Σάββατο, Απριλίου 07, 2012

Καλό ταξίδι...



Κι έτσι, η ηρωΐδα μας (όχι με την καλή έννοια), έφυγε.

Σήμερα το πρωί, στο ύπνο της, ξημερώματα μάλλον.
Σε ηλικία 85 ετών.

3 σχόλια:

Psomiadou Anthi είπε...

Διάβασα το κείμενο στο οποίο παραπέμπει η .."ηρωίδα".Δεν θα αρχίσω να λέω αν έκανες καλά ή όχι που ήσουν έτσι απέναντί της όταν αποδυναμώθηκε.Ούτε εκείνη θα κατακρίνω.Γιατί μόνο εικασίες μπορώ να κάνω.Μόνο εσύ ξέρεις τι ακριβώς ήταν όλο αυτό για σένα.
(Άραγε,τι συναίσθημα να κυριάρχησε μέσα σου όταν διαπίστωσες πως δεν ζει πια;Χμ,άντε να περιγράψεις τώρα!)
Το μόνο που θα πω είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις(απ'το λίγο που αντιλαμβάνομαι σχετικά με την περίπτωση),τα παιδιά ή πολύ κακό δρόμο θα πάρουν (ως χαρακτήρες εννοώ) ή πολύ καλό.Το ότι εσύ κατάφερες να γίνεις μια συγκροτημένη προσωπικότητα,δείχνει δύναμη.
Μην ρωτήσεις τώρα πώς καταλαβαίνω ότι είσαι μια συγκροτημένη προσωπικότητα ενώ δεν σε γνωρίζω από κοντά.Αυτό είναι μεγάλη συζήτηση και όπως διαπιστώνεις,δεν σε συμφέρει!Αν αρχίσω να γράφω,θα "γονατίσω" τις αντοχές σου!

heinz είπε...

Να 'σαι καλά Ανθή, σ' ευχαριστώ.
Καταρχήν ξαφνιάστηκα όταν την είδα νεκρή. Ηρεμότατη ήταν.

Μετά λυπήθηκα... Μετά, κάθησα ώρες και σκέφτηκα ότι έκανε στη ζωή της πάντα ό,τι ήθελε, ό,τι της ερχόταν στο κεφάλι. Δεν εκχωρούσε ούτε χιλιοστό από τα "θέλω" της.
Άρα δεν πενθώ ότι δεν έζησε όπως θα ήθελε. Για την ακρίβεια, αν οι άνθρωποι ήταν σαν εκείνη, το κοινωνικό φαινόμενο θα ήταν αδύνατο - θα είχαμε σκοτωθεί μεταξύ μας...

Psomiadou Anthi είπε...

"δεν εκχωρούσε ούτε χιλιοστό από τα θέλω της"
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς το κάνουν κάποιοι άνθρωποι αυτό.Μου φαίνεται αδιανόητο!
Πολλοί θεωρούν δυνατούς όσους λειτουργούν έτσι.Προσωπικά,προτιμώ την ομορφιά που νιώθω μέσα μου όταν "σπρώχνω" λίγο την επιθυμία μου για να χωρέσει να καθίσει μαζί και το "θέλω" του άλλου.Κι ας θεωρείται αδυναμία από κάποιους.