In a body

Για πολλά χρόνια, η σχέση μου μαζί της ήταν άθλια. Πόσα χρόνια; Τόσα όσα η ηλικία μου. Καθαρά, δεν το επέλεξα από τα γεννοφάσκια μου - πως θα μπορούσα άλλωστε; Αλλά κάπου στα δώδεκα χρόνια μου, αποφάσισα ότι πρέπει να ξεμπερδέψω μια και καλή με το πρόβλημα, δηλαδή με εκείνην. Κατάλαβα ότι ήταν ζήτημα επιβίωσης κι αν ήθελα να τη βγάλω καθαρή, έπρεπε να την αγνοήσω τελείως. Βέβαια, αγνοώντας κάποιον, δεν σημαίνει ότι αυτός σταματά να υπάρχει και να δρα. Απλώς εσύ αλλάζεις, διαμορφώνεις τις προσδοκίες σου, ακυρώνεις κάποιες άλλες, θωρακίζεσαι. Φυλάγεσαι. Κρύβεις ένα κομμάτι σου, περνάς από το αναπόφευκτο (και απαραίτητο ίσως) πένθος κι αν τα καταφέρεις, συνεχίζεις σε μια περίπλοκη ισορροπία. Ο άλλος, αυτός που έχεις απορρίψει ολοκληρωτικά, συνεχίζει να δρα, συνεχίζει ίσως να σε βλάπτει, κι εσύ κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Δεν γίνεται βέβαια να μην καταλαβαίνεις πράγματι - πρέπει να είσαι ηλίθιος ή τυφλός. Απλώς, εστιάζεις εκεί που ο άλλος δεν μπορεί να σε βλάψει, εκεί που δεν έχει προσβά...

Πριν από ένα περίπου χρόνο, επισκέφτηκα για πρώτη φορά το ( πρώτο ) blog του Νίκου Δήμου. Δεν είμαι σε θέση να διευκρινίσω, τι σόι σχέση είχα με αυτό το blog. Σε κάποια φάση, όταν το blog αυτό έκλεισε και πριν δημιουργηθεί η συνέχειά του , βρέθηκα ο ίδιος κατηγορούμενος από έναν τύπο δημοσιογράφο (ούτε θυμάμαι το όνομά του), που με στόλιζε ως "φασιστοειδές", "εθνικιστή" κι άλλα και με υποδείκνυε ως υπεύθυνο για το κλείσιμό του. (αλλά είμαι εντελώς αναίσθητος άνθρωπος όταν αντιμετωπίζω την ανοησία, οπότε δεν συγχύστηκα). Εκείνο το βράδυ ( 19/5/06 10:13 μμ) που έκλεισε το nikosdimou.blogspot.com , σε κάποιο διαδικτυακό χώρο, συγκεντρώθηκαν όλοι οι άνθρωποι που "ζούσαν" το blog αυτό, μαζί κι εγώ. Πιστοί φίλοι του nikosdimou όλοι, άνοιξαν την καρδιά τους ο ένας στον άλλο για το ό,τι ένοιωθαν. Λύπη, πανικός, άγχος, πένθος, μια σειρά από συναισθήματα που όποιος δεν είχε ζήσει τη λειτουργία του nikosdimou, θα τα έβρισκε ίσως παράλογα κι αδικαιολόγητα. Συζητούσα...

Ένας τύπος, ονόματι Μάνος Μακράκης (ΜΜ) , αποφάσισε να καταγγείλει το blog του Νίκου Δήμου ως περιέχον objectionable content (προσβλητικό περιεχόμενο). Το ιστορικό: Η highvoltagepress (ή depressed?) σημειώνει - σε ένα post για τον έρωτα - τα εξής: Έπειτα, για την κατανόησή τους, οι άνδρες είναι τόσο απλός φυσικός μηχανισμός, amoebas, μονοκύτταρος. Ατυχώς πολλές γυναίκες τον θεωρούν πιο σύνθετο. Εγώ πάντως, έστω και σ' αυτή τη μη-εξελιγμένη μορφή, χαίρομαι ιδαίτερα που υπάρχει το είδος των ανδρών, και το εκτιμώ πολύ. Είναι πολύ χρήσιμο, χαριτωμένο, εμπνέει, και σηκώνει εκπαίδευση. Δεν είναι για πολύ σύνθετα πράγματα, αλλά είναι ωραίο που κινείται γύρω μας, στη φύση προς άγραν και τέρψιν οφθαλμών . Πεμ Μαρ 29, 03:30:00 μμ ο Κ2825 σημειώνει στη συνέχεια: Οι γυναίκες, ως οργανισμοί πλησιέστερoι προς το ζωικό βασίλειο και την τάξη των κατώτερων θηλαστικών από τους άνδρες, ... Ο δε Μακράκης, απαθής στο πρώτο, ενοχλείται από το δεύτερο σχόλιο και στέλνει email στον Νίκο Δήμου όπου μεταξύ...

Αναδημοσίευση από το : http://locandiera.blogspot.com/2007/03/blog-post_14.html " Kατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την επόμενη Γ.Σ., αφού θα είμαι εν αναμονή του δικαστηρίου. Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι εγώ δεν ανήκω κάπου. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν νομίζω να τα καταφέρω) στην περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα)στις ειδήσεις. Επίσης, συγχωρήστε την απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις, αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω απ’ τα δάχτυλα μας και να προβά...

Πρωτοχρονιά στη Σαλονίκη, το 1982. Πάω να δω τον τότε έρωτα, μια Σαλονικιά (από τις Σαλονικιές, ξέρετε σεις....) Με φιλοξενεί ο Πασχάλης. Ο Πασχάλης μένει με τους γονείς του, σε μια παλιά πολυκατοικία στο κέντρο. Οι γονείς του περίπτωση. Εκείνη καχύποπτη, πολυλογού, με βλέπε με μισό μάτι. Γκρινιάζει και ρωτάει συνέχεια "που θα πάτε", "ποιούς θα συναντήσετε", "τι ώρα θα γυρίσετε"... καταλαβαίνετε το στυλ... Κυκλοφορούμε στην όμορφη Σαλονίκη, με ένα πανάρχαιο Vauxhall, βαμένο πράσινο στο χέρι. Μια μέρα, πούχε πιεί καμμιά δεκαριά ούζα, ο πατέρας του Πασχάλη, αποφάσισε να το βάψει: πινέλο, λαχανί λαδομπογιά κι επί το έργον. Αυτοκινητάκι art nouveau που λεν κι οι κουλτουριάρηδες!!! Δε μας πείραζε βέβαια, μόνο που έβγαινε η ντίζα του συμπλέκτη κάθε 4-5 χιλιόμετρα. Στη μέση της Εγνατίας, το καπό ανοικτό, ο Πασχάλης λαχανιασμένος μέσα στη μηχανή να τραβάει την ντίζα, εν μέσω κορναρισμάτων οργισμένων οδηγών κι ο ίδιος να βρίζει: "ά στο διάολο σερσέμηδες που δ...

Η ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ, δημοσιεύει ένα post για την απόφαση της Αλβανικής κυβέρνησης να κλείσει την Αλβανική Ακαδημία Επιστημών γιατί - λέει - δεν παράγει έργο. Πέρα από τις κατάρες και τους αφορισμούς, ας προσπαθήσουμε να δούμε ψύχραιμα τα πράγματα. Η απόρριψη της λειτουργίας 13 επιστημονικών Ινστιτούτων σε μια χώρα, σημαίνει ότι η χώρα αυτή καταδικάζεται στην εποχή του Μεσαίωνα. Σημαίνει ότι η κυβέρνηση που πήρε την απόφαση αυτή, πιθανό στόχο έχει, να λύσει τα χέρια της, σε σχέση με ενέργειες που θα έβρισκαν αντίθετη την οργανωμένη επιστημονική / ερευνητική κοινότητα. Σημαίνει ακόμα ότι, η Αλβανική κυβέρνηση, εκμεταλλεύεται την απαξιωμένη εικόνα της Αλβανίας στην Ευρώπη , για να μπορεί να περνά μέτρα που λογικά, θα έβρισκαν αντίθετο ολόκληρο τον κόσμο. Σημαίνει τέλος, ότι έχουμε ευθύνες: εκτός κι αν θέλουμε η Αλβανία να επιστρέψει στην εποχή του Εμβέρ Χότζα, πρέπει να αντιδράσουμε. Το πλήρες post, στο [παρακάτω link: @ @ Η KΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ @ @: Ζήτω ,ταπεινά συγνώμη, για την ενόχληση !

Είστε ο εισαγγελέας μιας πόλης με περίπου 100.000 κατοίκους. Μια μέρα, εκεί που κάθεστε και πίνετε τον πρωϊνό σας καφέ, χτυπάει το τηλέφωνο. Σας καλούν από την αστυνομία, να αναλάβετε μια υπόθεση που αναμένεται να απασχολήσει τα αιμοβόρα ΜΜΕ όλης της χώρας. Πρόκειται βέβαια, για ανθρωποκτονία. Ή μάλλον, ανθρωποκτονίες . Η υπόθεση, όπως σας ενημερώνει ο διοικητής της Ασφάλειας, είναι μάλλον ξεκάθαρη - αν και φρικτή. Ο δολοφόνος, εισέβαλε πριν δυο βράδια στο σπίτι μιας τετραμελούς οικογένειας. Μια οικογένεια μεσοαστική. O σύζυγος δημόσιος υπάλληλος, η σύζυγος ελεύθερη επαγγελματίας. Δυο παιδιά, αγόρι ηλικίας 3 ετών και κορίτσι 5 ετών. O δολοφόνος φαίνεται να μπήκε για κλέψει. Εισέβαλε από το ανοικτό παράθυρο στο δωμάτιο των παιδιών. Το κορίτσι τον αντιλήφθηκε και επεχείρησε να φωνάξει. Ο φονιάς το στραγγάλισε αδίστακτα. Στην συνέχεια, σκότωσε με τον ίδιο τρόπο το αγοράκι μέσα στον ύπνο του και κινήθηκε κατά μήκος του διαδρόμου που συνδέει τα υπνοδωμάτια. Αφού έψαξε το σαλόνι, το γραφείο ...