Δευτέρα, Απριλίου 13, 2009

Ο Τσάκαλος

Λοιπόν, αυτή η ιστορία του μαθητή του ΟΑΕΔ που πυροβόλησε τους άλλους κι αυτοκτόνησε, ξέθαψε από τη μνήμη μου τον Τσάκαλο...

Στο σχολείο που πήγαινα, υπήρχαν κλίκες, ομαδούλες, όλα τα καλά, που δεν λείπουν από κανένα σχολείο (ή κανένα κοινωνικό οργανισμό).
Εγώ συμμετείχα στην κλίκα του μπάσκετ. Μόλις χτύπαγε διάλειμμα, τις μπάλες και στις μπασκέτες -συνεχώς!

Βέβαια, δεν ήταν τόσο απλό. Την εποχή εκείνη - όπως και σήμερα - τα σύμβολα δίνανε και παίρνανε. Η μπάλα σου (έπρεπε να έχεις και τη δική σου μπάλα) έπρεπε να είναι κάποιας καλής μάρκας. Κατά προτίμηση Super K (μιλάμε για την εποχή του 1974-76 ε?).
Και η φόρμα, ή Adidas ή Puma, ή All Star (Nike δεν υπήρχε τότε).
Και το μπλουζάκι το ίδιο, και το σορτσάκι το ίδιο, και τα παπούτσια κι η πετσέτα και ο σάκος που τα κουβάλαγες, όλα κάποιας καλής μάρκας.

Πληρώνανε οι γονείς μας χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί - κι άλλωστε τι υπήρχε για να καταλάβουν; Το θέμα είναι ότι, αν δεν είχες αυτά τα σύμβολα, ήσουν στο περιθώριο και καλή ψυχή - δεν είχες επιλογές. Η γειτονιά βέβαια ήτανε τέτοια που όλοι λίγο-πολύ, μπορούσαν να τ' αγοράσουν και πάνω-κάτω είμαστε όλοι στα ίδια από ...παράσημα...

Κάποτε, στη μέση της χρονιάς, εμφανίστηκε ένας καινούργιος μαθητής. Πουλόβερ πλεγμένο στο χέρι, τζιν άγνωστης μάρκας, παπούτσια φθαρμένα. Φιλικός με όλους, προσπάθησε να ενταχθεί. Αλλά όλοι τον απέφευγαν. Εγώ, που με θεωρούσαν οι άλλοι λίγο αλαφροΐσκιωτο, του μιλούσα όσο μπορούσα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ενδιαφερόμουν ιδιαίτερα, απλώς προσπαθούσα να είμαι ευγενικός μαζί του...

Σ' ένα διάλειμμα, κι ενώ έχουμε χωριστεί σε πεντάδες κι ετοιμαζόμαστε να πουλήσουμε μούρη στις συμμαθήτριες, εμφανίζεται ο τύπος (ξεχνάω τ' όνομά του) στο γήπεδο, χαμογελαστός και πηδούσε επιτόπου για προθέρμανση. Λέει:

- Λοιπόν, τι παίζουμε παιδιά?

Το θέαμα ήταν από τα απίστευτα για εμάς: φόρμα απ' αυτές που ξέβαφαν στο πρώτο πλύσιμο κι είχε γίνει μωβ (από μπλε). Παπούτσια Sportex. Το παντελόνι της φόρμας στερεωμένο με ζώνη - το λάστιχό του είχε ξεχυλώσει μάλλον. Ο Λ., ένα από τα πειραχτήρια της παρέας, τον περιεργάζεται επιδεικτικά καθώς εκείνος χοροπηδάει και κάνει τροχάδην επί τόπου και λέει:

- Καλώς τον Τσάκαλο!!!

Και του 'μεινε για πάντα- ο "Τσάκαλος". Έτσι τον φωνάζαμε παντού και πάντα. Κι αυτός χαμογελαστός απαντούσε.

Έπαιξε μαζί μας εκείνη τη μέρα, κι όλες τις επόμενες. Δε λέω, καλές οι φίρμες και τα επώνυμα ρουχαλάκια (είπα ότι φοράγαμε όλοι και πετσετένια περικάρπια για να σκουπίζουμε τον τίμιο ιδρώτα μας;), αλλά ο Τσάκαλος πολεμούσε σαν τσακάλι: δεν του 'παιρνες τη μπάλα με τίποτα. Ούτε φάουλ τον τρόμαζε, ούτε τρικλοποδιές. Αγκάλιαζε την μπάλα και δεν την άφηνε μέχρι να βεβαιωθεί ότι θα πάει σε συμπαίκτη του. Καταϊδρωμένος, κόκκινος και λαχανιασμένος, την έσφιγγε στο στήθος του κι έγερνε πάνω της για την προφυλάξει. Ξεφυσούσε και πηδούσε σαν κατσίκι.
Δεν ήταν σωματώδης, αλλά το νεύρο του ήταν απίστευτο. Έκανε απίθανες ασκήσεις στο μονόζυγο και κάναμε ότι δεν τον βλέπαμε. Κι ήταν πολύ καλός μαθητής (α, όλοι μας πηγαίναμε και στα σχετικά επώνυμα φροντιστήρια καθότι υποψήφιοι...) χωρίς βοήθεια.

Αλλά, ποτέ δεν τον εντάξαμε, ποτέ κανείς δεν τον πήρε τηλέφωνο για βόλτα. Ο χώρος της συνύπαρξής μας μαζί του ήταν το σχολείο -πέρα απ' αυτό τίποτα απολύτως. Τον σχολιάζαμε γελώντας - όχι μπροστά του βέβαια - κι ήτανε ας πούμε ο "τρελός του χωριού".

Μια μέρα, δεν ξανάρθε. Βγήκε η φήμη ότι άλλαξε σχολείο, για κάποιον άγνωστο λόγο. Μετά, ότι είναι άρρωστος πολλές βδομάδες και μόλις γίνει καλά θα ξανάρθει. Αλλά δεν ξανάρθε, και τον ξεχάσαμε.

Το ίδιο καλοκαίρι, έμαθα από τους μεγάλους ότι μια μέρα, σηκώθηκε να 'ρθει στο σχολείο, κι αντί να 'ρθει, αυτοκτόνησε. Μου εξήγησαν ότι "είχε πρόβλημα δεν το καταλάβατε?"....

5 σχόλια:

giant13 είπε...

Συγκινητική η ιστορία σου και αλήθεια διαβάζοντας την δεν περίμενα έτσι το τέλος της.

Αλλά να, καμμιά φορά, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Έτσι δεν λέμε;

Προσωπικά, ουδέποτε έτυχε, στο τότε εξατάξιο γυμνάσιο που τελείωσα εγώ να χουμε κάτι παρόμοιο.
Είμασταν δε και περισσότερο φλατ. Ολοι τα ίδια, φόρμες δεν υπήρχαν η ήταν όνειρο άπιαστο. Ολοι με μπλέ σορτσάκια που τα φερνε κάποιος έμπορος στο σχολείο και όλοι με άσπρα πάνινα παπούτσια "Αλυσίδα" η "Ελβιέλα", νομίζω ήταν και το ίδιο εργοαστάσιο. Το πολύ κανά δυό πλουσιόπαιδα να φορούσαν κάτι μαύρα σταράκια μέχρι τον αστράγαλο, που τα ονομάζαμε "του μπάσκετ" και τα βλέπαμε με κρυφή ζήλεια.


Υ.Γ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ σε σένα και τους δικούς σου.

athanasia είπε...

Ήταν ευγενική ψυχή ο Τσάκαλος: Ζήτησε, δεν βρήκε, μετά σκότωσε τον εαυτό του, κανέναν άλλον...

Κι υπάρχει κι άλλη μια διαφορά, βρίσκω, σήμερα. Τότε τα παιδιά έβγαζαν στο περιθώριο για τέτοιους λόγους κι οι γονείς ή οι δάσκαλαι, αν το καταλάβαιναν, αποδοκίμαζαν και συμβούλευαν. Σήμερα, συχνά πρώτοι οι γονείς των τακτοποιημένων βγάζουν στο περιθώριο αυτούς που δεν έχουν τις "προδιαγραφές".

Καλή ανάσταση!

heinz είπε...

@giant13

Η ΕΛΒΙΕΛΑ και η ΑΛΥΣΙΔΑ, δεν ήταν η ίδια εταιρεία...

Η ΕΛΒΙΕΛΑ πτώχευσε το 1961 και την φίρμα πήρε η Αλυσίδα, πολύ αργότερα.
Μέρος της ιστορίας της ΕΛΒΙΕΛΑ, έχω αναφέρει εδώ...ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ και σε σας όλους giant13!!!

heinz είπε...

@athanasia

Ναι, ήταν πολύ ευγενικό παιδί. Κάναμε παρέα σε κείνες τις εκδρομές που ήτανε με τα πόδια, ξέρεις...

Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα έκανε κάτι τέτοιο. Είχα κι άλλον έναν συμμαθητή, από τους φερόμενους ως "αλήτες", φάτσα, μπλεγμένος με διάφορα κλπ.
Κι αυτός, μετά που τελειώσαμε το Λύκειο... τα ίδια...

Καλή Ανάσταση!!!

disa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,性愛,a片,AV女優,聊天室,情色