Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

Δέκα χρόνια

Τελειώνοντας την εφηβεία μου, που την πέρασα χωμένος στο δωμάτιό μου διαβάζοντας κι ακούγοντας μουσική, έγινα φοιτητής. Κάπου στα 1979.

Εκεί, εντάχθηκα στο ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ που εγώ γνώρισα, ήταν το ΠΑΣΟΚ που εγώ κατάλαβα. Καθένας καταλαβαίνει ό,τι θέλει (αν ταυτόχρονα μπορεί να το καταλάβει).

Έμεινα εκεί μέχρι το 1985, καταλαμβάνοντας διάφορες "καρέκλες".
Κάπου εκεί διαπίστωσα ότι, κάτι στράβωνε πολύ κι εγώ δεν τόχα πάρει καν χαμπάρι. Οι σύντροφοι βρίσκονταν άλλος σε τράπεζα, άλλος στη ΔΕΗ, άλλος στον ΟΤΕ....
Τι ηλίθιος!!! Μόνον τότε πήρα χαμπάρι τι γινόταν γύρω μου. Ήμουν στέλεχος μιας οργάνωσης που το τελευταίο που την ενδιέφερε ήταν να πάμε την πατρίδα μας εκεί που λέγαμε... Και βέβαια, τα μάζεψα κι έφυγα.

Χρόνια μετά, γνώρισα παλιούς συντρόφους, τους ρώτησα αν πίστευαν τότε, όσα τότε λέγαμε. Δεύτερη σφαλιάρα: όχι μου απάντησαν. Και γω τι έκανα εκεί; Τον μαλάκα, προφανώς.

Τελοσπάντων, δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του post.
Αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Δέκα χρόνια πέρασαν από τον θάνατο ενός ανθρώπου αμφιλεγόμενου. Ο θάνατός του, σχεδόν συμπίπτει με τα γενέθλιά μου, κι έτσι τον θυμάμαι κάθε χρόνο.

Ποτέ - ούτε και ως ΠΑΣΟΚος - δεν ένοιωθα εμπιστοσύνη στον "ηγέτη". Όποιος κι αν ήταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν ήμουν σε θέση να δω την μαγεία που ο Ανδρέας σκόρπιζε στους ανθρώπους γύρω μου. Εξάλλου, δεν ήθελε και πολύ μυαλό: φαινόμενα υστερίας, όπως αυτά των Beatles, συμπεριφορές άλογες και δυνητικά επικίνδυνες.

Ένα φασιστικό φαινόμενο; Ίσως...

Εκείνα τα χρόνια, 1980 - 1982, ήταν λες κι όλη η Ελλάδα είχε κρεμαστεί από τον Ανδρέα. Είτε ήταν ΠΑΣΟΚοι, είτε Νεοδημοκράτες, είτε ΚΚΕ, είχε συμβεί το απίστευτο: είχαν εναποθέσει τα όνειρά τους στην πλάτη του.
Τα όνειρά τους: ο καθένας το δικό του.

Άλλος μια θέση στο Δημόσιο για τον ίδιο ή τα παιδιά του.
Άλλος να γίνει επιχειρηματίας - αφεντικό.
Άλλος, ό,τι φανταστείτε.

Μια μέρα, πήρε τηλέφωνο στα γραφεία μια γιαγιά. Η εγγονή της είχε διοριστεί λέει δασκάλα στο Ηράκλειο. Την συνεχάρηκα (τι να πω;). Δεν ήθελε αυτό. Ήθελε, ή να την μεταθέσουμε κοντά στο σπίτι της, ή να της βρούμε γαμπρό γιατί "θα μείνει στο ράφι το κορίτσι εκεί κάτω που βρέθηκε και δεν ξέρει κανέναν".
Έχασα τη μιλιά μου. Ήμουν και πιτσιρικάς τότε κι έβλεπα μόνο την αστεία πλευρά. Δεσμεύτηκα να μιλήσω με τη νεολαία στο Ηράκλειο, να δουν τι μπορούν να κάνουν από πλευράς γαμπρού. Ναι, ειλικρινά αυτό είπα (ξεδιάντροπα). Η γιαγιά συγκινήθηκε και με καταευχαρίστησε.

Τώρα πια, βλέπω την άγρια πλευρά εκείνων των χρόνων. Εκατομμύρια παραμελημένοι Έλληνες να ακουμπάνε πάνω στον Ανδρέα. Η γιαγιά, ακούμπησε πάνω σε μια εικόνα μου, που ήταν δανεική από τον Ανδρέα βέβαια.
Άνθρωποι που πάντα η χώρα τους τους αντιμετώπιζε ως ομήρους, ένοιωθαν να βγαίνουν στο προσκήνιο, σε ένα θέατρο που είχε στήσει ο Ανδρέας. Και να τον τραβάνε από το μανίκι και να αλλοφρονεί αυτός.

Κι ήταν πράγματι έξυπνος. Θυμάμαι σε σύσκεψη στελεχών, εκεί γύρω στα 1983, να μιλάει για την "επερχόμενη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και έναν παγκόσμιο καταμερισμό με έναν μόνο πόλο - τις ΗΠΑ". Είπαμε μεταξύ μας "τάπαιξε ο γέρος, ό,τι θέλει λέει". Κι όμως...

Θυμάμαι - παρά την απέχθειά μου στον ηγέτη - να μην έχω χάσει κανέναν ιατρικό ανακοινωθέν από το Χέρφιλντ ή το Ωνάσειο. Γιατί; Μάλλον γιατί ένοιωθα ότι ήταν κάτι σημαντικό για την κοινωνία. Ποτέ δεν πέρασα τον Ανδρέα στο ντούκου. Πάντα άκουγα ό,τι έλεγε (άσχετα αν δεν μάσαγα).

Αλλά εκείνος πως άντεξε; Πως;

Εδώ, έρχεται ένα φοιτητής/τρια και λέει, "πες μου Heinz να κάνω αυτό ή το άλλο μεταπτυχιακό" και τσακίζω από το άγχος. Γιατί αν πω μαλακία, θα τον/την πάρω στο λαιμό μου.
Μια ολόκληρη χώρα, πως την σήκωνε; Γιατί την σήκωνε, και το ήξερε.

Παρασκευή, Ιουνίου 23, 2006

Τι;

Τούτο 'δω, είναι αντιεπιστημονικό και - ίσως - κουφό.

Πολύ συχνά, ακούμε την ίδια ιστορία, του ανθρώπου που βρέθηκε ένα βήμα πριν από τον θάνατο, κι είδε ένα φωτεινό διάδρομο που κατέληγε σε κάτι "ωραίο".

Έχει γραφεί τόσες φορές, που καταντάει κοινοτοπία. Η δε επιστήμη, έχει βγάλει και συμπέρασμα: πρόκειται για παραίσθηση που προκαλείται από την απουσία οξυγόνου στον εγκεφάλο κλπ.

Βέβαια, εδώ δεν αντέχω να μην ρίξω μια μαχαιριά στην αλαζονεία της επιστήμης:

Science probes; it does never prove. (Bateson Gregory, 2002, Mind and Nature, Hampton Press: p. 27)
" Η επιστήμη ερευνά, ψηλαφίζει. Ποτέ δεν αποδεικνύει".

Χτες το βράδυ, μια πανέξυπνη κοπέλλα, που την γνωρίζω και δε έχω λόγο να μην την εμπιστεύομαι, μου είπε την ίδια ιστορία:

Στα πλαίσια κάποιας παρέμβασης που της έγινε, για εξωσωματκή γονιμοποίηση, κάτι πήγε πολύ στραβά. Τόσο στραβά που κατέληξε στην εντατική παλεύοντας με τον θάνατο και κάποια στιγμή φάνηκε να χάνει την μάχη. Σταμάτησε να αναπνέει, ούσα ήδη σε κώμα, και πέσανε πάνω της το προσωπικό της εντατικής και καταφέρανε μέσα σε λίγο χρόνο (δεν ξέρω πόσο) να την επαναφέρουν. Αυτά τα ήξερα ήδη.

Σύμφωνα με ό,τι μου είπε, η ίδια βίωσε το γεγονός αυτό (αν και σε κώμα), ως εξής:

"Είδα το δωμάτιο και εμένα στο κρεβάτι. Κάπως σαν να ήμουν σε αεροπλάνο, κι έβλεπα από ψηλά. Μετά μπήκα σε ένα τούνελ, πολύ φωτεινό. Στην άκρη ήταν ο Ιησούς. Προχωρούσα προς το μέρος του. Από την άλλη άκρη άκουσα να με φωνάζουν. Στάθηκα, ένοιωσα ότι έπρεπε να διαλέξω. Διάλεξα να γυρίσω πίσω...

Όταν ξύπνησα από το κώμα, ρώτησα τον γιατρό, "είμαι στον παράδεισο;". "Όχι", μου απάντησε, "είσαι στην εντατική, ήσουν σε κώμα και πήγαμε να σε χάσουμε". Τότε κατάλαβα πως ό,τι είχα δει ήταν η πορεία μου προς τον θάνατο και τρόμαξα".

Αυτά μου είπε η φίλη μου.
Απλώς τα μεταφέρω ασχολίαστα.

Εκφράζω μόνο μιαν απορία: αν τα πράγματα είναι όπως οι επιστήμονες μας λένε, πως διάολο είδε το σώμα της στην εντατική; Αφού έχασε τις αισθήσεις της στο δωμάτιό της, δηλαδή η τελευταία πρόσληψή της ήταν το δωμάτιο, πως είδε την εντατική; Δηλαδή η έλλειψη οξυγόνου, δημιουργεί παραισθήσεις θαλάμων εντατικής;

Τρίτη, Ιουνίου 20, 2006

Καλωσόρισμα

Τώρα λοιπόν, που τέλειωσες τις εξετάσεις και περιμένεις τα αποτελέσματα, επίτρεψέ μου να σε καλωσορίσω στο Τμήμα μας.
Δεν έχει σημασία ποιό είναι αυτό, είναι ένα Τμήμα κάποιου Δυτικού Πανεπιστημίου.

Η δωδεκάχρονη προσπάθειά σου, έχει σαν επιστέγασμα την περιβολή σου με το ένδυμα του ακαδημαϊκού πολίτη. Στηρίξου πάνω μας, δείξε εμπιστοσύνη και εργατικότητα και μπορείς να είσαι σίγουρος/η ότι δεν θα σε βγάλουμε από το δρόμο που σε έβαλαν οι προκάτοχοί μας στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο/Λύκειο.

- Δεν θα σε πιέσουμε να γνωρίσεις έναν νέο τρόπο σκέψης που εξάλλου, δεν θα σου χρειαστεί στην παραγωγή.
- Δεν θα σε φορτώσουμε με άχρηστες γνώσεις, όπως για το ποιά είναι η σημασία των πραγμάτων. Θα σου ζητήσουμε μόνο να αποστηθίσεις τις περιγραφές τους, τις μορφές και τις ιδιότητες.
- Θα σου μάθουμε τις δομές και όχι τις σχέσεις - τι να τις κάνεις εξάλλου τις σχέσεις; Είναι άχρηστη γνώση που υπονομεύει την εξειδίκευσή σου. Όλοι γνωρίζουμε ότι η εξειδίκευση είναι το παν στην κοινωνία μας. Έτσι, δεν θα σε πιέσουμε να δεις το άπαν. Θα σε διδάξουμε ότι εξειδίκευση δεν σημαίνει μόνο να γνωρίζεις τον τομέα σου σε βάθος. Σημαίνει επίσης, να οργανώσεις την σκέψη σου έτσι, ώστε να μην μπορείς να δεις τον τομέα του διπλανού και πολύ περισσότερο να αποστρέψεις το βλέμμα από την μεταξύ σας σχέση. Η δουλειά μας (δική μας και δική σου), θα είναι εύκολη - μην ανησυχείς. Έχουν φροντίσει γι' αυτό οι προκάτοχοί μας, είπαμε.
- Δε θα σου πούμε πράγματα τρελλά, όπως γιατί ο τύπος του Boltzmann για την εντροπία είναι στην πραγματικότητα μια άλλη όψη του τύπου του Clausius. Δεν θα σου πούμε ποτέ ότι ο Shannon, o Wiener, ο Shrodinger, o Prigogine και ο Turing, ασχολήθηκαν και με άλλα πεδία, σαν απόρροια της βασικής τους έρευνας. Ούτε θα σε βάλουμε να σκεφτείς σε τι συμφώνησαν μεταξύ τους και τι σημασία έχει αυτό για τη ζωή όλων μας. Δεν τα γνωρίζουμε εξάλλου γιατί ούτε κι εμείς τα χρειαζόμαστε.

Με δυο λόγια, δεν θα σε βγάλουμε από τον τρόπο σκέψης που σ' έχει διδάξει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Θα συνεχίσεις να αποστηθίζεις και να αναπαράγεις ό,τι γράφουν τα βιβλία - που εμείς επιλέγουμε για σένα.
Θα μάθεις να κάνεις κριτική λέγοντας πάντα "ίσως είναι" και ποτέ "είναι".
Θα μάθεις να αμφιβάλλεις για το "είναι", αλλά να μην αμφιβάλλεις ποτέ για την μεθοδολογία. Θα μάθεις ότι η μεθοδολογία - μια συγκεκριμένη μεθοδολογία - είναι μια βασίλισσα που απεχθάνεται το παράδοξο και απαιτεί απλές, εύληπτες και εφαρμόσιμες θεωρίες. Τη λέμε "ντετερμινιστική", αλλά, αν αγαπάς την πατρίδα σου, θα τη λές "αιτιοκρατική". Θα εκπαιδευτείς έτσι ώστε, να αποστρέφεις τη σκέψη σου από το παράδοξο και να δουλεύεις σκληρά, ώστε να επιβεβαιώνεις τη μεθοδολογία μας. Έτσι μόνο, θα γίνεις επιστήμονας.

Μπορεί βέβαια να εκραγείς κάποια στιγμή, και να τ' αμφισβητήσεις όλα αυτά. Μη φοβηθείς όμως, εκφράσου ελεύθερα. Έχουμε κάθε περιθώριο να απορροφήσουμε την αντίδρασή σου. Οι αντιδράσεις είναι υγιείς, στο βαθμό που έχουν συγκεκριμένα αίτια. Και έως εδώ, ευτυχώς για όλους μας, έχεις εκπαιδευτεί να μπορείς να βλέπεις μόνο συγκεκριμένα αίτια σαν παραγωγούς των φαινομένων. Είμαστε προετοιμασμένοι γι' αυτό, κι εσύ κι εμείς. Θα εκραγείς, θα σε χειροκροτήσουμε, θα πάρουμε όλοι κάτι στα πλαίσια του προβλέψιμου.

Το προβλέψιμο είναι το κλειδί. Μισούμε το απρόβλεπτο, και θα σε μάθουμε να το μισείς και συ. Τη στιγμή της έκρηξης, ό,τι έχεις να πεις θα είναι στα πλαίσια του προβλέψιμου. Και θα είμαστε πανέτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε. Δεν θα αρθρώσεις λόγο που δεν έχουμε προβλέψει. Δεν θα αμφισβητήσεις τις βασικές αξίες πάνω στις οποίες στέκεται η Παιδεία μας.

- Μπορεί να ζητήσεις λεφτά.
- Μπορεί να ζητήσεις επαγγελματικά δικαιώματα.
- Μπορεί να ζητήσεις μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Τα ξέρουμε αυτά. Τάχουμε πει κι εμείς, πριν από σένα. Μην έχεις αναστολές λοιπόν, ξαναπέστα κι εσύ. Σε χρειαζόμαστε σ' αυτή την αμφισβήτηση. Είσαι η ασφαλιστική δικλείδα μας. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε, είναι να εφεύρεις νέες λέξεις, νέους τρόπους σκέψης, νέες μεθοδολογίες.

Δεν έχει καμμία σημασία τι άλλο είπαν ο Shannon, o Wiener, ο Shrodinger, o Prigogine και ο Turing. Σημασία έχουν μόνο οι τύποι τους. Και θα σε στηρίξουμε να τους μάθεις απέξω.
Κι όταν με το καλό, βρεθείς στη θέση μας, θάχουμε μια τέτοια επιστολή έτοιμη, να την δώσεις κι εσύ στους φοιτητές σου.

Σου είπαμε, προβλέπουμε τα πάντα.

Καλή συνέχεια και καλή δύναμη...

Πέμπτη, Ιουνίου 15, 2006

Συνθήματα...


...από τη σημερινή πορεία των φοιτητών στη Μυτιλήνη.

Διεθνιστικό:

Ο Τσάβες μας δίνει τζάμπα τη βενζίνη /
Μαριέττα θα σ' ανάψουμε φωτιά που δε θα σβήνει.

Περιθωριακό:

Ο Παλαιοκώστας ήταν η αρχή /
Μαριέττα μ' ελικόπτερο θα βγεις απ' τη Βουλή.

Σατανιστικο-σεξουαλο-διεστραμμένο:

Έξι έξι έξι, Μαριέττα είσαι σέξυ /
έχω να γαμήσω απ' το '96.

Oυσιαστικό:

Η εξεταστική να πά' να γαμηθεί /
εμείς εδώ μιλάμε για ολόκληρη ζωή.

.......

Ορίστε;

Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006

Η μικρά και αδύναμος - πλην τιμία - παρθένος...

Υπάρχει γενικά σ' αυτή χώρα, μια ανεξήγητη ηττοπάθεια. Και θα εξηγήσω.

Πολύς λόγος γίνεται, συχνά - πυκνά, για τις δυνατότητες της Ελλάδας. Μια μερίδα πολιτικών (διάβαζε: άεργων και συχνά αγράμματων), εκφράζει επαγγελματικά αυτήν την νοοτροπία και την προπαγανδίζει επιθετικά. Δηλαδή:


Λένε: Η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα. Πως είναι δυνατό η Ελλάδα να τα βάλει μαζί της;

Η πραγματικότητα: Από το 1821 και πέρα, η Ελλάδα επεκτείνεται συνεχώς σε βάρος της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (εκτός από την περίπτωση της Επτανήσου). Βάλτε κάτω οποιονδήποτε χάρτη θέλετε και ελέγξτε το. Οι Τούρκοι ουρλιάζουν έξαλλοι - από την πλευρά τους, έχουν δίκιο. Που είναι η μικρά και αδύναμος Ελλάς;

Λένε: Η τουρκική διπλωματία είναι παλιά, ικανότατη και έχει υπομονήήήή……

Η πραγματικότητα: Η οθωμανική διπλωματία ήταν ικανή, όσο βέβαια έκανε παραχωρήσεις. Μόλις έφτασε στο όριό της (την εποχή του Αβδούλ Χαμίτ), τους πήρε και τους σήκωσε κι η αυτοκρατορία διαμελίστηκε. Όσο για την τουρκική διπλωματία, λίγο - ελάχιστα - που είχε συγκροτηθεί, διαλύθηκε εντελώς επί πρωθυπουργίας Τουργκούτ Οζάλ, όταν ο τελευταίος διατύπωσε - και επέβαλε - το δόγμα της προσωπικής ευθύνης του Τούρκου πρωθυπουργού στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής· σε επόμενη φάση, η Τανσού Τσιλλέρ, ολοκλήρωσε την καταστροφή. Απόδειξη δε του πόσο μακριά νυχτωμένη είναι η τουρκική διπλωματία, είναι οι παταγώδεις διαδοχικές αποτυχίες της Τουρκίας στην άσκηση επιρροής στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες (τις "τουρκόφωνες") (πρβλ. "Στρατός και Διπλωματία", Φ. Ρόμπινς για την Τουρκία και "Οι Οθωμανοί", Andrew Wheatcroft για τους Οθωμανούς βέβαια).

Λένε: Μα δεν είδατε τι πάθαμε στην Κύπρο;

Η πραγματικότητα: Στην Κύπρο δεν έγινε απόβαση, έγινε αποβίβαση. Όχι μόνο η Ελλάδα δεν βοήθησε την Κύπρο στο ελάχιστο (γιατί δεν ήθελε - αν και μπορούσε να πλήξει τον αποβατικό στόλο), αλλά ούτε κι οι Κυπριακές δυνάμεις πολέμησαν όπως μπορούσαν, τουλάχιστον μέχρι να καταρρεύσει η χούντα του Σαμψών. Και τότε ήταν αργά, υπήρχε ήδη ισχυρό προγεφύρωμα. Ο δε τρομερός τουρκικός στρατός, αυτός που πήγε στην Κύπρο, ήταν χεσμένοι επάνω τους, γιατί ξέρανε καλά ότι αν συναντούσαν αντίσταση, ήταν ξοφλημένοι (πρβλ. "Νταλγκά - νταλγκά", Σ. Ιορδανίδου, η μαρτυρία του τότε αξιωματικού και συμβούλου του Ετζεβίτ, Yalcin Kucuk).

Λένε: Η Μικρασιατική καταστροφή πρέπει να μας διδάξει να έχουμε συναίσθηση των αδυναμιών μας.

Η πραγματικότητα: Αυτό που μας διδάσκει το 1922, είναι ότι έπρεπε να κρατήσουμε τα μέρη που είχαν ελληνικούς πληθυσμούς - και μπορούσαμε να το κάνουμε. Παραμένει ανεξήγητο το γιατί, το 1923, ο Βενιζέλος δεν επιτέθηκε στην Ανατολική Θράκη, να φτάσει μέχρι την Κων/πολη. Πρακτικά ήταν απολύτως εφικτό, κάτι που ήξερε και έτρεμε ο Κεμάλ (πρβλ. "Κεμάλ Ατατούρκ - Ομιλίες", μτφρ. Σ. Σολταρίδη).


Επίσης,


Λένε: Η Ευρώπη που είναι προηγμένη, ενώ στην Ελλάδα δεν φτιάχνουμε ούτε καρφίτσες.

Η πραγματικότητα: Ούτως ή άλλως η Ελλάδα έχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων - παρά τους διάφορους δείκτες - παραμένει ψηλό. Απόδειξη: το προσδόκιμο όριο ζωής τω Ελλήνων και το ποσοστό αυτοκτονιών.

Λένε: Αυτά, που όλοι τα παίρνουν και τα πιάνουν, μόνο στην Ελλάδα γίνονται.

Η πραγματικότητα: Ο Κράξι πέθανε στην εξορία, ενώ εξαιτίας του χρηματισμού της Γαλλίδας επιτρόπου, υποχρεώθηκε σε παραίτηση όλη η Κομισιόν. Τα ξεχνάμε;

Λένε: Α, ρε στην Ελλάδα που είμαστε αμόρφωτοι, πότε θα γίνουμε Ευρωπαίοι;

Η πραγματικότητα: Έχετε προσπαθήσει να συζητήσετε σοβαρά με Ευρωπαίους/ες να δείτε το μορφωτικό τους επίπεδο; Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, τα χάλια τους είναι απίστευτα.

Λένε: Το κόλλημα με τους αρχαίους Έλληνες, δείχνει τη σημερινή μας φτώχεια. Ενώ οι Ευρωπαίοι, βλέπουν μπροστά.

Η πραγματικότητα: Οι Ευρωπαίοι δεν βλέπουν ούτε την τύφλα τους. Το δε αρχαιοελληνικό κόλλημα, είναι διεστραμμένη κληρονομιά του Διαφωτισμού στην Ελλάδα. Ανακαλύψανε δηλαδή του σωκρατικούς φιλοσόφους και τρελάθηκαν απ' τη χαρά τους. Υπήρχανε βέβαια κι οι προσωκρατικοί, αλλά δεν τους πήραν έγκαιρα είδηση - τόσο ζώα είναι!! Καμία σχέση η αρχαία Ελλάδα έχει, με την διαστροφή των Διαφωτιστών.

Και πάει λέγοντας….

Υπάρχουν λοιπόν οι ηττημένοι: αυτοί του πολιτισμού, αυτοί της μάχης, ακόμα κι οι ηττημένοι του εμφυλίου, που μανιωδώς χαρίζουν τον όρο "έθνος" στους εθνικιστές.

Ε λοιπόν, εγώ δεν πολέμησα το '22, δεν ηττήθηκα το '46-49, δεν νοιώθω ηττημένος, ούτε μειονεκτικός απέναντι στην Τουρκία, ή την Ευρώπη (το πέραν του Ατλαντικού βουστάσιο δεν το πιάνω στο σόμα μου, μη γίνω χυδαίος).

Με δυο λόγια, ο Σημίτης, η Μπακογιάννη και οι εκάστοτε παρατρεχάμενοί τους, να πάνε να βρουν άλλο κορόιδο!!!

Έρρωσθε, Heinz!!

Υ.Γ. #$@#*!!!

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

Είναι η Κύπρος μέλος της Ε.Ε.;

Με απορία παρακολουθώ εδώ και καιρό, τις αντιδράσεις των Ελλαδιτών, απέναντι στην στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέση με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.

Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της ιλαροτραγωδίας, αφορά την ενόχληση της ΥΠΕΞ Ντ. Μπακογιάννη, από τη στάση της Λευκωσίας στο θέμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας.

Τι είπε δηλαδή η Κύπρος; Ότι η Τουρκία δεν μπορεί να διαπραγματευθεί με τους 25, αναγνωρίζοντας μόνο τους 24. Κι έπεσε πανικός στην ...Αθήνα!!

Αλλά, για σιγά..!

Τόσα χρόνια δεν μας έλεγαν, ότι "η λύση του Κυπριακού περνά από την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε." κι ότι αυτός είναι ο εθνικός στόχος, κι ότι έτσι θα ενδυναμωθεί η Κύπρος κλπ. κλπ.;

Τι μας λένε τώρα ακριβώς;

Ότι μπήκε η Κύπρος στην Ε.Ε. και τώρα είναι ισότιμη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με όποια άλλη χώρα-μέλος, αλλά θα πρέπει να συνεχίσει να κάνει την κακομοίρα;
Αυτό λένε; Ότι μια χώρα μέλος της Ε.Ε. πρέπει να είναι καρπαζοεισπράκτορας μιας υποψήφιας;
Ή έστω να ανέχεται την όποια στάση της Βρετανίας π.χ. που θεωρητικά είναι ισότιμη μαζί της; Ή η Λευκωσία να είναι ουρά της Αθήνας που βέβαια υποτίθεται ότι συμπαρίσταται στις αποφάσεις της πρώτης; Ή η Κύπρος να ανέχεται την θρασύτατη, παράνομη και καταδικασμένη κατοχή της Τουρκίας;
Ζητάμε δηλαδή από τους Κύπριους, να αρνηθούν τα πλεονεκτήματα της Ευρωπαϊκής τους ιδιότητας ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για την απαξίωση οποιασδήποτε έννοιας κράτους-μέλους της Ε.Ε.; Μια παγίδα στην οποία μπορεί μετά να πέσει κι η Ελλάδα κι οποιοσδήποτε άλλος;

Γιατί, αν δημιουργηθεί πολιτικό προηγούμενο, ένα κράτος-μέλος να αυτο-ακρωτηριαστεί από τα δικαιώματα που απορρέουν από το περιλάλητο "κοινοτικό κεκτημένο", τότε ξαναγυρνάμε στην Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα. Καλά κρασιά δηλαδή...

Δηλαδή, ειλικρινά θέλω να ρωτήσω:

- Τι σόι όραμα για την Ε.Ε. έχουνε στο ελληνικό ΥΠΕΞ;
- Πόση μυωπία έχουν οι χειριζόμενοι αυτά τα θέματα;

Και γενικώς:

- Πόσα θέλετε να μας τρελάνετε μωρέ;;;;

Τετάρτη, Ιουνίου 07, 2006

Είναι ο Heinz βλάκας;

Παρακολουθώ μήνες τώρα στην μπλογκόσφαιρα, διάφορες διαφωνίες.

Είναι καλοί οι Τούρκοι, είναι κακοί οι Τούρκοι. Είναι έτσι Έλληνες, είναι αλλιώς οι Έλληνες.

Άσπρο - μαύρο.

Έχω την αίσθηση ότι, οι διαφωνίες που ξεφεύγουν από το όριο και αρχίζουν τα ..καντήλια, αναδύονται κυρίως σε ένα υπόστρωμα βεβαιότητας: κατέχουμε κάποια αντικειμενική αλήθεια και όντες σίγουροι, αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί ο άλλος δεν βλέπει την πραγματικότητα.

Θέτω το ερώτημα: είναι ο Heinz βλάκας;

Το ίδιο το ερώτημα, υπόρρητα παγιδεύει όποιον προσπαθήσει να απαντήσει καταφατικά ή αρνητικά.

Μια απάντηση "ναι" ή "όχι", θέτει μια δυαδική κατάσταση. Προσέξτε ότι το ερώτημα δεν είναι αν ο Heinz είναι ξανθός, αλλά αν είναι βλάκας. Το "ξανθός", είναι (υποτίθεται) μετρήσιμο και (μπορούμε να υποθέσουμε χάριν λειτουργικότητας ότι) είναι αντικειμενικό. Αλλά, ελλείψει βλακόμετρου, δεν μπορούμε να μετρήσουμε την βλακεία του Heinz. Ακόμα όμως κι αν τη μετρούσαμε, θάπρεπε να συμφωνήσουμε σε κάποια όρια, π.χ. πάνω από τα 30 είσαι βλάκας, κάτω από εκεί, όχι.

Αλλά βέβαια, αυτό θα έθετε νέο πρόβλημα, αυτό της οριοθέτησης της βλακείας. Οπότε θάπρεπε να συμφωνήσουμε όλοι μαζί - για να υπάρχει η πολυθρύλητη αντικειμενικότητα - από ποιόν αριθμό ένδειξης και πάνω, κάποιος θεωρείται βλάκας. Δυστυχώς όμως σε έναν τέτοιο ομαδικό προσδιορισμό, αναπόφευκτα θα συμμετείχαν και βλάκες. Που βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν επρόκειτο να αποδεχθούν την βλακεία τους και θα ζητούσαν αλλαγή του μέτρου.

Κι αυτό, όχι για λόγους εγωιστικούς, αλλά για πολύ πιο ουσιαστικούς: όντες λειτουργικοί (δεν είναι πίσω από τα σίδερα), έχουν προσαρμοστεί μέσα από συνεχείς διαδράσεις με το ανθρώπινο περιβάλλον τους έτσι ώστε να λειτουργούν συνεργατικά και αποτελεσματικά σε διάφορα επίπεδα. Και οι γύρω τους, κάνουν ακριβώς το ίδιο. Οπότε, αν στον κόσμο μας υπάρχουν και βλάκες και μη βλάκες, αφού λειτουργούμε όλοι μαζί, και παράγεται κάποιο αποτέλεσμα, πως θα ξεχωρίσουμε τους μεν από τους δε;

Νομίζω ότι, τέτοια ερωτήματα δεν μπορούν να έχουν αντικειμενικές απαντήσεις (στην πραγματικότητα, δεν ξέρω ποια ερωτήματα θα μπορούσαν να απαντηθούν αντικειμενικά).

Γιατί το έγραψα αυτό; Γιατί βλέπω τον φίλο με το nick "το σωστό να λέγεται", να προσπαθεί να πει το "σωστό". Κι άλλους να του λένε ότι κάνει "λάθος". Φαίνεται να είναι ένας ατέλειωτος κύκλος με πρωταγωνιστές κάθε φορά διάφορους διαφωνούντες, τώρα είναι ο "το σωστό να λέγεται" και ο "username", άλλες φορές είναι άλλοι.

Μπορούμε ίσως να συμφωνήσουμε πάνω σε ιστορικά γεγονότα· λέω "ίσως" γιατί αν δεν είμαστε εκεί, δεν μπορούμε να κρίνουμε· θυμηθείτε την σκηνή που οι Ιρακινοί γκρέμιζαν το άγαλμα του Σαντάμ πανηγυρίζοντας: όπως αποδείχθηκε ήταν στημένη και συμμετείχαν καμιά 80ριά κομπάρσοι.

Κατά συνέπεια, νομίζω ότι πρέπει να καταθέτουμε την άποψή μας, την στηρίζουμε όσο μπορούμε, και αυτό είναι. Δε λέω να μην είμαστε μαχητικοί - κάθε άλλο. Λέω να μην είμαστε και πολύ σίγουροι.

Τελικά, είναι ο Heinz βλάκας; Η μόνη λογική απάντηση είναι: και ναι και όχι. Και μάλιστα, όχι κάποτε ναι και κάποτε όχι, αλλά συνήθως, ταυτοχρόνως και ναι και όχι. Πράγμα όμως που μας φέρνει στον Schrödinger και θα ξημερώσουμε…

Δευτέρα, Ιουνίου 05, 2006

Ελικοπτεράτο!!


Ώστε ο Υπουργός Δικαιοσύνης, κατακεραύνωσε και τιμώρησε τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους του Κορυδαλλού γιατί λέει, αφήσανε να αποδράσουν οι κατάδικοι με το ελικόπτερο.

Τι μας λες υπουργέ μας; (σημείωση: υπουργός σημαίνει "υπηρέτης"). Τι μας λες υπηρέτη μας;

Έστω ότι είμαι σκοπός σε μια σκοπιά του Κορυδαλλού. Και βλέπω το ελικόπτερο να κατεβαίνει. Και δεν έχει ξανασημειωθεί τέτοια απόδραση στα ελληνικά χρονικά...

1. Δεν ξέρω αν το σύστημα λειτουργεί ή όχι. Είναι ο υπουργός που έρχεται; Είναι δημοσιογράφοι; Είναι κάποιος επίσημος κερατάς από τους επιβήτορες του ελληνικού κράτους; Μήπως είναι κάποιος απ' αυτούς και δεν μ' ενημέρωσαν;;;
Δεν είναι πρωτοφανές... Έτσι δε σκοτώσαμε και τους 60 καταδρομείς στο Πενταδάκτυλο το 1974;

2. Η αυλή είναι γεμάτη χώμα. Το ελικόπτερο σηκώνει σύννεφο. Δε βλέπω τίποτα. Να αρχίσω να πυροβολάω όποιον μπαίνει ή βγαίνει; Αφού καταρχήν δεν βλέπω...

3. Άμα σκοτώσω τον υπουργό ή κανέναν παρατρεχάμενο ή κανένα καθίκι δημοσιογράφο, ποιός θα ταΐζει τα παιδιά μου; Εδώ οι πιλότοι πέφτουνε και οι οικογένειές τους ψoφάνε της πείνας...

4. Και άντε και πυροβολώ το ελικόπτερο, την ώρα που προσεγγίζει ή την ώρα που φεύγει. Και είμαι τόσο ωραίος, που το πετυχαίνω και πέφτει. Άμα πέσει πάνω στα κτίρια της φύλακης, γύρευε πόσοι θα σκοτωθούν και πόσες φορές ισόβια θα φάω. Άμα πέσει έξω από τη φυλακή, ακόμα χειρότερα, θα σκοτωθούν περαστικοί, πάλι την έχω βαμμένη... Ακόμα κι αν πέσει οπουδήποτε και δεν σκοτωθεί κανένας, πεθαίνει ο άτυχος πιλότος του: το Κράτος με κηρρύσει ένοχο και οι συγγενείς του γυρεύουν να με λυντσάρουν έξω από τα δικαστήρια...

Ο φρουρός, ό,τι και να έκανε ήταν καταδικασμένος. Γιατί το κράτος αυτό είναι μπουρδέλο και το ξέρουμε όλοι, του φρουρού συμπεριλαμβανομένου.
Ποτέ δεν ξέρεις ποιός είναι ο σωστός τρόπος για να ενεργήσεις, γιατί όπως έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από την πράξη, υπάρχει απίστευτη πολυνομία και οι νόμοι είναι λάστιχα που ξεχειλώνουν και μαζεύουν ανάλογα με τα κέφια των υπηρετών μας.

Ο υπουργός όμως, προκειμένου να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που του αναλογεί στο ακέραιο, αυτός, ο υπηρέτης μας επαναλαμβάνω, καβαλάει το καλάμι και παριστάνει τον τιμωρό-άγγελο.

Αντί ο ευθυνόφοβος - και άρα επικίνδυνος - υπουργός να κυνηγάει τους άτυχους υπαλλήλους, καλά θα έκανε να τα μάζευε και να τράβαγε σπιτάκι του.

Έστω και ελικοπτεράτος!!!

Κυριακή, Ιουνίου 04, 2006

i-SPY(κάι, κάι, κάι) - 3


(συνέχεια από τα δυο προηγούμενα)

Το ρεπορτάζ δεν αποκάλυψε και τίποτα σημαντικό, και τι ρεπορτάζ να γίνει στο πόδι στο εξάλλου;

Οπότε, αραχτοί προκυμαία, μπυρίτσες EFES, και σεργιάνι στον κοσμάκη. Φανταστείτε μια προκυμαία Θεσσαλονίκης, πεζοδρομημένη, κόσμος πάει κι έρχεται, κι ανάμεσα οι αύρες. Όχι αύρες από εκείνες των ανατολίτικων θρησκειών.. Από τις άλλες, τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας.

Οι γυναίκες περπατάνε με έναν απίστευτο τρόπο, μάλλον πλέουν αέρινα, ο ήλιος πέφτει, και κάθε 5 λεπτά, περνάει μεγαλοπρεπώς και μια αύρα, με ταχύτητα όχι πάνω από 5-6 χλμ. Κάτι σαν τοπική πανίδα της Σμύρνης...

Στην πλατεία με το άγαλμα του Κεμάλ, που καβάλα στ' άλογο δείχνει το Αιγαίο, στήνουν μεγάφωνα για συναυλία.
(φαντασίωση: ανεβαίνω και του σπάω το τεντωμένο δάχτυλο - άσε καλύτερα δε ξέρεις που μπορεί να βρεθεί ξαφνικά το σπασμένο κομμάτι...)

Πάμε ν' ακούσουμε τι σόι μουσικοί είναι οι Τούρκοι. Η πλατεία γεμίζει μπάτσους. Πολλούς μπάτσους. Δηλαδή πάρα πολλούς!!!! Πιστεύω στα σοβαρά, ότι είναι εκδήλωση κάποιου συλλόγου αστυνομικών. Μπα... Μετά πλακώνουν κι οι θεατές. Αντιστοιχία δυο μπάτσοι σε κάθε θεατή.
Βγαίνουνε κι οι μουσικοί. Ποπ της πλάκας... Δυο δίδυμες τραγουδάνε, οι μουσικοί πολύ καλοί όλοι, αλλά η μουσική τρίχες....
Φεύγουμε. Γυρνάω και τους βλέπω από μακρυά: ρε μπας και τελικά είναι εκδήλωση της αστυνομίας; Έχουνε μαζεύτει κι όλες οι αύρες τριγύρω κι οι μπάτσοι είναι μιλιούνια....

Το επόμενο πρωί έχουμε την ανταπόκριση. Θα μας πάρουν τηλέφωνο - η εκπομπή έχει ξεκινήσει - στις 8 στο προξενείο.

Πριν όμως, πρόγευμα στις 7: κάτι φοβερά κρουασάν, με κάτι κομματάρες φέτα και σαλαμάρες δυο δάχτυλα πάχος το κομμάτι. Ο αρκούδος πεινάει και ξεκινάει μανιωδώς. Θυμάμαι ότι έχει μικροβιοφοβία:

- "Ρε συ έχει επιδημία χολέρας ε;", λέω (είχε πράγματι εκείνο το καλοκαίρι).
- "Ναι, ε και;", απαντάει μπουκωμένος.
- "Να ρε μαλάκα, η φέτα, μήπως είναι επικίνδυνη...".

Σαλτάρει τελείως. Τα παρατάει, πάει στην τουαλέτα και φτύνει, πλένει το στόμα του μετά μανίας. Τα βουτάω όλα και πάω στην βεράντα όπου τα τρώω μέχρι ψίχουλο με την ησυχία μου....

Βγαίνοντας από το ασανσέρ, δυο τύποι που έχουν βγει από ταινία κατασκόπων του '60, καμπαρντίνα (στο κατακαλόκαιρο), καβουράκια και μαύρα γυαλιά, μιλάνε με την υπάλληλο της reception. Μόλις πατάμε στο lobby, αυτή μας βλέπει και λέει κάτι στους τύπους: γυρνάνε και οι δυό σα ρομπότ και μας κόβουν καλά-καλά. Ο αρκούδος μουγκρίζει, εγώ κοιτάω αθώα. Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο, να και το γκρίζο Dogan με την κεραία.
Διακριτικά τα παιδιά: το αμάξι τους, έχει καβαλήσει το πρώτο σκαλί της εισόδου. Αναγκαζόμαστε να πηδήξουμε από το δεύτερο σκαλί, για να φτάσουμε στο δρόμο.

Καφεδάκι στο προξενείο, κι όλοι ακούνε τον σταθμό μας. Ο σταθμός, με τεράστια ισχύ, ακούγεται μέχρι την Άγκυρα. Ό,τι πούμε, θα το ακούσουν ζωντανά οι Τούρκοι σε πραγματικό χρόνο. Ο αρκούδος, ιδιαιτέρως, μου δίνει τις τελευταίες συμβουλές (έχω πει ότι αυτό το παιδί έχει μια μανία συμβουλών;):

- "Λοιπόν μαλάκα!!! Πρόσεξε τι θα πεις!!! Να σου λείπουν τα εθνικιστικά και οι μαλακίες κατάλαβες;".
- "Κατάλαβα".
- "Μικρά Ασία και χαμένες πατρίδες, απαγορεύεται. Θα λες Ανατολία".
- "Μάλιστα".
- "Ελληνισμός και άλλα τέτοια κομμένα. Θα λές Ρωμιοί".
- "Μάλιστα".
- "Καταστροφές και λοιπά, ούτε να σκεφτείς να τα ξεστομίσεις, σύμφωνοι;"
- "Σύμφωνοι".
- "Κανόνισε γιατί δεν τόχω σε τίποτα να σου πάρω το ακουστικό την ώρα που θα είσαι στον αέρα. Δεν αστειεύομαι, κατάλαβες;".
- "Κατάλαβα".
- "Κανόνισε μαλακισμένο. Εγώ δεν ήρθα για ρεπορτάζ, ήρθα για σε προσέχω μην σε πιάσει εθνικιστικό παραλήρημα και μπλέξεις, κατάλαβες;".
- "Ναι μωρέ, ουφ!".

Ντριν, το τηλέφωνο. Heinz στον αέρα. Ε, τι νάλεγα δηλαδή;;;; Είπα τα εξής:

1. Από 250.000 Έλληνες της Ιωνίας, σήμερα ζουν μόνο 38 που δηλώνουν Ρωμιοί και όχι Έλληνες για ευνόητους λόγους.(είπα: Ρωμιοί όχι Έλληνες)
2. Η Μικρά Ασία, που το τουρκικό κράτος την αποκαλεί Ανατολία, έχει χάσει όλο τον πλούτο που της προσέφερε το αμάλγαμα των λαών που επί αιώνες ζούσαν εκεί και εξοντώθηκαν από το κεμαλικό καθεστώς (είπα: Ανατολία)
3. Η καταστροφή του προξενείου της Σμύρνης το 1955, κατέληξε στην απώλεια όλων των τίτλων ιδιοκτησίας των Ελλήνων της Σμύρνης καθώς και των γενεαλογικών δέντρων τους και ουσιαστικά, ολοκλήρωσε την καταστροφή του 1922. Χάθηκαν όλα τα ντοκουμέντα που απεδείκνυαν ότι κάποτε εκεί υπήρξε μια μεγάλη, ανθούσα κοινωνία Ελλήνων.

Ο αρκούδος με κοιτάει εμβρόντητος. Αλλά ο πρόξενος είναι μπροστά και παρακολουθεί, η παρουσία του εμποδίζει τον αρκούδο να με πλακώσει στις γρήγορες. Πάντως το μάτι του γυαλίζει. Τελειώνω, κι έρχεται η σειρά του, λέει για το έργο και τις ανάγκες του προξενείου.

- "Ευχαριστούμε τους συναδέλφους Heinz και Αρκούδο που βρέθηκαν στη Σμύρνη ειδικά για της ανάγκες της σημερινής εκπομπής", λέει ο συνάδελφος του ΡΙΚ, και ξεμπερδεύουμε.

(και τώρα πως βγαίνουμε έξω από το προξενείο;)

Με τα πόδια, προφανώς. Ο ηρωϊκός μπάτσος, ανοίγει την πόρτα και κοιτάει συνομωτικά δεξιά - αριστερά στο πεζοδρόμιο.

- "Εντάξει, φύγατε!".

Μα, είναι στα καλά του; Τι φανταζόταν δηλαδή, ότι απέξω θάχαν μαζευτεί οι Τσέτες να επαναληφθούν τα σκηνικά με τον Χρυσόστομο Σμύρνης;

Βγαίνουμε στην προκυμαία (φτιάχνω με μιαν αέρινη κίνηση την κελεμπία μου να μη μου κλείνει το πρόσωπο και κοιτάω τους Τούρκους με ύφος αυτοκράτορα). Ο αρκούδος μουρμουρίζει μεσ' τα δόντια του, αλλά ούτε ακούω τι λέει.

Δωμάτιο ξενοδοχείου και τα μαζεύουμε για επιστροφή. Ο αρκούδος παραδόξως ήρεμος.
Ξαφνικά, τακ-τακ-τακ η πόρτα. Κοιταζόμαστε. Ανοίγω:

- "Ογλούπ νοτουρντάν κοντρόλ", (ή κάτι τέτοιο) λέει ο τύπος. Φοράει μια μπλε στολή, πηλήκιο και σηρίτια.

Του κλείνω την πόρτα στα μούτρα, χλαπ!

- "Ρε μαλάκα, είναι ένας με στολή απέξω και λέει για κοντρόλ".
- "Άντε ρε δε κατάλαβες καλά", απαντά ο αρκούδος, "κάτσε να του μιλήσω εγώ". Ο τύπος ξαναβαράει επίμονα. Ανοίγει ο αρκούδος:

- "Ογλούπ νοτουρντάν κοντρόλ", ξαναλέει λέει ο τύπος.
Του ρίχνει κι αρκούδος την πόρτα στα μούτρα.

(ο Λώρενς της Αραβίας κάνει fade-out. Σκηνές από το "Εξπρές του μεσονυκτίου" με μουσική υπόκρουση "Εγώ καλά σου τάλεγα". Ο Συνταγματάρχης Πλαστήρας, καλπάζοντας περήφανα, κοιτάει πίσω του: όλο το 5/42 σύνταγμα ευζώνων έχει εξαφανιστεί...)

- "Λοιπόν άκου", λέω. "Τον βάζουμε μέσα και δεν τον αφήνουμε να κάνει βήμα μόνος του".
- "ΟΚ", λέει ο αρκούδος, "μη μας φυτέψει και τίποτα και μετά μας μαζεύουν για ναρκωτικά".

Ανοίγουμε, ο τύπος με τη στολή μπαίνει. Του κολλάμε από δεξιά κι αριστερά, μπράτσο με μπράτσο. Τον περνάμε κι από ένα κεφάλι. Μας κοιτάει έκπληκτος. Κάνει μερικά βήματα, πάει προς την βεράντα. Σταματάει, γονατίζει. Σκύβουμε άγρια από πάνω του. Ανοίγει το ψυγειάκι του δωματίου κι αρχίζει να μετράει πόσα ποτά ήπιαμε και τα χρεώνει σ' ένα μπλοκάκι.
Κοιταζόμαστε με τον αρκούδο αμήχανα. Ο τύπος σηκώνεται μας κοιτάει ψιλοτρομαγμένος και βιάζεται να φύγει. Κάτσε ρε παιδί, πάρε και κατιτίς, και πατ-πατ στην πλάτη, άντε στο καλό.

Επιστροφή Αϊβαλί. Τουρκοκρητικός έμπορος, πουλάει λουκούμια. Αγοράζουμε:

- "Εγώ είμ' από την Κρήτη".
- "ναι, ναι" απαντάμε με συγκατάβαση (ποιόν δουλεύεις ρε φίλε;)
- "Απ' το Ρέθυμνο είμαι, εν λέω ψώματα!!!".

Ωχ! Γυαλίζει και το μάτι του, ακριβώς όπως των Κρητικών. Μάλλον αλήθεια λέει...

- "Να πάρεις απ' αυτά τα λουκούμια! Τέτοια έτρωγε κι ο σουλτάνος και πήδαγε το μισό χαρέμι, είναι ένα κι ένα".

Παίρνω ένα κιλό. (εκεί πάντως όπως αποδείχθηκε, έλεγε ...ψώματα ή εγώ δεν κάνω για σουλτάνος).

Κι επιστροφή στη Μυτιλήνη.

Και το i-SPY που κολλάει; Ε, δυο μέρες μετά, μια τούρκικη εφημερίδα, η ZAMAN, έγραψε ότι δυο Έλληνες κατάσκοποι που παρίσταναν τους δημοσιογράφους, πήγανε στη Σμύρνη κι είχαν λέει περίεργες επαφές με το προξενείο... Εγώ, κι ο αρκούδος!!!

Παρασκευή, Ιουνίου 02, 2006

i-SPY (κάι, κάι, κάι) -2



(συνέχεια από το προηγούμενο)

Βγαίνουμε λοιπόν στη προκυμαία της Σμύρνης. Ένα πράγμα σε Θεσσαλονίκη στυλ, αλλά με τρομερή ζέστη. Είναι περίπου μια το μεσημέρι.
Λίγο παρακάτω, το ελληνικό προξενείο, δίπλα στο γερμανικό.

Μέσα στο προξενείο κλιματισμός, όαση!!
Ανακρισούλα στους προξενικούς υπαλλήλους, να βγάλουμε το μεροκάματο στα γρήγορα, να πάμε και καμμιά βόλτα.

- "Και πόσοι είναι οι Ρωμιοί στη Σμύρνη;"
- "Τριάντα οκτώ".
- "Και τι προβλήματα έχετε;"
- "Τούτα και τ' άλλα".
- "Και ποιούς πρέπει να συναντήσουμε για συνεντεύξεις;"
- "Τον τάδε και την τάδε".

Και πάει λέγοντας....

Τα μαζεύουμε να φύγουμε. Η κυρία Τετοιοπούλου, προξενική υπάλληλος, ρωτάει:

- "Παιδιά, έχετε αυτοκίνητο;".
- "Έχουμε, είναι παρκαρισμένο στην πλατεία".
- "Κακώς. Εδώ κλέβουν. Έχουμε μια θέση ελεύθερη από τις τρεις που δικαιούμαστε μπροστά από το προξενείο. Βάλτε το εκεί, να το φυλάνε οι Τούρκοι αστυνομικοί που είναι φρουρά απέξω".

Πετάγομαι στην πλατεία και παίρνω το χωρίς-καρούμπαλο-ταξί. Αργά, παρκάρω μπροστά στο προξενείο, κάτω απ' τη γαλανόλευκη!!
(φαντασίωση: θριαμβευτική επιστροφή εκεί ακριβώς που φύγαμε, στην προκυμαία της Σμύρνης. Και μάλιστα με κελεμπία, όπως ο Λώρενς!!)

Μας παίρνουν και μας πάνε σ' ένα κυριλέ ξενοδοχείο, που μένουν λέει οι διπλωματικοί υπάλληλοι και θα μας κάνουν καλή τιμή.
Ο Λώρενς της Αραβίας σε χρυσοποίκιλτη σκηνή!!! Hotel Ege Palas....


Ώπα μεγαλεία!! Εμ, τι σκατά δημοσιογράφοι σε διεθνή αποστολή είμαστε... (άσε που πληρώνει άλλος δηλαδή...).

Σαν τη μύγα μεσ' το γάλα.
Αλλιώς: σα δυο ζητιάνοι σε δεξίωση του Μεγάρου Μουσικής. Εγώ με all-star-άκια, o άλλος (code name: "αρκούδος" - φέρνει κάπως σε αρκούδα) με κάτι μοκασίνια από καλάθι. Περπατάμε στη μοκέτα κι αφήνουμε τα ίχνη μας από το χώμα που κουβαλάμε... Τρίβω τη μοκέτα με το πόδι, μπας και σβήσει, απλώνει κι άλλο... Κοιτάω γύρω μου αθώα και φεύγουμε για το δωμάτιο.

Δωμάτιο στον 15ο όροφο. Ασανσέρ ύπουλο. Μπαίνουμε μέσα, όλα καλά. Μιλάω στον αρκούδο που εκφράζει τον θαυμασμό μου για το θάρρος μου, κι εγώ κορδώνομαι σα γαλοπούλος.

Ξαφνικά καταλαβαίνω ότι κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει. Ο θάλαμος φωτίζεται. Το γαμημένο το ασανσέρ είναι στο εξωτερικό μέρος του ξενοδοχείου, μέσα σ' ένα γυάλινο σωλήνα!!! Η ακροφοβία μου με βαράει κατακούτελα και παγώνω. Αρπάζω τον αρκούδο από τα μπράτσα και χώνω τη μούρη μου στη μασχάλη του για μη βλέπω.

- "Τι έπαθες μωρέ μαλάκα;;;", απορεί.
- "Σκάσε μαλάκα κι άκου. Δε μπορώ να κουνηθώ. Άμα σταματήσει το μπουρδέλο κι ανοίξουν οι πόρτες, τράβα με να βρεθώ μέσα στο κτίριο!!!".
- "Ε, δεν είμαστε καλά!!!", καγχάζει.
(εκδίκηση: δεν ομολόγησε όμως τότε ότι αυτός φοβάται τα αεροπλάνα. Από τότε, τον πάω παντού αεροπορικά, χιχιχιχι...)

Μπανάκι και έξοδος για ρεπορτάζ. Τρείς το μεσημέρι, θερμοκρασίες τροπικές.
Οι φωτογραφικές μηχανές στο αμάξι. Πάμε να τις πάρουμε.

Το προξενείο κλειστό. Η βάρδια των Τούρκων φρουρών έχει αλλάξει. Παίρνω το βαλιτσάκι με τις μηχανές, πάω να φύγω. Ένα μπατσάκι, με υφάκι (έχω πει ότι απεχθάνομαι τους μπάτσους;;;) με πλησιάζει:

- "Ζουρ, μπουρ, ντουρντούρ!!!" λέει (ή κάτι τέτοιο). Τι σκατά θέλει; Μπας και με πέρασε για βομβιστή;
Ανοίγω το καπώ, ανοίγω και τις πόρτες, και του κάνω νόημα "ψάξε".
- "No No" λέει το μπατσάκι, "ζουρ, μπουρ, ντουρντούρ!!!" . Το κέρατό μου μεσημεριάτικα κι έχουμε και δουλειά. Αρχίζω να φορτώνω. Αυτός επιμένει, αλλά εγώ δε μιλάω τούρκικα κι αυτός δε μιλάει αγγλικά, οπότε τζίφος.

Ξαφνικά καταλαβαίνω τι θέλει: να βγάλουμε το αμάξι από εκεί, είναι διπλωματικός χώρος και δεν επιτρέπεται.
Αμ δε!!! Άπαξ και επιστρέψαμε στη Σμύρνη, και με τη γαλανόλευκη μάλιστα, δε πάω πουθενά. Άσε που, άμα κλέψουνε το αμάξι, δεν έχουμε να το πληρώσουμε...
(δεύτερος ξεριζωμός με εμένα πρωταγωνιστή, δεν προβλέπεται, τελεία!)

Το ρίχνω στη νοηματική:

- "Εδώ, ελληνικό έδαφος (δείχνω τη σημαία και την πινακίδα του προξενείου), εγώ Έλληνας (δείχνω το διαβατήριο), το αμάξι μένει εδώ. Τέλος διαπραγματεύσεων!" (κοφτή κίνηση με την παλάμη).

Απαντά με τον ίδιο τρόπο:

- "Diplomat (δείχνει ένα αμάξι με διπλωματικές πινακίδες), diplomat (δείχνει κι άλλο), no diplomat!!! (δείχνει την ταξάρα μας). Δρόμο!!!" (χειρονομία με την παλάμη).

Μάλλον δεν κατάλαβε ότι είχα διακόψει ήδη την διαπραγμάτευση κι έφευγα. Του το ξαναεξηγώ εν συντομιά:

- "Νο!!" του λέω και στρίβω να φύγω.

Το μπατσάκι απλώνει το χεράκι του και με πιάνει από το μπράτσο. Ζέστη, κούραση, νεύρα, (έχω πει ότι απεχθάνομαι τους μπάτσους;;;) , το μπατσάκι αρπάζει μια σφαλιάρα στο ξερό του και μαζεύεται έκπληκτος.

- "Μη με πιάνεις ρε κωλόμπατσο, α σιχτίρ!!!" βλαστημάω σε άπταιστα ελληνικά.

Αν μη τι άλλο, το "siktir" το κατάλαβε. Γουρλώνει τα μάτια του και κρεμάει το σαγόνι του δυο πήχες. (αμ, τι νόμιζες μαλάκα, τζάμπα έγινα Λώρενς;;)

Η πόρτα του προξενείου ανοίγει ξαφνικά και πετάγεται ένας τύπος έξω έξαλλος.

- "Τι κάνεις ρε φίλε, που νομίζεις ότι είσαι εεεε; Στον Περαία που μας βρίζετε και δε βγάζουμε κιχ;;; Θα σε χώσει μέσα ρε ο Τούρκος, πάρε τ' αμάξι και φύγε!!!".

Άλλο πάλι και τούτο!!!

- "Εσύ ποιός είσαι ρε φίλε;" ρωτάω.
- "Έλληνας αστυνομικός, ανήκω στο προξενείο. Μη κάνεις φασαρία ρε κι έχω μόλις δέκα μέρες πούχω έρθει και δε θέλω μπλεξίματα".
- "Ε, πες του μπάτσου ότι έχουμε άδεια από την κυρία Τετοιοπούλου".
- "Άσε με σε παρακαλώ, μη μ' ανακατεύεις!!!", λέει ξαναμπαίνει μέσα και στήνεται πίσω από τις γρίλιες. (αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί χάσαμε τη Σμύρνη)

Εν τω μεταξύ το μπατσάκι πήγε στον αξιωματικό του να κλαφτεί, που μέχρι τότε έκανε την πάπια χωμένος στο φυλάκιο. Ο αξιωματικός, μιλούσε κι αγγλικά (μεγάλεεεεε...):

- "Η κυρία Τετοιοπούλου, δεν μας άφησε σχετική εντολή, άρα πρέπει να φύγετε".
- "Έχω το τηλέφωνό της, να την πάρουμε να σας το πει".
- "Καλή ιδεά, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε τηλέφωνο", χαμογελάει το γομάρι.(στην έφερα κωλοέλληνα)
- "No problem, έχουμε τηλέφωνο στο προξενείο".
- "Αλλά το προξενείο είναι κλειστό", επιμένει.
- "No, just a moment", απαντάω.

Βαράω τις γρίλιες:

- "Άνοιξε ρε!!!". Ησυχία... "Ανοιξε λέω γιατί θα έχουμε επεισόδιο!!!". Ανοίγει ο ηρωϊκός εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ.

- "Τι θες ρε φίλε πάλι;"
- "Πάρε τηλέφωνο την Τετοιοπούλου να της μιλήσει ο Τούρκος".
- "Είναι μεσημέρι, θα την ενοχλήσω".
- "Πάρε λέμε!!!!".

Παίρνει. Η Τετοιοπούλου ζητάει να μιλήσει στον Τούρκο. Αυτός ξεκινάει και πάει να μπει μέσα. Μπαίνει και πηδάει έξω σα να τον δάγκωσε ...κροκόδειλος!!!

- "Δε μπορώ να μπω. Διπλωματικό άσυλο".

Δίκιο έχει.

- "Φτάνει ρε το τηλέφωνο μέχρι την πόρτα", λέω στον δικό μας (συμφορά μας!!)

Τραβάει το καλώδιο, λείπει ένα μέτρο μέχρι την πόρτα. Λέω του Τούρκου:

- "Θα πατάς έξω, θα γείρεις μέσα και θα σε κρατάω από τη ζώνη να μην πέσεις, οπότε δεν υπάρχει παραβίαση του ασύλου, άμα τα πόδια σου είναι έξω από το προξενείο". (σιγά μην τόξερα, απλώς είπα να το κάνουμε σε στυλ "που πάταγε ο τερματοφύλακας όταν έπιασε τη μπάλλα").

Έτσι κι έγινε. Τέλος συναγερμού, κι η δεύτερη καταστροφή της Σμύρνης αποφεύχθηκε!!! Το αμάξι έμεινε κάτω από τη γαλανόλευκη!!! (τώρα που το σκέφτομαι εκτός από Λώρενς, φέρνω λίγο και του συνταγματάρχη Πλαστήρα, με ταξί βεβαίως αντί για άλογο)

Και φύγαμε για το ρεπορτάζ.

(συνεχίζεται)

Πέμπτη, Ιουνίου 01, 2006

i-SPY ( κάι, κάι, κάι...) - 1

Έρχονται μια μέρα στο σταθμό κάτι Κύπριοι, από το 3ο πρόγραμμα του ΡΙΚ. Ετοιμάζουν μια ζωντανή εκπομπή, για τον Ελληνισμό γενικά. Ζωντανές συνδέσεις με Λονδίνο, Λευκωσία, Μυτιλήνη, Τασκένδη, θα εκπέμψουν από τα studio μας. Μετάδοση σε δίκτυο σε όλη τη Μεσόγειο και την Βρετανία.

Θάχει ανταπόκριση κι από Τουρκία, αλλά έλα που στην Τουρκία δεν υπάρχει κάποιος;;; Κάποιος πρέπει να πάει, να βγει ζωντανά την ώρα της μετάδοσης και να πει για τον Ελληνισμό της Σμύρνης. Όλοι κάνουν την πάπια, τα ελληνοτουρκικά είναι σε άσχημη φάση (1994). Τσουπ! πετάγεται ο Heinz:

- "Θα πάω εγώ ρε παιδιά".
- "Ναι, λέει ο υπεύθυνος του ΡΙΚ, αλλά δεν μπορείς να πας μόνος σου. Χρειάζεται κι άλλος, ώστε να έχετε αλληλοστήριξη".

Που να βρεθεί άλλος; Βρέθηκε κάποια άλλη, αλλά μόλις της είπε ο άντρας της "θα αφήσεις τα παιδιά ορφανά", τα γύρισε και δεν ερχότανε.

Φτου! και θάχανα και τη βόλτα στη Σμύρνη, όλα πληρωμένα... Περί κινδύνου, ουδείς λόγος, δεν θεωρούσα τους Τούρκους κουτούς και δεν έβλεπα κανέναν κίνδυνο απολύτως.
Παίρνω τηλέφωνο έναν τύπο (τον μετέπειτα και έως τώρα αδελφο-κολλητό μου) που τον ήξερα μόνο στην φάτσα τότε, κι έκανε εκπομπή 11-12, δηλαδή πριν από μένα ακριβώς:

- "Τι κάνεις, καλάάά;;;" (ζαχαρώματα).
- "Είμαι στην τουαλέτα, χέζω"(σ.σ. ευγενέστατο παληκάρι).
- "Διαβατήριο έχεις;".
- "Με διέκοψες για να με ρωτήσεις αυτή τη μαλακία ρε;".
- "Έχεις;;;;", επιμένω.
- "Έχω, θα μ' αφήσεις τώρα να ξαναμπώ στην τουαλέτα;".
- "Αύριο στις 7 φεύγουμε για Σμύρνη, τέλος. Ανακουφίσου ελεύθερα".

Και, φύγαμε για Τουρκία.

Περίεργη χώρα, στο Αϊβαλί όλα ίδια με Μυτιλήνη. Ψάχνουμε να νοικιάσουμε αμάξι, αμάξι γιοκ. Τελικά μας κουβαλάνε ένα ταξί που τούχανε βγάλει το καρούμπαλο, ένα Mercedes προϊστορικό με το χειρόφρενο στο πόδι (..!!). Βρώμαγε κι έζεχνε άθλια μεσ' το κατακαλόκαιρο (Αύγουστος). Τι να κάνουμε, αυτό ήτανε.

Ξεκινήσαμε για Σμύρνη, ένα πράμα σε στυλ Λώρενς της Αραβίας φαντασίωση.

Αριστερά και δεξιά του δρόμου, κουβάρια παλιοσίδερα από παλιά τρακαρίσματα.
Πως διάολο τρακάρουν έτσι οι Τούρκοι;;; Δεν έμενε τίποτα.

Δρόμος που χωρούσε μέχρι δυο αυτοκίνητα, ίσαμε τη Σμύρνη, τρεις ώρες οδήγημα.
Σε κάποια φάση ουρά τεράστια.Ένα τρακτέρ μπροστά, με 15 χλμ, πίσω καμιά εικοσαριά αμάξια. Ξαφνικά, βγαίνει ο πρώτος να περάσει το τρακτέρ. Αυτόματα, βγαίνει κι όλη η ακολουθία στο αντίθετο ρεύμα, με τον πρώτο για ...προκάλυμα!!! ...να γιατί τρακάρουν έτσι οι Τούρκοι.

Πίσω, τιμητική συνοδεία. Ένα γκρίζο Dogan (Mirafiori τουρκικής παραγωγής), με κεραία στο καπώ, τεράστια και γυρισμένη σε καμπύλη. Ασφαλίτες. Λέω στον δικό μου:

- "Τους βλέπεις πίσω;".

Τους βλέπει, φρικάρει:

- "Πω ρε πούστη, την πατήσαμε!!!".
- "Κάτσε ρε", του λέω "δεν τρέχει τίποτα. Καλό είναι. Ανοικτά δηλώσαμε δημοσιογράφοι στην είσοδο, μας παρακολουθούν καλού-κακού, τι έγινε; Άσε που άμα μπλέξουμε θα μας ξεμπλέξουν. Και μας προειδοποιούν να μη μας μπουν και τίποτα μαλακίες ιδέες στο μυαλό, όπως φωτογραφήσεις εκεί που δεν πρέπει, κλπ.".

Από πίσω, το γκρίζο Dogan στρίβει και φεύγει. Σε 200 μέτρα, από παράπλευρο δρόμο, βγαίνει άλλο, πανομοιότυπο και ξανακολλάει πίσω μας: "αλλαγή ζώνης ευθύνης" λέγεται αυτό.

Έχουμε πάρει κι ένα τεράστιο χάρτη, από ένα βενζινάδικο που η αντλία του αέρα δούλευε με ...κούρδισμα. Κούρδιζες, έβαζες αέρα στο λάστιχο, ξανακούρδιζες, το επόμενο λάστιχο...
Εγώ οδηγώ, αυτός κρατάει το χάρτη και αγορεύει:

- "Δεξιά μας η πρώην ελληνική τάδε και τάδε. ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ!!!!".

Μ' έχει ζαλίσει κι αυτός, κι η μυρωδιά του ταξί, και οι 4ο-τόσοι βαθμοί ζέστη και το οδήγημα, κι έχω στραβοξυπνήσει κιόλας. Λέω να του τη σπάσω:

- "Έχεις σκεφτεί ότι οι ασφαλίτες μπορεί να κολλάνε πίσω μας και να ακούνε με ασύρματο τι λέμε στο αμάξι;", λέω.
- "Άσε ρε μαλάκα, πολλά κατασκοπευτικά βλέπεις", απαντάει.
- "Α, ναι; Όποιος παρακολουθεί τι λέμε, να ξέρει ότι γαμιέται ο Κεμάλ κι η Τουρκία κι είσαστε αρχίδια και θα σας σκίσουμε!!!!", φωνάζω μέσ' τ ' αμάξι.
- "Σκάσε ρε μαλάκα, γαμώ το κέρατό σου, ηλίθιε, παλιομαλάκα!!!!", αντιδρά ο δικός μου.

Τρελάθηκα στα γέλια.... (είμαι κακός, το ξέρω...)

- "Ο Κεμάλ ήτανε παλιαδελφή!!! Τούρκοι τον παίρνετε τσιμπούκι, ηλίθιοι Μογγόλοι, κοπρίτες θα σας σκίσουμε", συνεχίζω.
- "Άμα δε σκάσεις θα σου ρίξω μπουνιά μαλάκα" μου λέει.

Κατουριέμαι στα γέλια, αλλά σκάω. Όχι και Λώρενς της Αραβίας με βουλωμένο μάτι, δε λέει.

Οι ασφαλίτες πίσω φαίνονται βαριεστημένοι και βρασμένοι στη ζέστη. Ε, ας πούνε κι αυτοί καμμιά μαλακία για τους Έλληνες, να γελάσουνε.

Φτάνουμε στα προάστια της Σμύρνης. Κυκλοφοριακή κόλαση. Ταμπέλες μόνο στα τούρκικα. Σταματάω στη μέση του δρόμου, στην κυριολεξία και προσπαθώ να καταλάβω τι λένε οι ταμπέλες.
Πίσω μου έχουν βγει από τ' αμάξια και με βρίζουν. Ας βρίζουν. Αναισθησία πλήρης: άμα δεν καταλάβω που είμαι, δεν πάω πουθενά. Έτσι δεν την πάτησαν κι οι δικοί μας, και φύγαν για την Άγκυρα, το '20; Αμ, την ξαναπατάω; Με τίποτα!!! Ακούω σιχτίρια, τους χαμογελάω ηλίθια, κάνω τον βλάκα Ευρωπαίο τουρίστα.

Ξαφνικά ξεχωρίζω την ταμπέλα που λέει LIMAN. Αυτό τόπιασα!!! Εμ, χαζός είμαι;;; Ξαναμπαίνω μέσα, στρίβω και βγαίνω στην προκυμαία της Σμύρνης.

(συνεχίζεται)