ήπια.
- Αν στρογγυλεύω τις εκφράσεις μου, στρογγυλεύω τη σκέψη μου.

Πως είναι να κάνεις έρωτα? Έτσι ακριβώς.
Αν βάλεις φρένο στις φαντασιώσεις σου, καλύτερα να κρεμάσεις κι ένα "Μην ενοχλείτε" στο π.... σου.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά, το ήπιο πολιτικό κλίμα, θεωρείται μέγιστη κατάκτηση και βήμα προς την ολοκλήρωση(?!) της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

- Παρακολουθούμε ηλίθιους πολιτικούς να ανταλλάσουν ηλιθιότητες.
- Δημοσιογράφους να μη βλέπουν τα κενά στον λόγο των πολιτικών και να γίνονται έτσι κακοί στη δουλειά τους.
- Φοιτητές να μη μπορούν να υποστηρίξουν στοιχειωδώς, στοιχείωδεις θέσεις κι απόψεις.
- Την (φυσιολογική) ένταση που θάπρεπε να βγαίνει στην έλλογη αντιπαράθεση να ξεχύνεται σε ακατέργαστη ποδοσφαιρική λύσσα ("Γάμ*σε τον π*στη τον Γιωργάκη, Βουλγαράκη, Βουλγαράκη").
- Διδάσκοντες πανεπιστημίων να ακούν τετριμένες θεωρίες με ορθάνοιχτα μάτια και να κρεμάνε τα σαγόνια τους από την απορία ("που το σκέφτηκε τώρα αυτό, πω πω πωωω!!!")

Ε, φτάνει, δε φτάνει???

Υ.Γ.: Η δημοσιευμένη αλληλογραφία Πουλαντζά - Μίλιμπαντ, είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα δυο διανοητών, που ξιφουλκούν θεωρητικά, και ρίχνουν και τα σχετικά @#$%!!

Χακί κύκλος - 2 * Ράμπο

Μπήκα λοιπόν στο στραό με ένα βαθύ μίσος για τους στρατιωτικούς. Και μια τεράστια αλαζονεία. Τους έβλεπα σαν τον "κώνωπα τον ανωφελή", αγράμματα μοσχάρια, φασίστες με δοτή εξουσία.

Στην μονάδα που μετατέθηκα, ο διοικητής κόλλαγε στο στερεότυπο μια χαρά. Σύμφωνα με τον μύθο που τον περιέβαλλε, ήταν ένας χουντικός, καταδικασμένος με στέρηση βαθμού γιατί πήρε μέρος στο πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου. Κουτσός από τόνα πόδι, γιατί - λέει - τον πήρανε τ' αέρια από μια βολή ΠΑΟ κάτω στην Κύπρο, όταν μπήκε ο Αττίλας. Ποιός ξέρει?

Η φωνή του ήταν κυριολεκτικά σαν γάβγισμα. Οι τρόποι του, σαν τσομπάνη αγριόβλαχου.

- "Που πας από κει ρε ζώον θα σε φάνεεεε!!!! Ηλίθιο στρατιωτάκι φάε χώμα βλάκαααα!". Και πλάτς! μεγαλοπρεπώς βουτούσες στις λάσπες.

Ο τύπος μάλλον δεν έστεκε πολύ καλά. Στο νησί, όλοι, πολίτες και αξιωματικοί των άλλων μονάδων, τόνε φωνάζαν Ράμπο. Κι εμάς, τους στρατιώτες της μονάδας του, μας λέγανε Ραμπάκια. Σε μια άσκηση - ας πούμε - μας ρωτήσανε κάποιοι από άλλη μονάδα:

- "Ποιοί είστε σεις ρε παιδιά"?
- "Από το 5xx", απαντήσαμε.
- "Αααα... Ραμπάκια ε"?

Τον κακό τους τον καιρό. Λες και δεν είχαμε ονόματα, λες κι ο Ράμπο είχε σκεπάσει τη μοναδικότητα του καθένα μας με την τρέλα του.

Κι ήτανε μεγάλη τρέλα. Πρωί Δευτέρας (κάθε Δευτέρας) παίρναμε τα τσαμασφίρια μας και χανόμασταν στα βουνά και λαγκάδια. Μέχρι το μεσημέρι της Πέμπτης. Κάθε βδομάδα ο κερατάς, είτε έβρεχε, είτε έριχνε χαλάζι, έπαιζε πόλεμο!
Έκανα 35 χλμ. σε μια μέρα με χαλάζι. Και δεν ξέρω άλλες πόσες φορές με βροχή ή με καύσωνα. Ανταρτοπόλεμο, ένα άλλο αγαπημένο του σενάριο, ίσαμε έξι φορές, είχε καταντήσει αηδία.

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο: συμμετείχε σε όλα. Έριχνε βροχή τις διαταγές ανακατεμένες με καντήλια, αλλά δε λούφαζε ποτέ. Τριάντα πέντε χλμ. εγώ κι οι άλλοι με χαλάζι? Άλλα τόσα κι αυτός από δίπλα με το ένα πόδι σακατεμένο. Οπότε, πως να διαμαρτυρηθείς?
Και δώστου μπογιές στη μούρη, να καμένα κωλόχαρτα στη μούρη, να κλαδιά στο κεφάλι και ουρλιαχτά στην ανηφόρα, να χώμα στα δόντια και να φτύνεις λάσπες. Να σφαίρες να σφυρίζουν, να πολυβόλα να ...οργώνουν τα ανυποψίαστα χώματα, να χειροβομβίδες να κουνιέται η γη....

Πήγαινες να βγεις εξοδούχος? Να μια σειρά με όλα τα όπλα του Πεζικού. Τα έλυνες, τα έδενες, όλα στη σειρά, μετά έπαιρνες τη δίωρη!!!

Πειθαρχίες, κουρέματα, χαιρετούρες και προσοχές δεν κοίταζε ποτέ. Ας ήσουν όπως ήθελες. Αλλά... έτσι και διαπίστωνε ότι το όπλο σου δεν ήταν του χεριού σου, καλύτερα να κατάπινες ένα μαγκάλι κάρβουνα!!!

Ο ίδιος, κυκλοφορούσε χωρίς διακριτικά, ούτε αστέρια, ούτε τίποτα. Με μια στολή σκέτη "ό,τι δίνει η υπηρεσία στους στρατιώτες!" χωρίς αμερικάνικες βελτιώσεις. Στην αναφορά πάντα εμφανιζόταν με κράνος και όπλο (και κατά συνέπεια κι όόόόλοι οι παρακάτω αξιωματικοί).

Στο τάγμα υπήρχανε δυο παρατάξεις: Κάποιοι αξιωματικοί που τον μισούσαν από τη μια, κάποιοι αξιωματικοί που τον είχαν πρότυπο από την άλλη, μαζί με το 90% των στρατιωτών που τον λάτρευαν.

Τις πολιτικές του απόψεις δεν τις έκρυβε:

- "Ήρθε τώρα ο σοσιαλισμός να μας σώσει. Κατευθείαν από την Αμερική χαχαχα!". Στην πρωϊνή αναφορά, εν ψυχρώ. Ό,τι υπήρχε στην πολιτική επικαιρότητα δεν έμενε ασχολίαστο...

Και ξαφνικά, την ώρα της αναφοράς ξεφώνιζε:

- "Αεροπορίαααααααααα!!!!!!!!!" και τρέχαμε σαν αρουραίοι να πιάσουμε θέση μάχης και βαράγαμε με άδεια κλείστρα τον ουρανό.
- "Κύριε διοικητά! Κύριε διοικητά!".
- "Τι θέλεις λοχία?".
- "Κύριε διοικητά το χτύπησα, έφυγε βγάζοντας καπνούς!".
- "Άντε βρε ζώον σκάσε, χαχαχα!!! Άμα γίνεις πόλεμος θα κλαις!".

Ή, πάλι στην πρωινή αναφορά, αν ήσουν αναφερόμενος και το παράπτωμά σου ήταν βαρύ:
Μόλις έλεγες τη στραβή που είχες κάνει, έχωνε το χέρι στη τσέπη του τζάκετ. Αν είχες μυαλό κι ήξερες τη φάση, έφευγες τρέχοντας. Αν όχι, περίμενε μέχρι να σου φωνάξουν από κάτω:

- "Φύγε θα τη φααααααααααας!!!!!!!!".

Και μόλις την έκανες από κει, αμόλαγε μια επιθετική χειροβομβίδα βλαστημώντας ιερόσυλα:

- "Το θεό σου μαλάκα!!!!". Η (ανώδυνη αλλά με τρομερό θόρυβο και ωστικό κύμα) έκρηξη, ήτανε μάλλον το bold στη φράση του.

Μια ωραία εβδομάδα, έγινε επιθεώρηση απ' τα "μεγάλα κεφάλια", τη Γενική Επιθεώρηση Στρατού, σ' όλες μαζί τις μονάδες του νησιού. Η δική μας, σε θέματα ατομικής και ομαδικής τακτικής και ηθικού, βγήκε πρώτη με τεράστια διαφορά.
Σε θέματα πειθαρχίας όμως, κάτι κόλπα βάλε-βγάλε ξιφολόγχες, κλινάτε απ' εδώ κι απ' εκεί, πατώσαμε οικτρά!! Στο επ' ώμου, όπλα πέφταν κάτω, τις ξιφολόγχες τις κοιτάζαμε σαν περίεργα ζώα, φαντάροι ξεραίνονταν στα γέλια την ώρα των ασκήσεων ακριβείας, τσίρκο πλήρες!!!

Ο επιθεωρητής, έβγαλε λόγο στην πρωινή αναφορά, παρουσία του Ράμπο:

- "Ο Γενικός Επιθεωρητής Στρατού με διέταξε να διαβιβάσω τα συγχαρητήριά του στους Αξκους και οπλίτες του 5xx TEA, για την άριστη απόδοσή τους σε όλες τις τακτικές ασκήσεις. Η ανακατάληψη του αεροδρομίου xxx έγινε σε 45 λεπτά με ακαριαίο αιφνιδιασμό του εχθρού και ελάχιστες απώλειες στις φίλιες δυνάμεις (σ.σ. ...και μπλα, μπλα, μπλα...). Πλην όμως, (σ.σ. εδώ είμαστε...) υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε θέματα πειθαρχίας και φρονώ ότι με το κατάλληλο πρόγραμμα, είναι θέμα χρόνου να καλυφθούν κι αυτές!!! Συμφωνείτε κύριε διοικητά?", ξέρασε ο χαρτογιακάς του ΓΕΣ. Τι τόθελε το συμφωνείτε, ο αφελής??
- "Οι στρατιώτες μου, είναι πολεμιστές, όχι μπαλαρίνες!!!" μούγκρισε - δημοσίως - ο Ράμπο.
Πάνιασε ο χαρτογιακάς.
- "Καλώς θα το συζητήσουμε μόνοι!".

Και το συζήτησαν. Αναψοκοκκινισμένο τον είδαμε τον χαρτογιακά να βγαίνει από διοικητήριο και να ξεκουμπίζεται...

(to be continued) <-- καλό το αμερικάνικο, έ?

Κυριακή, Απριλίου 23, 2006

Χακί κύκλος - 1 * Ο Παναγιώτης

Σε ένα μικρό, ιστορικό νησάκι, ήτανε τρία φυλάκια. Στο ένα (Α) ήμουν αρχιφύλακας εγώ, στο άλλο (Β) ένας κολλητός, στο τρίτο (Γ) ένας ανθυπολοχαγός.

Το δικό μου το φυλάκιο, το Α, ήταν ένα παρατηρητήριο, στην κορφή ενός γκρεμού που έπεφτε απότομα, με αρνητική κλίση στη θάλασσα. Το μέρος ήτανε άγριο, ρεύμα δεν υπήρχε, ούτε νερό. Μόνο κάτι άγρια κατσίκια που γύρναγαν σε κοπάδια και δεν σ' άφηναν να τα ζυγώσεις κοντύτερα από 100 μέτρα.

Τη λύση, και η ζωή, την προσέφερε ο Παναγιώτης. Ένας γάιδαρος ήταν ο Παναγιώτης... Της υπηρεσίας, μιας υπηρεσίας που γι' αυτόν δεν τέλειωσε μέχρι το θάνατό του. Τη μια μέρα κουβάλαγε 60 λίτρα νερό στο φυλάκιο Α, την άλλη στο Β. Και μαζί τρόφιμα, εφόδια, τα πάντα στη ράχη του. Κάθε μέρα... Ήταν ο πιο παλιός φαντάρος στο νησί.

Όταν πρωτοπήγα, παρουσιάστηκα στο Γ και έπρεπε να πάω στο Α. Βαριόντουσαν να με πάνε. Μου λένε:

- "Βάλε τον Παναγιώτη στην αρχή του μονοπατιού κι ακολούθα τον".

Αυτό κι έκανα. Κι ο Παναγιώτης, που κατάλαβε τι ποντίκι άσχετο ήμουνα, σε μια στροφή του μονοπατιού προς το Α, έστριψε προς μια παραλία. Φτάσαμε εκεί, μια πολύ ωραία παραλία, ο γάιδαρος σταμάτησε κι έβλεπε τα κύματα. Φυλάκιο πουθενά. Κατάλαβα το δούλεμα που μου έριξε, αλλά τι να κάνω??? Έβλεπα τα κύματα κι εγώ. Κάπνισα όσα τσιγάρα είχα, κι έπιασε να νυχτώνει...

Σε κανά δυο ώρες, οι στρατιώτες του φυλακίου Α, που περίμεναν και δεν με είδαν να φτάνω, άρχισαν να ψάχνουν. Μάλλον περισσότερο ανησύχησαν για τον Παναγιώτη που αποτελούσε την πηγή της ζωής τους, παρά για μένα. Εγώ ήμουν απλώς ο νέος ψαρωμένος αρχιφύλακας...
Άκουσα τις φωνές τους:

- "Heinz! Heinz!". Ναι, εντάξει, δεν φώναζαν "Παναγιώτη! Παναγιώτη!", αλλά μάλλον επειδή ο γάιδαρος δεν μπορούσε να απαντήσει...

Ε, απάντησα εγώ, και με βρήκαν λυμένοι στα γέλια:

- "Χαχαχα, ρε ψάρακα, στην έσκασε ο γάιδαρος ε?".

Από κείνη τη στιγμή και πέρα, οι σχέσεις μας με τον Παναγιώτη μπήκαν σε ανταγωνιστική βάση. Δεν τον συμπαθούσα και καβγάδιζα μαζί του με τις ώρες. Τον σεβόμουν, και σαν ζωντανό πλάσμα, και σαν πηγή ζωής για μας εκεί πάνω, αλλά δεν τον χώνευα!!! Τον θεωρούσα εξυπνάκια, κρυόκωλο και μονόχνωτο.

Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Ό,τι μπορούσε να κάνει για με ταλαιπωρήσει το έκανε. Όσο κοίταζα να τον καλοπιάσω, τόσο εκτόξευε κάτι εντυπωσιακές κλωτσιές με τα πεταλωμένα πόδια του. Όταν πήγαινα πίσω του, ξαφνικά κι απροειδοποιήτα, τίναζε με ορμή τις οπλές του. Ήταν σκέτος Μπρους Λη!!! Πρώτα άκουγα το σφύριγμα του αέρα από την κλωτσιά που έχανε τον στόχο της (εμένα) και μετά συνειδητοποιούσα τι συνέβαινε. Για καλή μου τύχη, ποτέ δεν με πέτυχε. Μπορεί και νάταν απλώς προειδοποιητικές βολές. Πάντως, δεν βοηθούσαν την αποκατάσταση των σχέσεών μας.

Τον πρόσεχα πολύ. Γιατί, αν τον χάναμε, θα λέγαμε το νερό νεράκι στην κυριολεξία. Τέσσερα άτομα στην κορφή του γκρεμού, με την κοντινότερη πηγή στα τρία χιλιόμετρα, δεν ήταν αστείο.
Είχα μάθει ότι μικρός είχε σπάσει τη ράχη του κι ήταν πολύ ευαίσθητος. Έτσι πρόσεχα πάντα πως τον φόρτωνα, κι αν έβλεπα ότι το βάρος ήταν υπερβολικό, ή έβαζα λιγότερα πράγματα, ή τα φορτωνόμουν ο ίδιος. Και δεν τον καβάλησα ποτέ. Το δικό μου βάρος το κουβαλούσα μόνος μου άλλωστε.

Αλλά αυτός ο κερατάς τίποτε!!! Είχε πάντα τη μανία να προσπαθεί να κατεβεί σ' εκείνη την παραλία που με είχε πάει την πρώτη μέρα. Κι όταν τον τράβαγα με το ζόρι προς το φυλάκιο, τίναζε το σαμάρι κι έχυνε τα νερά γκαρίζοντας!!! Και πηδούσε γύρω - γύρω, προσπαθώντας να με πετύχει. Καταλαβαίνετε ότι το πήρα τελείως προσωπικά.

Μια μέρα, κατ' εξαίρεση, φτάσαμε στο φυλάκιο με τα κάνιστρα γεμάτα, δεν είχε χύσει σταγόνα. Αμέσως του έβαλα να φάει, έτσι για ...επιβράβευση!! Μου χώνει κι αυτός μια κλωτσιά που έξυσε τον μηρό μου (σκέψου να με πετύχαινε ανάμεσα στα πόδια!!!), κι αρχίζει να τρώει, αντί για τ' αγγούρια που τούβαλα, τον κορμό του πεύκου που ήτανε δεμένος. Αρπάζω κι εγώ ένα φτυάρι και του ρίχνω με την πλατιά μεριά μια δυνατή σφαλιάρα στον κώλο!! Με κοίταξε γαλήνιος και συνέχισε να τρώει το πεύκο.

Από κείνη τη μέρα όμως δεν με ξανακλώτσησε.

Τώρα, πρέπει να καταλάβετε ότι είμαι παιδί της πόλης. Γάιδαρο ζωντανό δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Αλλά με τον καιρό έμαθα και τα παραγγέλματα:

- "Πσουουουου!!!!!" = STOP
- "Πρρρρρρρρ!!!!!" = go straight

Με τον Παναγιώτη γίναμε τουριστική ατραξιόν. Όταν κατέβαινα στο φυλάκιο Γ να πάρω νερό, περνάγαμε από το σημείο που το καϊκι ξεφόρτωνε τουρίστες για βόλτα και προσκύνημα (είχε κι ένα μοναστήρι εκεί). Οι ξένες, έτρεχαν με τις φωτογραφικές μηχανές, να απαθανατίσουν εμένα με τον Παναγιώτη.
Τι να κάνω, να τις σιχτιριάσω??? Στηνόμουν κι εγώ, ημιονοδηγός του '40, με τον Παναγιώτη ηρωϊκή μορφή της Πίνδου, κι έβγαινα φωτογραφίες. Κι όταν μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι με τη βλακεία της πατρίδας μου να μας έχει εκεί χωρίς νερό και ρεύμα, κι εξαρτημένους από έναν ιδιόρρυθμο γάιδαρο, έλεγα στις τουρίστριες που μας φωτογράφιζαν:

- "You know, it' s really not allowed to take photos of military personnel".

Και χαχάνιζαν αυτές που ήταν military personnel ο Παναγιώτης, χαμογελούσα κι εγώ με κακία, ευχαριστημένος που τσαλάκωνα την εικόνα της Γραικιάς όσο μπορούσα...

Η μοναδική φορά έκτοτε που με απείλησε (ας πούμε) ο Παναγιώτης, ήταν από δικό μου φταίξιμο:

Μια μέρα, τον τάισα δυο τελάρα ντομάτες στο Γ και ξεκινήσαμε για το φυλάκιό μας. Στην ανηφόρα ο Παναγιώτης έκλανε (ε, τι να πω, "επέρδετο"?) μανιωδώς και κατά συνήθειαν. Αλλά εκείνη τη μέρα, λόγω της πολλής ντομάτας, αντί να εκτοξεύσει την συνήθη πορδή, εκτόξευσε μια τρομακτική σε πίεση ...διάρροια!!!! Μια τεράστια φρικαλέα καφέ ρουκέτα, πέρασε δέκα πόντους από το δεξί μου αυτί και - ως εκ θαύματος - έμεινα τελείως ανέγγιχτος.
Έκτοτε, κομμένες οι ντομάτες από το διαιτολόγιο.

Όταν ήρθε η ώρα να φύγω από κει, ενημέρωσα τον αντικαταστάτη μου, ένα τετράπαχο βόδι από την Κρήτη, για το πρόβλημα της μέσης του Παναγιώτη. Του τον παρέδωσα, τον αποχαιρέτησα κι έφυγα.
Μόλις πάτησα το πόδι μου στην κανονική μου μονάδα (σ' ένα πολύ τουριστικό νησί), έμαθα ότι ο Παναγιώτης είχε πεθάνει. Το βόδι ανέβηκε στον γάιδαρο, η μέση του γάιδαρου έσπασε, κι ο Παναγιώτης ξεψύχησε... Αυτό ήταν το τέλος του.

Αλλά δεν το άφησα έτσι. Γκρίνιαξα, φώναξα, και το βόδι άρπαξε 2ο μέρες φυλακή
Αυτά ήταν τα εννιάμερα του Παναγιώτη.

Το βόδι που ήταν υπεύθυνο για τον θάνατό του, υποχρεώθηκε να κουβαλάει κάθε μέρα στο φυλάκιο 30 λίτρα νερό στην δική του πλάτη.
Κι αυτό ήταν το μνημόσυνο του Παναγιώτη...

Χακί κύκλος - 0

Από την εφηβεία και πέρα είχα μια παθολογική αντιπάθεια στον στρατό. Μάλλον όχι την συνηθισμένη. Κοιτούσα να παρατείνω όσο περισσότερο μπορούσα μιαν αδιαφόρη φοιτητική ιδιότητα, για να αποφύγω το αναπόφευκτο: την θητεία. Ξυπνούσα ιδρωμένος τη νύχτα, από εφιάλτες που έβλεπα να με παίρνουν φαντάρο με το ζόρι. Φυσικά, δεν τη γλύτωσα. Έτσι μια Δεκεμβριανή νύχτα, πέρασα τις πύλες ενός στρατοπέδου και μπήκα στη μεγάλη, παρανοϊκή, γελοία και αστεία ταυτόχρονα στρατιωτική οικογένεια - τρομάρα της!!!

Ξέρω, είναι μονότονοι οι άντρες που μιλάνε για τη θητεία τους. Η δικιά μου, φαίνεται να είχε πολλά ευτράπελα και πολλά άσχημα (ίσως γιατί ήταν δικιά μου και την πήρα προσωπικά).

:-)

Μετά από πολλά χρόνια, τα είχα ξεχάσει. Πρόσφατα, είδα το "Σειρήνες στο Αιγαίο". Τρελάθηκα στα γέλια!!!! Λες και ο Περάκης κρυβόταν με μια κάμερα και τράβαγε όλα τα τρελά που έζησα (μαζί με άλλους) την περίοδο '86-'88. Μέσα σε δυο ώρες ταινία, πολλά (κι όχι όλα) από τα ευτράπελα του στρατού μιας χώρας - ανέκδοτο, πραγματικά γεγονότα, παρουσιάστηκαν ξανά μπροστά μου.

Λέω λοιπόν να πω, (και) για την περίοδο εκείνη, μέσα από τον χακί κύκλο.

Κι ας ξεκινήσουμε...

Σάββατο, Απριλίου 22, 2006

Καλή Ανάσταση



Ένα αγριολούλουδο, που ούτε που ξέρω πως το λένε. Το τσάκωσα σε μια βόλτα...
Μου φαίνεται αναστάσιμο πάντως.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006

Μιλώντας αντικειμενικά...

...απλώς δε γίνεται.

Αυτό είναι ένα κείμενο βαρύ και ξενέρωτο, αλλά το ζήτησε ο Mickey, να πει την άποψή του. Λόγω χώρου (και προσωπικής βαρεμάρας) θα είναι κατά το δυνατόν σύντομο. Είναι ξενέρωτο γιατί είναι γραμμένο με τον επίσημο αγγλοσαξωνικό (= ξενέρωτο) τρόπο.

Δεν είναι αυτός ο ρόλος τούτου του blog. Ο άμαχος και εχέφρων πληθυσμός συνίσταται να το αποφύγει μετά βδελυγμίας (προειδοποίησα και αμαρτίαν ουκ έχω).

Ιδού λοιπόν:

0. Το κείμενο θα επιχειρήσει να αποδείξει ότι η λεγόμενη αντικειμενική θέση δεν είναι δυνατή, από τη στιγμή που αποτελεί αποτέλεσμα επιστημονικής ή άλλης ανάλυσης ανθρώπων. Επίσης, θα γίνει προσπάθεια να φανεί ότι υπάρχει τρόπος οι άνθρωποι να συλλειτουργούν, και επιπλεόν οι άνθρωποι και οι μηχανές να συλλειτουργούν, κι ο τρόπος αυτός είναι η νοηματουργός επικοινωνία.

1. "Ο,τιδήποτε λέγεται, λέγεται από έναν παρατηρητή" [Maturana, 1970].

O παρατηρητής - κι αυτό είναι κοινοτοπία - είναι ένα φαινόμενο, που αναδύεται παράλληλα με τη συγκρότηση του εγώ. Για να μπορώ δηλαδή να παρατηρώ, πρέπει καταρχήν να κάνω διακρίσεις. Η πράξη της διάκρισης είναι εκείνη που αποτελεί τη βάση της παρατήρησης. Ως πρώτη διάκριση, θεωρείται η διάκριση Thou - I, δηλαδή η διάκριση του εγώ [Laplanche J., Pontalis J. -B., 1986]. Συνάγεται αναπόφευκτα ότι, η πράξη της παρατήρησης, είναι αδιάσπαστη από εκείνη της αυτοπαρατήρησης. Αν δεν υπάρχει αυτοπαρατήρηση (εγώ γίνομαι παρατηρητής του εαυτού μου συγκροτώντας το εγώ - αναδρομική διεργασία), δεν είναι δυνατό να υπάρξει παρατήρηση. Άρα η παρατήρηση στηρίζεται σε μια κλειστή (αναδρομική) διεργασία (την αυτοπαρατήρηση).

Η ίδια η παρατήρηση, αποτελεί ένα (και) βιολογικό φαινόμενο. Συχνά υποστηρίζεται ότι, η παρατήρηση "καταγράφεται" στον οργανισμό (αλλιώς πώς θα υπήρχε μνήμη??). Η θέση αυτή έχει οδηγήσει πολλούς να ισχυριστούν ότι, στα νευρικά κύτταρά μας, καταγράφεται η εμπειρία. Η θέση αυτή ποτέ δεν έγινε δυνατό να αποδειχτεί επιστημονικά. Αντίθετα, αυτό που (μέσα από εκατοντάδες πειράματα) αποδείχθηκε, είναι η συνεχής εγκατάσταση/διακοπή συνάψεων μεταξύ των νευρικών κυττάρων. Πιό απλά: Η παρατήρηση, προκειμένου να καταγραφεί στη μνήμη, προκαλεί δομική αλλαγή. Αλλά κι η πρόταση αυτή ωστόσο, είναι παραπλανητική.

2. Από τη στιγμή που αρχίζει η παρατήρηση, ξεκινάει η ιστορία της μονάδας/ολότητας (του παρατηρητή δηλαδή). Η ιστορία αυτή των παρατηρήσεων, είναι στην ουσία δυο περιπλεκόμενες (complexed) ιστορίες: Η ιστορία των αυτοπαρατηρήσεων και εκείνη των παρατηρήσεων. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο παρατηρητής είτε βιώνει τον εαυτό του ως περιβάλλον ("εγώ" είναι το περιβάλλον - αυτοπαρατήρηση) είτε διακρίνει το "εγώ" και "άλλο" (παρατήρηση, όπου το "άλλο" είναι το περιβάλλον). Ο παρατηρητής, διαδρά συνεχώς με το περιβάλλον. Αυτό δημιουργεί μια σειρά διαδρράσεων, που κάθε μια δημιουργεί και το υπόστρωμα για την επόμενη. Δεν υπάρχει δηλαδή εδώ το φαινόμενο απουσίας μνήμης όπως συμβαίνει σε πολλές μηχανές (και απ' ότι φαίνεται και σε κάτι χρυσόψαρα...). Έτσι, η παρατήρηση, δημιουργεί σε έναν αέναο κύκλο την ιστορία του παρατηρητή, που δεν είναι τίποτε περισσότερο, από την ιστορία των διαδράσεών του.

3. Ο παρατηρητής, μέσα από τις διαδράσεις του, αναδιαμορφώνεται συνεχώς. Δεν υπάρχει δηαλαδή κάποια σταθερή θέση που μένει εσαεί απαράλλακτη... Επιπλέον, όντας σε συνεχή αναπόφευκτη αυτοπαρατήρηση, διαδρά συνεχώς με τις διαδράσεις του, αυτοαναδιαμορφώνοντας σε έναν κλειστό κύκλο τον εαυτό του: Ο παρατηρητής, μέσα από τις διαδράσεις, αναπαράγει συνεχώς τον παρατηρητή, μέσω της παρατήρησης.
Αυτή η, επίσης τετριμμένη, διαπίστωση, οδηγεί στο εξής συμπέρασμα: Ο παρατηρητής αναβιώνει συνεχώς την ιστορία των διαδράσεών του μέσα σε διαφορετικά εμπειρικά πλαίσια, ουσιαστικά αναδιαμορφώνοντας το παρελθόν του. Αν σκεφθούμε ότι, το μέλλον είναι κάτι που ποτέ δεν συμβαίνει, ζούμε πάντα τώρα, κι ότι το μέλλον δεν είναι παρά ο σχεδιασμός μας, που στηρίζεται στην ιστορία των διαδράσεών μας, δηλαδή σε ό,τι από την εμπειρία προσπαθούμε να προβλέψουμε ότι θα συμβεί, γίνεται φανερό ότι η αναμόρφωση του παρελθόντος, αναμορφώνει και το μέλλον (τον σχεδιασμό μας). Άρα, η παρατήρηση, ωθεί τον παρατηρητή να αναδιαμορφώσει το παρελθόν και το μέλλον του, διαμορφώνοντας το παρόν.


4. Είναι λοιπόν, ο παρατηρητής που - έχοντας μια ιστορία διαδράσεων - αναδιαμορφώνει το παρόν (και τα παραφερνάλιά του) κι όχι το περιλάλητο ερέθισμα. Το ερέθισμα (η διάδραση) πυροδοτεί την αλλαγή αλλά δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμά της. Για παράδειγμα, το χαμόγελο σε μια γυναίκα (ερέθισμα), μπορεί να προκαλέσει από μούντζα, μέχρι χαμόγελο ή πιάσιμο του χεριού (ή ό,τι θέλει καθένας ας σκεφθεί), αλλά δεν είναι σίγουρο ποτέ το τί ακριβώς θα προκαλέσει. Για το ελαφρύνουμε και λίγο, οποιοσδήποτε σύζυγος εδώ, κι απ' τα δυο φύλα, μπορεί να το επιβεβαιώσει.

5. Αυτό είναι αναπόφευκτος υποκειμενισμός, και μάλιστα, αντικειμενικότητα δεν μπορεί να υπάρξει, εκτός αν διαδρούμε με το περιβάλλον μας μέσω της ιστορίας διαδράσεων κάποιου άλλου (άρα πέφτουμε στον υποκειμενισμό του άλλου, κι αυτός για να είναι αντικειμενικός σε κάποιον άλλο, κλπ.).
Σχόλιο πεζό: Μη τρελαθούμε κιόλας. Αυτό λέγεται έλεγχος του νου.
Σχόλιο "επιστημονικό": Αυτό θα ήταν τελεολογική θρησκοληψία.

6. Άρα, δεν μπορεί να υπάρξει κοινό πλαίσιο συμφωνίας?? Η σύντομη απάντηση είναι ναι, μέσα από κοινό νόημα. Η αναλυτική απάντηση, απαιτεί την ανάλυση της φύσης του νοήματος, κι άρα και της επικοινωνίας, κι είναι άλλο τόσο κείμενο. Αν ο Mickey θέλει, θα το βάλλω κι αυτό. (Το βάλλω δεν είναι τυχαία με δυο λάμδα).

Έρρωσθε,

Heinz

Υ.Γ. Πάω για μπύρες με την σπουδαία (αντικειμενικά) γυναίκα μου, πολύ το ζάλισα.
:-)

Τρίτη, Απριλίου 18, 2006

Ο Peter Pan στα πεδία των μαχών (απολογία των απανταχού παιχνιδο-καμμένων)

Ή αλλιώς ο Peter Pan και τα παιδία των μαχών.

Καιρό τώρα, 5-6 χρόνια, παίζω παιχνίδια στο Internet. Όχι τάβλια, σκάκια κι άλλα που θέλουν σκέψη. Του σκοτωμού παιχνίδια, δηλαδή πολεμικά.

Σε πολλούς φαίνεται περίεργο. Και σε κάποιους αρνητικό:

- Βγάζεις την επιθετικότητά σου!
- Είναι δείγμα ανωριμότητας!
- Ντροπή, ξεμωράθηκες?

Αλλά εγώ το χαβά μου. Τι κόλλημα είναι αυτό?

Το αγαπημένο μου είναι το Call of Duty 2. Μια χολλυγουντιανή αναπαράσταση πεδίων μάχης του Β' Παγκοσμίου. Εκεί γίνομαι Kirk Douglas, John Wayne κλπ. κλπ., όταν τους έβλεπα πιτσιρικάς στο σινεμά. Οι ταινίες του Β' Παγκ. Πολέμου, ήταν οι αγαπημένες του πατέρα μου. Όταν ήμουν κοντά του, βλέπαμε 2 σε μια μέρα, 6-8 και μετά 8-10 στον παρακάτω κινηματογράφο.

Αυτό ξαναζώ μέσα από τα παιχνίδια. Μάχες στην Τυνησία, σαμποτάζ στη Νορμανδία, σφαγή στο Στάλινγκραντ! Αναπαραστάσεις πιστές (έχω ελέγξει φωτογραφίες από τις περιοχές εκείνες την ίδια εποχή).
Και μεις, μονίμως πολεμάμε. Κι ούτε που λαχανιάζουμε...
Σε μια περιοχή που ποτέ δεν κερδίζουμε μόνιμα. Η ώρα είναι πάντα η ίδια, είτε συνεχώς πρωί, είτε συνεχώς απόγευμα, είτε πάντα χιονισμένα είτε πάντα ανθισμένα. Και οι θαμώνες, κάτι σαν τους bloggers με χιούμορ ("μ' αυτά τα χάλια που έχει η ομάδα των Αμερικάνων καταλαβαίνω γιατί τα σκάτωσαν στο Ιράκ...") ή και με θυμό ("καθίκι ναζί θα σε φάω!!") πολεμάμε ατέλειωτα... Άσε που είμαστε σα βρυκόλακες: μας σκοτώνουν και νάσου πάλι ζωντανοί να λυσσάμε.

Δε ξέρω αν αυτά προάγουν την επιθετικότητα ή ό,τι άλλο. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρόκειται για τη χώρα του Ποτέ-Ποτέ. Όποτε τα μικρά -μεγάλα παιδιά θέλουν, ανοίγουν το παράθυρο και πάνε να παίξουν πάλι όπως κάποτε, αναβιώνοντας το Combat και τον Sgt Sunders. Όποτε θέλουμε να παίξουμε τους ήρωες, η Τυνησία, η Ρωσία, η Νορμανδία, η Ιταλία, όλα τα πεδία των μαχών είναι εκεί κι η μάχη δεν τελειώνει ποτέ.

Κι όταν ο Peter Pan θέλει να πετάξει, ανοίγει το παράθυρο και χύνεται σε μιαν ουτοπία, μαζί με εκατοντάδες άλλους. Ένας στρατός από ξεχασμένα παιδιά, που ο Peter Pan μέσα τους, σηκώνεται και χτυπάει την οθόνη του υπολογιστή (knock-knock).
Κι ο Peter Pan, ανοίγει το παράθυρο και χύνεται ...στη μάχη!!!!

lol!! (<--lots of laughter!!!)

Nάστε καλά βετεράνοι ...συμπολεμιστές!!!

(Πρώτη εικόνα: Περιπολώ στην Τυνησία)
(Δεύτερη εικόνα: Κοιτάω πως θα τη βγάλω καθαρή στο Stalingrand)

Δευτέρα, Απριλίου 17, 2006

Οι κύκλοι

Και τώρα λοιπόν, τι να γράψω?

Η ανωνυμία είναι βολικό πλαίσιο. Γι' αυτό και υφάρπαξα το όνομα κάποιου άλλου...
Αλλά, μιλώντας για τη ζωή σου, αν είσαι γνωστός στο χώρο σου, εύκολα κλείνουν οι συνάψεις και εντοπίζεσαι. Δεν έχω να κρύψω τίποτα, όλα τα λέω ανοιχτά ούτως ή άλλως, αλλά να πω την αμαρτία μου, βαριέμαι. Να τα συζητήσω με τον Α και μετά με τον Β, πάλι τα ίδια και "τι λες βρε παιδί μου" και "χιχιχι τι αστείο αυτό για ξαναπές μας" και "τι έγινε με κείνη την υπόθεση που λέγαμε τις προάλλες".

Και πως να τους ξεφορτωθείς, που το θεωρούν αγένεια να μην τους απαντήσεις. Οπότε, θα γράφω εδώ, ότι μούρχεται στη κεφάλι, με άλλα ονόματα πρωταγωνιστών και χώρων.

Μέχρι τώρα, έχω ζήσει μια ζωή που τη βρήκα ενδιαφέρουσα. Κι αν αύριο πέθαινα, δε θα διαμαρτυρόμουν ότι αδικήθηκα. Ό,τι με ενδιέφερε να κάνω, τόκανα. Κι ότι δεν έκανα, πείστηκα ότι δεν ήταν και τόσο σημαντικό. Μόνο που, από τότε που απόκτησα παιδιά, έχω ένα άγχος μη φύγω, όσο τουλάχιστον με χρειάζονται. Αλλά μέχρις εκεί. Αν θες να με καταραστείς, ευχήσου μου την αθανασία. Δε μπορώ να φανταστώ πιο άθλιο σενάριο απ' αυτό, όλοι να φεύγουν και γω να μένω πίσω.

Θα προσπαθήσω να πω ιστορίες από ό,τι (ασήμαντο) έζησα. Κοινές όπως όλων των ανθρώπων. Και να διασφαλίσω την ανωνυμία κι όσων ενεπλάκησαν. Τι φταίνε αυτοί που εγώ αποφάσισω να το ρίξω στο Blogging? Και, όποτε μούρχεται, θα λέω τι ζω...

Τι ζω δηλαδή? Τίποτα σημαντικό, αλλά είναι η ζωή μου όπως - εγώ και μόνον εγώ - την έστησα. Με πολύ κόπο και με σφιγμένα δόντια.
Ποιός φταίει για τα ζόρια που πέρασα? Εγώ (από ένα σημείο και πέρα). Ποιός κάνει τη ζωή μου καλή? Εγώ πάλι. Α, ναι... Υπάρχει κι η "δομική σύζευξη". Όταν δηλαδή ταιριάζουν τα χνώτα σου με τον άλλο. Αλλά ποιός το φροντίζει αυτό? Εγώ πάλι.

Αυτό που πολύ μεγάλος έμαθα, είναι ότι στη ζωή υπάρχουν κύκλοι. Μη γελάτε, απαγορεύονται τα γέλια!!! :-) Τι κι αν εσείς το ξέρατε από μικροί? Εγώ τόμαθα μετά τα 40!!. Κι έτσι άρχισα να κλείνω κύκλους, να μην ξοδεύομαι δεξιά - αριστερά, μήπως μπορέσω να ανοίξω καινούργιους.

Υπάρχει ένας στίχος, από ένα ποίημα του Robert Frost, που τόχω ερωτευθεί:

The woods are lovely, dark and deep.
But I have promises to keep.
And miles to go before I sleep.
And miles to go before I sleep.

Στη λέξη woods και στη λέξη sleep, βάζετε ό,τι θέλετε...

Κυριακή, Απριλίου 16, 2006

In a body?


Λοιπόν, είχα από μικρός μια περίεργη αίσθηση. Μεγαλώνοντας, ανακάλυψα με έκπληξη ότι - όπως και για αμέτρητα άλλα πράγματα - οι άλλοι δεν τα έβλεπαν όπως εγώ.

Για να το πω συγκεκριμένα: είχα - από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου - την εντύπωση ότι κάποιος, με φύτεψε μέσα στο σώμα μου. Ένα αόρατο χέρι με άρπαξε, και μ' έχωσε μέσα εδώ που βρίσκομαι.

Τριγύρναγα γύρω από τους φίλους μου και κοιτούσα διερευνητικά τις κόρες των ματιών τους. Προσπαθούσα να καταλάβω, αν βλέπουν ό,τι βλέπω, αν ακούν ό,τι ακούω. Μανιωδώς προσπαθούσα να δω μέσα από τα μάτια τους ποιός κρύβεται. Μη φανταστείτε ότι το έκανα ...ποιητικά. Μπα, καθόλου. Το έκανα απολύτως ειλικρινά.

Μεγαλώνοντας έμαθα ότι (κι αυτό) θεωρείται δείγμα σχιζοφρένειας. Αλλά, από τρέλα τίποτα (δηλαδή τρέλα από κείνη που σε στέλνει πίσω από σίδερα ή μέσα σε φάρμακα). Και σε ψυχιάτρους πήγα (όχι γι' αυτό, για άλλα ζόρια), αλλά νορμάλ με βγάζανε, στα πλαίσια της φυσιολογικότητας οποιουδήποτε σύγχρονου ανθρώπου δηλαδή.

Το θεωρούσα τόσο αυτονόητο αυτό, που δεν το σκεφτόμουν καθόλου. Νόμιζα δηλαδή και μέχρι πρόσφατα, ότι όλοι κάπως έτσι νοιώθουν, κάτι σαν 2-σε-1 συσκευασίες.

Εσχάτως μελετώντας μανιωδώς, στα πλαίσια μιας τρίχρονης δραστηριότητας που έχω, συνάντησα αυτή την αντίληψη σαν δυϊσμό. Το διάβασα κι είπα "ωπ! νάμαι!". Το αστείο είναι ότι στην εργασία μου, θα κάνω απορριπτική κριτική (και) στον δυϊσμό. Αλλά, πέρα από το επιστημονικό μπλα - μπλα που θα ρίξω, η αίσθηση από μέσα μου δε λέει να φύγει.

Δε μ' ενοχλεί. Μετά από τόσα πολλά χρόνια, είναι μέρος μου και μ' έχει διαμορφώσει. Φαντάζομαι ότι οι ανάπηροι συνάνθρωποί μας (ίσως περισσότερο οι εκ γενετής), κάπως έτσι θα νοιώθουν. Σαν τον πρωταγωνιστή στο "Η θάλασσα μέσα". Αλλά εγώ, ανάπηρος δεν είμαι...

Τελοσπάντων, δεν έχει σημασία, αλλά αυτός είναι ο λόγος που ονόμασα έτσι τούτο το blog.

Παρασκευή, Απριλίου 14, 2006

Δουλειά πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης

Διάβαζα σήμερα το post του Ν. Δήμου. Πολύ ενδιαφέρον, δεν ήξερα ότι υπάρχει κι αυτή του η πλευρά.

Αλλά, προς τι η αγωνία;

Ψάχνουμε όλοι για τη Χαρά. Αλλά, ποια Χαρά?
Η Χαρά είναι το Νόημα.
Ας μη το φιλοσοφούμε (ή ας το φιλοσοφήσουμε).

Για να είμαι χαρούμενος, πρέπει να είμαι.
Για να είμαι επιτυχημένος (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), πρέπει να είμαι.
Για να είμαι, πρέπει να είμαι.

- "Είσαι (μια ειδικότητα που έχω); Είσαι (άλλη ειδικότητα που έχω); Είσαι (άλλη ειδικότητα που έχω); Πες μας τι είσαι ρε παιδί μου και μπερδευτήκαμε (ειρωνικό)".

Μου τόχουν ρωτήσει αυτό κι ένιωσα έκπληξη. Η απάντησή μου ακούστηκε αλαζονική, αλλά δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Ήμουν απλά εικρινής:

- "Είμαι εγώ".

Μ' απάντησε:

- "Α ναι, στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις". Ένας από τους πασπαρτού αφορεσμούς αυτής της διαλυμένης (κι όχι δε φταίει ο Τσαρούχης) κοινωνίας.

Ε, να το ξαναπώ:

- "Είμαι εγώ. Αυτή είναι η δουλειά μου. Είναι δουλειά πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης κι έπρεπε να παίρνω βαρέα και ανθυγιεινά, μια και προσπαθώ να παραμένω εγώ, στην Ελλάδα. Τα άλλα είναι ιδιότητες, ρόλοι και παιχνίδια. Πάντα είμαι εγώ. Και δεν είναι εύκολο, αλλά τότε μπορώ να είμαι, όταν είμαι εγώ".

Αυτή, νομίζω, είναι η Χαρά και το Νόημα.

(Τώρα αυτό γιατί τόγραψα; Τέλοσπάντων...)