Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21, 2006

Στομαχόπονος του Σεπτέμβρη

Θυμάμαι κάθε Σεπτέμβρη, να υποφέρω από στομαχόπονο.

Φορτωμένος με μια τσάντα δερμάτινη, βαριά από μόνη της, που μύριζε άθλια.
Ντυμένος με μια μπλε ποδιά και λευκό γιακαδάκι να πηγαίνω κακόκεφος και μουτρωμένος στο σχολείο.
(και τότε για Καραμανλή και Παπανδρέου λέγανε τα ραδιόφωνα)

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με στείλαν σχολείο.

Καθόμουν ήσυχος, δεν πείραζα κανέναν. Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, σφαλιάριζα κανένα παιδάκι που παίζαμε μαζί άμα με τσάντιζε, αλλά γενικά ήμουνα πονόψυχος κι ευγενικός.

Ό,τι μου λέγανε τόκανα.

Μη βρίζεις - δεν έβριζα.
Φάε το φαί σου - το έτρωγα (ή τόφτυνα στα κρυφά).
Βάλε αυτά τα ρούχα - τάβαζα.
Πες "ευχαριστώ" - τόλεγα.
Κάτσε μέσα - καθόμουν.
Κάτσε έξω - καθόμουν.
Μη μιλάς - έσκαγα.

Και ξαφνικά, μια μαύρη μέρα, χωρίς νάχω παραβιάσει κανέναν κανόνα, με παραδώσανε στην Πένυ, να με πάρει μαζί της στο σχολείο.
Η Πένυ, ήταν μια φίλη, 5 χρόνια πιο μεγάλη από μένα. Με παίρνει η Πένυ από το χεράκι, την ακολούθησα ανυποψίαστος - την εμπιστευόμουν και την θαύμαζα για τα πράγματα που ήξερε.
Παμε, πάμε, φτάνουμε στο σχολείο. Φρίκη! Γεμάτο άγνωστα παιδιά που ξεφώνιζαν και μεγάλους που μας κοιτούσαν όπως οι τσομπάνηδες τα κοπάδια τους. Ήρθε κι ένας παπάς, έψελνε και με πιτσίλισε πρωϊνιάτικο με τον βασιλικό, μπουρ-μπουρ, ούτε κατάλαβα και τι έλεγε...

Μόλις τέλειωσε ο παπάς, κινάω να φύγω για το σπίτι μου. Χλαπ! μ' αρπάζει η Πένυ, με κρατάει δίπλα της για μην την κοπανήσω. Κρατούμενος.
Ο διευθυντής βγάζει λόγο. Λέει, λέει, αδιάφορα πράγματα και βλακείες. Στο δωμάτιό μου περιμένουν τα παιχνίδια και χάνω την ώρα μου με μεγάλους που κάνουν τους τσομπάνηδες. Λέω "που θα πάει, θα τελειώσει κι αυτός και θα φύγουμε. Κι άμα ξαναπατήσω εδώ, γράψτε μου!!".

Αλλά δε! Μόλις τέλειωσε ο τύπος, αρχίσαν τα κοπάδια να χώνονται στο κτίριο. Με έπιασε πανικός πλέον. Με βάλανε στο κοπάδι της πρώτης, έτρεξα και χώθηκα στο κοπάδι της έκτης, δίπλα στην Πένυ, την μόνη που γνώριζα. Χώθηκα στην τάξη της, καθόμουν ήσυχος δίπλα της και σκεφτόμουν τι άλλο θα μου τύχει. Λέει εκείνη ξαφνικά "κύριε, μπορώ να πάρω τον μικρό να τον πάω στην πρώτη;". Βάλανε όλοι τα γέλια. Γελάγανε μαζί μου. Στα παλιά μου τα παπούτσια. Αφού δεν είχα σκοπό να ξαναπατήσω εκεί μέσα, μήπως θα τους ξανάβλεπα;

Με βουτάει η Πένυ, με πάει στη πρώτη. Λέω "Πένυ κάτσε μαζί...", με χαϊδεύει στο κεφάλι και με εγκαταλείπει εκεί.

Δεν κατάφερα βέβαια να μην ξαναπάω. Κάθε μέρα πήγαινα και πάλι. Ο δάσκαλος, κακή του ώρα όπου βρίσκεται, είχε ένα ξύλινο χάρακα. Ήτανε το εκπαιδευτικό του όργανο.

Δε διάβασες - χάρακας.
Δεν έγραψες - χάρακας.
Δεν κατάλαβες - χάρακας.
Γράφεις με το αριστερό - χάρακας (έγινα με το ζόρι δεξιόχειρας, στα 30 μου ανιχνεύθηκε ότι υπήρχε conflict στα ημισφαίρια του εγκεφάλου - έπρεπε νάμαι αριστερόχειρας, γι' αυτό συχνά τραύλιζα).

Ο χάρακας, ήταν επιεικής συμπεριφορά. Ο γυιός της αδελφής του δασκάλου, ήταν συμμαθητής μας. Τα δικά του παραπτώματα, γίνονταν αφορμές για επίδειξη αγριότητας του δασκάλου. Τον κλωτσούσε, τον χαστούκιζε, το παιδί ούρλιαζε πανικόβλητο, έπεφτε κάτω κι αυτός τον πάταγε. Ζαρώναμε τρομοκρατημένοι.

Έπινε συνέχεια γκαζόζα το κάθαρμα. Τον μίσησα βαθιά, σπάνια στη ζωή μου έχω μισήσει κάποιον έτσι - ίσως ποτέ ξανά. Μιλούσε, καθάριζε τα δόντια του με μια καρφίτσα, ξέπλενε το στόμα με την γκαζόζα και την έφτυνε στο πάτωμα. Πλήρες πρόγραμμα στοματικής υγιεινής παράλληλα με το μάθημα. Δηλαδή ποιό μάθημα, δεν θυμάμαι τίποτε άλλο εκτός από απειλές, ξύλο και αγριάδες. Τον καταριόμουν συνέχεια, όπως τον έβλεπα να κάθεται με τον χάρακα να ανεμίζει στο ένα χέρι, και την καρφίτσα να σκαλίζει τα δόντια του στο άλλο. Ευχόμουν να την καταπιεί κι έδινα υποσχέσεις στον Θεό ότι, αν μ' άφηνε να φύγω από κει μέσα, θα ήμουν πάντα το πιο καλό παιδί του κόσμου.

Μια μέρα, ο Θεός με άκουσε. Το θηρίο κατάπιε την καρφίτσα!!!
Γούρλωσε τα μάτια του και βγήκε τρέχοντας από την αίθουσα. Νοσοκομείο και χειρουργείο. Τον ξεφορτωθήκαμε για κανένα μήνα. Αλλά, επέστρεψε βέβαια.

Με είχε τρελάνει στα εξάρια. 6 6 6 6 , ούτε ο αντίχριστος να ήμουνα. Καμμιά διάθεση δεν είχα να πάρω 7 ή παραπάνω. Βρε άι σιχτίρ!! Εγώ ζήτησα να με χώσουν εκεί μέσα; Τώρα θέλανε να κάνω και τον καλό; Τον σιχαινόμουν βαθιά κι εκείνος το ίδιο.
Και το σχολείο γενικά δεν το ήθελα. Ούτε μια μέρα, για έξι συνεχή χρόνια, δεν πήγα με καλή καρδιά. Ούτε μια.
Κάθε πρωί, έφευγα από το σπίτι μου στραβολαιμιάζοντας, κοίταζα πίσω σαν τον ναυτικό που βλέπει το λιμάνι να απομακρύνεται. Το στομάχι μου ήταν πάντα χάλια. Μεγάλος πια, διαγνώστηκε έλκος. Αλλά, μέχρι να πάω σχολείο, δεν με πονούσε καθόλου.

Προσπαθούσα βέβαια να γλυτώσω. Δεν συμβιβάστηκα ποτέ με την ιδέα. Το πιο αφελές σχέδιό μου ήταν, να κρύβω την σάκκα μου μόλις ξυπνούσα.
- "Πάρε την σάκκα σου και πήγαινε".
- "Δεν μπορώ να βρω τη σάκκα μου, τι να κάνω;".
Βέβαια, ποτέ δεν απέδωσε το τέχνασμα. Όσο ευρηματικός κι αν ήμουν στις κρυψώνες, τόσο έξυπνοι ήταν και εκείνοι στην έρευνα και ανεύρεση. Κι έτσι, κάθε πρωί, με το στομάχι να ανακατεύεται, έπαιρνα τον ίδιο δρόμο...

---------------------------------

Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, όταν οι γυιοί μου πάνε στο σχολείο, με πιάνει πάλι το στομάχι μου. Καταναλώνω Zantac με τις χούφτες κάθε αρχή του Σεπτέμβρη.
Ηλίθιοι δάσκαλοι, υπάρχουν και σήμερα. Κι όσοι έχουν άποψη, γονείς ή δάσκαλοι, προτιμούν να μη μιλάνε. Δεν ανήκω σ'αυτούς. Μιλάω, φωνάζω στις συναντήσεις με τους δασκάλους, κι άμα δω να ορθώνεται μπροστά μου η αυθεντία τους, τους κοιτάω με τρομακτική αλαζονεία - και τους ισοπεδώνω δημοσίως με δεκαπλάσια αλαζονεία.

Αλλά, ποιός θα σώσει τα παιδιά μας; Το θέμα μας δεν είναι να μάθουν γράμματα. Ούτε "να γίνουν άνθρωποι". Ούτε να "κοινωνικοποιηθούν". Πολύ περισσότερο, δεν είναι να μάθουν να είναι "υπάκουα και πειθαρχημένα".

Είναι, νομίζω, σαφές: Ο ρόλος του σχολείου, στη σημερινή κοινωνία της διάχυτης γνώσης, είναι να μάθει στα παιδιά να μαθαίνουν. Ασχολείται κανείς με αυτό;;;;
Σε ποιούς εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας; Δεν είναι δικαίωμά μας να ξέρουμε; Από που αντλεί το Κράτος το δικαίωμα να παίζει ανεύθυνα με τις ψυχές των παιδιών μας;
Και σήμερα, υπάρχει μια ανεξέλεγκτη κατάσταση σε όλες, ΟΛΕΣ τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Κι αυτό πρέπει να λήξει. Άμεσα.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006

Αντιπαράθεση

(Debate στην νεοελληνική)

Ο Nicholas_on_Europe πρότεινε, επειδή διαφωνούμε στο blog του ΝΔ, να καταγράψω εδώ τα σημεία που διαφωνώ μαζί του και να αντιπαρατεθούμε. Το κάνω λοιπόν: με πλάγια γράμματα τα πρωτότυπα του Nicholas, με κανονικά αυτά που μου τη δίνουν!!!

Have fun, and participate - if you may!!!

Nicholas_on_Europe said...

Να το πούμε ΚΑΙ αυτό!

Παγκοσμιοποίηση δεν είναι το παγκόσμιο εμπόριο (το "world trade center" κτύπησε ο ΜΛ μαζί με Πεντάγωνο και Λευκό Οίκο, αν δεν ήταν οι ήρωες της πτήσης της UAL).

Είναι το ό,τι συμβαίνει σε ένα σημείο του κόσμου (πχ πέταγμα μιάς πεταλούδας στην Κίνα - ή ένας υιός πτηνών, η τρύπα στο ώζον, το λυώσιμο των πάγων στα βουνά της Ελβετίας, κ.α. πολλά μη οικονομικά), έχουν ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ επίπτωση σε όλους τους πολίτες αυτής της Γης. Μέχρι να έλθει ένας κομήτης (κάποτε) και τότε .... lights out!!!

Αυτό ΔΕΝ είναι παγκοσμιοποίηση. Αντίθετα, είναι η θεωρία του χάους. Και "αντίθετα", γιατί η "παγκοσμιοποίηση", υποδηλώνει διεθνείς κανονιστικές αρχές (που δεν γνωρίζουμε τα όριά τους). Η θεωρία του χάους, αποδεικνύει το αντίθετο, ότι δηλαδή κάτι τέτοιο ΔΕΝ γίνεται.

Η απάντηση δεν είναι "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε ...." ούτε "οι κακοί Αμερικάνοι". Η απάντηση είναι ΑΓΑΠΗ για όλους και ΦΩΣ για όλους! Και ένας πιό ανθρωποκεντρικός καπιταλισμός (ας μην κάνουν πλέον όνειρα οι απανταχού κομμουνιστές και ψάχνουν για "εχθρούς των εχθρών τους").
Τρι Σεπ 12, 03:11:30 μμ

Εδώ αναδύεται ένας απροκάλυπτος αντικομμουνισμός. Τόσο καημό πια έχουν οι απολογητές του καπιταλισμού; Ακόμα και τώρα, "ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ' την Ευρώπη";
Αυτό είναι καλό: σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν βολεύονται στη μιζέρια που γεννά το καπιταλιστικό περιβάλλον.
Και κάτι ακόμα: για τους ίδιους λόγους που ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατάρρευσε, θα καταρρεύσει κι ο καπιταλισμός. Οι ερμηνείες μαζικής κατανάλωσης της θεωρίας της εξέλιξης, είναι απλώς λανθασμένες. Δεν επιβιώνει ο ισχυρότερος. Επιβιώνουν όλοι όσοι μπορούν να επιβιώσουν.

Nicholas_on_Europe said...

Για ποιούς χιλιάδες νεκρούς από στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ μιλάμε προ 9/11; Ή οι ΗΠΑ έκαναν την 21/4/67, την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, ή την "επέμβαση" στο Αφγανιστάν (οι Σοβιετικοί την έκαναν). Ή μήπως ήταν το Ιρακ του 1991 (μετά την ειρηνιστική παρέμβαση Σαντάμ στο Κουβέιτ) ή η Γρενάδα; Ή μήπως οι χαμένοι του Λας Βέγγας;

Το λάθος πατέρα Μπους ήταν ότι δεν ολοκλήρωσε την επέμβαση στο Ιράκ το 1991.


Αυτό πια, είναι εξοργιστικά σου-τη-δινει-κό!!!


Οι ΗΠΑ όντως έχουν ατυχήσει σε στηρίξεις ή ανοχές που έδειξαν σε γεγονότα και "πλευρές" σε άλλες χώρες (Χιλή, εισβολή Τούρκων σε Κύπρο). Όμως στην Κύπρο εγγυήτρια δύμανη δεν ήταν η Βρετανία; Που ήταν αυτή το 1974; Και το καλοκαίρι του 1974 ποιός προήδρευε στις ΗΠΑ (ο Νίξόν ήταν με το ένα πόδι εκτός).

Και τα ψηφίσμστα του ΟΗΕ πότε έγιναν χαρτί για ....; Τι αποτέλεσμα είχαν αυτά του ΟΗΕ για την Κύπρο. Οι ΗΠΑ τα ξέχασαν όταν έκαναν το Ιρακ ΙΙ;

Πολλές επιλεκτικές και μνήμες κυκλοφορούν.

Ή χρεώνουν ορισμένοι ακόμη στις ΗΠΑ το Βιετνάμ ή την Κορέα; Και τη Χιροσίμα; Γιατί τότε δεν τους χρεώνουν και το D-Day, και την συμμετοχή τους στο Α' ΠΠ.

Γιατί τότε οι ΗΠΑ, ΔΕΝ ήταν ο παγκόσμιος μπάτσος. Η Βρετανία ήταν. Μετά τον Β' Π.Π. ανέλαβαν οι ΗΠΑ.

"Καλά να πάθουν" οι ΗΠΑ που κάνουν μπίζνες (ειγαγωγές και εξαγωγές, επενδύσεις, κτλ, κυριολεκτικά "μπίζνες" όχι μεταφορικά) με εχθρούς και φίλους και όχι μόνον με φίλους.
Τετ Σεπ 13, 11:46:55 πμ

Αυτό λέει κι ο Θάμνος(Bush): Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Εμείς-αυτοί, μανιχαϊσμός.

Αμερική, αγάπη μου. Αν δεν είχα και σένανε τι θα ήμουν στη γη!
Ώστε η Αμερική είναι παρθενώπη. Ίσως.... Προφανώς τότε, ο Κλίντον ήτανε βλάκας όταν ζήτησε συγγνώμη από τους Έλληνες για την χούντα των συνταγματαρχών.

Nicholas_on_Europe said...

Το τι λέγεται έχει σημασία και η συλλογιστική και όχι ποιός το λέει ("ξέρεις ποιός είμαι εγώ" νοοτροπία). Αυτό δεν είναι η βάση της Ελληνιστικής μας παράδοσης (και όχι οι θεωρίες "συνομοσίας" και η "VIP-centered-valuation-of-ideas");
Τετ Σεπ 13, 01:39:32 μμ

Με τίποτα! Ό,τι λέγεται, λέγεται από κάποιον παρατηρητή. Αυτός είναι που κάνει διακρίσεις, για λόγους δικούς του, που δεν είμαι - και δεν μπορώ να είμαι - σε θέση να γνωρίζω. Μπορώ μόνο να ξέρω αν ο παρατηρητής αυτός έχει τον ίδιο μηχανισμό διακρίσεων με μένα (περίπου), αλλιώς: υποστηρίζουμε το ίδιο αξιακό σύστημα. Κάποιος μ@λάκας (για μένα) μπορεί σαφώς να δει καθαρότερα από εμένα κάτι: δεν με ενδιαφέρει.
Η διάκριση, είναι στην πραγματικότητα η δημιουργία ενός κόσμου: τι κόσμο προσπαθεί να δημιουργήσει αυτός που διακρίνει κάτι; Αυτό είναι το θέμα.

Και για σένα Nicholas, το ερώτημά μου είναι απλό: τι κόσμο θέλεις;

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006

Αυτό είναι

Σε συνέχεια των συζητήσεων περί φόβου και εξουσίας.

Ο Χικμέτ έγραψε:

Το ζήτημα δεν είναι να είσαι λεύτερος·
το να μην παραδίνεσαι, αυτό είναι.


Δεν είναι νέα ιδέα το να κρατάς το κεφάλι ψηλά και να μη φοβάσαι.
Να μη φοβάσαι το φόβο, αυτό είναι.

Ακολουθεί το ανατρεπτικό κείμενο του Αισχύλου από τον Προμηθέα Δεσμώτη, μαχαίρι στη καρδιά κάθε τυραννίας και παρακάτω, η μετάφρασή του:

Χορός

καὶ προσδοκᾶν χρὴ δεσπόσειν Ζηνός τινα;

Προμηθεύς
καὶ τῶνδέ γ᾽, ἕξει δυσλοφωτέρους πόνους.

Χορός
πῶς δ᾽ οὐχὶ ταρβεῖς τοιάδ᾽ ἐκρίπτων ἔπη;

Προμηθεύς
τί δ᾽ ἂν φοβοίμην ᾧ θανεῖν οὐ μόρσιμον;

Χορός
ἀλλ᾽ ἆθλον ἄν σοι τοῦδ᾽ ἔτ᾽ ἀλγίω πόροι.

Προμηθεύς
ὁ δ᾽ οὖν ποιείτω· πάντα προσδοκητά μοι.

Χορός
οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί.

Προμηθεύς
σέβου, προσεύχου, θῶπτε τὸν κρατοῦντ᾽ ἀεί.
ἐμοὶ δ᾽ ἔλασσον Ζηνὸς ἢ μηδὲν μέλει.

Μετάφραση Ι. Γρυπάρη:

Χορός
Κι είναι να ελπίζεις πως ποτέ θα πέσει ο Δίας;

Προμηθέας
Κι άλλα πιο αβάσταχτ' απ' αυτά κακά θα πάθει.

Χορός
Και δε φοβάσαι εσύ να πετάς τέτοια λόγια;

Προμηθέας
Τι να φοβούμαι, αφού δεν μπορεί να πεθάνω;

Χορός
Μα ίσως και σ' άλλους πιο σκληρούς σε ρίξει μόχτους.

Προμηθέας
Ό,τι έχει ας κάμει, κι όλα εγώ τα περιμένω.

Χορός
Είναι σοφοί, μπρος στην Αδράστεια (σ.σ. το Πεπρωμένο) όσοι σκύβουν.

Προμηθέας
Σέβου, προσκυνά, χάιδευε πάντα σου εκείνον που κρατά την αρχή·
μα εγώ το Δία πιο λίγο ψηφώ κι απ' το μηδέν.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006

Τραγούδι...

And now, the end is near
And so I face the final curtain
My friend, I'll say it clear
I'll state my case, of which I'm certain


I've lived a life that's full
I've traveled each and every highway
But more, much more than this
I did it my way


Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do
And saw it through without exemption


I planned each charted course
Each careful step along the byway
But more, much more than this
I did it my way


Yes, there were times, I'm sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall
And did it my way

<
I've loved, I've laughed and cried
I've had my fill, my share of losing
And now, as tears subside
I find it all so amusing


To think I did all that
And may I say - not in a shy way
No, oh no not me
I did it my way


For what is a man, what has he got
If not himself, then he has naught
To say the things he truly feels
And not the words of one who kneels
The record shows I took the blows
And did it my way


[Written by Revaux and Claude François, translated by Anka]
Το τραγούδι εδώ.
Τι θέλω να πω; Τίποτα. Τα λέει όλα ο στίχος και η απίθανη ερμηνεία του Sinatra.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006

Οι Έλληνες ανήκουν στην Ελλάδα

Κάποιος φίλος, μου έστειλε ένα email για κάτι που έγραψα στο blog του ΝΔ, σε σχέση με το θέμα του φόβου. Ήθελα από καιρό να κάνω ένα post γι' αυτό, αν και κυρίως για τον φόβο του καθένα, παρά για τους φόβους των Ελλήνων. Αλλά αυτό που είχα γράψει και προκάλεσε το ερώτημα του φίλου, αφορούσε τον φόβο των Ελλήνων. Και να η απάντηση που του έστειλα:

Η Ελλάδα, είναι ένα σύστημα, που δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι υπάρχει μόνο στο βαθμό που υπάρχουν Έλληνες. Η στάση αυτή, είναι το υπόβαθρο του πολιτικού ολοκληρωτισμού: όταν ένα σύστημα αντιλαμβάνεται τα συστατικά του στοιχεία ως απλά συστατικά, κι όχι σαν ζωντανά συστήματα, με τις ανάγκες τους και τις επιδιώξεις τους.


Άρα: Τα συστατικά (εμείς οι Έλληνες) αντιμετωπίζουν ένα υπερσύστημα (Ελλάδα) που εμπειρικά διαπιστώνουν ότι τους αγνοεί:
  • Στην Παιδεία (μέλλον)
  • Στην Υγεία/Πρόνοια (επιβίωση)
  • Στην κοινωνική δικαιοσύνη (ανακατανομή εισοδήματος)
  • Στην κοινωνική συνοχή (συνεχής ανασυγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών)
  • Γενικά στη στοχοθεσία (το κράτος θέτει στόχους ερήμην των πολιτών: ποτέ δεν έχει γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα)
Άρα οι Έλληνες (αντιλαμβάνονται ότι) υπάρχουν για να:
  • πληρώνουν φόρους (αλλά καμμία κάλυψη των αναγκών τους - πόσο στοιχίζει η "δωρεάν παιδεία", τα φακελάκια στις εγχειρήσεις;)
  • να πάνε φαντάροι (αλλά καμμιά πρόνοια για τις τρέχουσες ανάγκες τους)
  • να πληρώνουν ασφάλιστρα (αλλά σύνταξη για να πεινάνε, να είναι αναξιοπρεπείς)
Έχουμε λοιπόν ένα διϋποκειμενικό νόημα (Ελλάδα <-> Έλληνες) που αναπαράγει μια επικοινωνία εξουσιαστή - ομήρων. Το νόημα είναι το εξής:

Η Ελλάδα δεν χρωστάει στους Έλληνες, αλλά οι Έλληνες χρωστάνε στην Ελλάδα. Το παλιό σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου, ήταν στην πραγματικότητα πάντα ανάποδο:

Οι Έλληνες ανήκουν στην Ελλάδα

Η στάση της Ελλάδας λοιπόν, απειλεί την επιβίωση κάθε Έλληνα.

Αυτό υποβιβάζει την σχέση, στη σχέση των απλών συστημάτων. Τα συστήματα, έχουν σαν κριτήριο ηνιόχησης (steering - οδήγηση) τα μεν απλά (ζώα) την επιβίωση, τα δε περίπλοκα (complex - άνθρωποι και κοινωνίες ανθρώπων) το νόημα.
Αυτό είναι μάλλον αυταπόδεικτο: αν οι άνθρωποι είχαν σαν κριτήριο την επιβίωση κι όχι το νόημα, δεν θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε τα φαινόμενα των ηρώων, των μαρτύρων κλπ. κλπ.

Εξ ου και ο φόβος (των Ελλήνων). Όταν η επιβίωση δεν είναι διασφαλισμένη, δεν υπάρχει χώρος για να αναπτυχθεί νόημα.

Το θέμα όμως είναι τεράστιο. Ο φόβος, γιατί υπάρχει ο φόβος και σε άλλους εκτός Ελλάδας, αποτελεί την κινητήρια δύναμη των κρατών και των θεσμών τους. Η ίδια η εξουσία, στηρίζεται στον φόβο. Γιατί π.χ. οι ΗΠΑ βαράνε το Ιράν? Φόβος. Γιατί μισούμε τους Αλβανούς? Φόβος. Γιατί μιλάμε για "πολιτισμική αλλοίωση"? Φόβος.

Άρα υπάρχει και μια διάσταση ακόμη, που μένει ανεξήγητη: ο "εγγενής" φόβος (που ΔΕΝ πιστεύω ότι είναι εγγενής).

Νομίζω ότι, φόβος και έλλειψη νοήματος ταυτίζονται.
Φοβόμαστε αυτό που δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε (κι η "πρόβλεψη" είναι μια διαδικασία ερμηνείας). Άρα, φοβόμαστε αυτό που δεν μπορούμε να νοηματοδοτήσουμε. Η σημερινή κοινωνία, έχει χάσει την κοινή παραγωγή νοήματος, κάτι που υπήρχε στις παραδοσιακές κοινωνίες. Καθένας ζει όπως μπορεί, σε μια κοινή χωρική/χρονική διάσταση, αλλά το "καλό" του ενός, δεν σμαίνει τίποτε για τον άλλο (δεν έχει νόημα για την κοινότητα). Αυτό, επαναφέρει το πρόβλημα της επιβίωσης: καθένας προσπαθεί να τη βγάλει μόνος του. Κι ό,τι κάνω, το κάνω για μένα (ή/και την οικογένειά μου), κι αν ο δίπλα υποφέρει, λυπηρό μεν (ίσως), αλλά "τι να κάνουμε;".

Αυτό νομίζω ότι, είναι το νόημα της έκφρασης "διάλυση του κοινωνικού ιστού". Δεν υπάρχει "κοινωνικό γίγεσθαι", αλλά ένα συνοθύλευμα ατομικών "γίγνεσθαι". Το όλον όμως, σ' αυτή την περίπτωση, δεν είναι περισσότερο από το άθροισμα των μερών που το απαρτίζουν.

Σε υγιείς καταστάσεις, είναι το νόημα που κινεί την δημιουργικότητα κι όχι ο φόβος.

αυτάαααα....

Υ.Γ. Το θέμα προφανώς δεν κλείνει εδώ. Ο φόβος είναι το θέμα για κάθε άνθρωπο....